«Kολλημένοι» με Facebook, Twitter οι Έλληνες γονείς … μηδέν χρόνος για την πραγματίκη ζωή

 

Το Διαδίκτυο παραμένει ιδιαίτερα μεταβλητό και τα πάντα αλλάζουν με ταχύτατο ρυθμό, οπότε «οφείλουμε να είμαστε αναγκαστικά σε μια διαδικασία δια βίου εκπαίδευσης έτσι ώστε να αντιλαμβανόμαστε τις αλλαγές, τις προκλήσεις αλλά και τους κινδύνους» τόνισε μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων, «Πρακτορείο 104,9 FM», ο εκπρόσωπος του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου, Γιώργος Κορμάς, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Ασφαλούς Πλοήγησης στο Διαδίκτυο (Safer Internet Day), που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 6 Φεβρουαρίου.

Μία στις τρεις κλήσεις στη Γραμμή Βοήθειας Help-line.gr το 2017 αφορούσε την εξάρτηση από το Διαδίκτυο

Όπως ανέφερε ο κ. Κορμάς, μέσα στο 2017 η Γραμμή Βοήθειας Help-line.gr δέχτηκε 1.640 κλήσεις από τις οποίες «33% αφορούσαν την εξάρτηση από το Διαδίκτυο, που αναδεικνύεται ως το μεγαλύτερο πρόβλημα (σσ: σε σχέση με την ηλεκτρονική επικοινωνία) στη χώρα».

Το ίδιο ισχύει και στην Ευρώπη γενικότερα με βάση τα στατιστικά δεδομένα της Γραμμής Βοήθειας από 33 χώρες τις Γηραιάς Ηπείρου. Δεύτερο σε αριθμό κλήσεων στην ειδική γραμμή στην Ελλάδα κατατάσσεται το πρόβλημα του διαδικτυακού εκφοβισμού (σ.σ cyber bullying) με ποσοστό 20%. Έπεται το ζήτημα της ιδιωτικότητας που αγγίζει επίσης το 20%.

Γονείς που ξεπερνούν τα παιδιά τους στη χρήση των κοινωνικών δικτύων

Σημαντικότατος όμως αναδεικνύεται στη σημερινή εποχή και ο ρόλος των κηδεμόνων, σύμφωνα με τον κ. Κορμά. Στοιχεία ιδιαίτερα ανησυχητικά προκύπτουν, όπως λέει, από νέα έρευνα που παρουσιάζεται από το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου, ενόψει της εφαρμογής του ευρωπαϊκού κανονισμού στα τέλη Μαΐου του 2018, βάσει του οποίου οι γονείς θα πρέπει να δίνουν τη συγκατάθεσή τους όταν τα παιδιά τους, έως 16 ετών, επιθυμούν να έχουν πρόσβαση στα κοινωνικά δίκτυα.

«Βλέπουμε (σσ: με βάση τα στοιχεία της νέας έρευνας του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου) ότι οι γονείς που χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο έχουν αφήσει τα παιδιά τους κάτω των 13 ετών να μπουν στα κοινωνικά δίκτυα σε ποσοστό 53%, ένα τεράστιο ποσοστό» σημειώνει , ενώ ταυτόχρονα μεταφέρει έτερη διαπίστωση που προκύπτει από την επεξεργασία των δεδομένων που αφορά τις διαδικτυακές συνήθειες των ίδιων των γονέων.

«Οι γονείς χρησιμοποιούν τα κοινωνικά δίκτυα σε ποσοστό της τάξης του 60%, μεγαλύτερο από αυτό των παιδιών τους» τονίζει ο Έλληνας ειδικός ενώ αναφέρει πως πρόκειται «για συγκλονιστικό δεδομένο, γιατί καταλαβαίνει κάποιος ότι το πρότυπο είναι πολύ σημαντικό σε αυτές τις ηλικίες».

Ταυτόχρονα όμως, και παρά τη δική τους συμπεριφορά σε ό,τι αφορά τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, το ιδιότυπο -σύμφωνα με τον κ. Κορμά- είναι πως απαντώντας σε αντίστοιχο ερώτημα, οι ίδιοι γονείς είναι που ανησυχούν σε ποσοστό άνω του 80% ότι η προσωπικότητα των παιδιών τους αλλάζει μέσα από τη χρήση των κοινωνικών δικτύων.

Υπαρκτή η ανάγκη για δημιουργία εργαλείων που θα βοηθούν τους κηδεμόνες

Πρόκειται για κάτι που συμβαίνει «ενδεχομένως επειδή δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες που έχουν, ανάγκες για παρέα, κοινωνικότητα, δραστηριότητες, ενδεχομένως γιατί έχουν γονατίσει από την κρίση και τη στεναχώρια και δεν έχουν το ψυχικό σθένος να ανταποκριθούν σε αυτό που χρειάζεται για να μεγαλώνεις σήμερα ένα παιδί” προσθέτει ο κ. Κορμάς για να σημειώσει πως «οι γονείς χρειάζονται κάποια βοήθεια, κάποιο εργαλείο που μπορούν να χρησιμοποιήσουν ώστε να βοηθήσουν σε αυτή τη διαδικασία (σσ: της χρήσης των social media από τα παιδιά τους)».

Αναφερόμενος τέλος «στο ποσοστό του 37% των Ελλήνων», που δεν έχουν ανεπτυγμένες τις ψηφιακές τους δεξιότητες, ο κ. Κορμάς σημείωσε πως ο ψηφιακός αναλφαβητισμός παραμένει σημαντικός παράγοντας στη διαμόρφωση της σχέσης των παιδιών της ελληνικής κοινωνίας με τον ψηφιακό κόσμο του διαδικτύου, καθώς πρόκειται για «τεράστιο νούμερο, που μας κατατάσσει στην 26η θέση στις 28 χώρες στην Ευρώπη».

Advertisements

Φύγετε από ό,τι σας δεσμεύει και ζήστε ελεύθερα!

 

Συναντώ συχνά ανθρώπους δυστυχισμένους, βυθισμένους στην απελπισία, στα όρια της κατάθλιψης, σε απόγνωση, εγκλωβισμένους σε αδιέξοδα, στριμωγμένους σε μια γωνιά… Στη γωνιά του μυαλού τους, όπου δεν υπάρχει ούτε φως ούτε διέξοδος. Ακινητοποιημένοι, στέκονται ανήμποροι, σχεδόν άφωνοι, κοιτούν τον χρόνο να περνά, βλέπουν τη ζωή τους να περνά μπροστά από τα μάτια τους, τα χρόνια, τα πολύτιμα, να φεύγουν… Κι αυτοί μένουν! Μένουν σε μια σχέση χωρίς νόημα, χωρίς αγάπη, χωρίς ίχνος επικοινωνίας, χωρίς σεβασμό, χωρίς τίποτα απ΄ότι ήθελαν, ονειρεύτηκαν ή φαντάστηκαν. Σε μια σχέση που μόνο ζητάει, έχει υποχρεώσεις, ευθύνες και πολλά λόγια, σκληρές κουβέντες, απαξίωση και, όχι σπάνια, σωματική κακοποίηση.

Κι αν όλα αυτά ακούγονται υπερβολές γίνονται γύρω μας, δυστυχώς δίπλα μας, είναι σε κάποιο από τα σπίτια της διπλανής πόρτας… Όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό το σενάριο, για πολλούς ανθρώπους που το ζουν δεν είναι εύκολο να φύγουν, να ξεφύγουν.

