Όταν ο Βασίλης Στεφανάκος μιλούσε για το θύμα της χθεσινής επίθεσης

Φωτογραφία για Όταν ο Βασίλης Στεφανάκος μιλούσε για το θύμα της χθεσινής επίθεσης
Συνέντευξη του Βασίλη Στεφανάκου στην κυριακάτικη εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» την Κυριακή 10 Απριλίου 2011

Ερώτηση: Σας κατηγορούν ως έναν από τους τρεις εγκεφάλους της πρώτης ομάδας για προστασία, εκβιασμούς κ.α Απάντηση: Είναι άκρως υποτιμητικό και ντροπή για κάποιον να πουλάει προστασία, ειδικότερα για μένα διότι δεν ισχύει κανένα ελαφρυντικό εξ’ αυτών που θα μπορούσαν να ισχύουν για κάποιους άλλους. Ουδέποτε έκανα κάτι τέτοιο συμμετέχοντας ή έστω ωφελούμενος από αυτό. Από τις πιο έντονες αγωνίες στη ζωή μου είναι να μην καταπατώ τις ηθικές και τις περί δικαίου αρχές μου, τουλάχιστον όπως εγώ τις ορίζω και τις αντιλαμβάνονται. Αλλωστε, ουδέποτε κατηγορήθηκα για προστασία, για άλλα με κατηγορούν Ερώτηση: Τι έχετε να πείτε για τη γιγάντια επιχείρηση της αστυνομίας και τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις;

Απάντηση: Η επιχείρηση της αστυνομίας παρουσιάστηκε ως η μεγαλύτερη όλων των εποχών. Χαρακτηρίζω ως τουλάχιστον κωμικά όσα ακούγονται. Πρόκειται για μία ακόμη «φούσκα», προϊόν εσωτερικής διαμάχης μεταξύ του… ασφαλίτη και του… τεχνοκράτη, εκ των προσωρινών ενοίκων του Αρχηγείου. Δυστυχώς και οι συνάδελφοι σας αστυνομικοί συντάκτες με τα σόου των ειδήσεων, λειτουργούν ως θλιβεροί συμπαραστάτες της αστυνομίας. Εγώ το 2002 κατηγορήθηκα πάλι από τη Δίωξη Εκβιαστών για ένα κύκλωμα 44 νονών. Για κείνη την υπόθεση χύθηκε πολύ μελάνι και σπαταλήθηκε πολύς τηλεοπτικός χρόνος. Σήμερα, μετά από εννέα χρόνια απέμειναν μόλις τρεις ένοχοι με εμένα να έχω την ανώτατη ποινή (6,5 χρόνια) η οποία βρίσκεται υπό κρίση στον Αρειο Πάγο. Αλήθεια, ποιος δημοσιογράφος έγραψε έστω κάτι για τους δεκάδες αθώους σήμερα συγκατηγορούμενούς μου; Πάντως, για την τελευταία υπόθεση τα πράγματα θα εξελιχθούν ακόμη πιο κωμικοτραγικά…

Ερώτηση: Ναι, όμως υπάρχουν συνομιλίες με κωδικοποιημένες λέξεις, που σύμφωνα με την Ασφάλεια έχουν να κάνουν ακόμη και με συμβόλαια θανάτου.

Απάντηση: Δεν έχω ακούσει τις συνομιλίες, αν κρίνω όμως από προηγούμενη δικογραφία, οι υποκλαπείσες συνομιλίες είναι παρανόμως ληφθέν υλικό που επιπροσθέτως αξιοποιείται από αναρμόδια άτομα που το ερμηνεύουν δίχως να διαθέτουν ειδικές γνώσεις ώστε να κρίνουν τις έννοιες ή τις ψυχολογικές παραμέτρους των συνομιλούντων. Παράλληλα, κατά δημόσια ομολογία πρώην διοικητή της ΕΥΠ είναι προϊόν κοπτοραπτικής.

Ερώτηση: Ποιες είναι οι σχέσεις σας με τον Παναγιώτη Βλαστό; Σας κατηγορούν ως συναρχηγούς της ομάδας…

Απάντηση: Στη φυλακή οι επιλογές επικοινωνίας είναι περιορισμένες. Αυτούς που είναι έξω δε θέλεις να τους αγχώνεις με τα δικά σου και αυτοί που είναι μέσα -στο μεγαλύτερο ποσοστό τους- δεν κάνουν για τίποτα. Αν έχεις την τύχη να βρίσκεσαι με πολιτικούς κρατούμενους στην πτέρυγα σου, μπορείς να κάνεις καμιά κουβέντα, διαφορετικά, μοναξιά. Με τον Βλαστό γνωρίστηκα από κοντά πριν από επτά μήνες. Αν και ακατέργαστος και λίγο τρελλός, συμπεριφέρεται αξιοπρεπώς. Είναι παλληκάρι και δεν συμβιβάστηκε παρά τα 17 χρόνια εγκλεισμού και τα στραπάτσα που έχει πάθει. Δεν ταιριάζουμε, αλλά τον θεωρώ φίλο μου.

Ερώτηση: Εχετε πραγματικά «θανάσιμη» κόντρα με τους αρχηγούς της δεύτερης ομάδας (Βασίλειος Γρίβας, Γεώργιος Λίτσας) όπως λέει η Αστυνομία;

Απάντηση: Δεν τους γνωρίζω, τί κόντρα να έχω εγώ με δαύτους;

Ερώτηση: Είναι τόσο μεγάλη η αθηναϊκή νύχτα που χωράει τρεις μεγάλες συμμορίες νονών; Υπάρχουν πράγματι τόσα λεφτά;

Απάντηση: Πήραν μερικά μεγαλόσωμα φτωχόπαιδα οι μαγαζάτορες, ξεκίνησαν να τους χρησιμοποιούν ως νταήδες σε καμιά φασαρία του μαγαζιού, σιγά σιγά τους έκαναν προσωπικά μαντρόσκυλα για να τρομάζουν την γκόμενά ή τον γείτονά τους και άρχισαν οι μεν να αντλούν εξουσία από τους δε. Σε συνάρτηση με κόκα, λάμψη των φώτων, ωραίες γυναίκες και ωραία αυτοκίνητα και με τις επευφημίες «μπράβο, μπράβο» όταν τρία μοσχάρια έδερναν έναν ανθρωπάκο, έγιναν μπράβοι. Και επειδή είναι εκ φύσεως δειλοί, προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τους αδύνατους όπως περίπτερα, σουβλατζίδικα και άλλα μικρομάγαζα. Κι εκεί είναι έγκλημα και άδικο διότι στους μεγαλομαγαζάτορες που προανέφερα, τους αξίζει αφού αυτοί δημιούργησαν το φαινόμενο, άλλο αν μετά από τις δημόσιες σχέσεις που απέκτησαν βρήκαν πιο επίσημη προστασία από την Δίωξη Εκβιαστών. Ο όμοιος τον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα…

Ερώτηση: Όλη η υπόθεση με τα 217 εντάλματα βασίζεται –κυρίως- στις παρακολουθήσεις τηλεφώνων. Παρ’ όλα αυτά και ενώ το γνωρίζετε, γιατί συνεχίζετε να μιλάτε;

Απάντηση: Εγώ ποτέ δε μιλάω με κωδικούς γιατί το θεωρώ αστείο. Τώρα, για κάποιους αρκετές φορές η ανάγκη για επικοινωνία ή έστω για δραστηριοποίηση ώστε να μην αισθάνονται ανενεργοί στη φυλακή, φέρνει φλυαρία και παραλήρημα που νικά το αίσθημα αυτοσυντήρησης. Αν όσα συζητάτε εσείς κάθε μέρα στο τηλέφωνο, θα αντέχατε να τα ακούσετε στο ραδιόφωνο.

