Η Πειραιώς ελέγχεται για «πάρτι» εκατομμυρίων (αλλά μην το πείτε στα ελληνικά ΜΜΕ)

Ένα πακέτο μη εξυπηρετούμενων δανείων αξίας 1,2 δισ. ευρώ, από τα οποία το 1,1 αφορά ναυτιλιακές εταιρείες, πουλήθηκε από την Τράπεζα Πειραιώς το 2014 έναντι 300 εκατ. στον όμιλο Libra Group, που προηγουμένως δανείστηκε 200 εκατ. από την… Πειραιώς. Τα παραπάνω αποκάλυψε δημοσίευμα των Financial Times, που προσθέτει ότι διεξάγεται έρευνα για πιθανή απάτη και 10 στελέχη της τράπεζας έχουν ήδη παραιτηθεί. Κι αν αναρωτιέστε γιατί δεν βλέπετε αυτήν τη είδηση στα ελληνικά ΜΜΕ, η απάντηση είναι μία κίτρινη στάμπα σε κάθε εφημερίδα και ιστοσελίδα
Advertisements

«Νομίζουν οτι η υπηρεσία είναι τσιφλίκι τους» – Καταγγελία

 

Αγαπητό tromaktiko,
αδιαφορεί και προκαλεί η ΔΕΥΑ…Ναύπακτου.

Μια υπηρεσία που αντί να βρίσκεται δίπλα στον δημότη βρίσκεται απέναντι του. Η μοναδική επαφή που έχει είναι στην είσπραξη του λογαρισμού.

Τσιφλίκι η υπηρεσία κάποιων που με τις ευλογίες του προϊστάμενου και της δημοτικής αρχής συστηματικά αγνοούν και αρκετές φορές δεν απαντάνε στις επιστολές των δημοτών.
Αρνούνται πολλές φορές να πρωτοκολλήσουν αιτήσεις πολιτών ή στην χειροτέρα έπειτα από πίεση πολλών ημερών το κάνουν.

Ποτέ δεν βγάζουν καμία ανακοίνωση για το μπάχαλο που επικρατεί και τις συνεχόμενες διακοπές του νερού στο Καταφύγιο. Πολλές φορές βάζουν άσχετους με την υπηρεσία ανθρώπους να αναλάβουν τις διακοπές, τις βλάβες και γενικά να κάνουν τις ενέργειες για τις οποίες η υπηρεσία είναι υπεύθυνη.
Περιττό να ειπωθεί που δεν γίνεται ουδέποτε λόγος για τις μετρήσεως του νερού και την καταλληλόλητα ή όχι αυτού. Πόσες φορές στο παρελθόν έχει βγει το πόσιμο νερό ακατάλληλο και δεν έχει βγάλει μια ανακοίνωση;

Τώρα να σας πούμε για το υδραγωγείο στο Καταφύγιο που δεν τηρεί βασικές προϋποθέσεις και ενώ φτιάχτηκε πριν λίγα χρόνια και όλα προβλήματα παρουσιάζει.

Αυτή είναι η ΔΕΥΑΝ!

Αναγνώστης

Οι ψυχολόγοι απαντούν: Γιατί οι σύγχρονες σχέσεις αποτυγχάνουν;

Οι ψυχολόγοι απαντούν: Γιατί οι σύγχρονες σχέσεις αποτυγχάνουν;

Η μετατόπιση αυτή είναι πρωτίστως πολιτιστική – Στη δεκαετία του 1960 οι άνθρωποι άρχισαν να επαναστατούν εναντίον των αυστηρών κοινωνικών κανόνων, όπως η ιδέα ότι η γυναίκα πρέπει να βρίσκεται στο σπίτι και να προσέχει την ανατροφή των παιδιών και ο άντρας να βρίσκεται στη δουλειά και να αποτελεί ένα πιο ισχυρό πρότυπο

Οι καιροί «αλλάζουν», οι ρυθμοί της καθημερινότητας «τρέχουν» και εσείς ακόμα περιμένετε τον πρίγκιπα του παραμυθιού να έρθει να σας αρπάξει.