Είναι ο φόβος που τους κρατά αλυσοδεμένους και ανήμπορους, η απουσία κάθε πίστης και ελπίδας ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Ο φόβος για τον άλλον (σύζυγος, εργοδότης, κάθε λογής Αφεντικό), ο φόβος για το άγνωστο, ο φόβος ότι «δεν θα τα καταφέρω…». Και είναι αλήθεια, ότι δεν είναι εύκολο, καθόλου εύκολο, να βγει κανείς από αυτό το βαθύ πηγάδι. Να πάει πού; Σε ποιον να απευθυνθεί; Ποιον να πιστέψει; Πού να ακουμπήσει; Οι άνθρωποι αυτοί έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους, έχουν χάσει κάθε ελπίδα… Όμως και πάλι, παρ’ όλη τη δυσκολία, τον φόβο και την απελπισία, η επωδός δεν μπορεί να είναι ούτε το «δε βαριέσαι», ούτε το «τι τα ψάχνεις», ούτε το «δεν γίνεται τίποτα»…

Πρέπει να μπορούμε να αρθρώνουμε έναν λόγο ελπίδας και αισιοδοξίας, ότι έστω και έτσι, έστω και δύσκολα, έστω και λίγο, κάτι καλό μπορεί να γίνει, κάτι μπορεί ν΄αλλάξει και ότι εν τέλει όσο δύσκολο κι αν είναι ο καθένας μας πρέπει να δώσει τον αγώνα του να φύγει, να ξεφύγει από τα δεσμά και να ζήσει ελεύθερος μια ζωή σε ανθρώπινο μέτρο.

Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

 

Πηγη 

 

Σωκράτης: Κανένας Άνθρωπος δεν είναι από τη Φύση του Κακός. Κακός Γίνεται στην Πορεία..

Γράφει η  Μαρία Σκαμπαρδώνη

Ένας άνθρωπος, τελικά, γεννιέται ή γίνεται κακός; Έχουν ακουστεί άπειρες απόψεις, έχει χυθεί τόσο μελάνι ώστε να απαντηθεί με μία βεβαιότητα ή με ένα τουλάχιστον βασικό συμπέρασμα για ένα θεμελιώδες ερώτημα: Ένας άνθρωπος γεννιέται ή γίνεται αυτό που είναι;

Ένας άνθρωπος είναι τελικά από τη γέννησή του καλός ή κακός ή γίνεται;
Ωστόσο , καλά και κακά στοιχεία ενυπάρχουν σε κάθε άνθρωπο, ένας σκληρός άνθρωπος μπορεί να εμφανίσει κάποια σημάδια ευαισθησίας, όπως και ένας άνθρωπος με ιδιαίτερα ευαίσθητο χαρακτήρα, μπορεί να επιδείξει κιόλας μεγάλη σκληρότητα. Αλλά μπορούμε να ορίσουμε το καλό και το κακό ως ένα διαρκές μοτίβο συμπεριφοράς που έχει υπερισχύσει σε έναν άνθρωπο και είναι μόνιμο.

Ο πρώτος που ασχολήθηκε με αυτό το θέμα δεν ήταν άλλος από το Σωκράτη. Ο Σωκράτης ως ο πρώτος ανθρωποκεντρικός φιλόσοφος που ασχολήθηκε με το μείζον αυτό ζήτημα, θεωρούσε ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι από τη φύση του κακός ( σε αυτόν ανήκει η γνωστή φράση, ουδείς εκών κακός). Σύμφωνα με αυτόν, ένας άνθρωπος ο οποίος προβαίνει σε μία αξιόποινη πράξη , δεν έχει γνώση ότι αυτή του η πράξη είναι αντίθετη με την ηθική ή με αυτό που από την κοινωνία έχει οριστεί ως καλό (πχ κάποιος κλέβει, επειδή δεν έχει διδαχθεί ότι η πράξη του αυτή είναι αξιόποινη και ηθικά κατακριτέα). Άρα είναι η έλλειψη γνώσης (αγνωσία), εκείνη που κάνει έναν άνθρωπο καλό ή κακό. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι αν διδαχθεί πως η κλοπή είναι ηθικά αξιόποινη πράξη δε θα τη διαπράξει ξανά (χιλιάδες διδάχτηκαν το ου φονεύσεις και, όμως, φόνευσαν)…

Όμως, θα διαφωνήσει κάποιος προβάλλοντας ως επιχείρημα ότι πολλοί άνθρωποι διδάχθηκαν ότι η κλοπή είναι μία αξιόποινη πράξη όπως και ο φόνος και στο τέλος να ήταν αυτοί οι ίδιοι που σκότωσαν και έκλεψαν. Άρα, ήταν θέμα γνώσης η υπεροχή του καλού ή του κακού ,ή ένας άνθρωπος γεννιέται με έναν στοιχειώδη χαρακτήρα, ο οποίος πλάθεται με τα βιώματα – ειδικά αυτά που συμβαίνουν στην παιδική ηλικία;

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η κύρια αιτία που σε έναν άνθρωπο μπορεί να υπερτερεί ο κακός , εγωιστής ή σκληρός χαρακτήρας να οφείλεται κατά κύριο λόγο στους γονείς και το κατά πόσο ένα παιδί αγαπήθηκε ή ανατράφηκε σωστά. Αυτό είναι ένα από τα λογικότερα επιχειρήματα, διότι ο άνθρωπος σε ένα μεγάλο βαθμό στα πρώτα χρόνια της ζωής του ‘’ρουφάει’’ σα σφουγγάρι τις συμπεριφορές – καλές ή κακές – που έχουν υιοθετήσει οι γονείς του. Στην πορεία, αν το ίδιο άτομο έρθει αντιμέτωπο με την αδιαλλαξία ή τη σκληρότητα και την αδικία, και το ίδιο να υιοθετήσει αυτό τον τρόπο ζωής. Από την άλλη όμως υπήρξαν άνθρωποι που μεγάλωσαν σε ιδρύματα ή κακοποιήθηκαν από γονείς και να υπερίσχυσε μέσα τους ο καλός τους χαρακτήρας και τα θετικά τους γνωρίσματα.

Πολλοί διαφωνούν με την πεποίθηση ότι ένας άνθρωπος γεννιέται και έχει μεγαλύτερη ροπή στο καλό ή το κακό, διότι θεωρούν ότι ένα βρέφος δε μπορεί μέσα του να έχει κακία , μίσος , επιθυμία να βλάψει ή να προβεί σε κάποια αξιόποινη πράξη. Πολλοί αιτιολογούν την αντικοινωνική συμπεριφορά ως απόρροια εξωγενών από το άτομο γεγονότων ( ένα παιδί μεγαλώνει σε περιβάλλον κακοποίησης και όταν μεγαλώσει κακοποιεί και το ίδιο τη γυναίκα του , ένας άνθρωπος κλέβει επειδή βρέθηκε σε μία τραγική οικονομική κατάσταση).

Ένας άνθρωπος, με τον ερχομό του στη ζωή, έχει και από εκείνη τη στιγμή έναν δικό του τρόπο αντίληψης ο οποίος με τα χρόνια, τα βιώματα και την ανατροφή πλουτίζει και αποκτά υπόσταση.