Αυτό το καινούργιο φρούτο των υποκλοπών εξυπηρετεί πολλούς σκοπούς.

Υποτίθεται ότι από προβλεπόμενες διαδικασίες από τη δικονομία, μπορούν να συλλέξουν οι διωκτικές αρχές ηχητικό υλικό ώστε να στηρίξουν κάποιες κατηγορίες. Με αυτό το πρόσχημα πιστεύω ότι ακούν ανεξέλεγκτα όποιον θέλουν, όσο θέλουν. Συλλέγουν προσωπικές πληροφορίες για άτομα που δεν εμπλέκονται καν προκειμένου να τις πουλήσουν σε ενδιαφερόμενους ή να εξυπηρετήσουν κομματικούς φίλους ή επιχειρηματίες-σπόνσορές τους. Επιπλέον, η απόρρητη πληροφορία παρέχει εξουσία που δημιουργεί ασφαλές πεδίο για «ποντικούς» της ΓΑΔΑ και της Κατεχάκη. Αν ψάξετε γραφεία ντεντέκτιβ και σεκιούριτι -ειδικά επωνύμων- θα βρωμίσει η Ασφάλεια. Είναι τυχαίο ότι στις κρίσεις για την ηγεσία της αστυνομίας, αν δεν εκφραστεί η βούληση δύο τριών επιχειρηματιών, δεν βγάζει το ΚΥΣΕΑ Αρχηγό; Οσο αυξάνεται η αδικία, η ανισονομία και η ανισότητα, τόσο απαραίτητες θα είναι οι υπηρεσίες καταστολής. Να δούμε, όμως, στο μέλλον ποιος θα τους φυλάξει από τους φυλακές τους.

Ερώτηση: Τελικά γιατί η Αστυνομία, αν είναι έτσι τα πράγματα, κάνει τα πάντα για να σας μπλέξει; Και από κει και πέρα, όμως, υπάρχει και η Δικαιοσύνης

Απάντηση: Για τον ρόλο της Ασφάλειας μίλησα ήδη. Το κάθε τμήμα δίωξης είναι και μία επιχείρηση που ανταγωνίζεται την άλλη. Κατά τα άλλα η εγκληματικότητα ανέβηκε στα ύψη. Βεβαίως δεν αποενοχοποιώ ούτε τις προστασίες, ούτες τις εκρήξεις αλλά με την αρχή της αναλογικότητας είναι πταίσματα μπροστά στο εύρος της εγκληματικότητας της ίδιας της Ασφάλειας. Ασε που στο συντριπτικό ποσοστό οι «νονοί» είναι παρακράτος που ποδηγετείται από την ασφάλεια. Απλά καμιά φορά για τα μάτια του κόσμου, διότι παίρνουν λίγο παραπάνω φόρα τους βάζει ένα δίχρονο φυλακή για να μην ξεχνιούνται.

Ομως, θλίψη μου προκαλεί η συμπεριφορά της δικαιοσύνης σε επίπεδο ανάκρισης και πρώτου βαθμού. Σε μεγάλο ποσοστό, άκρως υποταγμένοι άνθρωποι, άσχετοι, φοβισμένοι, ευθυνόφοβοι και υπάκουοι στην Ασφάλεια αφήνουν την σκοπιμότητα να καθ’ ισχύσει της νομιμότητας. Αντίθετα στα Εφετεία και τον Αρειο Πάγο υπάρχει ελπίδα να βρει κάποιος δίκιο διότι αρκετοί ανήκουν στην παλιά σχολή και θυμούνται παλιές αλλά ωραίες λέξεις: αυτοσεβασμό-ευθύνη-θάρρος. Εχω πάει σε πολλούς ανακριτές, ένας μόνον το 2002 κατάλαβε τί συμβαίνει. Δε μου χαρίστηκε καθόλου, αλλά ήταν παλληκάρι.

σ.σ, πάντως ΑΝ με καλέσει η ανακρίτρια μόνον σαν επίσκεψη «αβρότητος» (έστω και με χειροπέδες) θα παρουσιαστώ…

Ερώτηση: Πληροφορίες αναφέρουν πως μέσα στις φυλακές ζείτε πολυτελώς, τρώγοντας ακόμη και αστακομακαρονάδες… Ισχύουν όλα αυτά;

Απάντηση: Σε 4Χ2,30, τρία έως τέσσερα άτομα μαζί με τουαλέτα, ντουβάρια φουσκωμένα από υγρασία, μπάνιο με παγωμένο νερό, ποντίκια, ψυγείο φελιζόλ με πάγο, ψοφόκρυο το χειμώνα, καύσωνα το καλοκαίρι, χωρίς ιατρική περίθαλψη. Που να χωρέσει η χλιδή ρε παιδιά;

Πράγματι μπορείς στη φυλακή να παραγγείλεις από συγκεκριμένο σούπερ μάρκετ, νωπά προϊόντα και να μαγειρέψεις. Για τα laptop, όταν είναι στα αναγνωστέα έγγραφα της δικογραφίας που δικάζεσαι Cd ήχου, πώς θα ενημερωθείς; Κατόπιν άδειας λοιπόν του εισαγγελέα της φυλακής σε ειδικό χώρο, επιτηρούμενος από φύλακα, υπάρχει η δυνατότητα να ακούσεις την δικογραφία. Οσο για τα κινητά είχαμε και έχουμε και αν το παρακάνουν με τις έρευνες θα έχουμε… άλλα! Αυτό τους μάρανε, τα κινητά που μιλάμε με τις οικογένειές μας. Ας βάλουν σταθερά στα κελιά να πετάξουμε τα κινητά.

Από του προσωπικό blog του Βασίλη Στεφανάκου
_
bloko

Advertisements

Ο πλανήτης είναι «εξαρτημένος» από τον καφέ

 

Ο πλανήτης είναι «εξαρτημένος» από τον καφέ – Ποιες χώρες καταναλώνουν περισσότερο

Σύμφωνα με τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας, οι άνθρωποι πλέον πίνουν περισσότερο καφέ από ποτέ. Μέσα από την έρευνα που δημοσιεύθηκε, παρουσιάζονται οι χώρες που παράγουν τον περισσότερο καφέ, καθώς και αυτές που καταναλώνουν τον περισσότερο καφέ.

Οι χώρες με τη μεγαλύτερη παραγωγή καφέ

Η Βραζιλία, είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη παραγωγή καφέ. Την περίοδο 2017-2018, η χώρα παρήγαγε περισσότερες από 51 εκατομμύρια σακούλες από κόκκους καφέ. Η δεύτερη χώρα σε παραγωγή, είναι το Βιετνάμ.

Οι χώρες που καταναλώνουν τον περισσότερο καφέ

 

Οι πρώτες δέκα χώρες με τη μεγαλύτερη κατανάλωση καφέ, βρίσκονται στην Ευρώπη. Στην πρώτη θέση βρίσκεται η Φιλανδία, ενώ στη δεύτερη ακολουθεί η Σουηδία. Η Ελλάδα βρίσκεται στην όγδοη θέση με κατανάλωση 8 περίπου κιλών καφέ ανά άτομο.

Που βρίσκεται ο πιο ακριβός καφές;

 

Οι μεγαλύτερες εταιρίες καφέ 

Τα Starbucks, που έχουν βάση στην Αμερική, μετρούν περισσότερα από 13.500 καταστήματα. Η Costa Coffee,  η μεγαλύτερη αλυσίδα στην Ευρώπη, διαθέτει 2,755 καταστήματα.

Τα δημοφιλέστερα ροφήματα καφέ

Ο Latte, είναι πρώτος σε αυτή την κατηγορία, αφού μέσα σε ένα χρόνο, πωλήθηκαν 930 εκατομμύρια τεμάχια. Στη δεύτερη θέση βρίσκεται ο Cappuccino, με 800 εκατομμύρια πωλήσεις στη Βρετανία.