Ξαφνικά βρίσκετε έναν άνθρωπο, ενθουσιάζεστε και μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, όλο αυτό, «διαλύεται».

Τι συμβαίνει όμως και τις περισσότερες φορές, οι σχέσεις αποτυγχάνουν και πώς μπορεί να μας επηρεάσει η σύγχρονη πραγματικότητα;
Ο Eli Finkel, καθηγητής της κοινωνικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Northwestern, αναφέρει ότι πλέον δεν αρκεί να παντρευτεί κάποιος έναν καλό άντρα ή γυναίκα, καθώς οι άνθρωποι περιμένουν, στην πραγματικότητα, οι σύντροφοί τους να είναι τα πάντα γι’ αυτούς.

Στο νέο του βιβλίο, The All-or-Nothing, ο Dr. Finkel αναφέρει ότι για να έχουμε μια ευτυχισμένη σχέση πρέπει να ζητάμε λιγότερα από αυτό το άτομο και να σκεφτούμε τρόπους με τους οποίους οι φιλίες μας θα μπορούσαν να μας δώσουν περισσότερα.

Ο καθηγητής Finkel ανέφερε στην ιστοσελίδα The Atlantic, ότι η κύρια αλλαγή που εντοπίζεται τα τελευταία 100 χρόνια έγκειται στην προσδοκία μας να βρούμε ένα σύντροφο που θα μας βοηθήσει να εξελιχθούμε και να γίνουμε η καλύτερη «εκδοχή» του εαυτού μας.

Δηλαδή, στην πραγματικότητα, τείνουμε να ζητάμε πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούμε να δώσουμε.

Αξίζει να σημειωθεί ότι περίπου το 53% των γάμων στις ΗΠΑ καταλήγει σε διαζύγιο, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για το Ηνωμένο Βασίλειο είναι 42%, τη στιγμή, μάλιστα που τα αντίστοιχα ποσοστά στη δεκαετία του 1960 ήταν 7% για τις ΗΠΑ και 14% για το Ηνωμένο Βασίλειο.

Ο καθηγητής Finkel αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Η ιδέα του βιβλίου είναι ότι η μεταβαλλόμενη φύση των προσδοκιών μας για το γάμο, έχει κάνει όλο και περισσότερους γάμους να μην ανταποκρίνονται στις προσδοκίες αυτές και επομένως οι άνθρωποι να απογοητεύονται»

Ο Dr. Finkel υποστηρίζει ότι στη σύγχρονη εποχή, οι περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν συντρόφους που να τους κάνουν να αισθάνονται πιο σέξι, ικανούς και φιλόδοξους.

Ο ίδιος αναφέρει ότι η μετατόπιση αυτή είναι πρωτίστως πολιτιστική. Στη δεκαετία του 1960 οι άνθρωποι άρχισαν να επαναστατούν εναντίον των αυστηρών κοινωνικών κανόνων, όπως η ιδέα ότι η γυναίκα πρέπει να βρίσκεται στο σπίτι και να προσέχει την ανατροφή των παιδιών και ο άντρας να βρίσκεται στη δουλειά και να αποτελεί ένα πιο ισχυρό πρότυπο.

Η έρευνα αποκάλυψε, επίσης, ότι οι άνθρωποι με πανεπιστημιακά πτυχία τείνουν να απολαμβάνουν πιο ικανοποιητικούς γάμους.

Όπως αναφέρει ο Dr. Finkel:

«Οι άνθρωποι με χαμηλότερο εισόδημα έχουν περισσότερο άγχος στη ζωή τους και έτσι τα πράγματα που πιθανόν να κληθούν να αντιμετωπίσουν όταν είναι μαζί είναι κυρίως αγχωτικά πράγματα και κατ’ επέκταση ο ελεύθερος χρόνος για να επικεντρωθούν στη σχέση τους, να επικεντρωθούν σε ενδιαφέρουσες συζητήσεις, να επικεντρωθούν σε στόχους υψηλού επιπέδου να είναι περιορισμένος».