Είναι επίσης γνωστό ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου πλάθεται μέχρι την ηλικία των πέντε ετών. Άρα ένας άνθρωπος μπορεί να έχει ήδη μία ροπή η οποία λόγω βιωμάτων να βγαίνει στην επιφάνεια. Δύο άνθρωποι μπορεί να μεγάλωσαν σε ένα ίδρυμα , ο ένας μεγαλώνοντας να ασχολήθηκε με τον εθελοντισμό επειδή συμπόνεσε άλλα παιδιά και να μη θέλει κάποιος άλλος να βιώσει την εγκατάλειψη, ενώ ο άλλος μπορεί να μίσησε τους υπόλοιπους επειδή εκείνοι μεγάλωσαν καλά και εκείνος στερήθηκε την αγάπη.

Με τον ίδιο τρόπο δύο άνθρωποι που νόσησαν, ο πρώτος να αγάπησε περισσότερο τους ανθρώπους γύρω του, ενώ ο δεύτερος να μισεί τους άλλους επειδή ήρθε σε εκείνον η ασθένεια. Άρα μπορεί να υπάρξει ως συμπέρασμα ότι ένας άνθρωπος μπορεί να έχει μέσα μία ροπή προς το καλό ή το κακό η οποία να βγαίνει στην επιφάνεια και να οξύνεται λόγω των βιωμάτων και των καταστάσεων.

Η ανθρώπινη ψυχή είναι τόσο δύσκολη, πολυεπίπεδη, δυσανάγνωστη, έχει τέτοια μοναδικότητα και βάθος που δε σταματάει να εκπλήσσει. Και, σίγουρα, δε γίνεται να υπάρχει ένα και μόνο συμπέρασμα το οποίο να είναι απόλυτο, ειδικά σε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα. Η ροπή του ανθρώπου είτε περισσότερο στο καλό, είτε περισσότερο στο κακό είναι ένας συγκερασμός τόσο κοινωνικών, οικογενειακών καταστάσεων , όσο και έμφυτης ροπής από τη γέννηση του ατόμου κιόλας.

 

https://www.healingeffect.gr/

Μόνο αλήθειες -Παρέμβαση του Δημάρχου Κ.Πελετίδη στο «Αναπτυξιακό Συνέδριο»

Η παρέμβαση του Δημάρχου Πατρέων, Κώστα Πελετίδη, στο «αναπτυξιακό συνέδριο»:

Κύριοι Υπουργοί

Κυρίες και Κύριοι,

Καλημέρα σας,

Καλούμαστε σήμερα να συζητήσουμε για την ανάπτυξη στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. Δεν είναι η πρώτη φορά. Για δεκαετίες παρακολουθούμε τις προσπάθειες διαδοχικών κυβερνήσεων, Τοπικών Αρχών, να πείσουν τον Πατραϊκό λαό ότι θα φέρουν την ανάπτυξη, επενδύσεις, μεταρρυθμίσεις. Δεκάδες συνέδρια με κεντρικό θέμα την ανάπτυξη, με πιασάρικους τίτλους, προσπαθούσαν να πείσουν ότι ήρθε η ώρα. Οι στόχοι που έβαζαν ικανοποιήθηκαν. Έγινε η μεγάλη περιμετρική, η Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου, το Νέο Λιμάνι, το Βιοτεχνικό Πάρκο , Βιομηχανική Ζώνη, Ολυμπία Οδός, Ιονία Οδός. Τεράστιες χρηματοδοτήσεις από την Ε.Ε. Μεσογειακά Προγράμματα, ΕΣΠΑ 2000 – 2006, 2007- 2013, 2014 – 2020. Πάτρα Ολυμπιακή Πόλη, Πάτρα Πολιτιστική Πρωτεύουσα 2006, το ίδιο σκηνικό βλέπουμε να στήνεται τώρα και με τους Παράκτιους Μεσογειακούς Αγώνες.

Μ’ όλα αυτά στην Πάτρα, σήμερα, το 2018, παρά την απογείωση της επιστήμης και της τεχνικής, εμείς μοιράζουμε συσσίτια, τρόφιμα, την στιγμή που ο πλανήτης μπορεί να θρέψει 8 φορές τον πληθυσμό του. Βλέπουμε παιδιά να λιποθυμούν στα σχολεία, 10.000 στο ΚΕΑ, ο ΟΑΕΔ καταγράφει 34.000 ανέργους, γεμίσαμε την ξενιτιά με τα παιδιά μας, δουλεύουν οι εργαζόμενοι με μισθούς δούλου. Οι φόροι, τα χαράτσια που έχουν φορτωθεί στις πλάτες του λαού είναι ασήκωτα. Χιλιάδες οικογένειες ζουν τον εκβιασμό, να δώσουν ότι έχουν και δεν έχουν για να σώσουν το σπίτι τους, μετά την απόφαση της κυβέρνησης για επιτάχυνση των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών.

 

Κυρίες και Κύριοι

Το ξέρετε και εσείς πολύ καλά. Η ανάπτυξη δεν ήταν και δεν είναι ουδέτερη. Εκεί που υπήρχαν μαχαραγιάδες, δίπλα τους ήταν ο ξυπόλυτος λαός. Μέσα στο 2017 οι 500 πλουσιότεροι αύξησαν τα κέρδη τους κατά 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, 20% αύξηση. Το ίδιο γίνεται και στη χώρα μας.

Μήπως αυτό το συνέδριο είναι διαφορετικό; Θα δοθεί λύση τώρα; ΜΕΓΑ ΨΕΜΑ. Ο πατραϊκός λαός μπορεί να βρίσκεται σε δύσκολη θέση, αλλά δεν έχασε το μυαλό του. Η πύλη ανάπτυξης που λέτε δεν είναι γι’ αυτούς, όπως δεν ήταν και παλιά και όσοι προσπάθησαν να τον δουλέψουν έχουν διπλή ευθύνη, μία γιατί υπηρετούν τον πλούτο και μια γιατί προσπαθούν να τον κοροϊδέψουν.

Εμείς δεν θέλουμε να παραμυθιάζουμε τον πατραϊκό λαό, γνωρίζουμε, όπως και εσείς, πάρα πολύ καλά ότι η ανάπτυξη στον καπιταλισμό, η έξοδος από την κρίση, τα μνημόνια, όπως λέτε, δεν συνοδεύεται με εργατικά λαϊκά δικαιώματα και ικανοποίηση σύγχρονων αναγκών. Η ανάπτυξη που ευαγγελίζεστε είναι άναρχη. Ο κάθε επιχειρηματικό όμιλος αξιοποιεί τόσο εργατικό δυναμικό, όσο και για όσο χρόνο το χρειάζεται, προκειμένου να μεγιστοποιηθούν τα κέρδη τους. Τομείς που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν, εάν δεν έχουν τα αναμενόμενα κέρδη δεν κάνουν επενδύσεις . Εάν κερδίζουν περισσότερα σε άλλες χώρες θα πάνε εκεί. Δούλους ψάχνουν. Κλασσικό παράδειγμα τα κλειστά εργοστάσια που είναι μπροστά μας. Τα φουγάρα σ’ αυτά τα εργοστάσια δεν έσβησαν επειδή ο ένας η ο άλλος καπιταλιστής ήταν κακός διαχειριστής, αλλά επειδή ο ενδοκλαδικός και ο παγκόσμιος ανταγωνισμός κατέστησε αυτές τις επιχειρήσεις ασύμφορες για τους ιδιοκτήτες τους , που τις εγκατέλειψαν, μετέφεραν τα κεφάλαιά τους αλλού, έκαναν σε άλλες χώρες τα εργοστάσιά τους, τις επιχειρήσεις τους, αφήνοντας φυσικά απλήρωτα τα δάνεια και τα χρέη τους σε εργαζομένους και ταμεία, τα οποία ήρθε το ΠΑΣΟΚ να τα ‘’κοινωνικοποιήσει’’ , να πληρώσει δηλαδή ο λαός τη δεκαετία του 80 και φυσικά απαλλάχθηκαν και από οποιαδήποτε ποινική ευθύνη.