Γιάννης Κούσουλας

 

πηγη

 

Λαμία : Εντολή Εισαγγελέα για μπαράζ ελέγχων για αδέσποτα και δεσποζόμενα ζώα

Καμία ανοχή στην έκθεση πολιτών σε κίνδυνο από αδέσποτα – Αυτόφωρα για όσους ιδιοκτήτες εγκαταλείπουν ζώα ή παραβαίνουν το νόμο – Πλήρη χαρτογράφηση του προβλήματος σε όλους τους Δήμους του νόμου Φθιώτιδας και συνεχείς έλεγχοι από μικτά κλιμάκια – Τι αναφέρει η κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση που διέταξε η Εισαγγελία Πρωτοδικών Λαμίας.

Αποφασισμένος να φτάσει μέχρι το τέλος, δίνοντας λύση στο μεγάλο πρόβλημα με τη δραματική αύξηση των αδέσποτων ζώων, φέρεται να είναι ο Προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Λαμίας, Χάρης Λακαφώσης.

Σε συνέχεια των συναντήσεων που είχε με τους εκπροσώπους όλων των Δήμων της Φθιώτιδας στο Αστυνομικό Μέγαρο, την 5μελη Επιτροπή για τα αδέσποτα του Δήμου Λαμιέων και τον Φιλοζωικό ο κ. Λακαφώσης ξεκίνησε κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση για το θέμα, η οποία έχει ήδη διαβιβαστεί στην Διεύθυνση Αστυνομίας Φθιώτιδας.

Την πορεία της προανάκρισης και των ερευνών θα επιβλέπει σύμφωνα με το ρεπορτάζ του LamiaReport, προσωπικά ο Προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών κ. Λακαφώσης, συνεπικουρούμενος από τις Αντιεισαγγελείς Δελόγλου και Καραγεώργου.

Η Εισαγγελική παραγγελία αφορά όλους του Δήμους της Φθιώτιδας από τους οποίους ζητεί πλήρη καταγραφή των αδέσποτων, τον αριθμό και το είδος των περισυλλογών, τα μέρη επανένταξης, αν υπάρχουν αγέλες και το σημαντικότερο αν έχουν συγκροτηθεί οι 5μελης Επιτροπές για τη διαχείριση των αδέσποτων που προβλέπει ο νόμος. Μάλιστα επειδή το μείζον δεν είναι αν υπάρχουν αυτές οι Επιτροπές, αλλά το αν λειτουργούν, ζητεί τα πρακτικά των συνεδριάσεων τους και τις αποφάσεις που έχουν πάρει τα δυο τελευταία χρόνια!

Από το περιεχόμενο της κατεπείγουσας προκαταρκτικής εξέτασης Λακαφώση, φαίνεται ότι δεν υπάρχει διάθεση απλής διεκπεραίωσης μιας υπόθεσης που ταλαιπωρεί ανθρώπους και ζώα, αλλά να βρεθεί επιτέλους λύση. Οι πληροφορίες μας θέλουν στο γραφείο της Εισαγγελίας να έχουν συσσωρευτεί αρκετές περιπτώσεις πρόκλησης σωματικών βλαβών σε ενήλικες, αλλά και σε παιδιά, μαζί με πολλές καταγγελίες πολιτών που φοβούνται για τη σωματική τους ακεραιότητα.

Μικτά κλιμάκια

Με αφορμή τα παραπάνω ο Εισαγγελέας έδωσε εντολή να συσταθούν Μικτά Κλιμάκια Ελέγχων που θα αποτελούνται από αστυνομικούς, εκπροσώπους των Διευθύνσεων Κτηνιατρικής και Υγειονομικής Υπηρεσίας και του Δασαρχείου.

Σκοπός τους θα είναι οι διεξοδικοί έλεγχοι σε μέρη όπου υπάρχουν αγέλες, ή έχουν καταγραφεί επιθέσεις, σε ποιμνιοστάσια και όπου αλλού υπάρχουν πληροφορίες ότι συναγελάζονται ζώα ακόμη και υπό την φροντίδα κάποιων ιδιωτών. Οι έλεγχοι έχουν στόχο όχι μόνο την προστασία των ανθρώπων αλλά και των ζώων, καθώς θα ερευνώνται οι κανόνες ευζωίας τους όπως ακριβώς ο νόμος ορίζει.

Έτσι θα ελέγχεται το ζώο αν είναι στειρωμένο, αν έχει βιβλιάριο υγείας και αν είναι τσιπαρισμένο. Επαναλαμβάνουμε ότι οι έλεγχοι θα είναι αυστηροί και για τα δεσποζόμενα ζώα. Για αυτό και θα ελεγχθεί το μητρώο και όποια ζώα ξαφνικά έχουν χαθεί από τους ιδιοκτήτες τους θα κληθούν οι τελευταίοι να δικαιολογήσουν που ακριβώς έγινε αυτό.

Πληροφορίες θα αντληθούν και από τα καταγεγραμμένα περιστατικά επιθέσεων και τραυματισμών ανθρώπων από ζώα στο Νοσοκομείο το τελευταίο διάστημα, ώστε να επικεντρωθούν οι έλεγχοι στις συγκεκριμένες περιοχές και ιδιοκτήτες.

Έρχονται αυτόφωρα

Ειδική αναφορά όμως γίνεται και στο θέμα των επανεντάξεων των ζώων, σύμφωνα και με τα όσα προβλέπει ο νόμος. Είναι γνωστό ότι δεν επιτρέπεται επαναφορά σε περιοχές με νοσοκομεία, σχολεία, αθλητικά κέντρα, αυτοκινητόδρομους ταχείας κυκλοφορίας, λιμάνια, αεροδρόμια, σε αρχαιολογικούς χώρους καθώς και σε χώρους υψηλής τουριστικής επισκεψιμότητας. Σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, όπως για παράδειγμα η Λαμία, οι αναφορές του νόμου ουσιαστικά αποκλείουν οποιαδήποτε απελευθέρωση εντός του αστικού ιστού (Θυμηθείτε το ρεπορτάζ: Βγήκε ο μπόγιας παγανιά… Σαββατόβραδο).

Σε αυτό ο Εισαγγελέας ζητεί πιστή εφαρμογή και όπως και στην περίπτωση που οι έλεγχοι των Μικτών Κλιμακίων αποκαλύψουν παραβάσεις του νόμου θα ακολουθείται η διαδικασία του αυτοφώρου.

Στις συναντήσεις που έχουν προηγηθεί έχει αναφερθεί ότι πρόθεση όλων (και των Φιλοζωικών Οργανώσεων) είναι εκτός από τους ανθρώπους να προστατευτούν και τα ζώα, για αυτό και όλοι θέλουν να εφαρμοστεί επιτέλους ο νόμος.

Ωστόσο επειδή θα υπάρξουν περιπτώσεις όπου η ερμηνεία σχετικά με το τι είναι επικίνδυνο ή σωστό θα επιδέχεται πολλές απόψεις, η κατεύθυνση είναι στο να αισθάνεται ασφάλεια ο πολίτης.

Ο Εισαγγελέας τόνισε με έμφαση προς όλες τις κατευθύνσεις ότι δε θα ανεχτεί καμία έκθεση πολίτη σε κίνδυνο, για αυτό και ξεκαθάρισε ότι ο ίδιος προσωπικά θα παρακολουθεί την πορεία των ενεργειών.

 

Είναι βέβαιο ότι ο δρόμος θα είναι μακρύς για να φανούν τα αποτελέσματα μιας τόσο μεγάλης και συντονισμένης προσπάθειας (η επιτροπή των ειδικών και από ξένες χώρες που πρότειναν την στείρωση όλων των ζώων υπολόγιζαν στο βάθος 5ετιας να μειωθεί σημαντικά ο αριθμός των αδέσποτων), ωστόσο είναι μια αχτίδα φωτός ότι μπορεί να υπάρξει λύση είτε με τη συνεργασία όσων πραγματικά ενδιαφέρονται και νοιάζονται, είτε με το φόβο των συνεπειών του νόμου.