Η καλύτερη συμβουλή, σύμφωνα με το Dr. Finkel, προκειμένου να υπάρξει μία ουσιαστική και «δυνατή» σχέση είναι να υπάρχει κοινός χρόνος ανάμεσα στο ζευγάρι, κοινά πράγματα και κοινές ασχολίες προκειμένου να υπάρχουν και πιο ουσιαστικές βάσεις.

Δήμος Πάτρας: «Δεν εφαρμόζουμε την απόφαση της κυβέρνησης για αξιολόγηση»

peleitidhs

Ανακοίνωση εξέδωσε ο δήμος Πάτρας, με την οποία ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να συμμετάσχει στη διαδικασία «αξιολόγησης» που αποφάσισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Στην ανακοίνωση επισημαίνεται: «Πρόσφατα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ μαζί με τη ΝΔ, ψήφισαν στη Βουλή την αντιδραστική τροπολογία της κας Γεροβασίλη, για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων και των εργαζομένων στους Δήμους. Ο Δήμος Πατρέων με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου (κατά πλειοψηφία), έχει αποφασίσει να μην προχωρήσει στην εφαρμογή του νόμου για την αξιολόγηση, αποκαλύπτοντας τους αντιλαϊκούς σκοπούς και τις επιδιώξεις που προωθεί.

Στη συγκεκριμένη απόφαση, μεταξύ των άλλων, αναφέρονται τα εξής:

«…Αποτελεί δέσμευση του 3ου Μνημονίου και απαίτηση του ΣΕΒ, ο οποίος σε έκθεσή του το 2016 απαιτούσε την απόλυση των μισών Δημοσίων Υπαλλήλων. Στόχος είναι πιο γρήγορα να περάσουν μια σειρά ανατροπές (σύνδεση μισθού με παραγωγικότητα, εκχώρηση αρμοδιοτήτων Δημόσιου Τομέα στο μεγάλο κεφάλαιο, σύμπλευση του Δημοσίου με ΣΔΙΤ) κ.ά…

Ποτέ ως Δημοτική Αρχή δεν συμβιβαστήκαμε και πολύ περισσότερο δεν επιβραβεύσαμε την τεμπελιά, τη ρεμούλα και την κοπάνα. Ποτέ δεν διαμορφώσαμε τη θέση που να λέει ότι είμαστε ενάντια σε κάθε έλεγχο στα εργασιακά καθήκοντα κάθε υπάλληλου. Οπως επίσης δεν θεωρούμε ότι φταίνε οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο και ΟΤΑ, για τα προβλήματα της Δημόσιας Διοίκησης. Δεν παραγνωρίζουμε ότι υπάρχουν προβλήματα απόδοσης στην εργασία κάποιων δημοσίων υπαλλήλων, όμως γι’ αυτά υπάρχει ο υπαλληλικός κώδικας εργαζόμενων Δημοσίου και ΟΤΑ, το πειθαρχικό δίκαιο, αλλά και οι εσωτερικοί κανονισμοί των Οργανισμών. Οι υπηρεσίες του Δήμου μας έχουν πληγεί από τις πολιτικές των μνημονίων, από τις αντιλαϊκές πολιτικές των μέχρι σήμερα αστικών κυβερνήσεων και μνημονίων, έχοντας τεράστιες ελλείψεις προσωπικού και θα περιέλθουν σε ακόμα πιο δεινή θέση με απολύσεις μέσω αξιολόγησης.