Γνωρίζετε πολύ καλά ότι από το 1992 έως το 2008 δημιουργήθηκαν 930 χιλιάδες θέσεις εργασίας, που χάθηκαν μέσα σε πέντε χρόνια από το 2009 έως το 2013. Θέσεις πλήρους απασχόλησης. Σήμερα, πάνω από τις μισές προσλήψεις είναι μερικής απασχόλησης, που σημαίνει για τους εργαζόμενους μισή ζωή.

Οι κυβερνώντες μας λένε ότι προέχει τώρα η ανάπτυξη για να μεγαλώσει η πίτα και τούτη τη φορά θα μοιραστεί ΔΙΚΑΙΑ. Η ανάπτυξη που προωθείται διασφαλίζει την ανάπτυξη των κερδών του κεφαλαίου, η ανάπτυξη που προωθείται θα γίνει με ακόμα μεγαλύτερη ληστεία και το τσάκισμα του λαού, από πουθενά δεν διαφαίνεται ικανοποίηση του δικαιώματος για μόνιμη και σταθερή εργασία, ικανοποίηση των κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, των συνταξιούχων, της νεολαίας στην υγεία, τη μόρφωση, τον αθλητισμό και την ανάπτυξη.

Η ανάπτυξη των μέσων παραγωγής, της τεχνολογίας δεν οδηγεί στη μείωση του εργάσιμου χρόνου, να πάμε στις 35 ώρες εβδομαδιαίας εργασίας, σε μείωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, γίνεται ακριβώς το αντίθετο.

Με τον Πρωθυπουργό κύριο Τσίπρα και τους κυρίους υπουργούς, τους Γενικούς Γραμματείς της κυβέρνησης έχουμε συναντηθεί πάρα πολλές φορές, χωρίς τυμπανοκρουσίες και φανφάρες για να εκθέσουμε πλήθος προβλημάτων που αφορούν το λαό μας και τη λειτουργίας της πόλης μας. Η Δημοτική Αρχή, το Δημοτικό Συμβούλιο, σε συνεργασία με τις υπηρεσίες του Δήμου, μελετούν, τεκμηριώνουν, όσο μπορούν καλύτερα, τα αιτήματά μας και θα θέλαμε συνοπτικά, ορισμένα από αυτά να τα ξαναθέσουμε και φυσικά θα συνεχίσουμε να αναζητούμε την επίλυση τους.

Γνωρίζετε πάρα πολύ καλά το σοβαρό θέμα της διαχείρισης απορριμμάτων, τις δυσκολίες που υπάρχουν, την ανάγκη ταχείας υλοποίησης του σχεδιασμού που έχουμε. Υπάρχουν καθυστερήσεις, με το πλήθος των γραφειοκρατικών διαδικασιών. Αναδεικνύεται γι’ αυτό και για άλλα θέματα, όπως η κατασκευή του Βιολογικού Καθαρισμού που έχει μπλοκαριστεί λόγω της μη συγκρότησης απο το Υπουργείο του μητρώου μελών των Επιτροπών Διαδικασιών Σύναψης Δημοσίων Συμβάσεων Έργων, η ανάγκη το ξεπέρασμα εμποδίων που μπαίνουν από την Ε.Ε. και τους γενικότερους σχεδιασμούς τους. Έχει εγκριθεί η χρηματοδότηση των έργων που απαιτούνται για τη λειτουργία της μονάδας στην περιοχή Φλόκα Δυτικής Αχαΐας. Εκκρεμεί η συμφωνία με την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας για τη δημιουργία δρόμου πρόσβασης σ’ αυτό.

Περιμένουμε να ολοκληρωθεί το φράγμα Πείρου – Παραπείρου, αλλά και αυτό του Πηνειού, που σε συνεργασία με τους Δήμους Δυτικής Αχαΐας και Ερυμάνθου ζητούμε. Η διαχείριση πρέπει να γίνει από Εθνικό Δημόσιο Οργανισμό Υδάτινων Πόρων, που θα χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό, θα σχεδιάζει, θα μελετά, θα υλοποιεί το έργο της ορθολογικής διαχείρισης, για να εξασφαλίσει, χωρίς νέες επιβαρύνσεις νερό με επάρκεια, φθηνό και υγιεινό για όλους. Στη διοίκηση ενός τέτοιου φορέα μπορούν να συμμετέχουν και εκπρόσωποι των Δήμων της περιοχής. Δεν συμφωνούμε την διαχείριση να την αναλάβει Ανώνυμη Εταιρία ή Διαδημοτική Επιχείρηση γιατί θα έχει σαν συνέπεια την λειτουργία να την πληρώσουν και αυτή οι δημότες που πλήρωσαν και πληρώνουν, έχουν στερέψει.

Η παραχώρηση του παραλιακού μετώπου, όπως είχατε δεσμευτεί και το Δημοτικό Συμβούλιο έκρινε θετικά, ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί. Όχι με δική μας ευθύνη. Δίπλα από το χώρο του συνεδρίου υπάρχει το Νότιο Πάρκο, που δημιουργήσαμε με τις υπηρεσίες του Δήμου, μπορείτε να τον επισκεφτείτε, έτσι θα προχωρήσουμε και στον υπόλοιπο χώρο. Δεν θέλουμε να είμαστε ‘’κάθε τρεις και λίγο’’ στο αυτόφωρο γιατί μετατρέψαμε το βούρκο και τη βρωμιά σε χώρο αναψυχής, ούτε να πληρώνουμε πρόστιμα. Γνωρίζετε λεπτομερώς τι ζητούμε, κανένας παραλογισμός, όλα αυτά που ζητά ο πατραϊκός λαός είναι μέσα στην κοινή λογική, είναι αυτονόητα. Εκτιμάτε ότι υπάρχουν κτίσματα μη νόμιμα, γκρεμίστε τα, παραδώστε μας ένα χώρο να μπορούμε να κάνουμε ανάπλαση κοινοχρήστου χώρου να τον απολαύσει η πόλη μας. Δεν θέλουμε καυγάδες. Εάν όμως δε βρεθεί νομοθετική λύση, που μπορεί, εμείς θα προχωρήσουμε. Η ανάπλαση θα γίνει.