 

πηγη

 

 

Άγχος και εξυπνάδα: πως συνδέονται…

Oι μελέτες δείχνουν ότι υπάρχει ισχυρή συσχέτιση μεταξύ της υψηλής νοημοσύνης και του άγχους.

Η νοημοσύνη και το άγχος μπορεί να έχουν εξελιχθεί αμοιβαία και από κοινού, ως επωφελή χαρακτηριστικά, υποστηρίζει μία νέα έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Frontiers in Evolutionary Neuroscience.

Η μελέτη αυτή μπορεί να βοηθήσει στην εξήγηση του ακόλουθου ερωτήματος: γιατί τα άτομα με υψηλή νοημοσύνη τείνουν επίσης να έχουν υψηλότερα επίπεδα άγχους;

Το όφελος από αυτή τη συσχέτιση μπορεί να είναι το γεγονός ότι η νοημοσύνη επιτρέπει στους ανθρώπους να φανταστούν καλύτερα τι μπορεί να πάει στραβά.

Στη μελέτη υποστηρίζεται ότι εξελικτικά τα άτομα που ανησυχούν, διακρίνονται για την τάση τους να μην εμπλέκονται σε κινδύνους, έτσι ώστε τα γονίδια τους να μεταφερθούν στην επόμενη γενιά. Ωστόσο, όσοι δεν ανησυχούν, πέθαναν από την πείνα επειδή δεν προετοιμάστηκαν για το χειμώνα ή επειδή δεν κατάφεραν να προβλέψουν μια εχθρική επιδρομή.

Ο καθηγητής Jeremy Coplan, ο οποίος είναι ο βασικός συγγραφέας της μελέτης, δηλώνει:

Ενώ η υπερβολική ανησυχία θεωρείται γενικά ως αρνητικό χαρακτηριστικό και η υψηλή νοημοσύνη ως θετικό, η ανησυχία μπορεί να αναγκάσει το ανθρώπινο είδος να αποφύγει επικίνδυνες καταστάσεις, ανεξάρτητα από το πόσο απομακρυσμένη είναι η πιθανότητα να γίνουν πραγματικότητα αυτές οι καταστάσεις.

Ουσιαστικά, η ανησυχία μπορεί να κάνει τους ανθρώπους «να μην πάρουν ρίσκα» και τέτοιοι άνθρωποι μπορεί να έχουν υψηλότερα ποσοστά επιβίωσης. Συνεπώς, η υπερβολική ανησυχία, όπως και η νοημοσύνη, μπορεί να έχει όφελος για το ανθρώπινο είδος, ολοκλήρωσε.

Στη μελέτη, τα άτομα με υψηλά επίπεδα άγχους συγκρίθηκαν με τα άτομα που είχαν μεσαίου επιπέδου άγχος. Σε όλους τους συμμετέχοντες διενεργήθηκαν εγκεφαλικές σαρώσεις μαζί με τεστ νοημοσύνης και άγχους.

Στα άτομα που διαγνώστηκαν με διαταραχή άγχους, το IQ συσχετίστηκε θετικά με την ανησυχία. Με άλλα λόγια, στη μελέτη οι άνθρωποι που ήταν πιο έξυπνοι, παρουσίαζαν υψηλότερα επίπεδα άγχους.

Οι εγκεφαλικές σαρώσεις έδειξαν ότι η δραστηριότητα της υποφλοιώδους λευκής ουσίας συσχετίστηκε τόσο με το άγχος όσο και με την υψηλή νοημοσύνη.

Προηγούμενη έρευνα έχει δείξει ότι οι άνθρωποι με χαμηλά επίπεδα νοημοσύνης είναι επίσης επιρρεπείς στην υψηλή ανησυχία, πιθανώς επειδή επιτυγχάνουν λιγότερα στη ζωή και οι άνθρωποι με μέση νοημοσύνη, έχουν την ασθενέστερη σχέση με το άγχος.

psychologynow.gr

ΠΗΓΗ 

 

Lobbying στην Ελλάδα: ανισορροπία μεταξύ άκρων

 

Σε μια δημοκρατική, ευνομούμενη πολιτεία, η παραγωγή του δικαίου θα πρέπει να διέπεται από διαφάνεια και να αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση του γενικότερου συμφέροντος, με σεβασμό στον άνθρωπο και εγγυήσεις έναντι ενδεχόμενης αυθαίρετης λειτουργίας της εξουσίας. Η βελτίωση της ποιότητας της νομοθέτησης είναι ψηλά στην ατζέντα της Επιτροπής Γιούνκερ. Ο πρώτος αντιπρόεδρος της Επιτροπής, Φρανς Τίμερμανς, προωθεί από τη μία πλευρά κανόνες για τον έγκαιρο προγραμματισμό του νομοθετικού έργου, την αποφυγή αποσπασματικών ρυθμίσεων, την κωδικοποίηση της νομοθεσίας και από την άλλη πρωτοβουλίες για ευρύτερη διαβούλευση με όλους, πολίτες και εκπροσώπους συμφερόντων, με παράλληλη θέσπιση κανόνων συμμετοχής και διαφάνειας.

Στη χώρα μας, το πρόβλημα της κακής ποιότητας της νομοθεσίας εμφανίζεται με όλες τις πιθανές μορφές: πολυνομοθεσία, αποσπασματική έως και ύποπτη νομοθέτηση, ασαφείς, ατελείς, ακόμα και αντιφατικές ρυθμίσεις. Η δε δημόσια, ανοικτή διαβούλευση αντιμετωπίζεται ως «πολυτέλεια», ιδίως στη «μνημονιακή» περίοδο που οι χρόνοι για τον σχεδιασμό και την υιοθέτηση ρυθμίσεων υπαγορεύονται από την ανάγκη συμμόρφωσης με τις δεσμεύσεις που συνοδεύουν τα πακέτα δημοσιονομικής προσαρμογής.

Τι γίνεται, όμως, με την πιο «κλειστή» διαβούλευση; Αυτή που λαμβάνει χώρα με τους άμεσα εμπλεκόμενους φορείς; Τους «κοινωνικούς εταίρους», τους επαγγελματικούς φορείς, τους εκπροσώπους επιχειρηματικών και επενδυτικών συμφερόντων; Η πρόσφατη συνάντηση του πρώην προέδρου της Επιτροπής, και νυν συμβούλου της Goldman Sachs, Μπαρόζο με τον εν ενεργεία επίτροπο Κατάινεν σε μια μπιραρία των Βρυξελλών ερμηνεύτηκε από θεσμικούς παράγοντες στην Ενωση και εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών ως απόπειρα αθέμιτης επιρροής. Την ίδια στιγμή, ο Σκοτ Προύιτ, προϊστάμενος της κυβερνητικής Υπηρεσίας για την Προστασία του Περιβάλλοντος των ΗΠΑ (Environmental Protection Agency, EPA) που εκδίδει εκτελεστικούς κανονισμούς και επιβάλλει πρόστιμα προς τους παραβάτες, δέχεται οξύτατη κριτική, αντιμέτωπος με σχετική έρευνα αρμοδίων υπηρεσιών, για ένα μισθωτήριο που συνήψε με γνωστό εκπρόσωπο εταιρειών που εποπτεύονται από την υπηρεσία.