Πώς θα αξιολογηθεί ο εργαζόμενος στην καθαριότητα που δεν θα πιάνει τους στόχους στην εργασία του μέσα σε ελλείψεις 30% και 40% του Προσωπικού;

Πώς οι εργαζόμενοι στις Κοινωνικές Δομές που επίσης μέσα σε τεράστιες ελλείψεις προσωπικού αντιμετωπίζουν ζητήματα χιλιάδων συνδημοτών μας που έχουν οδηγηθεί σε εξαθλίωση, τσακισμένοι από την καπιταλιστική κρίση. Πώς οι εργαζόμενοι στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς που ελλείψει παιδαγωγών – νηπιαγωγών έχουν 25 και πάνω παιδιά ανά αίθουσα, πώς η μαγείρισσα που γίνεται λάστιχο για τις ανάγκες των παιδιών, πώς οι εργαζόμενοι στο Δημοτικό Βρεφοκομείο που είναι μόνο 7 για 270 βρέφη;

Πώς οι εργαζόμενοι στα γκισέ που για τον ίδιο λόγο δεν θα μπορούν να εξυπηρετούν το σύνολο των συναλλασσόμενων δημοτών;

Πώς θα αξιολογηθεί ο εργαζόμενος στις οικονομικές Υπηρεσίες μας που θα αρνηθεί να δώσει στην εφορία μικροοφειλέτες του Δήμου που είναι άνεργοι και τσακισμένοι από τις αντιλαϊκές πολιτικές;

Πιο πέρα αν πάμε δε, πώς θα αξιολογηθούν οι εργαζόμενοι σε οικονομικές Υπηρεσίες και ΔΟΥ που δεν θα πιάνουν τους στόχους του φοροεισπρακτικού μηχανισμού στο πλαίσιο της φοροληστρικής επιδρομής…

Και αυτή η αξιολόγηση είναι συνέχεια της αξιολόγησης Μητσοτάκη, η οποία ακυρώθηκε στην πράξη από τον αγώνα των εργαζομένων…

Ολα τα Σωματεία των εργαζομένων αντιτίθενται στην υπόψη αξιολόγηση…

Στηρίζουμε τις αποφάσεις τους και συντασσόμαστε με τις θέσεις του λαϊκού κινήματος προασπίζοντας τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Δεν συναινούμε και δεν εφαρμόζουμε την αξιολόγηση που προωθούν το αρμόδιο υπουργείο και η κυβέρνηση.

Διεκδικούμε πλήρη χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό με προσλήψεις προσωπικού σε μόνιμες θέσεις εργασίας με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, χωρίς ιδιωτικοποιήσεις, ΜΚΟ, ΚΟΙΝΣΕΠ, ΣΔΙΤ…».

Η παραπάνω απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου μάς δεσμεύει και ως δήμος θα συνεχίζουμε να στηρίζουμε τον δίκαιο αγώνα των εργαζομένων και τα δικαιώματά τους. Δεν εφαρμόζουμε την αξιολόγηση που προωθεί η κυβέρνηση και το αντίστοιχο υπουργείο».

 

πηγη 

 

Τι μπορεί να δείχνει η πλημμύρα στη Σαμοθράκη

Σαμοθράκη

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΥΤΡΑΣ

Συντάκτης:
Ελα ντε!
Τι άραγε μπορεί να δείχνει η πλημμύρα της Δευτέρας στη Σαμοθράκη; Τι να δείχνει; Το επισημαίνει ήδη, από την αρχή του ρεπορτάζ, ο Νίκος Φωτόπουλος, χθεσινή «Εφ. Συν.»: «Στην ανυπαρξία αντιπλημμυρικού σχεδιασμού όλα τα προηγούμενα χρόνια αποδίδεται το μέγεθος της καταστροφής».

Εβρεχε δώδεκα ώρες συνεχώς. Στον οικισμό της Χώρας της Σαμοθράκης, επισημάνθηκε, καταλήγουν τέσσερα ρέματα χωρίς ικανό δίκτυο απορροής για δωδεκάωρη βροχόπτωση, άρα φερτά υλικά, λάσπη, βράχια και λοιπά και όποιον πάρει ο Χάρος. Που ευτυχώς δεν πήρε ζωές. Πήρε όμως –και άντε βρες τα– τα αρχεία του δημαρχείου και «τραυμάτισε» σοβαρά (του ρεπόρτερ το πικρό λογοπαίγνιο) το Κέντρο Υγείας.