Εκτενώς έχει αναλυθεί το θέμα της διέλευσης του τρένου. Ζητούμε τα αυτονόητα, τέτοιου είδους έργα δεν μπορούν να υπακούουν σε κοντόθωρες επιλογές, πρέπει να βλέπουν μακριά. Εφόσον αποφασίσατε όχι περιμετρική χάραξη, η διέλευση από το Ρίο έως την έξοδο από την πόλη μας πρέπει να γίνει υπόγεια. Αυτή η επιλογή θα δημιουργήσει ένα μεγάλο γραμμικό πάρκο, ποδηλατόδρομου, περιπάτου, σοβαρή ανάπλαση της πόλης. Να παρθούν όλα τα μέτρα, να μην καταργηθεί το τοπικό τρένο, το αντίθετο να επεκταθεί μέχρι Κάτω Αχαΐα. Όσοι κλαψουρίζουν για την ανάπτυξη, πως δε θα φτάσει τώρα το τρένο στο Νέο Λιμάνι, ας βγουν έξω απ εδώ, να δουν τις μεγάλες εγκαταστάσεις του εμπορικού λιμανιού, ας συμβουλευτούν τους υπευθύνους του ΟΛΠΑ, αν και πότε θα γίνουν και μετά τα ξαναλέμε.

Έγιναν τα έργα της Ολυμπίας Οδού, της Ιονίας Οδού.

Όπως αναλυτικά ενημερώσαμε τον κύριο Πρωθυπουργό και τους αρμόδιους υπουργούς, μας έμειναν τα διόδια. Πάτρα – Αθήνα 23 €, Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου 27€. Αποκλείστηκαν τα λαϊκά στρώματα. Ζητούμε την κατάργησή τους, άμεσα σε ειδικές κατηγορίες. Από την κατασκευή της Ολυμπίας Οδού προέκυψαν ανάγκες αντιπλημμυρικής προστασίας. Δύο χρόνια αναμονή για να ξεκινήσουν αυτά που συμφωνήσαμε να γίνουν. Περιμένουμε μια απάντηση.

Πρόσφατα, η πόλη μας ανέλαβε τη διοργάνωση των Παράκτιων Μεσογειακών Αγώνων. Έχουμε θέσει με σαφήνεια τους προβληματισμούς μας σε σχέση με τη χρηματοδότηση, να δημιουργηθούν υποδομές για την πόλη μας, διαφάνεια στις διαδικασίες, όχι εμπορευματοποίηση, να είναι αγώνες που θα προσφέρουν χαρά σε αθλητές, σε φιλάθλους, να βοηθήσουν τον παράκτιο αθλητισμό. Προσφέρουν κακές υπηρεσίες όσοι παραμυθιάζουν τον πατραϊκό λαό ότι με αυτούς τους αγώνες θα γίνει η ανάπτυξη. Η Πάτρα έχει εμπειρία από αντίστοιχες διοργανώσεις, δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου ο πατραϊκός λαός.

Τα απογοητευμένα, τσακισμένα παιδιά της πόλης μας, αλλά και της χώρας μας συνολικά, έρχεστε να θεραπεύσετε με παράγωγα της επεξεργασίας κάνναβης. Η πολιτική σας ανοίγει πλέρια το δρόμο συμφιλίωσης με τη ναρκωκουλτούρα. Γίνεστε αντικειμενικά διαφημιστές των ναρκωτικών, συμβάλλεται στη ναρκωανοχή, όπως και ένας άλλος πρωθυπουργός που καταγόταν από το νομό μας, και δεν έχετε καμιά δικαιολογία. Είναι σε γνώση σας, ότι όπου έγινε νομιμοποίηση των ναρκωτικών, με όποια μορφή, τα ποσοστά των παιδιών που μπήκαν στη χρήση και την εξάρτηση εκτινάχθηκαν στα ύψη. Η εξάρτηση έχει τη βάση της στα κοινωνικά αδιέξοδα της νέας γενιάς που αυτή η κοινωνία η καπιταλιστική οξύνει, αναπαράγει και με την πολιτική της η κυβέρνηση υπηρετεί. Απ’ όλες τις πλευρές το εκμεταλλευτικό σύστημα που ζούμε κόβει τα φτερά των νέων μας, στέλνει στα Τάρταρα το λαό μας.

Εκφράζουμε τη θέλησή μας να βρεθεί χρηματοδότηση, ώστε το κατεστραμμένο εργοστάσιο του Λαδόπουλου να αξιοποιηθεί ως Διοικητήριο της Περιφέρειας και να μην σπαταληθούν χρήματα σε κατασκευή Νέου Κτιρίου και όποιες άλλες δομές μπορεί ο Δήμος. Είναι ανάγκη να προχωρήσουμε σε αυτή την κατεύθυνση

Επανερχόμαστε για την παραχώρηση των 130 στρεμμάτων στην περιοχή Ριγανόκαμπου, όπου λειτουργούσε πριν 25 χρόνια σκουπιδότοπος για τη δημιουργία του Ανατολικού Πάρκου της πόλης μας. Ήδη έχουμε προχωρήσει ως Δήμος σε καθαρισμό – διαμόρφωση του χώρου. Περιμένουμε την παραχώρηση για να προχωρήσουμε στην διαμόρφωση χώρων αθλητικών, πολιτιστικών δραστηριοτήτων , κάλυψη εκτεταμένων περιοχών με γκαζόν, παγκάκια, δέντρα για τις ανάγκες της νεολαίας.

Σας είναι γνωστό ότι 28 Νηπιαγωγεία, 1 Δημοτικό, 1 Γυμνάσιο, 2 ειδικά σχολεία, στεγάζονται σε μισθωμένους, ακατάλληλους χώρους και οτι τα παιδιά μας προαυλίζονται σε μπαλκόνια. Σας είναι γνωστές οι μεγάλες ελλείψεις σε κύριους και βοηθητικούς εκπαιδευτικούς χώρους στα σχολικά κτίρια της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Εσείς όμως αντί να δίνεται τα χρήματα του ελληνικού λαού για να έχουμε σύγχρονα και ασφαλή κτίρια, σε συνεργασία και με την Περιφέρεια τα δίνετε σε επιχειρηματικούς ομίλους, να κάνουν τις ατομικές τους επιχειρήσεις που θα αναπτύξουν τα δικά τους κέρδη και όχι των παιδιών μας. Αντί να έχουμε πλήρες δίκτυο βρεφονηπιακών σταθμών, εσείς λύνεται το πρόβλημα της ανεργίας της Αμερικής, όπως μας διαφώτισε από τα ΜΜΕ ο κύριος Τραμπ, με τον οποίο όπως είπατε μοιράζεστε κοινές αξίες, αξίες ‘’ελευθερίας’’ και ‘’δημοκρατίας’’. Θα χρηματοδοτηθεί ο παιδικός σταθμός της Μανιακίου σήμερα. Πετσοκόβετε τις αναπηρικές συντάξεις μειώνοντας τα ποσοστά αναπηρίας

Ζητήσαμε από το Υπουργείο Εσωτερικών να υλοποιήσει την πρόθεσή του για χρηματοδότηση των παιδικών χαρών, Ο Δήμος μας είναι έτοιμος για να τα υλοποιήσει, έχοντας ολοκληρώσει τις αντίστοιχες μελέτες. Πλήθος αιτημάτων δίκαιων βρίσκονται στα χέρια του υπουργού, όπως για την χρηματοδότηση, τις προσλήψεις και πολλά άλλα που μας απασχόλησαν και μας απασχολούν. Είναι ανάγκη να καλύψουμε πλήρως τις ανάγκες της πόλης μας με σύγχρονα σχολεία, γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ. Να συντηρηθεί και να χρηματοδοτηθεί από το υπουργείο πολιτισμού και αθλητισμού το Παμπελοποννησιακό Στάδιο, το οποίο σήμερα λειτουργεί με προσωπικό και δαπάνες του Δήμου

πηγη 

 

 

«Ο καπιταλισμός έχει την τάση να ελέγχει τη δημοκρατία»

Τσαρλς Τέιλορ

«Ολες οι πολιτικές υπαγορεύονται από τον νεοφιλελευθερισμό» μάς λέει ο Καναδός φιλόσοφος Τσαρλς Τέιλορ

Τάσος Τσακίρογλου

​Ο Τέιλορ επισημαίνει τους κινδύνους αποσύνθεσης της δημοκρατίας στον σύγχρονο κόσμο και εντοπίζει τους κινδύνους για τον πλανήτη εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, παρότι δηλώνει αισιόδοξος ότι, εν όψει των τρομακτικών εναλλακτικών, θα βρεθούν λύσεις με διεθνή συνεργασία. Μιλά παράλληλα για την ταυτότητα, τον «Αλλο» και την ελπίδα.