Στις ΗΠΑ, η νομοθεσία για τη δράση των ομάδων άσκησης επιρροής, γνωστή ως Lobbying Disclosure Act, μετράει αρκετές δεκαετίες αδιάκριτης εφαρμογής, και οι κυρώσεις για όσους την παραβιάζουν, εκπροσώπους συμφερόντων αλλά και δημόσιας εξουσίας, είναι ιδιαίτερα αυστηρές. Κάθε εταιρεία lobbying υποχρεούται να κοινοποιεί το σύνολο των δραστηριοτήτων της, των χορηγιών εκδηλώσεων, των νομοθετικών ρυθμίσεων που προωθεί, των συμφερόντων που εκπροσωπεί και των επαφών που κάνει για λογαριασμό τους με λειτουργούς.

Στην Ευρώπη, με εξαίρεση την (τότε) Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η οποία ήδη από το 1972 είχε σε ισχύ σχετική νομοθεσία, τα περισσότερα κράτη-μέλη της Ε.Ε., συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας της Ενωσης, επεξεργάστηκαν ρυθμιστικά πλαίσια μόλις την τελευταία δεκαετία. Βασικά χαρακτηριστικά των πλαισίων, συνδυαστικά ή εναλλακτικά: νομοθετικές και δεσμευτικές ρυθμίσεις και/ή κώδικες συμπεριφοράς, δεοντολογίας ή αυτοδεσμεύσεων κ.ά. Ηδη, ο σχετικός κατάλογος της Ε.Ε. αριθμεί σχεδόν 12.000 συμβουλευτικές ή δικηγορικές εταιρείες με δραστηριότητες lobbying, φορείς επαγγελματικών ομάδων, εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών.

Η Ελλάδα πρόσφατα υιοθέτησε νέες, αυστηρές ρυθμίσεις για τα οικονομικά των πολιτικών κομμάτων και των αντιπροσώπων. Εξακολουθεί, ωστόσο, να ανήκει στη μειοψηφία των κρατών-μελών της Ε.Ε. χωρίς καμία συναφή ρύθμιση, είτε υπό τη μορφή νομοθεσίας είτε υπό την πιο ήπια μορφή κώδικα δεοντολογίας και καταλόγου εγγεγραμμένων ομάδων συμφερόντων. Υποπτες διατάξεις, με «φωτογραφικό» περιεχόμενο ψηφίζονται από τη Βουλή ή υπογράφονται από το αρμόδιο όργανο χωρίς να γνωρίζει κανείς τον βαθμό επιρροής στη διαμόρφωσή τους από επωφελούμενα συμφέροντα ή ομάδες. Ελλείψει δε σαφών κανόνων για τη διαφανή και ισότιμη συμμετοχή σε διαδικασία διαβούλευσης ή και σε παραγωγή σχεδίων ρυθμίσεων, ούτε κυρώσεις για αθέμιτες πρακτικές επιρροής προβλέπονται. Αθέμιτες πρακτικές είναι κολάσιμες εφόσον αποδεικνύεται παράνομη συναλλαγή, χρηματισμός. Ή, στο άλλο άκρο, «ποινικοποιείται» κάθε επαφή, σε ένα επικίνδυνο κυνήγι μαγισσών. Μήπως είναι καιρός για περισσότερη διαφάνεια και στην Ελλάδα;

*Ο κ. Ανδρέας Ποττάκης είναι Συνήγορος του Πολίτη.

 

πηγη

 

Εργασιακή μεταρρύθμιση, το μεγάλο ψέμα της ευρωκρίσης

 

Βαφτίστηκαν «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Εφαρμόστηκαν ή εφαρμόζονται σαν να ήταν αλάθητο θρησκευτικό δόγμα παντού, από τη Γερμανία ώς τη Ρουμανία και από την Ελλάδα ώς τη Γαλλία.

Και όμως δέκα χρόνια από την αρχή της ευρωκρίσης και δεκαπέντε από τη γερμανική «Ατζέντα 2010», που έγινε το υποχρεωτικό πρότυπο για όλη την ήπειρο, δεν υπάρχει κανένα εμπειρικό δεδομένο που να αποδεικνύει την αποτελεσματικότητα της απορρύθμισης της αγοράς εργασίας –τουναντίον: ακόμα και οι πιο συντηρητικοί φορείς (Κομισιόν, ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΟΟΣΑ) παραδέχονται πλέον, άλλοτε ανοιχτά άλλοτε εμμέσως, πως τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα περίμεναν και πως είναι ώρα αλλαγών. Γιατί τότε η ελληνική πλευρά πρέπει να πιει το πικρό ποτήρι ώς την τελευταία στάλα;

Τo είχε θέσει εξαιρετικά ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μπαρόζο (σήμερα στέλεχος της Goldman Sachs), στον λόγο του για την κατάσταση της Ενωσης το 2012: «Η Επιτροπή αντιλαμβάνεται πως τα κράτη-μέλη εφαρμόζουν τις πιο σφοδρές μεταρρυθμίσεις, πως αυτό φέρνει στερήσεις και πως υπάρχουν μερικές φορές πολύ επίπονες και δύσκολες προσαρμογές. Αλλά μόνο μέσω αυτών των μεταρρυθμίσεων μπορούμε να φτάσουμε σε ένα καλύτερο μέλλον». Με άλλα λόγια, «no pain, no gain» ή ελληνικότερα «αν δεν ματώσεις, δεν θα προκόψεις».

 

 

Ο μεταρρυθμιστικός οίστρος είχε βέβαια ξεκινήσει αρκετά νωρίτερα. Η Γερμανία είχε ήδη από το 2003 θεσπίσει την «Ατζέντα 2010», μια σειρά μεταρρυθμίσεων της αγοράς εργασίας, η οποία καταγράφηκε αργότερα ως «γερμανικό θαύμα» και ως τέτοιο ακόμα και σήμερα έχει λάβει μαγικές διαστάσεις στη συνείδηση των φορέων πολιτικής σε όλη την Ευρώπη.

Ακόμα νωρίτερα η έννοια του flexicurity (συνδυασμός ευελιξίας και ασφάλειας) είχε γίνει επίσημη πολιτική της Ε.Ε. από τον καιρό που επίτροπος Απασχόλησης ήταν η Αννα Διαμαντοπούλου.

«Θρησκευτικό δόγμα»

Ο Ολιβιέ Μπλανσάρ υπήρξε για χρόνια ο επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, αλλά έγινε ευρύτερα γνωστός όταν σε έκθεσή του διαπίστωσε το λάθος του Ταμείου στον υπολογισμό των πολλαπλασιαστών. Παρά τις διαφωνίες του με το ελληνικό πρόγραμμα ο Μπλανσάρ δεν απομακρύνθηκε ποτέ από την οικονομική ορθοδοξία.

Τώρα όμως λέει στο Investigate Europe: «Μέχρι το 2009 δεν δινόταν και πολύ μεγάλη σημασία στις περιβόητες διαρθρωτικές αλλαγές». Αλλά ξαφνικά έγιναν «σλόγκαν» στο στόμα κάθε οικονομολόγου. «Επικράτησε η άποψη πως η έξοδος από την κρίση περνούσε από την αποδυνάμωση των συνδικάτων και την ευελιξία στους μισθούς». Και φυσικά «αυτός ήταν ένας τρόπος για τους υπουργούς Οικονομικών και τις κεντρικές τράπεζες να μεταφέρουν την ευθύνη αλλού».

Ο Μπλανσάρ χαρακτηρίζει την εμμονή με τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις «θρησκευτικό δόγμα».

Σύμφωνα με μελέτη του ILO (Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας), από το 2008 ώς σήμερα έχουν θεσπιστεί πάνω από 400 «μεταρρυθμίσεις» της αγοράς εργασίας στις αναπτυγμένες χώρες και την Ε.Ε., σχεδόν όλες στην κατεύθυνση της απορρύθμισης, εκτελώντας τη γνωστή συνταγή: αν οι εργαζόμενοι είναι φτηνοί, αν ο εργοδότης μπορεί να απολύσει χωρίς πολλά πολλά, τότε οι επιχειρήσεις θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, η ανεργία θα πέσει και η οικονομία θα αναπτυχθεί.