Μήπως όλες αυτές οι αρνητικές ενδείξεις, που οδήγησαν στα καταστροφικά επακόλουθα της Δευτέρας, δεν είναι μόνο «προνόμιο» της Σαμοθράκης; Μήπως υπάρχουν πολλές «Σαμοθράκες» στη χώρα, εκτός από τη Χώρα Σαμοθράκης, που περιμένουν την κατάλληλη… ευκαιρία για να δείξουν σε πόσο σαθρά θεμέλια στηρίζουν τον εφησυχασμό τους;

Ευτυχώς, όχι όλες. Διαβάζω στο ίδιο ρεπορτάζ, ότι ανάλογη βροχόπτωση στη Θάσο δεν είχε ίδια επακόλουθα, γιατί και τα ρέματα ήταν καθαρά και τα αντιπλημμυρικά έργα εξελίσσονται ικανοποιητικά.

Λέει κάπου ο Παλαμάς (νομίζω στον «Δωδεκάλογο»· ας δίνουμε, ενίοτε, λίγο χώρο στη μνήμη, που την υποδουλώσαμε στο Ιντερνετ και πατάμε enter για να μάθουμε πως αύριο είναι Σάββατο): «Αν είμαι κόσμος χαλαστής, είμαι και κόσμος πλάστης…».

Λέω, μήπως ήρθε η ώρα, σιγά σιγά, να αλλάζουμε τις αναλογίες.

Να κάνουμε καταγραφές και αποτυπώσεις, διοίκηση και αυτοδιοίκηση, τι θέλουμε, τι μας λείπει, μήπως και λιγοστέψουμε τους χαλαστές κι αβγατίσουμε τους πλάστες, αλλάζοντας την κοινοτοπία της πλήξης: τα ίδια κάθε χρόνο…

 

πηγη 

 

 

Ο «σκουπιδιάρης»

 

Ο «σκουπιδιάρης»

Συχνά στις οικογένειες υπάρχει ένα μέλος που έχει τον ρόλο του «σκουπιδιάρη». Εκείνος βέβαια, δεν περνά μια φορά τη μέρα όπως τα απορριμματοφόρα του δήμου, αλλά μαζεύει αυτά που πετάνε οι άλλοι ολημερίς, χωρίς σταματημό, λες και αν ξεχαστεί μια μέρα, το οικογενειακό περιβάλλον θα γεμίσει με τοξικές αναθυμιάσεις και θα πέσουν όλοι ξεροί. Έχει δηλαδή επωμιστεί την ευθύνη για την προστασία των σχέσεων της οικογένειας, όπως η αποκομιδή των απορριμμάτων προστατεύει τη δημόσια υγεία.

Είναι αυτός που συνήθως έχει τα περισσότερα προβλήματα. Αν είναι παιδί, μπορεί να μην τα πηγαίνει καλά με τις σπουδές, να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στις καταστάσεις που υπάρχουν πολλές απαιτήσεις ή ενίοτε μπορεί να εμφανίζει πολύ σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, να αποφασίζει ξαφνικά να σταματήσει το σχολείο, ό,τι. Αν είναι γονιός (συνήθως ο πατέρας), μπορεί είναι άνεργος, να αισθάνεται άχρηστος, να δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στον ρόλο του. Αυτό με τη σειρά του προκαλεί παράπονα, συγκρούσεις και ακόμη μεγαλύτερη δυσαρέσκεια, ώσπου στο τέλος ο γονιός υιοθετεί μια τόσο παθητική στάση που είναι σαν να μην υπάρχει. Τα παράπονα των υπόλοιπων μελών σε κάθε περίπτωση είναι πολλά, ενώ δε λείπουν και οι κατηγορίες που μπορεί να φτάσουν να ενοχοποιούν ένα μέλος για όλα όσα αντιμετωπίζει η οικογένεια, ακόμα κι αν είναι εντελώς άσχετα με το άτομο στο οποίο απευθύνονται.