• Πολλοί υποστηρίζουν ότι η σχέση μεταξύ καπιταλισμού και δημοκρατίας ήταν ένας γάμος συμφέροντος και ότι σήμερα πλέον βαδίζουν ταχύτατα προς ένα διαζύγιο. Ποια είναι η δική σας γνώμη;

Νομίζω ότι είναι αδύνατο, αλλά και μη επιθυμητό, να απαλλαγούμε από αυτά τα δύο. Αδύνατο όσον αφορά τον καπιταλισμό και μη επιθυμητό όσον αφορά τη δημοκρατία. Υπάρχουν βέβαια τρομερές εν δυνάμει συγκρούσεις.

Ο καπιταλισμός έχει την τάση να τα ελέγχει όλα, μεταξύ των οποίων και η δημοκρατία, κάτι που συμβαίνει και σήμερα, καθώς όλες οι πολιτικές υπαγορεύονται από τον νεοφιλελευθερισμό. Ετσι, όπως συνέβαινε πάντα στην ιστορία, υπάρχουν διλήμματα και διαφορετικές προϋποθέσεις, προκειμένου να κάνουμε κάτι. Πρέπει να αναστοχαστούμε για να αποφασίσουμε.

• Αυτό που βλέπουμε στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια είναι ότι η πολυπολιτισμικότητα ξεθωριάζει και ταυτοχρόνως βρίσκονται σε άνοδο η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και ο φόβος του «Αλλου». Πώς εξηγείτε αυτή την αλλαγή;

Εν μέρει οφείλεται στις αποτυχίες της ίδιας της δημοκρατίας, όπως είπατε και στην πρώτη σας ερώτηση. Σίγουρα σε πολλές χώρες, όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία ή η Γερμανία, ο τρόπος που λειτούργησε η παγκοσμιοποίηση αφαίρεσε από πολλούς εργαζόμενους το παλιότερο επίπεδο ζωής τους, όπως η κοινωνική ασφάλιση κ.λπ. Αυτός ήταν ένας από τους σπουδαιότερους παράγοντες.

Ο άλλος είναι οι διαφορετικές συνθήκες στις διάφορες χώρες και η μορφή που πήρε η δυσαρέσκεια εξαιτίας της οπισθοδρόμησης στο εσωτερικό τους, με τους εργαζόμενους να χάνουν μέρος της ταυτότητάς τους λόγω των εξελίξεων στο εξωτερικό.

Αυτό είναι κάτι πολύ επικίνδυνο και για την Ευρώπη και τη Δύση συνιστά μια απειλή με τη μορφή των μουσουλμάνων. Νομίζω ότι ο τρόπος για να το καταπολεμήσεις αυτό είναι να βρεις λύσεις για το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων. Για τους φτωχούς των ΗΠΑ, για εκείνους του γαλλικού Βορρά κ.λπ. Τώρα πολλοί από αυτούς πηγαίνουν στη Λεπέν. Πρέπει να βρεθεί μια λύση γι’ αυτό.

• Τι άλλο πρέπει να γίνει;

Δεύτερον, αυτό που πρέπει να γίνει σε πολλές από αυτές τις χώρες είναι να κατανοήσουμε γιατί νιώθουμε αυτή την απειλή για την ταυτότητά μας. Νομίζω ότι οι αιτίες είναι λίγο πιο διαφορετικές ανά περίπτωση.

Τα πρόσωπα που είναι πολιτικοί ηγέτες σ’ αυτές τις χώρες, πρέπει να καταλάβουν τι σημαίνουν αυτές οι πολιτισμικές απειλές και να μιλήσουν στον κόσμο. Στις περισσότερες περιπτώσεις είχαμε περισσότερο μιαν αφήγηση λεκτικής καταδίκης: «Ο κόσμος είναι καθυστερημένος, έχει στενούς ορίζοντες» κ.λπ. Ετσι, όμως, δεν αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα, αλλά τρέφουμε την ξενοφοβία.

• Πιστεύετε ότι η σημερινή ισλαμοφοβία είναι κατά κάποιο τρόπο το αντίστοιχο του παλαιότερου αντισημιτισμού, δηλαδή ένα είδος μετατροπής του «Αλλου» ή του «διαφορετικού» σε εξιλαστήριο θύμα; Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτό το φαινόμενο;

Οχι εντελώς, αλλά στο τέλος παίζει τον ίδιο ρόλο με τον αντισημιτισμό στη δεκαετία του 1920: παράπονα για τα πάντα, επειδή δήθεν έφταιγαν οι Εβραίοι, κινητοποίηση του κόσμου εναντίον τους και μετατροπή τους σε αποδιοπομπαίο τράγο.

• Η κλιματική αλλαγή απαιτεί μια μεγάλη αλλαγή στον τρόπο σκέψης μας για τη σχέση που έχουμε με τη φύση και τον πλανήτη. Ωστόσο, ο αρπακτικός καπιταλισμός συνεχίζει να αντιμετωπίζει τη φύση σαν μια ανεξάντλητη πηγή φυσικών πόρων. Τι περιθώρια για θετικές εξελίξεις βλέπετε σ’ αυτό το πεδίο;

Εχουμε ήδη πάει πολύ μακριά με αυτή την αντίληψη και αντιμετώπιση του θέματος. Δεν ξέρω πόσο καλές εξελίξεις θα έχουμε με πρόσωπα όπως ο Τραμπ. Ωστόσο, υπάρχουν δυνάμεις στις ΗΠΑ και ειδικά σε ορισμένες πολιτείες, όπως η Καλιφόρνια κ.λπ., οι οποίες δεσμεύονται ότι θα συνεχίσουν να συνεισφέρουν οικονομικά το μερίδιό τους για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Οικολογικά μιλώντας, η προσπάθεια να επιστρέψουμε στον άνθρακα είναι κάτι που όλο και περισσότεροι βλέπουν ότι δεν είναι βιώσιμο και προτιμούν την καθαρή ενέργεια. Νομίζω λοιπόν ότι έχουμε ακόμα την ευκαιρία, όμως χρειάζεται διεθνής συνεργασία και πολιτικές δυνάμεις, ώστε να κάνουμε τις αναγκαίες αλλαγές για να έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και αυτό επειδή η εναλλακτική είναι τρομακτική.