Η συνταγή δεν επιβλήθηκε μόνο στις χώρες υπό τον έλεγχο της τρόικας. Η δεύτερη και η τρίτη οικονομίες της ευρωζώνης (Γαλλία και Ιταλία) βρέθηκαν κατηγορούμενες από τη γερμανική ηγεσία ότι δεν μεταρρυθμίζονται αρκετά. Επί της θητείας του Ολι Ρεν ως επίτροπου Οικονομικών, η Κομισιόν προώθησε με υπερβάλλοντα ζήλο την ευελιξία και την επισφάλεια ως «πολιτικές φιλικές προς την απασχόληση».

Αναλόγως ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι απείλησε τις κυβερνήσεις της Ιταλίας και της Ισπανίας πως, αν δεν προχωρήσουν στην απορρύθμιση (υποχώρηση συλλογικών συμβάσεων, μείωση μισθών, διευκόλυνση απολύσεων), θα χάσουν την αξιοπιστία τους.

Το 2016 η επίτροπος για την Απασχόληση Μαριάν Τάισεν απαίτησε από την Ελλάδα «βαθιές μεταρρυθμίσεις» στην αγορά εργασίας, με στόχο να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα, να ενισχυθεί η ανάπτυξη και να καταπολεμηθεί η ανεργία. «Περισσότερη ευελιξία από μόνη της σίγουρα δεν είναι αρκετή. Αλλά είναι ένα χρήσιμο στοιχείο. Και αυτό βλέπουμε και σε άλλα κράτη-μέλη. Αν κοιτάξουμε τις συστάσεις της Επιτροπής για άλλα κράτη-μέλη στο πλαίσιο της οικονομικής διακυβέρνησης, βλέπουμε ότι η ευελιξία δουλεύει».

Η ευελιξία «δουλεύει»: σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΦΚΑ, ένας στους τρεις εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα έχει σύμβαση μερικής απασχόλησης και μέσο μισθό 382 ευρώ τον μήνα. Σύμφωνα με τον ΣΕΒ, η Ελλάδα καταλαμβάνει το υψηλότερο ποσοστό ακούσιας μερικής απασχόλησης μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. (περίπου το 72% από όσους εντάσσονται στη μερική απασχόληση).

Η πραγματικότητα αυτή δεν είναι αποκλειστικά ελληνική. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, στην ευρωζώνη περισσότεροι από 5,5 εκατομμύρια άνθρωποι βρήκαν δουλειά από το 2012 και πέρα. Και όμως τέσσερις στις πέντε νέες θέσεις εργασίας είναι μερικής απασχόλησης ή ορισμένου χρόνου.

Πανευρωπαϊκή κούρσα προς τον πάτο

Αντίστοιχη των αριθμών η κοινωνική πραγματικότητα όπως προκύπτει από το επιτόπιο ρεπορτάζ του Investigate Europe σε 11 ευρωπαϊκές χώρες:

Παρότι η οικονομία είναι στο καλύτερο σημείο της εδώ και δέκα χρόνια, σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια εκατομμύρια Ευρωπαίοι ζουν σε συνθήκες ακραίας εργασιακής ανασφάλειας συχνά κάτω από τα επίπεδα αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Κομψοί νεολογισμοί επιστρατεύονται για να περιγράψουν τη νέα τυπολογία της ατυπικής εργασίας: mini jobs και flexi-jobs, stages (πρακτική άσκηση) και εργασία με vouchers (κουπόνια), συμβάσεις zero-hour (μηδενικών ωρών) και job sharing (επιμερισμού θέσεων εργασίας), εργασία on-call και on-demand κοκ.

Επίτροποι και υπουργοί Οικονομικών συστηματικά αποδυνάμωσαν ή κατάργησαν θεμελιώδεις θεσμούς προστασίας των εργαζομένων όπως οι συλλογικές διαπραγματεύσεις. Αντιστοίχως πριμοδοτούν τις μορφές ευέλικτης εργασίας με αποτέλεσμα περισσότερη ανισότητα και συνθήκες εργασίας που παραβιάζουν τις ευρωπαϊκές συνθήκες.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η Κομισιόν εδώ και χρόνια ακολουθούν θεωρίες και υποθέσεις που έχουν αποδειχθεί λανθασμένες στην επιστημονική τους βάση και μη ρεαλιστικές στην εφαρμογή τους.

Οι χώρες της Ευρώπης βρίσκονται παγιδευμένες σε μία κούρσα προς τον πάτο σε ό,τι αφορά τους μισθούς και εργασιακά δικαιώματα, κάτι που καθιστά τις εθνικές λύσεις ανεπαρκείς.

Ο πόνος ξεκάθαρος. Το κέρδος όμως ποιο ήταν;

Η απομυθοποίηση του ευρωπαϊκού success story έρχεται και από μη αναμενόμενες πλευρές. Το 2017 σε έκθεσή της η τράπεζα Merrill Lynch διαπίστωσε πως «η βελτίωση στην ποσότητα των θέσεων εργασίας αντισταθμίζεται από τη σημαντική χειροτέρευση της ποιότητάς τους. […] Σχεδόν στο σύνολό της η αύξηση του βασικού ποσοστού απασχόλησης από το 2013 μπορεί να αποδοθεί στις χαμηλής ποιότητας θέσεις εργασίας».

Επιστρέφοντας στη φορμουλα του Μπαρόζο («no pain, no gain»), το κομμάτι του πόνου είναι ξεκάθαρο. Το κέρδος όμως ποιο ήταν;

Η δέσμευση των εμπνευστών και των εφαρμοστών των μεταρρυθμίσεων έπιασε τόπο; Η απάντηση θα εκπλήξει πολλούς, αλλά είναι σχεδόν ομόφωνη. Δεν υπάρχει η παραμικρή απόδειξη πως οι μεταρρυθμίσεις αυτές οδήγησαν σε αύξηση της απασχόλησης και της ανάπτυξης. Το εκπληκτικό μάλιστα δεν είναι το παραπάνω συμπέρασμα αλλά το ποιοι το ενστερνίζονται.

Καμία σύνδεση μεταρρυθμίσεων – ανάπτυξης

Ρωτήσαμε τον Λάζλο Αντορ, επίτροπο Απασχόλησης από το 2010 ώς το 2014:

– Θεωρείτε πως η υπόσχεση ότι η απορρύθμιση της εργασιακής νομοθεσίας θα έφερνε ανάπτυξη επιτεύχθηκε;

«Συνολικά, η απάντηση είναι όχι».

– Ως οικονομολόγος συμφωνείτε πως με βάση τα εμπειρικά δεδομένα η προστατευμένη αγορά εργασίας εμποδίζει την ανάπτυξη;

«Οχι, η σύνδεση είναι ελάχιστη ή και μηδενική μεταξύ των δύο».

Τι αξία έχει η άποψη του πρώην επίτροπου τη στιγμή που σε επίπεδο πολιτικής πραγματικότητας, είτε πρόκειται για τη Γαλλία του Μακρόν είτε για τη νέα γερμανική κυβέρνηση (με υπουργό Οικονομικών σοσιαλδημοκράτη), είτε για την Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ, τίποτα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει;

Και όμως κάτι έχει αλλάξει: ορισμένοι από τους πιο συντηρητικούς οργανισμούς -ακριβώς οι ίδιοι που επέβαλαν τις μεταρρυθμίσεις με ζήλο «θρησκευτικού δόγματος»- παραδέχονται, χαμηλόφωνα μεν, δημόσια δε, πως έκαναν λάθος, έστω κι αν δεν το λένε με αυτά τα λόγια.

Το ΔΝΤ το 2015 διαπίστωσε πως «η ρύθμιση ή μη της αγοράς εργασίας δεν βρέθηκε να έχει στατιστικά σημαντικές επιπτώσεις στην ολική παραγωγικότητα».