Ο «σκουπιδιάρης» είναι ο στόχος, αλλά και το καταφύγιο των άλλων. Κατά σατανική σύμπτωση, κάνει πράγματα που προκαλούν φοβερό θυμό στους άλλους, ο οποίος εκτοξεύεται εναντίον του και έτσι μπορούν και ανακουφίζονται.

Ειδικά στη σημερινή συγκυρία, είναι πανεύκολο να πυροδοτηθούν τέτοιου είδους καταστάσεις, επειδή η οικονομική δυσπραγία, η στέρηση, κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται λειψοί. Και επειδή αυτό είναι κάτι που δεν αντέχουν εύκολα, προτιμούν να σκέφτονται ότι δεν είναι εκείνοι που αδυνατούν να δώσουν στον άλλο αυτά που χρειάζεται, είναι ότι ο άλλος είναι αχόρταγος και δεν ικανοποιείται με τίποτα.

Είναι φοβερά ενδιαφέρον να αναλογιστεί κανείς τις κρίσεις που ξεσπάνε στις οικογένειες για ασήμαντες αφορμές. Ένας καυγάς π.χ. εξαιτίας του ότι το παιδί χρειάζεται καινούρια παπούτσια και δεν υπάρχουν χρήματα για να αγοραστούν. Η πρώτη ατάκα συνήθως είναι «πάλι; Μα καλά, πότε τα πήραμε αυτά που φοράς;». Σαν να λέμε, δεν είναι φυσικό να χρειάζεσαι κάτι που δε μπορώ να σου δώσω, άρα φταις εσύ. Είσαι σπάταλος, δε σέβεσαι τον κόπο μου, κλπ. Σε τέτοιες στιγμές θυμούνται οι γονείς ότι πήγαιναν ξυπόλητοι στο σχολείο, ώστε να μη μείνει καμία πιθανότητα να αποφύγει το παιδί την ενοχή. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και όταν το μέλος της οικογένειας που έχει τον ρόλο του «σκουπιδιάρη» είναι ο γονιός, οι αφορμές είναι πάμπολλες.

Όταν ενοχοποιείται η ανάγκη μας για κάτι που έχουμε κάθε δικαίωμα να χρειαζόμαστε, αυτό που μαθαίνουμε είναι, ότι δεν αξίζουμε να έχουμε αυτά που θέλουμε, ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί ώστε οι άλλοι να μας εκτιμούν και να σέβονται τις ανάγκες μας.

Ο «σκουπιδιάρης» μαζεύει την απογοήτευση, την κατάθλιψη, τον φθόνο, την ανημπόρια, τα ψυχικά σκουπίδια όλων και, όπως είναι αναμενόμενο, κάνει τη μια λάθος επιλογή μετά την άλλη, γιατί το να κουβαλάς τον θρήνο, τον πόνο, τη φτώχεια, τον θυμό και την τρέλα των άλλων είναι πάντα δυσβάσταχτο. Ειδικά όταν είσαι κι εσύ άνθρωπος και έχεις τα αντίστοιχα δικά σου προβλήματα που κανείς δεν θέλει να ακούσει (πολλώ δε μάλλον να κουβαλήσει).

Σκέφτομαι κατά πόσο θα μπορούσε να ισχύει κάτι παρόμοιο και σε κοινωνικό επίπεδο, να ενοχοποιείται δηλαδή μια ομάδα του πληθυσμού για όλα τα δεινά της κοινωνίας, ώστε να μπορούν οι υπόλοιποι να συντηρούν κάθε φορά τον θυμό τους και να μην αλλάζει ποτέ τίποτα. Αλλά μπα, λάθος θα κάνω.