• Τις προηγούμενες μέρες είχαμε την επέτειο του ενός χρόνου της προεδρίας Τραμπ. Ποιος είναι ο δικός σας απολογισμός;

Κατά κάποιο τρόπο μού προκαλεί αμηχανία, γιατί έχουμε να κάνουμε με κάποιον που είναι φοβερά ναρκισσιστής. Νομίζω ότι θα ήταν σοφότερο γι’ αυτόν να το βουλώνει κάποιες φορές (γέλια). Αλλά μάλλον είναι ανίκανος να το κάνει. Ας ελπίσουμε ότι η προεδρία του θα κάνει κάτι για τις ΗΠΑ και για την παγκόσμια κατάσταση.

• Φαίνεται ότι ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία η συμβατική σοφία περιορίζεται στους 140 χαρακτήρες του τουίτερ και έχει διάρκεια ζωής το πολύ πέντε λεπτά. Τι σημαίνει αυτό για την ανθρώπινη επικοινωνία και για την εξέλιξη της ατομικής συνείδησης;

Σίγουρα υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τη δημόσια σφαίρα που δημιουργείται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τη διάσπασή της σε ατομικούς χώρους. Ολο αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Ομως νομίζω ότι, για να το κατανοήσουμε αυτό διεθνώς, πρέπει να δούμε και άλλα σοβαρά προβλήματα, απειλές και κινδύνους, οι οποίοι συνδέονται με όσα είπαμε στις προηγούμενες ερωτήσεις.

Το θέμα είναι πως μπορούμε να κάνουμε βιώσιμες πολιτικά αυτές τις απαντήσεις και αυτές τις λύσεις. Ετσι επιστρέφουμε στις πρώτες ερωτήσεις σας για τον ρόλο της δημοκρατίας, των λαών και των απαντήσεων για όσα πήγαν στραβά.

Ολα αυτά πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε και να βρούμε τρόπους ώστε να κάνουμε τους πολίτες να μην τρέχουν πίσω στο παρελθόν για να αναζητήσουν ταυτότητες. Πρέπει να τους δώσουμε ελπίδα για να ζήσουν.

• Και όσον αφορά την πίστη και τη θρησκεία; Βλέπουμε την επιστροφή τους σε μια εποχή που πολλοί χαρακτηρίζουν μετανεωτερική. Τι λέτε;

Δεν θα μιλούσα για μετανεωτερικό κόσμο. Η θρησκεία έχει έναν δικό της τρόπο σκέψης να αυτοδικαιώνεται. Ο ρόλος της δεν είναι μονοδιάστατος. Υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση απώλειας, αν όχι πάντα του Θεού, τουλάχιστον του νοήματος. Χρειαζόμαστε ταυτόχρονα περισσότερη και λιγότερη θρησκεία. Ολες οι θρησκείες, όμως, χρειάζονται ανανέωση στον αιώνα που διανύουμε.

Ποιός είναι

Πολυβραβευμένος και από τους σημαντικότερους φιλοσόφους της εποχής μας, ο Τέιλορ γεννήθηκε το 1931 και είναι ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακ Γκιλ του Καναδά. Πεδία μελέτης του είναι η πολιτική φιλοσοφία, η φιλοσοφία των κοινωνικών επιστημών και η ιστορία των ιδεών.

Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία του «Μια κοσμική εποχή» (Ινδικτος, 2015), «Πηγές του Εαυτού» (Ινδικτος, 2007), «Οι δυσανεξίες της νεωτερικότητας» (Εκκρεμές, 2006), «Πολυπολιτισμικότητα» (Πόλις, 1999). Επίσης τα συλλογικά «Τα βιβλία που ελευθερώνουν: οι λεωφόροι της πίστης» (Πόλις, 2018) και «Επιστήμη» (Ντουντούμης, 1996).

 

ΠΗΓΗ

 

Τζάκι – Μεγαλύτερη η ρύπανση μέσα στο σπίτι από το δρόμο!

03s3tzaki

Οι συγκεντρώσεις μικροσωματιδίων δεν περιορίζονται στα λίγα μέτρα από το τζάκι, διαχέονται και στο υπόλοιπο σπίτι.

Πυκνό εσωτερικό νέφος δημιουργείται σε πολλά σπίτια που χρησιμοποιούν το τζάκι τους. Σύμφωνα με μετρήσεις ερευνητών του ΑΠΘ, οι συγκεντρώσεις αιωρούμενων σωματιδίων πιάνουν κόκκινο έπειτα από μόλις 2-3 ώρες λειτουργίας του τζακιού, φτάνοντας σε επίπεδα υπερδιπλάσια των στόχων που έχουν τεθεί από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς για την προστασία της υγείας!

Δηλαδή, παρατηρείται το φαινόμενο ο χώρος του σαλονιού ενός σπιτιού να έχει μεγαλύτερη ρύπανση απ’ ό,τι οι δρόμοι έξω! Με αυτό τον τρόπο η… θαλπωρή του τζακιού αποδεικνύεται ιδιαίτερα τοξική.

Συγκεκριμένα, οι ερευνητές του εργαστηρίου Περιβαλλοντικής Μηχανικής του τμήματος Χημικών Μηχανικών του ΑΠΘ πραγματοποίησαν πολύχρονες και πολύπλευρες (με διάφορες συσκευές και πρωτόκολλα) έρευνες για την επιβάρυνση της ποιότητας του αέρα εσωτερικών χώρων σε περίπου 40 σπίτια στη Θεσσαλονίκης από την καύση ξύλων σε τζάκια και ξυλόσομπες. «Τα αποτελέσματα δείχνουν μια αύξηση της μέσης συγκέντρωσης σωματιδίων στον αέρα εσωτερικών χώρων της τάξεως των 10 μg/m3 για τα αιωρούμενα σωματίδια με διάμετρο μέχρι 2,5 μικρά του μέτρου (PM2,5) και 14 μg/m3 για εκείνα μέχρι δέκα μικρά (ΡΜ10) έπειτα από μόλις 2-3 ώρες λειτουργίας του τζακιού. Η μέση συγκέντρωση σωματιδίων στον αέρα που εισπνέουν οι Θεσσαλονικείς που χρησιμοποιούν καύση ξύλων για θέρμανση σε ημερήσια βάση κατά την ψυχρή περίοδο του χειμώνα είναι περίπου 70 μg/m3 για τα ΡΜ2,5 και 80 μg/m3 για τα ΡΜ10, δηλαδή τιμές που είναι 3,5 φορές και μία φορά αντίστοιχα πάνω από τα ευρωπαϊκά όρια ασφαλείας. Μάλιστα, οι μέγιστες τιμές φτάνουν τα 385 μg/m3 για τα ΡΜ2,5 και τα 550 μg/m3 για τα ΡΜ10», λέει στην «Κ» ο κ. Δημοσθένης Σαρηγιάννης, αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Χημικών Μηχανικών του ΑΠΘ.

Οπως σημειώνουν οι ερευνητές, «ακόμη πιο ανησυχητική είναι η αύξηση που παρατηρείται στον αριθμό των πιο λεπτόκοκκων σωματιδίων. Σε σπίτι που καίει τζάκι τα σωματίδια με διάμετρο κάτω από 1 μm (ΡΜ1) φτάνουν τις 25.000 ανά κυβικό μέτρο, έναντι περίπου 10.000 σε ένα σπίτι χωρίς τζάκι. Παρατηρείται δηλαδή μια αύξηση κατά 150% λόγω χρήσης τζακιού»! Ας σημειωθεί εδώ ότι τα υπέρλεπτα αιωρούμενα σωματίδια είναι τα πιο επικίνδυνα για την υγεία, καθώς λόγω της μικρής τους διαμέτρου μπορούν να εισχωρήσουν βαθιά στους πνεύμονες, ενισχύοντας τον κίνδυνο για αναπνευστικά και καρδιαγγειακά νοσήματα, καθώς και καρκίνο του πνεύμονα.