Στο ίδιο μήκος κύματος ο φιλικός προς την οικονομία της αγοράς ΟΟΣΑ: «Οι περισσότερες εμπειρικές μελέτες που ερευνούν τα αποτελέσματα των μεταρρυθμίσεων οι οποίες ενισχύουν την ευελιξία σε βάρος της προστασίας των εργαζομένων δείχνουν πως η θετική επίδρασή τους στην απασχόληση είναι μηδενική ή έστω περιορισμένη».

Ακόμα και ο υπέρμαχος των μεταρρυθμίσεων πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι πλέον είναι πολύ ανήσυχος για τις παράπλευρες ζημιές.

Σε ομιλία του το καλοκαίρι του 2017 έριξε στις «διαρθρωτικές αλλαγές» (και ειδικότερα στην ενίσχυση των επιχειρησιακών συμβάσεων) την ευθύνη για την καθήλωση των μισθών παρά την ανάπτυξη της οικονομίας. Και όσο οι μισθοί είναι στάσιμοι, ο πληθωρισμός παραμένει σε τόσο χαμηλά επίπεδα απαγορεύοντας στον κ. Ντράγκι την αύξηση των επιτοκίων.

Πριν από μερικές εβδομάδες, σε μια σειρά ερωταποκρίσεων με Ευρωπαίους νέους, ο πρόεδρος της ΕΚΤ κινήθηκε σε μια παραλλαγή τού «ευημερούν οι αριθμοί και πένονται οι πολίτες». Αφού αναφέρθηκε στους αριθμούς που δείχνουν ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας, κράτησε έναν τεράστιο αστερίσκο: «Ομως πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Οι αριθμοί κρύβουν διαφορετικές πραγματικότητες, ειδικότερα σε ό,τι αφορά την ποιότητα των θέσεων εργασίας, η οποία πρέπει να βελτιωθεί. Υπάρχουν πολλές προσωρινές δουλειές, πολλές δουλειές μερικής απασχόλησης».

Η Κομισιόν τι έχει να πει για όλα αυτά; Πιο συγκεκριμένα τι έχει να πει η επίτροπος Απασχόλησης, Μαριάν Τάισεν, που όπως είδαμε το 2016 πίεζε την Ελλάδα για ακόμα περισσότερη ευελιξία;

«Είναι πολύ προβληματική η κατάσταση» σχολίασε στο Investigate Europe η Τάισεν. «Εμποδίζει τους νέους να φύγουν από το σπίτι των γονιών τους, δεν μπορούν οι ίδιοι να αγοράσουν σπίτι ή να πάρουν σημαντικές αποφάσεις και όλο αυτό εξασθενεί την οικονομία». Και κατέληξε: «Οσο πιο επισφαλείς είναι οι δουλειές, τόσο λιγότερο παραγωγική είναι η οικονομία».

■ Το προσεχές χρονικό διάστημα, η ελληνική κυβέρνηση, ασθμαίνουσα να κλείσει και την τελευταία αξιολόγηση, θα κληθεί να αποδεχτεί νέα δέσμη «μεταρρυθμίσεων» στα εργασιακά.

Αν το ένα τρίτο της τρόικας (ΔΝΤ) διαπιστώνει πως δεν υπάρχει σχέση αιτίας – αιτιατού ανάμεσα στην απορρύθμιση και την ανάπτυξη· αν το δεύτερο τρίτο (ΕΚΤ) ανησυχεί που η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων κρατάει καθηλωμένους τους μισθούς· αν, τέλος, το τρίτο τρίτο (Κομισιόν) πιστεύει ότι η επισφαλής εργασία βλάπτει την οικονομία… γιατί τότε η ελληνική κοινωνία πρέπει να πιει το πικρό ποτήρι ώς την τελευταία στάλα;

Την έρευνα έκαναν για το Investigate Europe οι Ινγκεμποργκ Ελίασεν (Νορβηγία), Ελίσα Ζιμάντκε (Γερμανία), Νικόλας Λεοντόπουλος (Ελλάδα), Μαρία Ματζόρε (Ιταλία), Λεϊλά Μινιάνο (Γαλλία), Κρίνα Μπόρος (Ρουμανία / Βρετανία), Πάουλο Πένια (Πορτογαλία), Χάραλντ Σούμαν (Γερμανία), Βόιτσεκ Τσίεζλα (Πολωνία).

Εκτός από την «Εφημερίδα των Συντακτών», που είναι ο εταίρος του Investigate Europe στην Ελλάδα, η έρευνα για τα εργασιακά δημοσιεύεται σε ΜΜΕ σε όλη την Ευρώπη: Der Tagesspiegel, Die Tageszeitung, Der Freitag (Γερμανία), EU Observer (Βρυξέλλες), Basta! (Γαλλία), Il Fatto Quotidiano (Ιταλία), Publico (Πορτογαλία), Infolibre (Ισπανία), Aftenbladet, Bergens Tidende (Νορβηγία), Newsweek Polska (Πολωνία), Falter (Αυστρία), Dagens Arbete (Σουηδία), Ugebrevet A4 (Δανία), The Black Sea (Ρουμανία), Pod crto (Σλοβενία).

 

πηγη

 

 

Γιατί οι τοξικοί άνθρωποι καταστρέφουν τη ζωή μας και πώς θα τους αντιμετωπίσουμε

Αποτέλεσμα εικόνας για toxic people

Στο σύμπαν των ανθρώπινων σχέσεων τα άτομα που βρίσκονται γύρω μας μπορούν τα λειτουργήσουν με δύο τρόπους: είτε ως «ήλιος» είτε ως «μαύρη τρύπα». Η πρώτη κατηγορία είναι οι άνθρωποι που ασκούν απόλυτα ευεργετική επίδραση επάνω μας. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν εκείνα τα άτομα που όπου και αν πηγαίνουν «ρουφάνε» από τους γύρω τους την καλή ενέργεια, την αισιοδοξία και την αυτοεκτίμηση. Είναι οι λεγόμενοι τοξικοί άνθρωποι και βρίσκονται παντού ανάμεσά μας.

Είναι εκείνος ο συνάδελφος που μόλις μπεις στο γραφείο, αντί για καλημέρα θα αναστενάξει βαθιά και θα σου πει – πάλι – για το πόσο χάλια είναι η δική του ζωή. Είναι εκείνη η ξαδέρφη που θα σου πει ότι αδυνάτισες, μόνο για να συμπληρώσει ότι σε κάνει να δείχνεις κουρασμένη. Είναι το αφεντικό σου που απορρίπτει κάθε πρωτοβουλία σου με συγκαταβατικό ύφος του στυλ «εγώ ξέρω καλύτερα» ή – ακόμα χειρότερα – με φωνές και μειωτικά επίθετα μπροστά σε όλους. Είναι κάποιος που μόλις του ανακοινώσεις γεμάτος χαρά ότι πήγες σε νέα δουλειά θα αρχίσει να σε ρωτάει για το ωράριο, μόνο και μόνο για να καταλήξει ότι «είσαι ζόρικα» και να νιώσει καλύτερα για τη δική του κατάσταση. Η λίστα είναι πραγματικά ατέλειωτη.

Σε αντίθεση, όμως, με τα τοξικά απόβλητα που έχουν επάνω τους τη χαρακτηριστική επιγραφή με τη νεκροκεφαλή, αυτό το είδος ανθρώπου, δυστυχώς για όλους μας, δεν φέρει καμιά προειδοποίηση επάνω του. Εκεί βρίσκεται η παγίδα: ο τοξικός άνθρωπος δεν είναι κανένας μανιακός που ουρλιάζει. Ο τοξικός άνθρωπος είναι πολύ χειρότερος, είναι ύπουλος, μοιάζει αθώος και πάντα είναι εκείνος που μπορεί να έχει κερδίσει τη συμπάθεια όλων επειδή είναι «ο καημένος που του πάνε όλα στραβά.»