Ένας σύντροφος επιλέγεται, ένα παιδί γεννιέται με βασικό σκοπό να απαλλάξει τους άλλους από τον κακό τους εαυτό, να φορτωθεί όλα τους τα χάλια, ώστε να μπορούν να αισθάνονται καλοί και το σημαντικότερο: να μένουν μαζί.

Άνθρωποι προς χρήση, για να κρατηθεί μια οικογένεια, μια κοινωνία όρθια. Μόνο που δεν κρατιούνται έτσι τα σπίτια.

***

agapidaki

Ειρήνη Αγαπιδάκη

 

πηγη  

 

Φοροαποφυγή και ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών

 

Η προσπάθεια να προσδιοριστεί η ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών είναι πολύ δύσκολη, διότι τα δεδομένα είναι τόσο ελαστικά, ενώ μια νέα έρευνα δείχνει πόσο δύσκολη είναι αυτή η δουλειά. Η μελέτη είναι η πρώτη του είδους της, προκειμένου να ποσοτικοποιήσει την φοροαποφυγή ανά κράτος. Ξεκινάει αυτή η εβδομαδιαία οικονομική έρευνα και ακολουθείται από μια ματιά στη συνακόλουθη μείωση των καινοτόμων ιδεών, μια άλλη στην πορεία της τιμολόγησης στις αγορές και ένα τελικό κομμάτι για τον πληθωρισμό και τους μισθούς στις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Ποιος αποκρύπτει τους φόρους

Το ένα δέκατο του συνολικού πλούτου του κόσμου παράγεται σε παράκτιους φορολογικούς παραδείσους, αλλά το μερίδιο αυτό αγγίζει το 15% για την Ευρώπη και το 60% για τις χώρες του Κόλπου και ορισμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής, σύμφωνα με νέα έρευνα. Όταν πρόκειται για τον συνολικό υπεράκτιο πλούτο ως μερίδιο του ΑΕΠ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Βενεζουέλα, η Σαουδική Αραβία, η Ρωσία και η Αργεντινή οδηγούν την «κούρσα», ενώ η Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία έχουν όλοι πάνω από το μέσο όρο. Οι ΗΠΑ είναι ελαφρώς κάτω του μέσου όρου.

Υπάρχουν μερικοί παράγοντες που συνδέονται στενά με ένα μεγάλο μέρος της υπεράκτιας περιουσίας ως προς το ΑΕΠ, με την παρουσία εθνικών πόρων και την πολιτική και οικονομική αστάθεια. Αυτός μπορεί να είναι ο λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ είναι ελαφρώς χαμηλότερα από τον μέσο όρο, δήλωσε ένας από τους συγγραφείς της έρευνας, ο οικονομολόγος Gabriel Zucman.

Ο υπεράκτιος πλούτος ενισχύει την ανισότητα όταν ενσωματώνεται στα φορολογικά δεδομένα, επειδή ανήκει κυρίως στα πλουσιότερα νοικοκυριά. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισπανία και τη Γαλλία, το 30% έως 40% του πλούτου που έχει το πιο εύπορο 0,01% των νοικοκυριών παραμένει στο εξωτερικό. Οι πλουσιότεροι Ρώσοι διατηρούν το 60% του πλούτου τους στο εξωτερικό. «Ο τρόπος με τον οποίο μετράμε την ανισότητα στην οικονομία και στις κοινωνικές επιστήμες είναι ότι βασιζόμαστε πολύ στα φορολογικά στοιχεία», δήλωσε ο Ζουκμάν. «Υπάρχει το προφανές πρόβλημα ότι υπάρχει φοροαποφυγή: αν κοιτάξετε μόνο τα φορολογικά δεδομένα υπάρχει ο κίνδυνος να υποτιμήσετε την πραγματική συγκέντρωση του πλούτου.»

πηγη