Και δεν μιλάμε για περιπτώσεις καπνιάς, που γίνεται εύκολα αντιληπτή, αλλά για τη δημιουργία ενός αόρατου πέπλου μικροσκοπικών τοξικών σωματιδίων. «Οι συγκεντρώσεις αυτές δεν περιορίζονται στα λίγα μέτρα από το τζάκι, υπάρχουν σε όλο το δωμάτιο, ενώ διαχέονται και στο υπόλοιπο σπίτι», λέει ο κ. Σαρηγιάννης.

«Το τζάκι είναι για τα χωριά, όχι για τις πόλεις. Αν παρ’ όλα αυτά κάποιος επιμένει, οφείλει να περιορίσει τις ώρες χρήσης, να καίει ξύλα άριστης ποιότητας και να αντιμετωπίσει την ατελή καύση είτε με μια συσκευή που τροφοδοτεί αέρα από πάνω προς τα κάτω είτε με ενεργειακό τζάκι», συμπληρώνει ο καθηγητής του ΑΠΘ.

 

πηγη 

 

Περί προσωπικής ευθύνης- Η συζήτηση άνοιξε (;)

 

kieferpix via Getty Images
Διάβασα πριν από λίγο καιρό, συνέντευξη της ακαδημαϊκού, ιστορικού, Μαρίας Ευθυμίου. Την ξαναδιάβασα. Την ξαναδιάβασα. Ούτε λέξη δεν θα άλλαζα, ούτε σημείο στίξης. Η διαπίστωση αυτή με στεναχώρησε βαθιά. Θα ήθελα τόσο πολύ να μπορώ να της κουνήσω το δάχτυλο και να της πω ότι σφάλλει, ότι δεν έχουν έτσι τα πράγματα.

Πώς να κάνω όμως κάτι τέτοιο όταν διαβάζω :«…Και πώς να μην κατρακυλάμε, όταν δεν θέλουμε να δούμε τον εαυτό μας και να αλλάξουμε. Έχουμε εθιστεί να είμαστε μωρά. Για όσα παθαίνουμε φταίνε πάντα οι άλλοι και ουδέποτε εμείς. Έτσι ανατρεφόμαστε και στις οικογένειές μας, όπου περιμένουμε οι γονείς μας να μας συντηρούν μέχρι τα γεράματά μας. Το ίδιο κάνουμε και με τις χώρες με τις οποίες μετέχουμε σε ευρύτερους συνασπισμούς. Περιμένουμε να μας νταντεύουν επίσης. Αενάως. Και να είμαστε, βέβαια, πάντοτε εν αγανακτήσει. Το να είμαστε «αγανακτισμένοι» είναι σταθερό σημείο μας. Έχουμε έφεση σ’ αυτό….»

Κι έρχεται άλλη μια συνέντευξη, αυτή τη φορά του Λεωνίδα Καβάκου, του ξεχωριστού αυτού αρχιμουσικού, διανοούμενου, αιώνιου μελετητή των επιστημών και των τεχνών ,να με αποτελειώσει:

«…Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε πως η ψήφος δεν είναι δικαίωμα, αλλά η μέγιστη ευθύνη απέναντι στον εαυτό μας και στους συμπολίτες μας. Εδώ ψηφίζουμε βάσει ποδοσφαιρικής ομάδας και άλλων τέτοιων νοοτροπιών, χωρίς να μας ενδιαφέρει τι θα γίνει στο μέλλον. Πρέπει να έχουμε σεβασμό για το κράτος και έγνοια. Ζούμε σε μια κατάντια που μόνο εμείς μπορούμε να τη μαζέψουμε, και ελπίζω να το κάνουμε. Λέμε πως οι χιλιάδες νέοι που έφυγαν στο εξωτερικό θα επιστρέψουν και θα φέρουν την αλλαγή στην κοινωνία. Ακόμα και αν μπορούν, θα πρέπει ο καθένας μας να κοιτάξει μέσα του για να κάνει την αυτοκριτική του. Εγώ αυτό κάνω. Αναλαμβάνω την προσωπική μου ευθύνη σε όλα…».

Κάθε μέρα, σχεδόν χωρίς καμιά εξαίρεση, διαπιστώνω την παντελή έλλειψη ανάληψης προσωπικής ευθύνης. Είναι τόσο βαθιά ριζωμένα μέσα μας η προσποίηση, ο ελιγμός και πρωτίστως η περίτρανη υπόδειξη αυτού του ΚΑΠΟΙΟΥ άλλου που ΠΑΝΤΑ ΦΤΑΙΕΙ. Έχει φωλιάσει στα σπλάχνα μας η ανευθυνότητα και η ολοκληρωτική απουσία στοιχειώδους αυτοκριτικής. Ακόμη και τα μικρά παιδιά που ‘χαριτωμένα’ ,για κάποιους, δηλώνουν με χαρακτηριστική άνεση «Δεν φταίω εγώ! Ο Χ φταίει!» και οι γονείς σπεύδουν να τα εξιλεώσουν χωρίς την παραμικρή συζήτηση, διερεύνηση του συμβάντος, δεν έχουν μπροστά τους καλή πρόβλεψη σχετική με την εξέλιξή τους ως προς το κομβικό ζήτημα της προσωπικής ευθύνης.

Ταυτόχρονα, η λαϊκή, εξού και χιλιοειπωμένη, ρήση περί «κατσίκας του γείτονα», ανθίζει και θεριεύει στη χώρα και κυριαρχεί συνειδητά ή υποσυνείδητα στο μυαλό των πολιτών καθορίζοντας όχι μόνο τις λέξεις αλλά και τις πράξεις τους.

Σε όλο αυτόν τον συλλογισμό, έρχεται και ταιριάζει απόλυτα η λέξη -ταμπού, η λέξη -σε έλλειψη, η λέξη-είδος σε εξαφάνιση, η ΣΥΓΓΝΩΜΗ… Πόσο, μα πόσο, σπάνια απευθύνουμε ή εισπράττουμε μια ατόφια, αληθινή, ειλικρινή συγγνώμη; Λίγο να σταθεί και να αναλογιστεί ο καθένας από εμάς τη σπανιότητα της λέξης (συνοδευόμενη, πάντα, από πράξεις που την επιβεβαιώνουν, σε τέτοια ‘συγγνώμη’ αναφέρομαι), δικαιούται να αναρωτηθεί και συνάμα να διαπιστώσει ότι μεγάλο μέρος των δεινών σε προσωπικό ,συλλογικό, κοινωνικό, κρατικό, διακρατικό επίπεδο οφείλονται σε αυτή ακριβώς την έλλειψη.

Όταν η περίφημη «περιφορά των Εγώ» σταματήσει, όταν η αυτοκριτική, η αυτογνωσία, η στοχευμένη προσπάθεια «αναλάβουν τα ηνία», τότε ίσως κάτι ξεκινήσει να αλλάζει.

Δειλά στην αρχή, σταθερά στη συνέχεια και δυναμικά στην πορεία.

 

πηγη