Θέλει μαεστρία για να τους ξετρυπώσεις, αλλά μετά από μερικές επαφές με το «είδος» γίνεται ευκολότερο. Αρχικά, ένας τοξικός άνθρωπος δεν δίνει δεκάρα για σένα. Μπορεί να σου μιλάει ώρες ατέλειωτες για τη δουλειά του, την οικογένειά του και τα όσα έκανε από το πρωί μέχρι το βράδυ, αλλά δεν θα ρωτήσει ποτέ, μα ποτέ για σένα. Συνήθως δεν σου δίνει καν την ευκαιρία να μιλήσεις, αλλά μόλις τολμήσεις να αναφέρεις κάτι, τότε αμέσως θα θυμηθεί κάτι που ο ίδιος έκανε σχετικά με αυτό.

Και ως φυσικό επακόλουθο, ένα άτομο που αρχίζει όλες τις φράσεις του με «εγώ» είναι αναμενόμενο να πιστεύει ότι τα γνωρίζει και όλα. Για τον τοξικό άνθρωπο, τίποτα και κανείς δεν είναι ανώτερος ή εξυπνότερος από αυτά που λέει και κάνει. Μην τους βλέπεις έτσι, χαμογελαστούς, καλούς με τους τριγύρω και πάντα πρόθυμους να βοηθήσουν. Για αυτόν είστε πολύ απλά κατώτεροι και τίποτα δεν ξεπερνά το πόσο ευχαριστημένος είναι με τον εαυτό του. Όπως είπαμε και πιο πάνω, αυτές τις «ανθρώπινες μαύρες τρύπες» δεν τις πιάνει εύκολα το ραντάρ μας. Οι τοξικοί άνθρωποι μπορεί να είναι τρομερά σαγηνευτικοί, αλλά έχουν κακό σκοπό: θέλουν όλα αυτά που μπορούν να «ρουφήξουν» από τους γύρω τους.

Για να το καταφέρουν, πρέπει να πάντα να βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής. Και αυτό είναι το μεγάλο τους κόλπο, με όνομα «Drama Queen». Γνωρίζουν ότι με το να εκφράσουν ανοιχτά αυτό που νιώθουν, ότι είναι δηλαδή καλύτεροι από όλους, το μόνο που θα καταφέρουν είναι να απομονωθούν, οι τοξικοί άνθρωποι επιλέγουν πολύ απλά τον ρόλο του «αιώνιου θύματος».

Τα πάντα στη ζωή ενός τοξικού ανθρώπου είναι δράμα και για ό,τι στραβό του συμβαίνει – και ως εκ θαύματος όλα τα στραβά πηγαίνουν σε αυτόν – φταίνε πάντα οι άλλοι. Θέλει όλοι να ακούν ενώ κλαίγεται και στο τέλος θα δεχτεί με μοναδική χαρά – που θα κρύψει επιμελώς – τα βλέμματα συμπόνοιας από όλους.

Μην αφήσετε όμως αυτό να σας ξεγελάσει. Όπως το οξύ που απλά χαράσσει το δρόμο του διαβρώνοντας τα πάντα στην πορεία, οι τοξικοί άνθρωποι θα επιστρέψουν σπίτι τους ικανοποιημένοι και εμείς οι υπόλοιποι νιώθοντας μίζεροι. Οι «μαύρες τρύπες» δεν φέρνουν τίποτα καλό στη ζωή μας, παρά μόνο την απομυζούν. Ποτέ ένας καλός λόγος δεν θα βγει από το στόμα ενός τοξικού ανθρώπου. Και αν βγει, θα είναι απλώς μια συγκαλυμμένη προσβολή. Μην πιστέψετε ούτε λεπτό ότι πρόκειται για αδιαφορία, αντιθέτως βλέπουν και ξέρουν τα πάντα, νιώθουν μόνο φθόνο, και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να χτυπήσουν εκεί που πονάει.

Το ίδιο κάνουν με όλους. Πώς θα το καταλάβετε; Είναι εκείνο το άτομο που πάντα έχει μια ιστορία να σας πει για κάποιον πίσω από την πλάτη του και φυσικά δεν πρόκειται ποτέ για κάτι καλό. Αν υπήρχε «Βραβείο Χρυσό Φτυάρι», τότε θα ήταν δικαιωματικά δικό του. Πολύ συχνά μάλιστα, τα μισά από όσα λέει είναι ψέμματα. Επειδή ναι, κάτι ακόμα που ξέχασα να σας πω, είναι ότι οι τοξικοί άνθρωποι είναι και εξαιρετικοί ψεύτες.

Απόλυτη δικαίωση για αυτούς είναι να σας δουν να χάνετε σιγά σιγά την αυτοεκτίμηση σας, όπως ένα σαράκι που τρώει το πόδι μιας καρέκλας. Στον χώρο που αναπνέει ένας τοξικός άνθρωπος δεν υπάρχει οξυγόνο για τους άλλους.

Αν τους έχετε στη δουλειά θα χαρούν να σας δουν να αποκτάτε προβλήματα με όσα σας έχουν αναθέσει – και φυσικά θα βάλουν το χεράκι τους για να συμβεί. Αν τους καλέσετε σπίτι σας θα περάσετε από εξονυχιστικό έλεγχο για το φαγητό, τη διακόσμηση και το αν σας βοήθησε ο σύντροφος σας ή όχι. Αν τους έχετε στην παρέα σας θα σας τρελάνουν στη γκρίνια καταστρέφοντας όποιο κέφι και αν είχατε. Αν τους έχετε στο σόι σας θα ρωτήσουν με πονεμένο ύφος αν είστε καλά, επειδή τους φαίνεστε «κάπως» – και κατά ένα περίεργο τρόπο αυτό γίνεται πάντα σε μέρες που νιώθετε υπέροχα.

Το να δέχεσαι την παρουσία ενός τέτοιου ανθρώπου στη ζωή σου είναι σαν να καταπίνεις λίγες σταγόνες δηλητήριο κάθε μέρα. Αργά αλλά σταθερά θα σε εξοντώσει. Συνήθως βέβαια πρόκειται για άτομα που δεν είναι εύκολο να βγουν τελείως από τη ζωή σας, επομένως το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να μειώσετε στο ελάχιστο την έκθεση στην τοξικότητά τους.

Όταν γκρινιάζουν, απλά βρείτε μια δικαιολογία για να φύγετε. Αν αρχίζουν να λένε άσχημα πράγματα για κάποιον, μην δώσετε τροφή για συνέχεια και πάνω απ’ όλα μην αρχίσετε να κάνετε και εσείς το ίδιο. Ό,τι και αν πείτε θα χρησιμοποιηθεί σίγουρα εναντίον σας. Μην μοιράζεστε τίποτα προσωπικό μαζί τους, είτε καλό είτε κακό. Επικεντρωθείτε σε όλα τα όμορφα που συμβαίνουν στη ζωή σας και επιλέξτε να έχετε δίπλα σας τα άτομα που σας εκτιμούν και χαίρονται με τις χαρές σας.

Τέλος, μην ενδίδετε στον πειρασμό να πέσετε στο επίπεδο τους και να γίνετε και οι ίδιοι τοξικοί. Μπορείτε να θέσετε τα όριά σας και να τους δείξετε ότι δεν θα τους ανεχθείτε άλλο, αλλά πάντα με ηρεμία και επιχειρήματα. Για τους τοξικούς ανθρώπους είναι η απόλυτη ικανοποίηση να σας δουν να χάνετε την ψυχραιμία σας. «Σκοτώστε τους με καλοσύνη» και πείτε όχι στα τοξικά απόβλητα.

 

πηγη

 

Αρέσει σε %d bloggers: