Πώς αναγνωρίζουμε την προσωπικότητα ενός ψυχοπαθούς;

Οι επιστήμονες θεωρούν οτι υπάρχουν δυο κατηγορίες : οι ψυχοπαθείς και οι κοινωνιοπαθείς.  Οι ψυχοπαθείς είναι εκείνοι οι ασθενείς που μπορούν να γίνουν βίαιοι  και ο λόγος της ψυχοπάθειας τους έχει να κάνει με κληρονομικούς λόγους. Οι κοινωνιοπαθείς ανήκουν πάλι στη πιο «ήρεμη» κατηγορία και οι επιστήμονες θεωρούν οτι ανέπτυξαν αυτή τη συμπεριφορά λόγω των συνθηκών στις οποίες μέσα μεγάλωσαν. Παρακάτω βλέπουμε τα βασικά κριτήρια για να χαρακτηρίσουμε κάποιον ώς ψυχοπαθή.

Δεν νοιάζονται

Οι  ψυχοπαθείς περιγράφονται  ως αναίσθητοι  και ψυχρά αδιάφοροι  ως προς  τα συναισθήματα των άλλων .  Οι επιστήμονες αναφέρουν ότι αυτό έχει να κάνει και με τη δομή του εγκεφάλου. Οι εγκέφαλοι των ψυχοπαθών έχουν βρεθεί να έχουν αδύναμες συνδέσεις μεταξύ των συστημάτων που έχουν να κάνουν με τα αισθήματα  του εγκεφάλου. Οι ψυχοπαθείς δεν είναι καλοί επίσης στην ανίχνευση φόβου στα πρόσωπα των άλλων ανθρώπων (Blair et al., 2004).  Επίσης οι ψυχοπαθείς δεν αισθάνονται αηδία (π.χ. μια εικόνα ενός ακρωτηριασμένου ζώου δεν θα του κάνει αίσθηση ώστε να τον αηδιάσει)

Είναι ρηχοί συναισθηματικά

Συναισθήματα όπως :  ντροπή και ενοχές, είναι άγνωστα αισθήματα για έναν ψυχοπαθή.  Οι ειδικοί λένε ότι οι ψυχοπαθείς παρουσιάζουν μια παντελής έλλειψη  ενοχής και ντροπής ειδικά όταν βρίσκονται μπροστά σε καταστάσεις που ο μέσος άνθρωπος θα αντιδρούσε με κάποιο είδος ενοχής. Επίσης, οι ψυχοπαθείς είναι γνωστοί για την έλλειψη φόβου.  Ο μέσος άνθρωπος όταν περιμένει να γίνει κάτι και γνωρίζει ότι πρόκειται να πονέσει ή ακόμα καλύτερα δεν γνωρίζει τι θα γίνει, και μόνο η σκέψη του επικείμενου πόνου, ενεργοποιεί ένα συγκεκριμένο μέρος στο κέντρο του εγκεφάλου.  Αυτό δεν γίνεται  στους ψυχοπαθείς.

Είναι ανεύθυνοι

Τα άτομα που πάσχουν από ψυχοπάθεια δεν αναλαμβάνουν καθόλου την ευθύνη των πράξεων τους. Αντιθέτως, «ρίχνουν» τις ευθύνες στους άλλους ακόμα και σε κάτι που μπορεί να είναι πασιφανές ότι φταίγαν εκείνοι. Θα το παραδεχτούν μόνο αν πιεστούν αρκετά αν και πάλι δεν θα εμφανίσουν κανένα ίχνος ντροπής ή ενοχής.

Δεν είναι ειλικρινής

Οι ψυχοπαθείς μπορούν να πουν ψέματα για κάτι και να κοιτάνε το συνομιλητή τους κατάματα χωρίς να θεωρούν ότι  κάτι κάνουν λάθος.  Ακόμα και κάποιος τους «ξεμπροστιάσει», το άτομο που έχει ψυχοπάθεια δεν πρόκειται να αλλάξει τη στάση του , ούτε να παραδεχτεί το λάθος του, πόσο μάλλον να δείξει κάποιο αίσθημα ντροπής.

Έχουν υπέρμετρη αυτοπεποίθηση

Οι ψυχοπαθείς συνήθως έχουν μεγάλη αυτοπεποίθηση.  Έχουν την αίσθηση ότι είναι υπεράνω όλων. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση  ασθενή που νόμιζε ότι είναι η καλύτερη κολυμβήτρια στο κόσμο.

Δεν προσαρμόζoνται σε αλλαγές

Το κύριο χαρακτηριστικό της ψυχοπάθειας είναι ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν καλά σε κάποιο έργο που τους έχει ανατεθεί καθώς δεν μπορούν να «φιλτράρουν»  τις οποιαδήποτε αλλαγές προκύψουν  από την ώρα που θα αναλάβουν να φέρουν εις πέρας το έργο που τους ανατέθηκε. Ο μέσος άνθρωπος , όταν αναλαμβάνει να κάνει κάτι μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που θα φερθεί, το τι θα πει κτλ, ανάλογα με τη κατάσταση που επικρατεί. Ο ψυχοπαθής δεν μπορεί να προσαρμοστεί σε αυτό.

Είναι εγωιστές

Οι ψυχοπαθείς τείνουν να είναι αρκετά εγωιστές. Συγκεκριμένα οι επιστήμονες χαρακτηρίζουν τη κατάστασή τους ως «παθολογικό εγωισμό» , που πολλές φορές συνοδεύεται με έναν « παρασιτικό» τρόπο ζωής.

Δεν μπορούν να κάνουν σχέδια για το μέλλον

Οι ψυχοπαθείς δεν μπορούν να προγραμματίσουν τη ζωή τους. Οι ειδικοί λένε ότι οι ψυχοπαθείς δεν μπορούν να θέσουν μακροχρόνιους στόχους.

 Γίνονται βίαιοι

Είναι γεγονός ότι οι ψυχοπαθείς δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα νεύρα τους, είναι γενικά ευερέθιστοι και μπορεί να έχουν βίαια ξεσπάσματα όταν κάποιος τους ενοχλήσει .

πηγη

 

Advertisements

Τοξικός γονιός

Αν διαβάζετε αυτό το βιβλίο, υπάρχουν πιθανότητες να είστε εσείς σε ανάρρωση από μια σχέση με έναν ψυχοπαθή. Είχατε, επίσης, έναν τουλάχιστον τοξικό παθολογικό γονέα. Ίσως αυτό το κεφάλαιο σας βοηθήσει να καταλάβετε ποια συμπεριφορά σας λυμαίνονται οι ψυχοπαθείς ναρκισσιστές και σας προτιμούν για θύματά τους. Εάν δεν είχατε έναν παθολογικό ή τοξικό γονέα, το κεφάλαιο αυτό μπορεί να μην σας αφορά. Θα το συζητήσουμε εκτενώς. Παρακαλώ λάβετε υπόψη ότι αυτά που θα διαβάσετε μπορεί να σας ενοχλήσουν.

Πρόσφατα, βλέπω μια άνοδο στον αριθμό των επιζώντων που βρίσκονται σε θεραπεία για να επεξεργαστούν τις σχέσεις τους, τις τοξικές επιλογές τους, τα πρότυπα τοξικών συμπεριφορών που συνήθισαν.

Και κάνουν συσχετισμούς με την παθολογική ανατροφή τους.

Το να είσαι το παιδί ενός παθολογικού γονέα είναι η απόλυτη ατυχία, όσον αφορά τις συνέπειες και την επακόλουθη ζημιά που θα διαρκέσει σε ολόκληρη τη ζωή. Αν είχατε επιφορτιστεί και το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου μέσα στην οικογένεια, τότε οι μνήμες και οι εμπειρίες είναι ιδιαίτερα τραυματικές και καταστροφικές, ωστόσο, οποιοδήποτε ρόλο και να είχατε παίξει στην επαφή με τον ψυχοπαθή / ναρκισσιστική γονέα, είναι τραυματικός. Θα συζητήσουμε τους «ρόλους» αργότερα.

Το να πούμε ότι η ανατροφή μας (με παθολογικούς γονείς, ή ελλείψει αυτών), ενώ μεγαλώνουμε σε ένα παθολογικό σπίτι, δεν έχει τίποτα να κάνει με τις επιλογές, με τις συμπεριφορές που θα έχουμε αργότερα στη ζωή μας, από τις επιλογές της σταδιοδρομίας μας και τις συνεργασίες μας, μέχρι και τις φιλίες, είναι σα να λέμε ότι το μυαλό και το σώμα δεν είναι συνδεδεμένα. Είναι. Και επειδή είναι, ολόκληρη η ζωή μας περιβάλλεται από ένα αόρατο τοξικό δίχτυ «τεχνικών» επιβίωσης και συμπεριφορών που είναι βαθιά υποσυνείδητες. Όταν κάναμε αυτές τις επιλογές, απλά δε γνωρίζαμε πόσο τοξικές ήταν, ούτε πόσο τοξική θα ήταν η υποταγή μας σε αυτές, στη ζωή μας.

Αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο τείχος άρνησης μέσα μας.

Όσο περισσότερο συνδεδεμένοι μένουμε με τον τοξικό γονέα, τόσο περισσότερο αναβάλλουμε την πραγματική θεραπεία που θα μας εκτοξεύσει πάνω από αυτό το τείχος, και που θα μας αφήσει να οδηγήσουμε τη συναισθηματική και οικονομική κατάστασή μας από την εξάρτηση στην ελευθερία.

Δεν έχει σημασία το ότι έχουμε απαλλαγεί από τον παθολογικό σύντροφο, σε περιπτώσεις όπως αυτή, γιατί έχουμε παθολογικές καταβολές από το σπίτι, που μας κρατάνε πίσω, επαναλαμβάνοντας τους τοξικούς ρόλους και συμπεριφορές. Το να παραμένουμε συναισθηματικά δεμένοι με τους ψυχοπαθείς-ναρκισσιστές γονείς μας, επιδεινώνει το ήδη ενεργό μετα-τραυματικό στρες μέσα μας, και μας εμποδίζει να κόψουμε εντελώς την επαφή (no contact) και με τις υπόλοιπες τοξικές σχέσεις στη ζωή μας.

Αυτός είναι ο λόγος που ενθαρρύνω έντονα τους επιζώντες να βρουν έναν πολύ καλό και έμπειρο ψυχοθεραπευτή. Καλό θα ήταν να δοκιμάσετε διάφορους προτού καταλήξετε σε έναν, αλλά αξίζει τον κόπο.

Κατά τη γνώμη μου, και βάσει ενός μοτίβου που έχω δει επανειλημμένα σε εκείνους που έχουν παθολογικούς και τοξικούς γονείς, είναι ότι όταν υπάρχουν ακόμη δεσμοί με τους γονείς αυτούς, ολοκληρωτική επούλωση δεν θα μπορέσει να συμβεί. Δεν γίνεται. Οι ρόλοι που ενεργούν είναι υποσυνείδητοι και αυτόματοι. Δεν έχει σημασία το πόσο «γνωρίζουν» την τοξικότητά τους, όταν κάποιος αντιμετωπίζει τους γονείς του, το μυαλό του μπαίνει σε αυτόματο πιλότο, συμβαίνει μια αυτόματη στροφή στις απαντήσεις και στις αντιδράσεις προς εκείνους. Έτσι ακόμα κι αν είστε σε θέση να ελέγξετε τις αντιδράσεις σας κατά τη διάρκεια της επικοινωνίας, η τοξικότητα συνεχίζει να ενεργεί στο μυαλό και στο σώμα σας. Η αθεράπευτη ακόμη ζημιά σας είναι ακόμα εκεί και είναι ενεργή. Υπάρχει σχεδόν πάντα μια αντίδραση μετα-τραυματικού στρες μετά την επαφή. Μερικές φορές η αντίδραση μπορεί να συμβεί την ίδια στιγμή της επαφής με τον παθολογικό γονέα, άλλες φορές συμβαίνει μετά την επαφή, και τότε λανθασμένα δεν την αποδίδουμε στην επαφή με το γονέα. Γινόμαστε ευερέθιστοι, αρνητικοί, πικραμένοι. Θυμωμένοι. Μερικές φορές, επειδή ποτέ δεν σταματήσαμε την επαφή, ποτέ δε σταμάτησε και η αντίδραση. Επίσης υπάρχει πιθανότητα να έχετε μετα-τραυματικό στρες για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Οι παθολογικοί γονείς έχουν τις ίδιες ακριβώς προθέσεις απέναντι στα παιδιά τους όπως και οι ψυχοπαθητικοί/ναρκισσιστές πρώην σύντροφοι. Τις ίδιες.

Η κυριαρχία τους μπορεί να καμουφλάρεται στον έξω κόσμο, με το να δείχνουν περισσότερο παθητικοί από ισχυροί, αλλά πίσω από κλειστές πόρτες, η κυριαρχία τους ασκείται μέσω ελέγχου, με οποιοδήποτε μέσο μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Στα μέσα μπορούν να συμπεριληφθούν η σεξουαλική ταπείνωση, η αποπνικτική συναισθηματική ανάγκη, η έγκριση ή απόρριψη της κάθε κίνησης, ο έλεγχος της πραγματικότητας, οτιδήποτε εμφανές ή συγκεκαλυμμένο μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Η ακόρεστη ανάγκη του για εξουσία και κυριαρχία είναι άσβεστη.

Οι ψυχοπαθείς βλάπτουν τους ανθρώπους, διότι το να εξουσιάζουν μέσω θυματοποίησης είναι πολύ πιο ικανοποιητικό για εκείνους. Παίρνουν συναισθηματική επιβράβευση μέσα από τη βλάβη που προκαλούν.

Όταν η σχέση μας τελειώσει και τα πρώτα στάδια ανάκαμψης, με τις έμμονες ενοχλητικές σκέψεις, το συναισθηματικό μηρυκασμό και το να ξαναμάθουμε να βγαίνουμε από το κρεβάτι κάθε μέρα, περάσουν, θα προχωρήσουμε στην επόμενη φάση του μετα-τραυματικού στρες (PTSD). Υπάρχει συνήθως (αλλά όχι πάντα) μια σύντομη φάση μετά τα αρχικά στάδια, όπου αισθανόμαστε δυνατοί και έτοιμοι να ξαναπάρουμε το παιχνίδι στα χέρια μας, μέχρι ο καταρράκτης συμπτωμάτων του PTSD να κάνει την εμφάνισή του, και να μας οδηγήσει ή σε ψυχοθεραπεία ή πίσω στα κρεβάτια μας σε απόγνωση, ή πάνω από τους υπολογιστές μας για αρκετές ώρες ερευνώντας τι στο διάολο ακριβώς μας συνέβη.

Αν το PTSD δεν ήταν ήδη παρόν κατά την αρχική φάση της ανάκαμψης, όταν εμφανίζεται αργότερα, μας τρομάζει και μας απογοητεύει, διότι αισθανόμαστε ότι “θα έπρεπε να το κυριεύσουμε” ή νομίζουμε ότι θα μπορούσαμε. Όμως η ανάκαμψη δε λειτουργεί έτσι και ιδίως στην περίπτωση που εξακολουθεί να υπάρχει παθολογικός γονέας στη ζωή μας. Ακριβώς σε αυτό το στάδιο της αποκατάστασης, όταν το PTSD κάνει την εμφάνισή του, είναι κρίσιμο να βρούμε έναν ψυχοθεραπευτή. Οι περισσότεροι επιζώντες δεν είναι σε θέση να έχουν πρόσβαση σε θεραπευτικές υπηρεσίες, ωστόσο, υπάρχουν υπηρεσίες ενδοοικογενειακής βίας που μπορούν να σας παραπέμψουν σε κάποιο ψυχοθεραπευτή, αν δεν διαθέτουν κάποιον στο γραφείο τους. Αυτό γίνεται στο μέρος που ζω, κι έτσι εγώ βρήκα τον ψυχοθεραπευτή που έχω σήμερα. Δεν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις, αλλά ο αποφασισμένος επιζών, αν και απογοητευμένος, μπορεί να βρει το σωστό ψυχοθεραπευτή και με λίγη σκληρή δουλειά και χρόνο που θα διαθέσει μπορεί να το κάνει να συμβεί. Συχνά, το τραύμα δεν προέρχεται πρωταρχικά από τον παθολογικό πρώην σύντροφο, αλλά περισσότερο είναι αποτέλεσμα του αρχικού τραύματος από το διαταραγμένο γονέα και το παθολογικό οικογενειακό περιβάλλον.

Πολλοί επιζώντες ελαχιστοποιούν τη σημασία του τραύματος της παιδικής ηλικίας από το διαταραγμένο γονέα και το θεωρούν τετριμμένο. Λέγοντας αυτό δεν κατηγορούμε τον επιζώντα για την κακοποίηση και το τραύμα που υπέστη στην παιδική ηλικία, αλλά απλώς εντοπίζουμε μια δια βίου συνήθειά του να αναπτύσσει τους απαραίτητους μηχανισμούς για την αντιμετώπιση του γονέα. Όταν βγαίνουμε από τη σχέση με το διαταραγμένο σύντροφο, τελικά θα σταματήσουμε να τους δικαιολογούμε. Βιώνουμε τα συναισθήματα της εξαπάτησης, της χρησιμοποίησής μας και της υποτίμησης. Μόλις η ομίχλη φύγει είμαστε σε θέση να τα κατανοήσουμε όλα αυτά, ανάλογα φυσικά και με την έρευνα που ο καθένας μας έχει κάνει σχετικά με τις διαταραχές. Αλλά αν είσαι το παιδί ενός ψυχοπαθούς ή ναρκισσιστικού γονέα, αυτό το βήμα είναι μόνο η αρχή…

Γιατί βρίσκουμε δικαιολογίες για το διαταραγμένο γονέα και όχι για τον πρώην σύντροφο; Γιατί βρίσκουμε κάθε είδους δικαιολογία και συνεχίζουμε την επαφή, ενώ έχει φανεί εδώ και χρόνια ότι ο γονέας μας κακοποιούσε και μάλλον συνεχίζει; Γιατί πιστεύουμε ότι με μαγικό τρόπο θα είναι όλα καλύτερα κάποια μέρα και ότι ο γονιός αυθόρμητα θα λυπηθεί για τη σκληρότητά του; Γιατί λέμε “αυτός/αυτή έκανε το καλύτερο που μπορούσε” όταν ξέρουμε βαθιά μέσα στις καρδιές μας ότι δεν το έκανε; Όταν έχεις να κάνεις με έναν ψυχοπαθή / ναρκισσιστικό γονέα, δεν έχεις να κάνεις με κάποιον που έκανε “το καλύτερο που μπορούσε”. Γιατί, αν έχουμε παιδιά με τους παθολογικούς πρώην μας, θέλουμε να τα κρατήσουμε μακριά από εκείνους, αλλά εύκολα εκθέτουμε τους εαυτούς μας στους δικούς μας παθολογικούς γονείς; Γιατί φοβόμαστε τις ενέργειες του παθολογικού γονέα που έχει τη μερική ή την αποκλειστική επιμέλεια του παιδιού, αλλά παραμένουμε εντελώς απαθείς όταν πρόκειται για το δικό μας γονέα; Γιατί κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας ότι μπορούμε να «χειριστούμε» τον παθολογικό γονιό μας και συνεχίζουμε τη σχέση μαζί του (η οποία παρεμπιπτόντως είναι η πρωταρχική πηγή του τραύματός μας), αλλά έχουμε κόψει πλήρως την επαφή (no contact) με όλους τους άλλους τοξικούς ανθρώπους που είχαμε στενή σχέση; Γιατί είναι αποκρουστική η σκέψη ενός ψυχοπαθούς / ναρκισσιστή να κάνει απερίγραπτη ζημιά και βλάβες σε ένα παιδί, αλλά δεν μπορούμε να διακρίνουμε το δάσος από τα δέντρα όταν πρόκειται για τη δική μας ζημιά που κουβαλάμε από τους γονείς μας;

Όταν αναφέρω την παραπάνω δυναμική, αντιμετωπίζω θυμό, οργή, κλάμα και απογοήτευση, άρνηση, δικαιολογίες, και τη χαρακτηριστική δήλωση: “αυτό είναι διαφορετικό!” Αλήθεια;;;

Τι είναι διαφορετικό; ΤΙ; Η αλήθεια είναι… δεν είναι. Δεν υπάρχει καμία διαφορά. Με τον παθολογικό γονέα, είμαστε ακόμα στην ομίχλη, αλλά η ερμηνεία αυτής της λέξης παίρνει πολύ βαθύτερο νόημα και μετατρέπεται σε: φόβο, υποχρέωση και ενοχή. Αυτό είναι το πρόβλημα. Αυτός είναι ο τραυματικός δεσμός. Αυτός είναι ο λόγος που η πλήρης επούλωση δεν είναι δυνατή. Αυτός είναι ο λόγος που έχουμε δυσκολία ελέγχου του PTSD, αυτός είναι ο λόγος που επιλέγουμε ψυχοπαθητικούς συντρόφους. Αυτός είναι ο λόγος που επιλέγουμε ψυχοπαθητικές / ναρκισσιστικές φιλίες. Αυτός είναι ο λόγος που επιλέγουμε τις θέσεις εργασίας που είναι γεμάτες με παθολογικούς ανθρώπους, οι οποίοι περιμένουν να αναλάβουμε το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου ή του χρυσού παιδιού. Αυτός είναι εν μέρει ο λόγος που εξακολουθούμε να αισθανόμαστε ντροπή όταν κυκλοφορούμε ανάμεσα στον κόσμο. Αυτός είναι ο λόγος που αισθανόμαστε ΕΝΤΟΝΗ ΕΝΟΧΗ όταν αποφασίζουμε να κόψουμε κάθε επαφή με τον παθολογικό γονέα. Αυτός είναι, επίσης, είτε το πιστεύετε είτε όχι, ο λόγος που δεν είμαστε απόλυτα σοκαρισμένοι από τις πράξεις βίας που ο καθένας από εμάς έχει υποστεί. Αυτός είναι ο λόγος που, όταν προσπαθούμε να αλλάξουμε τις συμπεριφορές μας που είναι αμυντικοί μηχανισμοί, απογοητευόμαστε που δεν φαίνεται να τα καταφέρνουμε. Αυτός είναι ο λόγος που, όταν οι ψυχοπαθείς/ναρκισσιστές μας επιλέγουν ως στόχους, εμείς ήδη είμαστε χαρακτηρισμένοι ως “θύματα”. Επειδή ήδη γνωρίζουμε τη σχέση αυτού του είδους. Τίποτα δεν είναι καινούργιο στο πώς η σχέση θα συμβεί και πώς θα παιχτεί. ΤΙΠΟΤΑ.

Ο ψυχοπαθής/ναρκισσιστικός γονέας έκανε το ίδιο πράγμα μαζί σας, ξανά και ξανά, έναν φαύλο κύκλο εξιδανίκευσης/απόρριψης… εξιδανίκευσης/απόρριψης. Γνωρίζετε ήδη τους “βομβαρδισμούς αγάπης”… ο ψυχοπαθής / ναρκισσιστικός γονέας ήξερε ακριβώς πώς να πατήσει τα κουμπιά σας και να σας χειραγωγήσει για να κάνετε αυτό που ήθελε εκείνος να κάνει. Μήπως ο ψυχοπαθής / ναρκισσιστικός γονέας σας έδινε τα πάντα μόλις χρειαζόταν κάτι το χρυσό παιδί; Μήπως τον ήλιο να ανατέλλει από τον κώλο σας, όπως έκανε και ο σύντροφός σας στη φάση που σας βομβάρδιζε με την αγάπη του; Ίσως να ήσασταν ταυτόχρονα και ο αποδιοπομπαίος τράγος, και ως εκ τούτου, θα σας συμπεριφερόταν με την απαιτούμενη “ευπρέπεια” όταν κάτι ήθελε από εσάς και στη συνέχεια σας τιμωρούσε γι’ αυτό. Ίσως να ήσασταν το φταίξιμο για κάθε κακό στην οικογένεια, και αν έχετε συγγενείς, διδάχθηκαν κι εκείνοι να παίζουν το ρόλο τους στην αποδιοπομπή σας. Ποιο είναι το διαφορετικό σε όλα αυτά σε σχέση με τον πρώην σας ή με τους παθολογικούς φίλους σας ή με το παθολογικό αφεντικό ή το παιδί σας; ΤΙΠΟΤΑ. Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Ο παθολογικός γονέας έχει την ίδια πρόθεση να σας βλάψει όπως ακριβώς και κάθε άλλο παθολογικό άτομο στη ζωή σας. Είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσει κανείς ότι τα ανθρώπινα όντα που ήταν υπεύθυνα για τη φροντίδα σας, για να σας αγαπάνε και να αγκαλιάζουν την εκκολαπτόμενη ατομικότητά σας, θα σας χρησιμοποιούσαν για το καλό της εικόνας τους, για να τονόσουν το εγώ τους. Για να κερδίζουν την προσοχή. Για να σας ανταγωνίζονται και να σας εκπαιδεύουν να αντιδράτε. Για να παίζουν το θύμα έτσι ώστε να αναλάβετε εσείς τη φροντίδα τους, συναισθηματικά, οικονομικά, πνευματικά και σε πολλές περιπτώσεις, να είστε ο «μικρός γονέας» τους. Για να σας βρίσκουν λάθη και να ευχαριστιούνται να σας τιμωρούν. Ήσασταν ο προσωπικός συναισθηματικός δέκτης του παθολογικού γονέα. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να έχετε βιώσει ψυχοπαθητική σεξουαλική προσέγγιση, από φλερτ μέχρι σεξουαλική επαφή. Μπορεί να ήσασταν το μέσο (“το μπαλάκι”) για να πετύχει να κάνει “τριγωνοποίηση” με τον άλλο γονέα, είτε ήταν μαζί με τον άλλο γονέα, είτε όχι. Μπορεί να σας έχει “τριγωνοποιήσει” με τα αδέλφια σας, με το σκυλί της οικογένειας. Αν ήταν διαζευγμένος, ο παθολογικός γονέας μπορεί να σας έχει χρησιμοποιήσει ως βιτρίνα για να προσελκύσει ένα νέο θύμα. Εξού και ο ψυχοπαθητικός βομβαρδισμός αγάπης προς εσάς κατά τη φάση που έβγαινε με υποψήφια ταίρια, ώστε να προβάλει την εικόνα του τέλειου γονιού και να εξασφαλίσει το νέο θύμα, μόνο και μόνο για να σας ξανα-απορρίψει μόλις ο “μήνας του μέλιτος» με το νέο θύμα τελειώσει. Ίσως ξυλοκοπηθήκατε για να αναγκαστείτε να υποταγείτε, ή να απειληθήκατε. Ίσως έχετε περάσει πολλές νύχτες ως παιδί με το φόβο του ψυχοπαθητικού γονέα σας, ή στη σιωπή με δάκρυα απελπισίας να τρέχουνε στο πρόσωπό σας… ή είχατε πάντα εκείνο τον κοιλόπονο που ποτέ δεν έφευγε. Ή ίσως έχετε ακούσει τον παθολογικό γονιό να τσακώνεται με οργή με τον άλλο γονέα, ή ίσως και οι δύο, διότι ο παθολογικός προκαλεί την οργή στον άλλον ώστε εκείνος να βγαίνει λάδι… και την επόμενη μέρα όλοι να ενεργούν σαν να μην συνέβη τίποτα… σας ακούγεται οικείο;

Τώρα, ως ενήλικας που είστε, τι έχει αλλάξει; Άλλαξε κάτι επειδή δε ζείτε πλέον με τον γονέα σας; Επειδή τώρα έχετε μια δική σας οικογένεια και “όλα αυτά τα άσχημα συνέβησαν πριν από πολύ καιρό»; Πόσο πολύ νιώθετε οτι ζείτε μια κοροϊδία συναισθηματική, πνευματική… Ότι δεν είστε ο εαυτός σας πραγματικά; Ότι δεν έχετε ολοκληρωθεί; Και αυτή η μανία να μη «θέλετε να είστε σαν κι εκείνους», και να ζείτε τη ζωή με τον τρόπο που νομίζετε ότι πρέπει να ζει κανείς, ώστε να φαίνονται όλα καλά εξωτερικά, αλλά στο εσωτερικό να υπάρχει ένα συνεχές άγχος; Όταν ένα από τα παιδιά σας λέει ή κάνει κάτι, εκνευρίζεστε; Μερικές από τις αντιδράσεις σας είναι εντελώς λάθος σε καταστάσεις που αισθάνεστε παρόμοια με αυτό που ο παθολογικός γονέας έκανε σε σας; Ή περνάτε την καθημερινή σας ζωή με όσο το δυνατόν περισσότερο αποσπασμένη την προσοχή σας, αφηρημένοι, διαρκώς απασχολημένοι, για να μπορείτε να αποφύγετε την άβυσσο που καραδοκεί να αντιμετωπιστεί μέσα στην καρδιά και την ψυχή σας, που είναι το αρχικό τραύμα σας; Από το μετα-τραυματικό στρες μπορείτε να τρέξετε, αλλά δεν μπορείτε να κρυφτείτε…

“Δεν θέλω να είμαι σαν κι αυτόν!”. Και με το ανεπούλωτο τραύμα και το αδιάγνωστο PTSD σας, όσον αφορά τη σχέση με τα παιδιά σας, αν βγήκατε από την παιδική ηλικία σας ζωντανός και εξακολουθείτε ακόμα να νιώθετε συμπάθεια προς τον πλησίον, έχετε φτάσει στα άκρα την ανατροφή των παιδιών σας σε σχέση με το πώς σας αντιμετώπιζαν οι παθολογικοί γονείς σας. Ίσως τους επιτρέπετε τα πάντα, ίσως να είστε πολύ φοβισμένοι για να τους πειθαρχήσετε επειδή φοβάστε οτι θα τους βλάψετε. Ίσως αισθάνεστε υποχρεωμένοι να τους δώσετε τη ζωή που δεν είχατε, ώστε να ΥΠΕΡ-ΑΠΟΖΗΜΙΩΘΕΙΤΕ, σκοτώνοντας τον εαυτό σας για να τους χαρίσετε τη ζωή που νομίζετε ότι θα πρέπει να έχουν, και που εσείς δεν είχατε καθόλου. Αυτό πιστεύετε ότι είναι η αγάπη. Στην πραγματικότητα, η στάση αυτή μπορεί να εξουδετερώσει το παιδί σας και να δημιουργήσετε ξανά έναν ναρκισσιστή. Γίνεστε μάρτυρας για λογαριασμό τους. Μπορεί επίσης να θυματοποιήσετε τον εαυτό σας όταν βρεθείτε συγκλονισμένος από την ανακάλυψη ότι είναι αγνώμονες προς εσάς που τους δίνετε ό, τι εσείς δεν είχατε. Ίσως να επιτρέπετε την κατάχρησή σας από τα παιδιά σας. Ίσως τα παιδιά σας να είναι απαθή. Ή οργισμένα. Ίσως βρίσκετε τον εαυτό σας αγανακτισμένο από όλο αυτό το δώσιμο στους άλλους ενώ δεν παίρνετε τίποτα σε αντάλλαγμα… Ίσως, απλά ίσως, να ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσετε και να επουλώσετε τις πληγές σας. Ίσως, απλά ίσως, να ήρθε η ώρα να σταματήσετε να σηκώνετε το τηλέφωνο όταν ο παθολογικός γονιός σας καλεί για να σας ζαλίσει με μία ακόμη λογοδιάρροια ή για να σας πει και πάλι πόσο έχετε αποτύχει στη ζωή σας. Πολλές φορές ως ενήλικες έχουμε την αίσθηση ότι οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε τους εαυτούς μας απέναντι στους παθολογικούς γονείς όταν μας βλέπουν ως αποτυχία. Γιατί στα κομμάτια νιώθουμε οτι είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε αυτό; Πολλές φορές ως ενήλικες, οι προσβολές ή μεγαλοστομίες που έρχονται και μας βρίσκουν, ή οι σχολιασμοί που γίνονται και που μεταμφιέζονται ως «ενθάρρυνση», μας χτυπούν με έναν τρόπο που μας κάνει να αισθανόμαστε σαν να μας έχουν γρονθοκοπήσει στο στήθος.

Μήπως κάποια από αυτά ακούγονται οικεία και σε εσάς; Κάποια από αυτά;

Το πιο δύσκολο πράγμα που θα κάνετε ποτέ κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής σας, εάν έχετε έναν παθολογικό γονέα, είναι να σταματήσετε εντελώς την επαφή μαζί του. Τις περισσότερες φορές, αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς θεραπευτική διαδικασία, όταν υπάρχει ακόμα «προσκόλληση» όχι μόνο στον παθολογικό γονέα, αλλά και στην παλιά συμπεριφορά, διότι αυτή η διαδικασία απαιτεί επίσης να εστιάσετε στον εαυτό σας και να δείτε την πραγματικότητά του, και αυτό είναι μια ακραία πρόκληση. Θα σας οδηγήσει στο να αλλάξετε ολόκληρο το τοπίο, τα συναισθήματά σας, την αντίληψη, τη συμπεριφορά, το παρελθόν και το παρόν. Θα έρθει μια στιγμή που θα αρχίσετε να βλέπετε τον παθολογικό γονέα όπως αυτός / αυτή / αυτοί πραγματικά είναι. Θα γνωρίζετε πως αυτή είναι η αλήθεια, αλλά θα το πολεμάτε. Δεν θα θέλετε να το πιστέψετε. Έχετε μπροστά σας έναν τοίχο. Ξέρετε ότι είναι εκεί. Δεν μπορείτε πλέον να τους δικαιολογείτε, να ελαχιστοποιείτε το κακό που σας κάνουν ή να τα θεωρείτε όλα άνευ σημασίας πια. Θα το βρίσκετε διαρκώς μπροστά σας. Θα έχετε πλέον μια πολύ βαθιά συνειδητοποίηση και θα ξέρετε ότι τη στιγμή που το συζητάτε, το πιστεύετε, τότε θα πρέπει να κάνετε κάτι γι ‘αυτό, γιατί αν δεν κάνετε, θα αυξηθεί η αντίστασή σας σε αυτό και θα σας τρελάνει. Θα πάθετε ευερεθιστότητα, θυμό, κατάθλιψη. Θα είστε τόσο κουρασμένοι που δε θα μπορείτε άλλο τις μάχες, με αυτούς και με τον εαυτό σας. Είναι ο τελευταίος τοίχος αντίστασης και μόλις ελευθερωθείτε από την προσκόλληση, θα είστε σε μια ξένη γη. Τα πάντα θα είναι καινούργια για εσάς. Κυριολεκτικά, θα έχετε ξαναγεννηθεί.

Το να περάσετε σε αυτό το στάδιο είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν εξακολουθείτε να επικαλείστε τον παθολογικό γονέα για οποιονδήποτε λόγο, είτε αναμένοντας την επικύρωσή σας από εκείνους, χρήματα, στήριξη, τη διατήρηση του οικογενειακού δεσμού. Ξέρετε ότι όταν περάσετε στο επόμενο στάδιο, οι παθολογικοί γονείς θα σπιλώσουν τη φήμη σας σε συγγενείς και φίλους. Κάπου μέσα σας θα ξέρετε οτι αυτές είναι οι συνέπειες και θα έχετε δίκιο. Γνωρίζετε άλλωστε ότι με όλη αυτή τη χειραγώγηση, η επικύρωση που ο ψυχοπαθής / ναρκισσιστής γονέας σας έδινε, δεν ήταν αληθινή…

Λέμε συχνά για τον πρώην μας «όλη η σχέση ήταν ένα ψέμα». Τι σημαίνει αυτό για μας, όταν εφαρμόζεται στους παθολογικούς γονείς μας; Οι περισσότεροι είναι τρομοκρατημένοι όταν το σκέφτονται. Αν κόψουμε από αυτούς, θα χάσουμε την ταυτότητά μας , νομίζουμε… και αυτό γιατί ολόκληρη η αντίληψη του εαυτού μας προέρχεται από τον τραυματικό δεσμό με τον παθολογικό γονέα. Τι σημαίνει για μας το να πούμε το οριστικό και μόνιμο αντίο; Τι σημαίνει αυτό, με όλες τις αλληλεπιδράσεις που είχαμε με τον παθολογικό γονέα στη διάρκεια μιας ζωής;

Αλλά κάπως, κάπου, ξέρετε ότι έχετε τη δική σας εκκολαπτόμενη ταυτότητα. Αυτός είναι ο λόγος που, καθώς δουλεύετε με τον εαυτό σας, θα νιώσετε κάποια στιγμή συναισθηματικά έτοιμοι να σταματήσετε τα πισωγυρίσματα, αλλά θα είστε ακόμα τρομοκρατημένοι, γιατί δεν θα είστε σίγουροι αν μπορείτε να προχωρήσετε εντελώς μόνοι, χωρίς να το κάνετε με τον τρόπο που σας έμαθαν εκείνοι. Δεν θα αισθάνεστε σιγουριά να εμπιστευθείτε τον αυθεντικό εαυτό που θα έπρεπε να έχουν ενθαρρύνει εκείνοι από την αρχή.

Αλλά ο μεγαλύτερος πόνος από όλους είναι να δεχτείτε και να καταλάβετε ότι ποτέ δεν σας αγάπησαν πραγματικά. Όπως συμβαίνει με όλους και όλα στη ζωή ενός διαταραγμένου ατόμου, ήσασταν ένα αντικείμενο, κάποιος προς εκμετάλλευση. Και αυτό είναι τόσο λάθος, έτσι δεν είναι; Επειδή η δική σας καρδιά είναι γεμάτη με αγάπη, συμπόνια και τεράστια ποσά ενσυναίσθησης, δεν μπορείτε να καταλάβετε πώς ο παθολογικός γονιός σας δεν μπορεί να σας αγαπήσει. Είναι απλά πέρα από την κατανόησή σας το γεγονός οτι ο γονιός που σας έδωσε το δώρο της ζωής, σας χρησιμοποίησε ως μέσο για τους σκοπούς του. Και είναι ακόμη δυσκολότερο να καταλάβετε ότι η πρόθεσή τους ήταν να σας βλάψουν και ότι οι απαντήσεις και οι αντιδράσεις σας, καθ ‘όλη τη ζωή σας, οφείλονταν στο οτι ήθελαν εκ προθέσεως να σας προκαλέσουν ζημιά. Εμείς κάναμε ό, τι μπορούσαμε για να τα βρούμε μαζί τους. Έχουμε κάνει τόσα πολλά για να ομαλοποιήσουμε τη σχέση μαζί τους. Μισούμε τους εαυτούς μας επειδή μας δίδαξαν να εξαρτώμαστε από αυτούς με κάποιον τρόπο. Προσπαθούμε να τα μπαλώσουμε δικαιολογώντας τους, ελαχιστοποιώντας τη σημασία της κατάχρησής τους, λέγοντας στους εαυτούς μας ότι μπορούμε να το χειριστούμε…

Μπορούμε να τους προσδώσουμε οποιαδήποτε ετικέτα εκτός από αυτήν του «διαταραγμένου», επειδή είναι υπερβολικά ενοχλητική για να την αντέξουμε. Το να στρουθοκαμηλίζουμε είναι το εύκολο, φοβάμαι. Έχετε πει ποτέ στον ψυχοπαθή / ναρκισσιστή γονιό σας πόσο η συμπεριφορά τους σας ενοχλεί; Τι συνέβη; Έχετε σύρει ποτέ το γονιό σας σε συμβουλευτικές συνεδρίες, για να μπορέσει να δει τον πόνο που σας προκαλεί ή /και για να διορθώσετε την κατάσταση, και το μόνο που καταφέρατε είναι να βρείτε περισσότερη αντίσταση και, τελικά, ακόμα μεγαλύτερο πόνο από τις ίδιες παλιές συμπεριφορές τους; Έχει ΠΟΤΕ ο ψυχοπαθής / ναρκισσιστής γονιός σας ζητήσει συγγνώμη ή προσπάθησε να φτιάξει τα πράγματα μαζί σας, βλέποντας τη ζημιά που έχει κάνει σε σας και τη ζωή σας; Ή κι αυτό πάλι είναι δικό σας πρόβλημα και όχι δικό τους; Ή μήπως άλλαξε η προοπτική σας σε οίκτο, προκειμένου να ανεχθείτε τα αφόρητα, και το μόνο που μπορείτε να πείτε για να τα δικαιολογήσετε είναι: «αυτή / αυτός έκανε το καλύτερο που μπορούσε». Θα λέγατε το ίδιο πράγμα για τον ψυχοπαθή πρώην σας;

Η συμπόνια που διατηρείτε ως δικαιολογία για να μείνετε σε προσκόλληση με τον ψυχοπαθή, δεν σας έχει δείξει στο παρελθόν αλλά και τώρα, πόσο αναποτελεσματική είναι και πόσο σας κρατά διαθέσιμους στους ψυχοπαθείς για να σας γρονθοκοπούν; Μπορείς να αγαπάς και από απόσταση. Η συμπόνια λειτουργεί εξίσου αποτελεσματικά και από απόσταση. Δεν ήσασταν ποτέ και δεν είστε ούτε τώρα, υπεύθυνος/η να διδάξετε συμπόνια κι ενσυναίσθηση, στους ενήλικες, αν εκείνοι δεν τα ένιωθαν αυτά εξαρχής.

Αν σας φαίνεται πανεύκολο να διακόψετε τη σχέση με έναν ψυχοπαθή σύντροφο, σημαίνει οτι δεν έχετε μαζί του τραυματικό δεσμό προσκόλλησης, που όλοι οι ψυχοπαθείς φροντίζουν να δημιουργούν με τα θύματά τους. Σημαίνει οτι ο τραυματικός δεσμός και η προσκόλληση υπάρχει με άλλους ψυχοπαθείς στη ζωή σας.

Τα έχω κάνει και τα δύο. Έχω απαλλαχθεί και από παθολογικό γονέα και από ψυχοπαθή πρώην. Είμαι σε θεραπεία τώρα, ήμουν για λίγο καιρό πριν, και θα συνεχίσω να είμαι. Έχω δουλέψει πολύ σκληρά για να δημιουργήσω μια ζωή χωρίς τοξικότητα. Δεν το πετυχαίνω πάντα, γιατί προσελκύω ακόμα διαταραγμένα άτομα, αλλά τώρα πλέον ξέρω τι πρέπει να κάνω. Η απεμπλοκή μου από τον τοξικό παθολογικό γονέα, μου άνοιξε την πόρτα σε μια γνήσια και πραγματική δυνατότητα για επούλωση. Μπορώ και εξετάζω ελεύθερα τις συμπεριφορές μου, τις σχέσεις μου, το PTSD μου, χωρίς δειλία, χωρίς να προσκολλώμαι στους γονείς μου. ΔΕΝ υπάρχει παθολογία στη ζωή μου σε καμία ζωτική σχέση μου. Το βάρος των αλυσίδων που με δέσμευαν, ο ιστός που υπήρχε γύρω μου, όλα αυτά χάθηκαν, αφήνοντας χώρο για το γνήσιο και αυθεντικό εαυτό που ήθελε να αναπτυχθεί, χωρίς την κύρια πηγή τραύματος που εμπόδιζε. Ο παθολογικός μου γονιός επωφελήθηκε από τον πόνο και τη σύγχυσή μου. Όσο ήμουν αθεράπευτη και σε σύγχυση, εκείνος ήταν μια χαρά και βολευόταν με τη ζημιά και τον πόνο που μου προκαλούσε. Τον έκανε να αισθάνεται καλύτερα με τον εαυτό του. Η μητέρα μου επίσης έκανε το ίδιο. Είναι νεκρή πλέον εδώ και πολύ καιρό, αλλά ακόμα κι αν προσπάθησα να «συμφιλιωθώ» μαζί της, εκείνη ήταν αρνητική και πέθανε πριν κλείσει η προβληματική κατάσταση μεταξύ μας.

Προσπαθούμε, στην ουσία, να νικήσουμε ένα νεκρό άλογο, όταν προσπαθούμε να συμβιβαστούμε με τον παθολογικό γονέα. Δεν είναι δική σας δουλειά να το κάνετε αυτό, είναι δική τους ευθύνη. Όσο επιμένετε να ζητάτε την επικύρωσή τους, όσο ελπίζετε για αυτό, όσο προσπαθείτε να κάνετε το σωστό, θα σας κάνουν όλο και μεγαλύτερη ζημιά.

Αυτο-σαμποτάρουμε τον εαυτό μας όταν θέλουμε την έγκρισή τους και αυτοί το εκμεταλλεύονται. Αυτό ακριβώς κάνουν οι ψυχοπαθείς.

Θέλει τεράστιο θάρρος και μεγάλη πίστη για να ξεπεράσετε το τείχος προς την άλλη πλευρά. Είναι το πιο τρομακτικό πράγμα που θα κάνετε ποτέ στη ζωή σας. Παίρνεις μια απόφαση για τον εαυτό σας που είναι καθοριστική σε τόσα πολλά επίπεδα.

Εδώ βρίσκεται η ευλογία για σας, η αγάπη του Θεού, ή του Σύμπαντος, ό, τι πιστεύετε ότι σας δίνει δύναμη και κουράγιο. Όταν κατορθώνετε να μην έχετε καμία επαφή με τον παθολογικό γονέα(εις) σας, μπορείτε να ξέρετε, χωρίς αμφιβολία, ότι είστε ένα θαύμα. Είστε ένας επιζών από κάθε άποψη. Αν και οδυνηρό, είναι ταυτόχρονα συγκλονιστικό να συνειδητοποιείτε ότι ήταν όλα ένα ψέμα, αυτό ήταν…, αλλά εσείς ΕΙΣΤΕ Η ΑΛΗΘΕΙΑ! Ανάμεσα σε όλα τα ψέματα, την υποκρισία, με κάποιον τρόπο, καταφέρατε να έχετε μια ξεχωριστή, γεμάτη αγάπη, δοτική και όλο φροντίδα ψυχή. Είστε όλα όσα χρειάζεστε! Μια Χάρη μεγαλύτερη από όλα τα ψέματα, σας κράτησε κοντά της! Ανάμεσα σε όλα τα ψέματα, και όλη την κόλαση που ζήσατε, ΕΙΣΤΕ Η ΑΛΗΘΕΙΑ.

Είναι δυνατόν να δουλέψετε με τα τραύματα. Δεν μπορώ να σας πω ότι θα περάσετε τέλεια. Θα αγωνιστείτε, αλλά οι αγώνες σας θα είναι τόσο πολύ διαφορετικοί. Θα είναι οι δικοί σας αγώνες, που θα σας δυναμώσουν. Και ενώ μπορεί να κάνετε βήματα μπροστά, μόνο και μόνο για να πάτε πίσω δέκα φορές, θα προχωράτε πλέον με την υγιή υποστήριξη που θα σας προσφέρει ο νέος δυνατός εαυτός σας. Θα είστε σε θέση να απολαμβάνετε κάθε βήμα της ανάκαμψης, χωρίς το φόβο της παθολογίας να κρέμεται πάνω από το κεφάλι σας για να καταστρέφει την πρόοδο. Αντί να προσπαθείτε να το μοιραστείτε όλο αυτό, με τον παθολογικό γονέα που ζει για να σας κρατάει μακριά από την αλήθεια, θα πρέπει να μοιράζεστε την πρόοδό σας με αυτούς που βρίσκονται στον ίδιο δρόμο με εσάς και θα χαίρονται για εσάς και μαζί με εσάς!

Έχοντας ζήσει τόση πολλή παθολογία μπορεί να έχετε ξεχάσει ότι οι άλλοι μπορεί να θέλουν πραγματικά την ευτυχία σας και την προσωπική σας ανάπτυξη! Θα νιώσετε υπέροχα, αν όχι άγνωστα στην αρχή. Όταν πια είστε έξω από όλη την παθολογία για αρκετό καιρό, θα βλέπετε όταν υπάρχει κίνδυνος να ξαναπέσετε σε παθολογική περίπτωση και πάλι, και θα θέλετε να ξεκόψετε όσο το δυνατό πιο γρήγορα. Αυτό είναι πολύ καλό σημάδι!

Μπορείτε να είστε ελεύθεροι. Εντελώς. Αλλά θα πρέπει να το θέλετε πολύ, γιατί θα είναι πολύ δύσκολο, πολύ επώδυνο και δύσκολο έργο. Είναι το είδος της εργασίας που δίνει νέο νόημα στη λέξη ΑΛΛΑΓΗ.

Πιστεύω ότι μπορείτε να το κάνετε και όταν αισθάνεστε ότι μπορείτε, όταν είστε έτοιμοι, θα είμαι εκεί για να χαρώ κι εγώ μαζί σας. Είναι μια γνήσια επιστροφή στο σπίτι σας, ένας πλήρης κύκλος επούλωσης. Η επιστροφή πίσω στον εαυτό σας!

 

πηγη

 

Πώς να τα βγάλετε πέρα στις γιορτές, με τοξικούς γονείς και συγγενείς

 

Αποτέλεσμα εικόνας για toxic

 

Οι ναρκισσιστικοί, ψυχοπαθείς και παρανοϊκοί γονείς και συγγενείς,  θεωρούνται οι πιο τοξικοί, όπως επίσης και όσοι χρησιμοποιούν φυσική βία κάθε είδους.

 Όταν έχει κανείς μια ισορροπημένη οικογένεια στην οποία αισθάνεται ότι τον αγαπούν, τον θαυμάζουν και τον στηρίζουν χαίρεται να ξαναβλέπει τα μέλη τις οικογένειας του σε διακοπές και γιορτές.

Αντίθετα όταν η οικογένεια και οι συγγενείς είναι τοξικοί το να τους ξαναδεί κανείς ειδικά όλους μαζί, μπορεί να μοιάζει με αρένα με λιοντάρια.

Αν έχετε καταλάβει ή έχετε μια υπόνοια ότι οι γονείς και συγγενείς σας είναι ψυχικά διαταραγμένοι και άρα αυτό που αποκαλούμε «τοξικοί» για σας, τότε εκτός από τις γιορτές θα χρειαστεί να μελετήσετε τεχνικές ψυχικής επιβίωσης όλο το χρόνο μαζί τους, εφόσον επιλέξετε να έχετε σχέση μαζί τους και για αυτό είναι πολύ πιθανό να χρειαστείτε βοήθεια.

Οι γιορτές όμως και οι διακοπές, παραμένουν για τους περισσότερους σημαντικές ημέρες κατά τις οποίες οι ελπίδες τους αναπτερώνονται μήπως δουν κάποια αλλαγή και γι’αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή.

Ακόμη και αν διατηρείτε απόσταση ασφαλείας όλη τη χρονιά, οι γιορτές εξαιτίας της ιδέας που έχετε για αυτές, χάρη στα φιλμ, τις διαφημίσεις, τις οικογένειες άλλων ανθρώπων και τις προσωπικές ελπίδες του καθενός, είναι μια ευαίσθητη περίοδος.

Η βοήθεια ενός ειδικού είναι πολύ χρήσιμη για να επιβιώσετε από τέτοιου είδους οικογενειακό περιβάλλον και να μάθετε να το χειρίζεστε και αν έχετε δυσκολία να εφαρμόσετε όσα θα σας προτείνω στο άρθρο μην διστάσετε να την ζητήσετε.

Για πολλούς από σας  που έχετε κακοποιηθεί ψυχικά από μικροί, είναι πολύ δύσκολο να θέσετε όρια στην οικογένεια σας και συχνά μπορεί να αισθάνεσθε αδύναμοι, λόγω όλων των ψυχολογικών ασυνείδητων και συνειδητών τεχνικών που χρησιμοποιούνται για να σας κάνουν να αισθανθείτε προβληματικοί εσείς οι ίδιοι.

Σε τέτοιες οικογένειες τα φυσιολογικά όρια δεν είναι συνήθως σεβαστά και ακόμη και τα πιο απλά πράγματα μπορεί να βιωθούν  ως μεγάλα προβλήματα. Εκεί που μια φυσιολογική οικογένεια αν λέγατε ότι κάτι σας ενοχλεί θα αντιδρούσε με μια προσαρμογή και σεβασμό σε σας, σταματώντας το, στη παρούσα περίπτωση, θα το εντείνουν, θα γελάσουν μαζί σας και θα σας κάνουν να αισθανθείτε προβληματικοί και τρελοί, που σας ενοχλεί κάτι τέτοιο.

Γι’ αυτό μιλάμε για «ψυχική επιβίωση» γιατί οι ασυνείδητες και συνειδητές τεχνικές ελέγχου και λεκτικής βίας ή και φυσικής μπορεί να είναι πολύ έντονες και μόνο όσοι τις έχουν βιώσει μπορούν να τις αντιληφθούν εύκολα.

Οι ναρκισσιστικοί, ψυχοπαθείς και παρανοϊκοί γονείς και συγγενείς,  θεωρούνται οι πιο τοξικοί, όπως επίσης και όσοι χρησιμοποιούν φυσική βία κάθε είδους. Με μερικούς που βρίσκονται στο άκρο της κάθε παθολογίας ίσως η μόνη λύση να είναι η απόλυτη απομάκρυνση από τη ζωή σας, αυτό θα το εκτιμήσετε εσείς.

Η καθαρή βία παρ’αυτά και η απόλυτα διαταραγμένη συμπεριφορά μπορεί να σας οδηγήσει σε πιο ξεκάθαρα συναισθήματα αποφυγής και σε μια πιο ξεκάθαρη αντίληψη ότι κακοποιείστε, άρα χρειάζεται να αμυνθείτε και να φύγετε ή να καλέσετε βοήθεια.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα συνήθως, είναι με την ηθική σιγανή χρόνια κακοποίηση και την συναισθηματική βία, που θα χρησιμοποιήσουν οι ναρκισσιστές γονείς για να ακυρώσουν την ύπαρξη και τις απόψεις σας, και να δημιουργήσουν ένα κλίμα στο οποίο μόνο ότι λένε αυτοί είναι το λογικό και η πραγματικότητα,  ενώ οτιδήποτε άλλο είναι απλά άκυρο. ‘Έχουν πάντα δίκιο αυτοί.

Οι τεχνικές, τόσο σωματικά με την γλώσσα του σώματος όσο και λεκτικά, μπορούν να σας κάνουν να αρχίσετε πράγματι να σκέφτεστε μήπως έχετε λάθος και δεν είστε στα καλά σας, ή μπορούν να σας πληγώσουν βαθύτατα.

Αν αποφασίσετε να βρεθείτε μαζί τους:

Κόψτε την ελπίδα
Ο εαυτός σας, ίσως σας παίξει παιχνίδια κινητοποιώντας την ελπίδα ότι μπορεί κάτι να έχει αλλάξει αυτή τη φορά. Επειδή οι λέξεις που χρησιμοποιούν είναι συναισθηματικές του τύπου « είμαστε οικογένεια» πρέπει να «είμαστε δεμένη οικογένεια» κλπ., μπορούν να ξυπνήσουν μέσα σας την ελπίδα, που είναι ότι χειρότερο για τέτοια περιβάλλοντα, γιατί θα βγείτε πιο απογοητευμένοι μετά.

Καλό είναι να θυμίζετε στον εαυτό σας, που πατέ με ποιους έχετε να κάνετε, τι σας έχουν κάνει, γιατί θα σας κάνουν να τα ξεχάσετε όλα και να αισθανθείτε ότι χειρότερο, αν μέσα σας δεν κρατήσετε τα ψυχικά σας όρια.

Φορέστε τη προστατευτική στολή σας και το κράνος σας.

Με αυτό εννοώ να πατέ προετοιμασμένοι, για ότι έχετε αντιμετωπίσει χρόνια τώρα. Θα είναι το ίδιο, δεν θα έχει αλλάξει τίποτα, και τα όπλα σας θα είναι η αδιαφορία, η αποδοχή ότι έτσι είναι αυτοί οι άνθρωποι για δικούς τους λόγους, και έτοιμες ατάκες που μπορείτε να προετοιμάσετε από πριν, για όσα ξέρετε ότι θα σας πούνε.

Πχ αν είστε ανύπαντρη και κάνουν το κλασσικό να σας ρωτάνε πότε θα παντρευτείτε μπορεί να απαντάτε γενικά ή να αδιαφορείτε : « ναι το έχω υπόψιν» «όταν θα βρεθεί ο κατάλληλος» κλπ., αν είστε άνδρας και δεν έχετε δουλειά ή «καλή» δουλειά μπορείτε να απαντήσετε «ναι πράγματι ψάχνω και με απασχολεί» η «είμαι ευχαριστημένος προς το παρόν, στο μέλλον θα δούμε».

Γενικά το βασικό είναι να μην το πάρετε προσωπικά, και να απαντάτε πολύ γενικά σαν να μη σας νοιάζει, με γλώσσα του σώματος που δηλώνει ουδετερότητα και αδιαφορία καθώς κάθε σημάδι έντασης από μέρους σας και αντίδρασης θα προκαλέσει περισσότερα σχόλια.

Παραδεχτείτε το

Μην το κρύβετε από τους φίλους σας ή τον σύντροφο σας, ότι με την οικογένεια σας δεν είναι ιδανικά τα πράγματα. Θα είναι ανακουφιστικό να παραδεχτείτε ότι έχετε δύσκολη σχέση και είχατε δύσκολα παιδικά χρόνια, και να εξηγήσετε συνοπτικά ότι έχετε θέμα.

Δεν χρειάζεται να υποκρίνεστε ότι περνάτε καλά. Επίσης αν ξέρουν την οικογένεια σας, τονίστε τους ότι έχουν μια παθολογία, που κάνει και προς αυτούς μπορεί να φέρονται πολύ διαφορετικά και ίσως δεν μπορούν να φανταστούν τι περνάτε εσείς, λόγω του προσωπείου των καλών γονιών, που δείχνουν προς τα έξω.

Ζητήστε από τους φίλους να σας βοηθήσουν

Έχετε το κινητό σας κοντά σας και τηλεφωνήστε τους, αν δεν αντέχετε άλλο, για να τα πείτε κάπου. Αν αισθάνεστε βέβαια, ότι πρέπει να τα λέτε συνέχεια, για να μην επιβαρύνετε τη σχέση με τους φίλους, είναι καλύτερα η να φύγετε ή να αναζητήσετε ειδικό, γιατί χρειάζεστε πιο σημαντική βοήθεια από ένα τηλεφώνημα με έναν φίλο.

Κανονίστε εξόδους, εκδρομές χωρίς αυτούς και φτιάξτε οάσεις, στις οποίες θα αναπνεύσετε ελευθέρα σε φιλικό περιβάλλον. Έχετε ένα σχέδιο διαφυγής με έναν φίλο που μπορεί να σας φιλοξενήσει για το βράδυ, ή τα δρομολόγια μέσων μαζικής μεταφοράς, αν χρειαστεί να φύγετε.

Υποστηρίξτε τον εαυτό σας νοητικά

Κατά την διάρκεια της παραμονής σας ή των επισκέψεων, θα χρειαστεί να υπενθυμίζετε εσείς στον εαυτό σας ποσό καλοί είστε, ποσό προσπαθείτε για τη ζωή σας, πόσα έχετε καταφέρει, και ότι όλα θα γίνουν όταν θα είστε έτοιμοι. Σκεφτείτε το σαν να είστε αιχμάλωτοι του εχθρού, και κάποιος προσπαθεί να σας κάνει πλύση εγκεφάλου, για να καταλάβετε τι εννοώ.

Μοιραστείτε το

Υπάρχουν πολλές ομάδες διαδικτυακής στήριξης στο Facebook, στις οποίες θα βρείτε άτομα που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα με εσάς. Mερικές είναι για θύματα βίας, θύματα ναρκισσιστικής κακοποίησης, άτομα με ναρκισσιστές γονείς ή επιβιώσαντες της ναρκισσιστικής κακοποίησης, μπορείτε να γραφτείτε αν γνωρίζετε αγγλικά και θα σας κάνει καλό να δείτε ότι δεν είστε μόνοι, και τι αντιμετωπίζουν και οι άλλοι. Επίσης δείτε έργα, στα οποία και άλλοι υποφέρουν από τοξικούς συγγενείς, για να πάρετε υποστήριξη.

Κάντε καλό στον εαυτό σας

Οι γιορτές είναι και για εσάς και μπορείτε να τις περάσετε όπως θέλετε. Με κάθε σημάδι  άβολης αίσθησης, μη διστάσετε να απομονωθείτε ή να πάρετε απόσταση και να φερθείτε καλά στον εαυτό σας. Μπορείτε να οργανώσετε κάτι που σας ευχαριστεί με φίλους παράλληλα, ενώ μένετε στο οικογενειακό σπίτι ή αποδράσεις για να κάνετε ευχάριστα πράγματα μόνοι σας, ή να φέρετε υποστήριξη με τη μορφή ενός φίλου που ξέρει τι τραβάτε και δεν μπορεί να επηρεαστεί. Δείξτε αγάπη στον εαυτό σας με κάθε τρόπο.

Αν αποφασίσετε να μην πάτε:

Κάνετε το λεγόμενο «No Contact» την πλήρη απομάκρυνση, για τις διακοπές (η και για κάποια χρόνια αν χρειαστεί). Θα χρειαστεί να βρείτε μια φράση και να την επαναλαμβάνετε, γιατί θα θέλουν να πάτε και ίσως σας βομβαρδίζουν με τηλεφωνήματα ή συναισθηματικούς εκβιασμούς.

Μια γενική φράση «φέτος αποφάσισα να περάσω μόνος μου, ή με φίλους» ή «θα κάνουμε γιορτές μόνοι μας σαν οικογένεια πιο κλειστά» αν έχετε οικογένεια είναι ένα παράδειγμα. Κάντε κάτι για να περάσετε εσείς καλά προβλέψτε μια εκδρομή σε φίλους,  συναντήσεις, περάστε καλά με τα παιδιά σας ή τα κατοικίδια σας,  αν έχετε ή πάτε σε ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις και δοκιμάστε νέα πράγματα που θα θέλατε να κάνετε και δεν προλαβαίνετε, αν είστε μόνος.

Μπορείτε αν θέλετε να τους συναντήσετε μετά τις διακοπές, σε ουδέτερο μέρος από το οποίο θα είναι εύκολο να φύγετε μόλις αρχίσει η λεκτική κακοποίηση.

Αν είναι ακραία η παρενόχληση που θα λάβετε αν πείτε την αλήθεια, τότε είναι από τις μόνες περιπτώσεις που μπορεί να είναι επιτρεπτό να πείτε κάποιο ψέμα, για να σας αφήσουν ήσυχους. Το ψέμα είναι μια τεχνική ψυχικής επιβίωσης με ακραία κακοποιητικούς γονείς και συγγενείς, όπως και η ακραία επίσης μέθοδος να αλλάξετε εντελώς τόπο διαμονής.

Σε περιπτώσεις επικίνδυνων καταδιωκτικών συγγενών, θα χρειαστεί να τα αλλάξετε όλα, για να μη σας βρίσκουν και στην πραγματικότητα, αλλά αυτό αφορά πολύ λίγους από εσάς ευτυχώς. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα προβλήματα λύνονται ψυχικά με όρια και απομάκρυνση ή τον κατάλληλο χειρισμό για ναρκισσιστές.

Γράφει η Ασημίνα Κουλουκούρη, Κλινική Ψυχολόγος
Πηγή: akouloukouri.gr

Thessaloniki Arts and Culture

πηγη

 

Τι είναι ένας τοξικός γονέας;

Αποτέλεσμα εικόνας για toxic

Όλοι οι γονείς είναι πού και πού ανεπαρκείς. Κανένας γονέας δεν μπορεί να είναι συνέχεια σε καλή συναισθηματική διάθεση.

 Είναι εντελώς φυσικό για τους γονείς να φωνάζουν στα παιδιά τους μια στις τόσες. Όλοι οι γονείς γίνονται μερικές φορές υπερβολικά καθοδηγητικοί. Και οι περισσότεροι γονείς τις έχουν «βρέξει» στα παιδιά τους, ακόμη και αν αυτό έχει συμβεί σπανίως. Μπορούν όμως αυτές οι υποτροπές να τους χαρακτηρίσουν ως βάναυσους και ακατάλληλους γονείς; Φυσικά και όχι. Οι γονείς είναι και αυτοί άνθρωποι, έχοντας και αυτοί πολλά προβλήματα από μόνοι νους.

Τα περισσότερα παιδιά επίσης, μπορούν να αντιμετωπίσουν χωρίς πρόβλημα μια περιστασιακή έκρηξη θυμού των γονέων τους, εφόσον τους δίνεται πολλή αγάπη και κατανόηση σαν αντιστάθμισμα.
Υπάρχουν όμως πολλοί γονείς των οποίων τα αρνητικά πρότυπα συμπεριφοράς τους ασκούνται επίμονα και υπερισχύουν στη ζωή του παιδιού. Αυτοί είναι οι γονείς που κάνουν όλο το κακό

Η λέξη που περιγράφει με ακρίβεια είναι ΤΟΞΙΚΟΣ. Όπως οι χημικές τοξίνες, έτσι και η βλάβη που δημιουργούν αυτοί οι γονείς στα συναισθήματα του παιδιού, διαδίδεται σε ολόκληρο το είναι του και καθώς το παιδί μεγαλώνει, μεγαλώνει και ο πόνος του.

Υπάρχει πιο εύστοχη λέξη από τη λέξη τοξικός, για τους γονείς που τραυματίζουν, κακομεταχειρίζονται συνεχώς και δυσφημούν κατ’ επανάληψη τα παιδιά τους και που στις περισσότερες περιπτώσεις συνεχίζουν να συμπεριφέρονται έτσι και όταν τα παιδιά τους έχουν μεγαλώσει;

Στους όρους «συνεχώς» ή «κατ’ επανάληψη» του παραπάνω ορισμού υπάρχουν και εξαιρέσεις. Όμως, η σεξουαλική και η φυσική κακομεταχείριση ενός παιδιού μπορεί να είναι τόσο τραυματική εμπειρία, που συχνά ένα και μόνο συμβάν είναι δυνατόν να του δημιουργήσει τεράστια συναισθηματική βλάβη.

Δυστυχώς, το να είναι κάποιος γονέας, δηλαδή μια από τις κρισιμότερες ικανότητες, απαιτεί ακόμη και σήμερα μια εκ των ενόντων προσπάθεια. Όσα γνωρίζουν οι γονείς μας τα διδάχτηκαν κυρίως από ανθρώπους, οι οποίοι μπορεί και να μην είχαν κάνει και τόσο σπουδαία δουλειά: από τους δικούς τους γονείς. Πολλές από τις περίφημες μεθόδους, που περάστηκαν από γενιά σε γενιά, είναι απλώς και μόνο κακές συμβουλές μεταμφιεσμένες σε σοφία (θυμάστε την παροιμία: «Αν λυπάσαι το ραβδί, θα χαλάσει το παιδί»; Ή τα περίφημα «το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» «όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος».

Τι είναι αυτό που σου δημιουργούν οι τοξικοί γονείς

Τα ενήλικα παιδιά των τοξικών γονέων, είτε τα κτυπούσαν οι γονείς τους όταν ήταν μικρά, είτε τα άφηναν υπερβολικά μόνα τους, είτε τα κακομεταχειρίστηκαν σεξουαλικά, είτε συμπεριφέρθηκαν προς αυτά σαν σε τρελούς, είτε τα υπερπροστάτευαν, είτε τα υπερφόρτωσαν με ενοχές, σχεδόν όλα αυτά τα παιδιά υποφέρουν από εκπληκτικά παρόμοια συμπτώματα: έχουν μια πληγωμένη αυτοεκτίμηση που οδηγεί σε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά.

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο όλα τα παιδιά σχεδόν αισθάνονται ανάξια, ανεπαρκή και ότι τους λείπει η αγάπη. Αυτά τα αισθήματα, σε μεγάλο βαθμό, έχουν ως αφετηρία το γεγονός ότι τα παιδιά των τοξικών γονέων αυτοκατηγορούνται για την κακή μεταχείριση την οποίαν υπέστησαν από τους γονείς τους, ορισμένες φορές συνειδητά, ορισμένες όχι.

Ένα απροστάτευτο και εξαρτημένο παιδί είναι ευκολότερο να αισθανθεί ένοχο, επειδή έχει κάνει κάτι «κακό» που να αξίζει την οργή του γονέα, από το να αποδεχθεί την τρομακτική πραγματικότητα, ότι ο πατέρας, ο προστάτης του δηλαδή, δεν είναι άξιος της εμπιστοσύνης του.

Όταν αυτά τα παιδιά ενηλικιώνονται, συνεχίζουν να κουβαλούν τα βάρη αυτής της ενοχής και ανεπάρκειας, βάρη δηλαδή που κάνουν υπερβολικά δύσκολη την ανάπτυξη μιας θετικής εικόνας για τον εαυτό τους. Κατά συνέπεια, η έλλειψη αυτοπεποίθησης και πίστης στην αξία τους μπορεί να συμβάλλει στην αμαύρωση οποιασδήποτε πλευράς της ζωής τους.

Πιάνοντας τον ψυχολογικό σφυγμό σου

Δεν είναι πάντοτε εύκολο να κατανοήσεις αν οι γονείς σου ήταν τοξικοί ή όχι. Πολλοί άνθρωποι έχουν δύσκολες σχέσεις με τους γονείς τους. Αυτό και μόνο όμως δεν σημαίνει ότι οι γονείς τους δρουν επιβλαβώς στον συναισθηματικό τους κόσμο. Πολλοί άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι βρίσκονται σε εσωτερική διαμάχη, όταν αναρωτιούνται αν τους κακομεταχειρίστηκαν ή αν είναι «υπερευαίσθητοι».

Απελευθερώνοντας τον εαυτό σου από την κληρονομιά των τοξικών γονέων

Αν είσαι ενήλικο παιδί τοξικών γονέων, υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να κάνεις για να απελευθερώσεις τον εαυτό σου από την παραμορφωμένη τους κληρονομιά, την κληρονομιά των ενοχών και της αυτοαμφισβήτησης. Υπάρχουν διάφορες στρατηγικές, να προχωρήσεις με πολλή ελπίδα.

Όχι με την παραπλανητική ελπίδα, ότι οι γονείς σου θα μεταμορφωθούν μαγικά, αλλά με την πραγματική ελπίδα ότι μπορείς να αποσυνδεθείς ψυχολογικά από την ισχυρή και καταστροφική επίδραση των γονέων σου ανεξάρτητα από το αν έχεις πολιτισμένες ή επιφανειακές σχέσεις, ή από το αν έχεις χρόνια να τους δεις και ανεξάρτητα ακόμη και από το αν ο ένας ή και οι δύο γονείς έχουν πεθάνει.

Οι απαιτήσεις των γονέων, οι προσδοκίες τους και ο σπόρος των ενοχών μπορεί να έχουν ξεμείνει για πολύ χρόνο ή και μετά το θάνατο τους. Πρέπει μόνο να βρεις το κουράγιο. Και το κουράγιο αυτό βρίσκεται μέσα σου.

Όσο και αν φαίνεται παράξενο, πολλοί άνθρωποι ελέγχονται από τους γονείς τους ακόμη και όταν αυτοί δεν ζουν πλέον. Τα φαντάσματα που τους κυνηγούν ίσως δεν είναι αληθινά, με την υπερφυσική έννοια του όρου, αλλά είναι πολύ αληθινά με την ψυχολογική έννοια. Ήδη μπορεί να αναγνωρίζεις την ανάγκη της αποδέσμευσης απο την επιρροή των γονέων σου.

Μπορείς ακόμη και να τους έχεις αντιμετωπίσει, σχετικά με αυτό το θέμα. Η θαρραλέα λοιπόν αντιμετώπιση των πραγμάτων, είναι ένα σημαντικό βήμα για τον εξορκισμό των φαντασμάτων παρελθόντος και των δαιμόνων του παρόντος, ποτέ όμως δεν πρέπει να γίνεται εν βρασμώ ψυχής.

«Δεν είμαι βγω υπεύθυνος για το πώς είμαι;»

Τώρα ίσως σκέπτεσαι «Σχεδόν όλα τα βιβλία και όλοι οι ειδικοί λένε, ότι δεν μπορώ να κατηγορώ κανέναν άλλο για τα προβλήματά μου». Τρίχες. Οι γονείς σας είναι υπεύθυνοι για ό,τι σας έκαναν. Και φυσικά είσαι υπεύθυνος για την ενήλικη ζωή σου, αλλά αυτή ακριβώς η ζωή σου διαμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό από εμπειρίες, τις οποίες δεν ήλεγχες. Το γεγονός παραμένει:

Δεν είσαι εσύ υπεύθυνος για ό,τι σου έκαναν, όσο ήσουν ένα ανυπεράσπιστο παιδί!

Είσαι υπεύθυνος όμως, για να κάνεις σήμερα τα θετικά βήματα για την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος!

Θα εξετάσουμε το πώς λειτουργούν οι διαφορετικοί τύποι των τοξικών γονέων. Θα εξερευνήσουμε δηλαδή τους διάφορους τρόπους, με τους οποίους οι γονείς σου μπορεί να σ’ έχουν πληγώσει ή πιθανόν να εξακολουθούν να σε πληγώνουν. Υπάρχουν ειδικές τεχνικές συμπεριφοράς, που θα σου επιτρέψουν την ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων στη σχέση σου με τους τοξικούς γονείς σου.

Η διαδικασία εκμηδένισης της αρνητικής δύναμης των γονέων σου είναι σταδιακή. Αλλά αξίζει το κόπο γιατί αυτό θα αποδεσμεύσει τελικά την εσωτερική σου δύναμη, θα απελευθερώσει τον κρυμμένο για τόσα χρόνια εαυτό σου, θα απελευθερώσει τον μοναδικό και αξιαγάπητο άνθρωπο που θα ήσουν.

Τύποι τοξικών γονέων

Οι θεϊκοί γονείς

Οι ανεπαρκείς γονείς

Οι εξουσιαστές

Οι αλκοολικοί

Κακοποιούν και τα λόγια

Η σωματική κακοποίηση

Η σεξουαλική κακοποίηση

Οι Θεϊκοί Γονείς
Ο μύθος τον τέλειου γονέα

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ένα πρόβλημα. Οι θεοί κοίταζαν κάτω, από την αιθέρια κατοικία τους στην κορυφή του Ολύμπου, και έκριναν οτιδήποτε έκαναν οι Έλληνες. Και αν οι θεοί δεν έμεναν ευχαριστημένοι από τις πράξεις τους, η τιμωρία ήταν άμεση. Δεν ήταν βλέπετε — απαραίτητο να είναι καλοί, δεν ήταν απαραίτητο να είναι δίκαιοι, δεν ήταν καν απαραίτητο να είναι σωστοί. Στην πράξη, μπορούσαν να είναι εντελώς παράλογοι.

Για ένα καπρίτσιο τους μπορούσαν να σε μεταμορφώσουν σε ηχώ ή να σε κάνουν να σπρώχνεις αιωνίως έναν ογκόλιθο προς την κορυφή κάποιου βουνού. Είναι περιττό να πούμε ότι το απρόβλεπτο των διαθέσεων αυτών των πανίσχυρων θεών έσπερνε ουκ ολίγο φόβο και σύγχυση ανάμεσα στους θνητούς πιστούς τους. Οι σχέσεις πολλών τοξικών γονέων με τα παιδιά τους δεν διαφέρουν και πολύ από αυτήν την κατάσταση. Ένας γονέας με απρόβλεπτη συμπεριφορά είναι σαν ένας φοβερός θεός στα μάτια του παιδιού.

Οταν είμαστε πολύ μικροί, οι θεϊκοί γονείς μας είναι το παν για μας. Χωρίς αυτούς θα στερούμασταν την αγάπη, θα ήμασταν απροστάτευτοι , άστεγοι και άσιτοι, ζώντας διαρκώς υπό το κράτος του τρόμου, γνωρίζοντας βέβαια ότι είναι αδύνατο να επιβιώσουμε μόνοι μας. Οι γονείς μάς είναι οι πανίσχυροι χορηγοί. Εμείς χρειαζόμαστε και ζητάμε, αυτοί μας παρέχουν.

Μην έχοντας μέτρο σύγκρισης θεωρούμε ότι οι γονείς μας είναι τέλειοι. Καθώς όμως ο κόσμος μας διευρύνεται πέρα από την κούνια μας, αναπτύσσουμε και την ανάγκη διατήρησης αυτής της εικόνας της τελειότητας, σαν άμυνα απέναντι στο άγνωστο που όλο και περισσότερο συναντάμε. Ενόσω πιστεύουμε ότι οι γονείς μας είναι τέλειοι, αισθανόμαστε προστατευμένοι.

Στο δεύτερο και στον τρίτο χρόνο της ζωής μας αρχίζουμε να διεκδικούμε την ανεξαρτησία μας. Αντιστεκόμαστε στο να μάθουμε τη χρήση της τουαλέτας και ξεφαντώνουμε στις «χαριτωμένες ζαβολιές μας». Ενστερνιζόμαστε τη λέξη «όχι», επειδή μας επιτρέπει να ασκούμε κάποιον έλεγχο πάνω στις ζωές μας, ενώ η λέξη «ναι», είναι απλώς μια συναίνεση. Μαχόμαστε γενικώς, να αναπτύξουμε μια ξεχωριστή ταυτότητα και να επιβάλλουμε τη θέλησή μας.

Η διαδικασία αποκοπής και αποχωρισμού από τους γονείς μας φτάνει στην ακμή της κατά τη διάρκεια της εφηβείας μας, τότε δηλαδή που αντιπαρατασσόμαστε ενεργά στις αξίες των γονέων μας, στα γούστα τους και στην εξουσία τους. Σε μια σχετικά ισορροπημένη οικογένεια, οι γονείς είναι ικανοί να αντέξουν το άγχος που δημιουργούν αυτές οι αλλαγές.

Κυρίως, θα προσπαθήσουν να ανεχθούν, αν όχι ακριβώς να ενθαρρύνουν την αναδυόμενη ανεξαρτησία του παιδιού. Η έκφραση «μια φάση είναι μόνο» αποτελεί την τυπική διαβεβαίωση των γονέων με κατανόηση, οι . οποίοι θυμούνται τη δική τους εφηβεία και αναγνωρίζουν την εξέγερση ως ένα φυσικό στάδιο της συναισθηματικής του ανάπτυξης,

Οι τοξικοί γονείς δεν δείχνουν τόση κατανόηση. Από την ηλικία των δύο ετών μέχρι την εφηβεία, έχουν την τάση να βλέπουν την εξέγερση ή και τις προσωπικές διαφοροποιήσεις σαν κάτι που στρέφεται εναντίον τους. Αμύνονται λοιπόν, ενισχύοντας την εξάρτηση του παιδιού και αυξάνοντας την ανάγκη του για βοήθεια. Οπότε, αντί να προωθούν την υγιή ανάπτυξη, την υποσκάπτουν, πιστεύοντας συχνά ότι με τον τρόπο αυτόν ενεργούν σύμφωνα με το συμφέρον του παιδιού.

Μπορεί να χρησιμοποιούν φράσεις όπως «κακομαθαίνει» ή «θα πρέπει να μάθει να ξεχωρίζει το καλό από το κακό», αλλά το οπλοστάσιο της αρνητικής τους στάσης βλάπτει στην πραγματικότητα την αυτοεκτίμηση του παιδιού υπονομεύοντας ταυτόχρονα την ανεξαρτησία που πάει να ανθίσει. Όσο και αν πιστεύουν αυτοί οι γονείς ότι ενεργούν σωστά τέτοιες επιθέσεις δημιουργούν σύγχυση στο παιδί, ενώ η εχθρότητα, η βιαιότητα και η ξαφνική τους εμφάνιση το περιπλέκουν περισσότερο.

Ο πολιτισμός μας και οι θρησκείες μας σχεδόν ομόφωνα είναι υπέρ της διατήρησης της παντοδυναμίας της γονικής εξουσίας. Αποδέχονται την έκφραση του θυμού μας στους συζύγους, στους εραστές , στ αδέλφια μας και στους φίλους μας, αλλά θεωρούν σχεδόν ταμπού να αντιμετωπίζουμε τους γονείς μας διεκδικώντας δικαιώματά μας.

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει τη φράση: «Μην αντιμιλάς στη μητέρα σου» ή «Μην τολμήσεις να φωνάξεις στον πατέρα σου»; Η εβραίο-χριστιανική παράδοση διαφυλάττει to ταμπού στο συλλογικό υποσυνείδητο, διακηρύττοντας «Τον Θεό-Πατέρα» και υποδεικνύοντας «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου». Η ιδέα βρίσκει έδαφος στα σχολεία, στις εκκλησίες, στις κυβερνήσεις («επιστροφή στις αξίες της οικογένειας»), ακόμη και στις επιχειρήσεις.

Σύμφωνα με την κοινή και συμβατική λογική οι γονείς μας είναι εξουσιοδοτημένοι να μας ελέγχουν, απλώς και μόνον επειδή μας έφεραν στον κόσμο. Το παιδί λοιπόν βρίσκεται στο έλεος των θεϊκών γονέων και σαν τους αρχαίους Έλληνες, δεν ξέρει πότε θα πέσει ο επόμενος κεραυνός. Αλλά, το παιδί των τοξικών γονέων γνωρίζει ότι ο κεραυνός θα πέσει, αργά ή γρήγορα. Ο φόβος του αυτός εμφυτεύεται μέσα του και αναπτύσσεται μαζί του. Στο βάθος κάθε κακοποιημένου ενήλικα — ακόμη και των επιτυχημένων — υπάρχει ένα μικρό παιδί που αισθάνεται αδύναμο και φοβισμένο.

Το κόστος του κατευνασμού των θεών

Καθώς η αυτοεκτίμηση του παιδιού υποσκάπτεται, μεγαλώνει η εξάρτησή του και παράλληλα αυξάνεται η ανάγκη του να πιστεύει ότι οι γονείς του βρίσκονται εκεί, για να το προστατεύουν και να το συνδράμουν. Ο μόνος τρόπος, με τον οποίο ένα παιδί μπορεί να κατανοήσει τις συναισθηματικές επιθέσεις που του γίνονται ή τη σωματική κακομεταχείριση που του ασκούν, είναι η αποδοχή της ευθύνης για τη συμπεριφορά των τοξικών γονέων του. Ανεξάρτητα από το πόσο τοξικοί μπορεί να είναι οι γονείς σου, εσύ θα έχεις πάντοτε την ανάγκη να τους θεοποιείς.
Ακόμη και όταν σε κάποιο βαθμό κατανοείς ότι ο πατέρας σου έκανε λάθος που σε έδειρε, ίσως και τότε να τον δικαιολογείς.
Το να κατανοείς όλα αυτά με το μυαλό σου δεν είναι αρκετό για να πείσεις τα συναισθήματα σου, ότι δεν ήσουν εσύ ο υπεύθυνος.
Ακούμε συχνά: «Πίστευα ότι οι γονείς μου ήταν τέλειοι έτσι, όταν με κακομεταχειρίζονταν, έβγαζα το συμπέρασμα ότι ήμουν κακός».

Υπάρχουν δύο κεντρικά δόγματα αυτής της πίστης, ότι δηλαδή οι γονείς είναι θεϊκοί:
1. «Είμαι κακός και οι γονείς μου είναι καλοί».
2. «Είμαι αδύναμος και οι γονείς μου είναι δυνατοί».

Αυτά τα δόγματα είναι ισχυρότατα πιστεύω, τα οποία μακροχρόνια μπορούν να προδιαγράψουν την εξάρτηση από τους γονείς σου. Πρόκειται για πιστεύω που διατηρούνται ζωντανά και που σου επιτρέπουν να αποφεύγεις την αντιμετώπιση της οδυνηρής αλήθειας δηλαδή οι θεϊκοί σου γονείς στην πραγματικότητα σε «πούλησαν», όταν ακριβώς ήσουν πιο ευάλωτος.

Το πρώτο βήμα προς την απόκτηση της κυριαρχίας στη δική σου ζωή είναι να δεις και εσύ αυτή την αλήθεια. Και αυτό θέλει κουράγιο.

Η δύναμη της άρνησης

Η άρνηση είναι ταυτόχρονα η στοιχειωδέστερη και η ισχυρότερη από τις ψυχολογικές άμυνες. Απαιτεί μια πλαστή πραγματικότητα για να μπορεί να ελαχιστοποιήσει ή ακόμη και να εκμηδενίσει την επίδραση ορισμένων οδυνηρών εμπειριών στη ζωή μας. Κάνει από εμάς, ακόμη και να ξεχνάμε το τι μας έκαναν οι γονείς μας και επίσης μας επιτρέπει να τους διατηρούμε στο βάθρο τους.

Η ανακούφιση την οποία παρέχει η άρνηση είναι στην καλύτερη περίπτωση προσωρινή, ενώ το τίμημα αυτής της ανακούφισης είναι υψηλό. Η άρνηση είναι το καπάκι στη συναισθηματική μας χύτρα ταχύτητας: όσο περισσότερο το κρατάμε κλειστό, τόσο υψηλότερη πίεση δημιουργείται στο εσωτερικό. Αργά ή γρήγορα, η πίεση είναι προορισμένη να εκτινάξει το καπάκι και τότε παρουσιάζεται η συναισθηματική κρίση.

Όταν συμβεί αυτό, θα αντιμετωπίσουμε τις αλήθειες που τόσο απελπισμένα προσπαθούσαμε να αποφύγουμε, και επιπλέον θα πρέπει τώρα να τις αντιμετωπίσουμε σε μια περίοδο μεγάλου άγχους. Αν μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την άρνηση μας εκ των προτέρων, Οα αποφύγουμε την κρίση ανοίγοντας τη βαλβίδα πίεσης, επιτρέποντας έτσι την σταδιακή εκτόνωση.

Δυστυχώς, η δική σου άρνηση δεν είναι η μόνη άρνηση που θα πρέπει να πολεμήσεις. Και οι γονείς σου έχουν τα δικά τους συστήματα άρνησης. Όταν θα αγωνίζεσαι να ανασυνθέσεις τις αλήθειες του παρελθόντος, και ιδιαίτερα, όταν η αλήθεια παρουσιάζει την άσχημη εικόνα τους, οι γονείς σου ίσως να επιμένουν ότι «Δεν ήταν και τόσο άσχημα», «Δεν έγινε έτσι», ή ακόμη και ότι «Δεν έγινε καθόλου».

Τέτοιες δηλώσεις μπορεί να ανατρέψουν τις προσπάθειές σου για την ανασύνθεση της προσωπικής σου ιστορίας, οδηγώντας σε στο να αμφισβητήσεις τις ίδιες σου τις εντυπώσεις , και αναμνήσεις. Υποσκάπτουν την αυτοπεποίθησή σου στην ικανότητα που έχεις να κατανοείς την πραγματικότητα, κάνοντας έτσι ακόμη δυσκολότερη την οικοδόμηση της αυτοεκτίμησής σου.

«Θέλουν μόνο να βοηθήσουν»

Για πολλά παιδιά τοξικών γονέων, η άρνηση είναι μια απλή υποσυνείδητη διαδικασία απώθησης ορισμένων γεγονότων και συναισθημάτων συνειδητής εγρήγορσης, που τα κάνει να υποκρίνονται, τα γεγονότα δεν συνέβησαν ποτέ.

Κάποια άλλα παιδιά, ακολουθούν μια πιο «διακριτική» πορεία, την εκλογίκευση. Όταν εκλογικεύσουμε τα πράγματα, χρησιμοποιούμε τις «καλές αιτίες», για να εκδιώξουμε ό,τι μας είναι οδυνηρό και άβολο, έχοντας γι’ αυτό μια εξήγηση. Παραθέτω λίγες χαρακτηριστικές εκλογικεύσεις:

§ Ο πατέρας μου μου, μου φώναζε μόνο και μόνο, επειδή η μητέρα μου τον ταλαιπωρούσε με τη γκρίνια της.

§ Η μητέρα μου έπινε, επειδή αισθανόταν μοναξιά. Έπρεπε γι αυτό να μένω μαζί της στο σπίτι περισσότερο.

§ Ο πατέρας μου με έδερνε, αλλά δεν το έκανε για να με πληγώσει ήθελε μόνο να μου δώσει ένα μάθημα.

§ Η μητέρα μου δεν με πρόσεξε ποτέ, επειδή ήταν τόσο δυστυχισμένη.

§ Δεν μπορώ να κατηγορήσω τον πατέρα μου επειδή μεταχειρίστηκε σεξουαλικά. Η μητέρα μου δεν κοιμόταν μαζί του και οι άνδρες χρειάζονται το σεξ.

Όλες αυτές οι δικαιολογίες έχουν ένα κοινό σημείο: προορίζονται να κάνουν το απαράδεκτο αποδεκτό. Εξωτερικά φαίνεται να λειτουργούν αλλά ένα μέρος σου γνωρίζει πάντοτε την αλήθεια.

Μη μιλάς άσχημα για τους νεκρούς

Ο θάνατος δεν σταματάει την θεοποίηση των τοξικών γονέων.Αντιθέτως, μπορεί να την αυξήσει.

Όσο δύσκολο είναι να δεχθεί κανείς το κακό που του έγινε από κάποιο γονέα που βρίσκεται εν ζωή, άλλο τόσο, απείρως δυσκολότερο, είναι να κατηγορήσει κάποιος τον γονέα του, όταν Έχει πεθάνει. Υπάρχει μια ισχυρότατη προκατάληψη στο να ασκηθεί κριτική για τους νεκρούς, λες και τους κλωτσούμε εκεί που βρίσκονται.

Ως αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος, ο θάνατος προσδίδει ένα είδος αγιοσύνης, ακόμη και στους χειρότερους εκμεταλλευτές. Η θεοποίηση του νεκρού γονέα γίνεται σχεδόν αυτόματα. Δυστυχώς όμως, ενώ ο τοξικός γονέας προστατεύεται από την ιερότητα του τάφου, οι επιζώντες διατηρούν τα συναισθηματικά υπολείμματα από αυτόν. Η φράση «ο αποθανών δεδικαίωται» μπορεί να είναι προσφιλής κοινοτοπία, αλλά συχνά εμποδίζει την πραγματική λύση των διαφορών με τους νεκρούς γονείς.

Η κάθοδος τους από τα βάθρα

Οι θεϊκοί γονείς θέτουν τους κανόνες, κάνουν τις κρίσεις και προκαλούν πόνο. Όταν θεοποιήσεις τους γονείς σου, ζωντανούς νεκρούς, σημαίνει πως δέχεσαι να ζήσεις σύμφωνα με την δική τους άποψη για τα πράγματα. Δέχεσαι τα οδυνηρά συναισθήματα σαν μέρος της ζωής σου, και ίσως ακόμη τα δικαιολογείς σαν καλά. Είναι καιρός να σταματήσεις να είσαι έτσι.

Όταν κατεβάσεις τους θεοποιημένους τοξικούς γονείς σου στη γη, όταν βρεις το κουράγιο να τους προσεγγίσεις αντικειμενικά, τότε μπορείς να αρχίσεις να εξισορροπείς τις δυνάμεις που υπάρχουν μέσα σου, στη σχέση σου μ’ αυτούς.

Δεν Είσαι Υποχρεωμένος Να Συγχωρήσεις

Στο σημείο αυτό μπορεί να αναρωτιέσαι: «Δεν θα πρέπει να κάνω την αρχή, συγχωρώντας τους γονείς μου;». Η απάντησή είναι ΟΧΙ. Αυτό μπορεί να σας σοκάρει, να σας θυμώσει, να σας απογοητεύσει και επίσης να προκαλέσει σύγχυση σε πολλούς από εσάς. Οι περισσότεροι βέβαια έχουμε μάθει να πιστεύουμε ακριβώς το αντίθετο — ότι η συγγνώμη είναι το πρώτο βήμα για την αποθεραπεία.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΘΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ!

Φυσικά και έχω την επίγνωση, ότι αυτό που λέω παρεμβάλλεται στον τρόπο με τον οποίο οι προσφιλείς θρησκευτικές, πνευματικές, φιλοσοφικές, και ψυχολογικές θεωρίες αντιμετωπίζουν το θέμα. Σύμφωνα με την Εβραίο-Χριστιανική ηθική «Το σφάλλειν είναι ανθρώπινο, το συγχωρείν Θεϊκό».

Γνωρίζω, επίσης, ότι πολλοί ειδικοί πιστεύουν ειλικρινά ότι η συγγνώμη είναι όχι μόνο το ΠΡΩΤΟ βήμα, αλλά και συχνά το ΜΟΝΟ βήμα που είναι απαραίτητο για την εσωτερική ειρήνη. Σ αυτό το σημείο η συγγραφέας και ψυχοθεραπεύτρια Susan Forward διαφωνεί πλήρως. Λέει χαρακτηριστικά:

«Στην αρχή της επαγγελματικής μου καριέρας πίστευα και εγώ ότι, το να συγχωρείς τους ανθρώπους που σε πλήγωσαν, ιδιαίτερα τους γονείς σου, αποτελούσε σημαντικό μέρος της διαδικασίας της αποθεραπείας. Συχνά ενεθάρρυνα τους πελάτες μου (πολλοί από τους οποίους είχαν υποφέρει τα πάνδεινα) να συγχωρούν τους απάνθρωπους γονείς, οι οποίοι τους είχαν κακοποιήσει.

Επιπλέον, πολλοί από τους πελάτες μου έρχονταν για θεραπεία, υποστηρίζοντας ότι είχαν ήδη συγχωρήσει τους τοξικούς γονείς τους, αλλά ανακάλυπτα ότι τις περισσότερες φορές αυτοί δεν ένιωθαν καλύτερα από τους υπόλοιπους. Ακόμη έτσι, αισθάνονταν απαίσια για τον εαυτό τους. Ακόμη είχαν ίδια συμπτώματα.

Η συγχώρηση δεν είχε δημιουργήσει κανένα μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα ή κάποια σημαντική αλλαγή στους ίδιους. Είναι επίσης γεγονός, ότι κάποιοι από αυτούς αισθάνονται ακόμη ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ανεπαρκείς. Έλεγαν πράγματα, όπως: « Ίσως δεν τους συγχώρησα αρκετά», «Ο ιερέας μου είπε ότι τους συγχώρησα βαθειά μέσα από την καρδιά μου», ή «Τίποτε δεν μπορώ να κάνω σωστά;».

Χρειάστηκε να εξετάσω λεπτομερώς και επί πολύ χρόνο την έννοια της συγχώρησης. Και τότε άρχισα να αναρωτιέμαι, αν στην πραγματικότητα αυτή θα ΕΜΠΟΔΙΖΕ ή θα ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕ την βελτίωση.

Συνειδητοποίησα ότι στη συγγνώμη υπάρχουν δύο όψεις: η παραίτηση της ανάγκης για εκδίκηση και η απάλειψη της ευθύνης από τους ενόχους. Δεν είχα δυσκολία να αποδεχθώ την ιδέα οι άνθρωποι πρέπει να εγκαταλείπουν την ανάγκη της εκδίκησης. Η εκδίκηση είναι μια πολύ φυσιολογική αλλά αρνητική κινητήριος δύναμη.

Σε ρίχνει στο τέλμα των έμμονων φαντασιώσεων σχετικά με την ικανοποίηση που θα λάβεις μετά την ανταπόδοση του κτυπήματος, δημιουργεί πολλές απογοητεύσεις και δυστυχίες και δουλεύει εναντίον της συναισθηματικής σου υγείας. Ανεξάρτητα από το πόσο γλυκιά μπορεί να φαίνεται στιγμιαίως, η εκδίκηση συνεχίζει να αναμοχλεύει το συναισθηματικό χάος ανάμεσα σε σενα και στους γονείς σου και να καταναλώνει πολύτιμη ενέργεια και πολύτιμο χρόνο.

Το να εγκαταλείψεις την ιδέα της εκδίκησης είναι δύσκολο, είναι όμως φανερό, ότι αποτελεί ένα υγιές βήμα.

Αλλά η άλλη πλευρά της συγχώρησης δεν είναι τόσο ξεκάθαρη. Νομίζω, ότι υπάρχει κάτι λανθασμένο στην διαδικασίας της αναντίρρητης απάλειψης της αποδεδειγμένης ευθύνης κάποιου, ιδιαίτερα όταν αυτός κακομεταχειρίστηκε απάνθρωπα ένα αθώο παιδί. Γιατί, για τα όνομα του Θεού, θα πρέπει να «συγχωρήσεις» έναν πατέρα που σε τρομοκρατούσε και σε κακοποιούσε, κάνοντας την παιδική σου ηλικία πραγματική κόλαση;

Πώς θα πρέπει, υποτίθεται να «παραβλέψεις» το γεγονός, ότι έπρεπε να γυρίζεις σε σπίτι σκοτεινό και ότι έπρεπε να φροντίζεις την αλκοολική μητέρα σου, σχεδόν καθημερινά. Και μήπως θα πρέπει να «συγχωρήσεις» έναν πατέρα που σε βίασε όταν ήσουν επτά ετών;

Όσο περισσότερο το σκεπτόμουν, τόσο περισσότερο κατανοούσα ότι η απάλειψη αυτή ήταν στην πραγματικότητα μία ακόμη μορφή άρνησης: «Αν σε συγχωρήσω, μπορούμε να προσποιούμαστε ότι αυτό που έγινε δεν είναι και τόσο τρομερό». Συνειδητοποίησα ότι αυτή η πλευρά της συγχώρησης, στην ουσία εμπόδιζε πολλούς ανθρώπους από το να ζήσουν όπως ήθελαν οι ίδιοι».

Η παγίδα της συγχώρησης

Ένα από τα πιο επικίνδυνα σημεία της συγγνώμης είναι το ότι υποσκάπτει την ικανότητά σου να απελευθερώσεις τα καταπιεσμένα συναισθήματά σου. Πώς μπορείς να παραδεχθείς το θυμό σου για ένα γονέα τον οποίο έχεις ήδη συγχωρήσει; Η ευθύνη μπορεί αποδοθεί σε δύο μόνο πλευρές: στην εξωτερική, δηλαδή στους ανθρώπους που σε πλήγωσαν ή στην εσωτερική, δηλαδή στον εαυτό σου. Κάποιος θα πρέπει να είναι υπεύθυνος. Έτσι, μπορεί να συγχωρήσεις τους ΓΟΝΕΙΣ σου και σε αντιστάθμισμα να καταλήξεις να μισήσεις τον ΕΑΥΤΟ σου, πράγμα που είναι ακόμη χειρότερο.

Επίσης, έχει παρατηρηθεί ότι πολλοί πελάτες των ψυχοθεραπευτών βιάζονταν να συγχωρήσουν, για να αποφύγουν το μεγαλύτερο μέρος της επώδυνης δουλειάς που απαιτεί η θεραπεία. Πιστεύουν, ότι αν συγχωρήσουν, βρίσκουν τον συντομότερο δρόμο για να αισθανθούν καλύτερα. Μια μερίδα από αυτούς «συγχώρησε», διέκοψε τη θεραπεία και κατέληξε να βυθιστεί ακόμη πιο βαθειά στην κατάθλιψη και στο άγχος.

Πολλοί από αυτούς αγκιστρώνονται στις φαντασιώσεις τους: «Το μόνο που έχω να κάνω είναι να συγχωρήσω και τότε θα θεραπευθώ, θα αποκτήσω θαυμάσια πνευματική υγεία, οι πάντες θα αγαπήσουν τους πάντες, θα αγκαλιαστούμε και επιτέλους, θα είμαστε ευτυχισμένοι».

Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτοί οι άνθρωποι ανακαλύπτουν, ότι η κενή υπόσχεση της συγγνώμης απλώς τους επεφύλασσε πικρότερες απογοητεύσεις. Ορισμένοι από αυτούς ένιωσαν τον πυρετό της υγείας, αλλά αυτό δεν κράτησε για πολύ χρόνο, γιατί τίποτε δεν είχε πραγματικά αλλάξει στον

Οι άνθρωποι ΜΠΟΡΟΥΝ να συγχωρήσουν τους τοξικούς γονείς τους, αλλά πρέπει να το κάνουν στο τέλος — όχι στην αρχή — του συναισθηματικού τους ξεκαθαρίσματος. Οι άνθρωποι χρειάζεται να θυμώνουν γι’ αυτά που τους έχουν συμβεί. Χρειάζονται να θρηνήσουν για το γεγονός, ότι ποτέ δεν είχαν την αγάπη που αναζητούσαν από τους γονείς τους. Χρειάζονται να πάψουν σβήνουν ή να μειώνουν τη ζημιά που τους έχουν κάνει. Πολύ συχνά το «συγχώρησε και ξέχνα» σημαίνει «προσποιήσου ότι δεν συνέβη».

Επίσης, πιστεύω ότι συγχώρηση αρμόζει μόνον όταν οι γονείς έχουν κάνει βήματα για να την ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ. Οι τοξικοί γονείς, ιδιαίτερα οι πιο βίαιοι, πρέπει να παραδεχθούν το τι συνέβη, να αναλάβουν την ευθύνη και να δείξουν την προθυμία τους για αλλαγή.

Αν μονόπλευρα συγχωρήσεις τους γονείς σου που εξακολουθούν να σου φέρονται άσχημα, που αρνούνται το μεγαλύτερο μέρος της πραγματικότητας και των συναισθημάτων σου και που συνεχίζουν να προβάλλουν την ενοχή τους επάνω σου, μπορεί να αναστείλεις σοβαρά τη συναισθηματική δουλειά που χρειάζεται να κάνεις.

Αν ο ένας ή και οι δύο γονείς σου έχουν πεθάνει, μπορείς και τότε να επουλώσεις το τραύμα, συγχωρώντας ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ και ελευθερώνοντας τη συναισθηματική σου τοποθέτηση από τα δεσμά τους.

Στο σημείο αυτό μπορεί να αναρωτιέσαι, και είναι κατανοητό, αν θα παραμείνεις πικραμένος και θυμωμένος σε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή σου, στην περίπτωση που δεν συγχωρήσεις τους γονείς σου. Γεγονός είναι, ότι η αλήθεια είναι ακριβώς αντίθετη.

Αυτό που είδα σε όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι η συναισθηματική και πνευματική ειρήνη είναι αποτέλεσμα της απελευθέρωσης του εαυτού σου από τον έλεγχο των τοξικών γονέων σου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να τους έχεις συγχωρήσει. Και ότι η απελευθέρωση μπορεί να έλθει μόνον αφού έχεις επεξεργαστεί τα συναισθήματα της οργής και του θρήνου σου και αφού έχεις τοποθετήσει την ευθύνη στους ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ ώμους, εκεί που πραγματικά ανήκει.

«Είμαι Ενήλικας. Γιατί δεν αισθάνομαι ενήλικας;»

Τα παιδιά των τοξικών γονέων έχουν τόση ανάγκη απο την αποδοχή των γονέων τους, ώστε αυτή να τα εμποδίζει να ζήσουν τη ζωή τους, όπως επιθυμούν. Είναι αλήθεια, οι περισσότεροι ενήλικες έχουν κάποια συνεχιζόμενη στενή σχέση με τους γονείς τους.

Αν ρωτηθούν: «Είσαι σε θέση να έχεις τις δικές σου σκέψεις, τα δικά σου συναισθήματα και να κάνεις τις δικές σου ενέργειες χωρίς για κάποιο λόγο να υπολογίζεις τις ελπίδες και τις προσδοκίες των γονέων σου;», λίγοι θα απαντήσουν κατηγορηματικά «ναι». Και είναι αλήθεια, ότι σε μια υγιή οικογένεια η συγχώνευση είναι ως ένα βαθμό απαραίτητη. Βοηθάει να δημιουργείται το συναίσθημα της ένταξης και το αίσθημα της οικογενειακής επικοινωνίας.

Αλλά, ακόμη και στις υγιείς οικογένειες, επίδραση αυτή μπορεί να είναι υπερβολική. Στις δε τοξικές ξεπερνά κάθε όριο. Ορισμένοι αισθάνονται απογοήτευση ή ντροπή, όταν τους λένε ότι μπορεί να είναι με αυτοκαταστροφικό τρόπο συνδεμένοι με τους γονείς τους.

Σε παρακαλώ να θυμάσαι ότι αυτός ο αγώνας, είναι κοινός. Λίγοι είναι οι άνθρωποι που είναι αρκετά εξελιγμένοι, ώστε να έχουν την απόλυτη «κυριαρχία» της ζωής τους και να είναι εντελώς ελεύθεροι από την ανάγκη της αποδοχής των γονέων τους. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μετακομίσει από το πατρικό μας σπίτι, αλλά λίγοι από εμάς έχουν φύγει και συναισθηματικά από εκεί.

Υπάρχουν βασικά δύο τύποι συγχώνευσης.

Ο πρώτος προϋποθέτει συνεχή υποχώρηση στους γονείς, με σκοπό τον κατευνασμό τους. Ανεξάρτητα από το ποιες είναι οι ανάγκες και οι επιθυμίες σου, οι ανάγκες και οι επιθυμίες των γονέων σου έρχονται πάντοτε πρώτες.

Ο δεύτερος τύπος προϋποθέτει ακριβώς τις αντίθετες ενέργειες. Μπορεί να είσαι το ίδιο επηρεαζόμενος από τους γονείς σου στην περίπτωση που φωνάζεις, απειλείς και έχεις εντελώς αποξενωθεί από αυτούς. Στην περίπτωση όμως αυτή, όσο αντιφατικό και να σου φαίνεται, οι γονείς σου ασκούν και τότε τεράστιο έλεγχο επάνω στα αισθήματα και στη συμπεριφορά σου. Για όσο διάστημα συνεχίζεις να αντιδράς τόσο έντονα μπροστά τους, τους δίνεις τη δύναμη να σε αναστατώνουν, τους δίνεις τη δύναμη που τους επιτρέπει να σε κατευθύνουν.

Απο το βιβλίο “Τοξικοι γονείς” της Susan Forward

site thessalonikiartandculture.gr

πηγη

 

Aλήθεια τι είναι το καρτέλ ;

 

Καρτέλ (Cartel)

Καρτέλ είναι τυπικές ή άτυπες συμφωνίες μεταξύ ενός αριθμού ολιγοπωλιακών επιχειρήσεων για συνεργασία, προκειμένου να εκμεταλλευθούν και να μοιράσουν την αγορά, ορίζοντας συνήθως και κοινές τιμές προϊόντων.

Τα καρτέλ θεωρούνται χειρότερη μορφή αγοράς ακόμα και από το μονοπώλιο, γιατί δεν δημιουργούνται οικονομίες μεγέθους όπως όταν υπάρχει μία μόνον επιχείρηση.

Παράγοντες δημιουργίας καρτέλ

1) Αριθμός επιχειρήσεων

Όσο περισσότερες είναι οι επιχειρήσεις τόσο δυσκολότερο είναι να επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ τους καθώς και να τηρηθεί πιστά.

2) Εμπόδια εισόδου νέων επιχειρήσεων

Όσο ισχυρότερα είναι τα εμπόδια εισόδου νέων επιχειρήσεων στον κλάδο, τόσο ευκολότερη είναι η δημιουργία καρτέλ.

3) Ομοιότητα προϊόντων και κόστους

Όσο τα προϊόντα μοιάζουν μεταξύ τους και όσο το κόστος τους δε διαφέρει ουσιαστικά από επιχείρηση σε επιχείρηση, τόσο ευκολότερο είναι να επιτευχθεί συμφωνία για ίδρυση καρτέλ. Διαφορετικά θα υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες στις διαπραγματεύσεις.

Για παράδειγμα, μια επιχείρηση που έχει χαμηλό κόστος παραγωγής θα προτιμάει να ορισθεί σχετικά χαμηλή τιμή και μεγάλη ποσότητα, ενώ μια άλλη με υψηλότερο κόστος θα έχει συμφέρον να ορισθεί υψηλότερη τιμή και μικρότερη ποσότητά.

4) Ζήτηση προϊόντος

Σημαντικό ρόλο παίζει και ο βαθμός στον οποίο η ζήτηση για το προϊόν του κλάδου είναι σχετικά σταθερή διαχρονικά και μπορεί να προβλεφθεί.

Αν η ζήτηση είναι σχετικά σταθερή διαχρονικά είναι ευκολότερο να επέλθει συμφωνία για καρτέλ, ενώ αν παρουσιάζονται μεγάλες και απρόβλεπτες διακυμάνσεις της θα είναι δύσκολο να επέλθει συμφωνία αλλά και να τηρηθούν οι όροι της.

5) Σχέσεις μεταξύ των επιχειρήσεων

Αν είναι στενές και φιλικές, είναι ευκολότερη η επίτευξη συμφωνίας για σχηματισμό καρτέλ, ενώ αν είναι έντονα ανταγωνιστικές δε θα είναι εύκολο να συνεννοηθούν αυτοί μεταξύ τους.

Δυσκολίες δημιουργίας καρτέλ

Οι δυσκολίες για τη δημιουργία ενός καρτέλ μπορούν να χαρακτηρισθούν ως εσωτερικές και ως εξωτερικές.

Εσωτερικές δυσκολίες (internal difficulties)

Στις εσωτερικές δυσκολίες περιλαμβάνονται οι σχετικές με τη διαπραγμάτευση και την επίτευξη συμφωνίας για την ίδρυση του καρτέλ και το μοίρασμα της αγοράς μεταξύ των μελών του, την παρακολούθηση της τήρησης των όρων της συμφωνίας και τη δημιουργία μηχανισμού επιβολής κυρώσεων για παραβάσεις.

Απαιτούντα κατ’ αρχήν χρονοβόρες και δαπανηρές διαπραγματεύσεις μεταξύ των επιχειρήσεων προκειμένου να συμφωνηθούν οι όροι συμμετοχής στο καρτέλ και ο τρόπος λειτουργίας του. Ένα ιδιαίτερα δύσκολο σημείο στις διαπραγματεύσεις είναι ο καθορισμός του τρόπου επιμερισμού της αγοράς και των συνολικών κερδών μεταξύ των μελών του καρτέλ.

Η κοινή τιμή του προϊόντος καθορίζεται με βάση κάποια συνολική ποσότητα που μπορεί να απορροφήσει η αγορά σε κάθε δεδομένο επίπεδο τιμής. Αφού καθορισθεί η τιμή, είναι ανάγκη να προσδιορισθεί και το μέρος της ποσότητας που θα μπορεί να διοχετεύει στην αγορά το κάθε μέλος.

Ενώ όμως η κάθε επιχείρηση θα έχει δεσμευθεί να διαθέτει ορισμένη ποσότητα στην προκαθορισμένη τιμή, θα τη συμφέρει να προσπαθήσει να πουλήσει κρυφά μεγαλύτερη ποσότητα έστω και σε κάπως χαμηλότερη τιμή, προσφέροντας έκπτωση.

Αλλά αν ορισμένα μέλη του καρτέλ αποπειραθούν να συμπεριφερθούν με αυτό τον τρόπο, ανατρέπεται de facto η συμφωνημένη πολιτική του. Για το λόγο αυτό απαιτείται η δημιουργία μηχανισμού παρακολούθησης της συμπεριφοράς των μελών και η επιβολή κυρώσεων σε περίπτωση μη τήρησης των όρων της συμφωνίας.

Εξωτερικές δυσκολίες (external difficulties)

Οι εξωτερικές δυσκολίες ίδρυσης ενός καρτέλ σχετίζονται κυρίως με τον ανταγωνισμό που θα αντιμετωπίζει το καρτέλ από επιχειρήσεις που δε θα είναι μέλη του, καθώς και από άλλα προϊόντα που θα είναι αρκετά καλά υποκατάστατα των δικών του.

Αν μείνουν έξω από το καρτέλ κάποιες μικρότερες επιχειρήσεις, αυτές θα μπορούν να επωφελούνται από την υψηλή κοινή τιμή που έχει ορίσει το καρτέλ και, μη δεσμευόμενες οι ίδιες από αυτήν, να πουλάνε το δικό τους προϊόν σε χαμηλότερη τιμή που θα μεγιστοποιεί τα κέρδη τους, ανταγωνιζόμενες με αυτό τον τρόπο το καρτέλ.

Η συνύπαρξη στην αγορά δύο διαφορετικών τιμών, μιας υψηλής του καρτέλ και μιας ή περισσότερων χαμηλότερων των μη μελών, θα υποσκάπτει τη δύναμη του καρτέλ.

Αλλά και αν όλες οι επιχειρήσεις ενός ολιγοπωλίου γίνουν μέλη του καρτέλ, αν τα κέρδη που δημιουργούνται με τον τρόπο λειτουργίας του είναι μεγάλα και τα εμπόδια για την είσοδο νέων επιχειρήσεων στον κλάδο δεν είναι πολύ ισχυρά, είναι πιθανό να προσελκυστούν νέες επιχειρήσεις και να δημιουργηθεί ανταγωνισμός στο καρτέλ.

Για να αποφευχθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο μπορεί αυτό να ορίζει την τιμή του σε χαμηλότερο επίπεδο από εκείνο στο οποίο θα μεγιστοποιούσε τα συλλογικά κέρδη του και να πουλάει μεγαλύτερη συνολική ποσότητα, ώστε οι συνθήκες της αγοράς να μη φαίνονται ιδιαίτερα ελκυστικές σε επιχειρηματίες εκτός του κλάδου.

 

https://www.euretirio.com/cartel/

Θυμάστε που μας έλεγαν στα ΜΜΕ ότι ο ανταγωνισμός της ελεύθερης αγοράς είναι όφελος του καταναλωτή γιατί ρίχνει τις τιμές ?

 

 

 

Το πρώτο μυστήριο της ελληνικής αγοράς είναι ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή. Την περίοδο 2009-2017 οι Ελληνες έχασαν το 25% των εισοδημάτων τους, οι τιμές όμως αυξήθηκαν κάτι περισσότερο από 5%. Υπήρξαν, βεβαίως, διακυμάνσεις αυτή την περίοδο, αλλά ενώ το ΑΕΠ έφτασε στα επίπεδα του 2000, ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή δεν μειώθηκε αντιστοίχως κατά 25% αλλά το 2010, πρώτο έτος του μνημονίου, είχαμε τη μεγαλύτερη αύξηση της μετά ΟΝΕ εποχής: 4,7%. Να σημειώσουμε, επίσης, ότι υπάρχουν μικρές διαφοροποιήσεις στις διακυμάνσεις επιμέρους προϊόντων, που δεν αλλάζουν την ουσία. Π.χ. ο δείκτης των προϊόντων διατροφής και μη αλκοολούχων παρουσιάζει επίσης αύξηση 5% την ίδια περίοδο.

Το δεύτερο μυστήριο της αγοράς είναι ότι σε όλες τις ελληνικές αλυσίδες σούπερ μάρκετ βρίσκει κάποιος την ίδια γκάμα προϊόντων και συνήθως με την ίδια ταξινόμηση. Γίνονται κατά καιρούς κάποιες προωθητικές ενέργειες μικρών παραγωγών, αλλά είναι περισσότερο για δημόσιες σχέσεις και πολύ περιορισμένες. Στα ράφια κυριαρχούν συγκεκριμένες εταιρείες, και ο ανταγωνισμός των σούπερ μάρκετ γίνεται –όπως φαίνεται και στις διαφημίσεις– μόνο με προσφορές που ανακυκλώνονται, ανά αλυσίδα.

Το τρίτο μυστήριο της αγοράς είναι πως αυτές οι παραδοξότητες δεν συζητούνται. Κατ’ αρχάς, οι καταναλωτές θεωρούν αυτό που ονομάζουν «ακρίβεια» κάτι σαν φυσικό φαινόμενο. Ερχεται ανεξαρτήτως του οικονομικού κύκλου· και σε εποχές ευημερίας και σε εποχές ύφεσης. Αλλά λείπει και ο διάλογος για τη διάρθρωση της αγοράς. Δεν συζητείται ούτε η συγκέντρωση της βιομηχανίας ούτε το σύμπλεγμα βιομηχανίας-λιανικής πώλησης.

«Ξέχασαν» και την έρευνα

Το 2006, το ΠΑΣΟΚ είχε δώσει έναν κατάλογο προϊόντων που καθημερινά αγοράζουν οι καταναλωτές, και από τον οποίο προέκυπτε ότι σε επτά κλάδους οι δύο μεγαλύτερες επιχειρήσεις μοιράζονται από 90% έως και 100% της αγοράς, ενώ για 16 βασικά είδη (φυσικοί χυμοί, πουρές, γάλα εβαπορέ, αναψυκτικά, είδη προσωπικής υγιεινής, ξυριστικά, σνακ, ρύζι και όσπρια, μπίρες κ.λπ.) το μερίδιο της πρώτης εταιρείας κυμαίνεται από 53% έως και 90%, με μεγάλη διαφορά στις περισσότερες περιπτώσεις από τη δεύτερη εταιρεία. Αυτή η ολιγοπωλιακή διάρθρωση της αγοράς δεν συζητήθηκε ποτέ. Ακόμη και το ΠΑΣΟΚ «ξέχασε» τη συγκεκριμένη έρευνα. Μόνο κάποιες δικαστικές διαμάχες υπενθυμίζουν τις αθέμιτες πρακτικές διά των οποίων συντηρείται αυτή η ολιγοπωλιακή κατάσταση.

Είναι γνωστή η καταδίκη της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας (ανήκει σε ολλανδική πολυεθνική και κατέχει το 53% της ελληνικής αγοράς) για κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης, εφαρμόζοντας ενιαία και στοχευμένη πολιτική για τον αποκλεισμό και τον περιορισμό των δυνατοτήτων ανάπτυξης των ανταγωνιστών της από όλα τα κανάλια διανομής, είτε αφορούσαν διανομή σε χονδρική, σε ξενοδοχεία, μπαρ και καταστήματα εστίασης και σε άλλα σημεία λιανικής πώλησης. Η πρακτική είναι απλή: γενναίες εκπτώσεις, ακόμη και παροχές, σε εστιατόρια και καφέ, για αποκλειστική παροχή συγκεκριμένων προϊόντων, δηλαδή αποκλεισμό των ανταγωνιστών από την αγορά, αλλά και των καταναλωτών από τις προτιμήσεις των. Η προσφυγή στην Επιτροπή Ανταγωνισμού είχε γίνει από τη Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης, μιας βιομηχανίας ελληνικών συμφερόντων, που έχει μερίδιο αγοράς 6%, μέσω της μπίρας «Βεργίνα».

Τώρα, όπως διαβάζουμε σε ανακοίνωση της Ελληνικής Ζυθοποιίας Αταλάντης, «τον Φεβρουάριο του 2018, η εταιρεία δικαιώθηκε έπειτα από τον δικαστικό αγώνα που είχε με την Carlsberg (Ολυμπιακή Ζυθοποιία) για πρακτικές αθέμιτου ανταγωνισμού. Από την άνοιξη του 2015, σε μια περίοδο αυξημένης ζήτησης για την αγορά ζυθοποιίας, η Carlsberg (Ολυμπιακή Ζυθοποιία) με αθέμιτο τρόπο συνέλεγε και διακρατούσε παράνομα, επαγγελματικά βαρέλια μπίρας της Ελληνικής Ζυθοποιίας Αταλάντης, αποστερώντας την από τη χρήση τους και εμποδίζοντάς την να εξυπηρετήσει τις αυξημένες παραγγελίες για τα προϊόντα της» (24.3.2018).

Σε δύο εταιρείες το 85%

Συνεπώς, δεν είναι τυχαίο που το 85% της ελληνικής αγοράς ζύθου (με ετήσια παραγωγή 4 εκατ. εκατόλιτρα και τζίρο που αγγίζει τα 500 εκατ. ευρώ μοιράζεται μεταξύ της ολλανδικής Heineken (Αθηναϊκή Ζυθοποιία) και της δανέζικης Carlsberg (Oλυμπιακή Ζυθοποιία), ενώ οι περίπου 15 εγχώριες εταιρείες, όπως η Ζυθοποιία Μακεδονίας-Θράκης («Βεργίνα») και η Ελληνική Ζυθοποιία Αταλάντης («ΕΖΑ»), βρίσκονται σε τεράστια απόσταση από τις δύο αυτές πολυεθνικές.

Η ολιγοπωλιακή διάρθρωση της αγοράς ευρέως διαδεδομένων καταναλωτικών προϊόντων δεν συζητήθηκε σχεδόν καθόλου στα χρόνια της κρίσης, ασχέτως αν ο ΟΟΣΑ επέμενε στις εκθέσεις του ότι «η Ελλάδα εφάρμοσε σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, όμως η πρόοδος είναι μικρότερη σε ό,τι αφορά τον περιορισμό της δύναμης των ολιγοπωλίων, του ρυθμιστικού βάρους και των γενικότερων αδυναμιών στη δημόσια διοίκηση». Κι αυτό δεν είναι ένα απλό θεωρητικό ζήτημα που μπαίνει στο ζύγι των προαπαιτουμένων για την επόμενη δόση. Η εσωτερική υποτίμηση θα ήταν πιο ήπια και κοινωνικά πιο αποδεκτή αν η αγορά ακολουθούσε τους κανόνες της, δηλαδή αν οι τιμές των καταναλωτικών προϊόντων έπεφταν περίπου όσο και τα εισοδήματα. Ομως στο globalbrandprices.com (ένα δικτυακό τόπο που συγκρίνει τιμές παγκοσμίως) βλέπουμε ότι η μπίρα Heineken των 330 ml έχει στην Ελλάδα σχεδόν διπλάσια τιμή από εκείνη στην Ολλανδία. Κι αυτό δεν γίνεται μόνο με τις μπίρες. Σε όλα σχεδόν τα προϊόντα του «ξεχασμένου» καταλόγου που είχε εκδώσει κάποτε το ΠΑΣΟΚ, η Ελλάδα της βαθιάς κρίσης είναι πιο ακριβή. Ο Nescafe Gold των 200 γρ., για παράδειγμα, είναι κατά μέσον όρο 30% ακριβότερος στην Ελλάδα απ’ ό,τι στην ακριβή Βρετανία.

Γράψαμε και παλιότερα («Οι άλλες μεταρρυθμίσεις», «Κ» 12.6.2016) πως στα χρόνια της κρίσης «ο δημόσιος διάλογος επικεντρώνεται στις αντιδράσεις των συνδικάτων στις μεταρρυθμίσεις, και καλά κάνει. Δυστυχώς, όμως, τελειώνει εκεί. Υπάρχει μια σκοτεινή πλευρά της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας στην οποία κάποια στιγμή πρέπει να ρίξουμε λίγο φως. Ποιοι άλλοι, πέρα από τα συνδικάτα και τις συντεχνίες του Δημοσίου, αποτελούν τροχοπέδη στο πρόγραμμα; Ξέρουμε, για παράδειγμα, ότι τα συνδικάτα δεν θέλουν τις αποκρατικοποιήσεις και συζητάμε διαρκώς ότι οι εργαζόμενοι δεν θέλουν να χάσουν τη βολή τους. Αναρωτηθήκαμε ποτέ αν οι μεγαλοεπιχειρηματίες της χώρας –και δη αυτοί που έχουν δεσπόζουσα θέση στην αγορά– τις θέλουν; Ως γνωστόν, και η δημιουργία ανταγωνισμού στη χώρα σημαίνει ότι κάποιοι θα χάσουν τη βολή τους και τα εύκολα κέρδη τους».

Κάποια στιγμή πρέπει να το κουβεντιάσουμε κι αυτό…

πηγη

Έντυπη

«Η θεαγωγός Δημοκρατία παρακάμπτεται στην γενέθλιον χώραν;»

Μιχαήλ Στρατουδάκης

Υπερηφανευόμενα για πολλά από τα ανυπέρβλητα και ασύλληπτα έργα και προσφορές των Αρχαίων Ελλήνων, αλλά δυστυχώς πλείστα ούτε τα γνωρίζομεν και ελάχιστα που γνωρίζομεν επιδερμικώς, τα έχομεν στο περιθώριον!! Ζούμεν το ευτελές παρόν και αδιαφορούμεν πλήρως για το ζείδωρον παρελθόν.

Το πλέον περιφρονημένον είναι το Δημοκρατικόν πολίτευμα και οι αναλλοίωτες αρχές που απορρέουν από την Δημοκρατίαν. Την αναφέρομεν την λέξη, επαιρώμενοι ότι την τηρούμεν και στο βάθος την έχομεν ανά πάσαν στιγμήν περιφρονημένην.

Καταπατητές των αρχών της Δημοκρατίας και των Νόμων είναι σε πρώτην φάση οι γεννήτορες τους. Καταπατούν Νόμους και εφευρίσκουν τρόπους για μη υποσκέλιση της Δημοκρατίας.

Γνωστοποιήθηκε ότι ο πρώην Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Ν. Σαρκοζί συνελήφθη και οδηγήθη στην φυλακήν προς απολογίαν, για χρήματα που έλαβε παρανόμως από τον Καντάφι για το κόμμα του. Στην χώραν της Δημοκρατίας ανάλογη παρανομία όχι από Καντάφι αλλά από άλλες πηγές, θα έχουν λάβει τα Ελληνικά Κόμματα. ΄Εχει εναχθεί κάποιος υπεύθυνος; Ούτε ως σκέψη.

Ο προηγούμενος πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Ζακ Σιράκ μετά την θητείαν του, ενήθχη στα δικαστήρια και κατεδικάσθη έστω με αναστολήν. Ανάλογον θα συνέβαινε ποτέ στην Ελλάδα; Ούτε ως σκέψη. Και αυτό αποδεικνύεται από τους συνεχείς αγώνες και ανακοινώσεις που κυκλοφορούν κατά περίπτωση, για υποστήριξη πολιτικών με μικροποινές, από τα Πολιτικά Κόμματα. Προσπάθειες αέναες και δελτία τύπου αναρίθμητα για να αποδειχθεί από την Εκτελεστικήν Εξουσίαν ότι ημέτερος ποινικώς ύποπτος, είναι αθώος!

Πριν πολλά έτη τροχονόμος έδωσε κλήση για παράβαση του οδικού κώδικα στον πρωθυπουργόν της Αυστραλίας! Ποίον το αποτέλεσμα;;; Πλήρωσε το πρόστιμον και έστειλε συγχαρητήρια επιστολήν στον τροχονόμον, διότι του συνέστησε εμπράκτως να προσέχει όταν οδηγεί!!! Στην χώραν όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία όμοια περιστατικά είναι ασύλληπτα! Βουλευτήν να παρατηρήσει τροχονόμος, πιθανόν να χάσει και την θέση του!! αν δεν ραπισθεί αγρίως στις παρειές του προσώπου!

Για να επιτύχει κάποιον πολίτευμα και να λέγεται Δημοκρατικόν, οι υπεύθυνοι πρέπει να γνωρίζουν καλώς πως λειτουργούσε η Αθηναϊκή Δημοκρατία και ποίες ποινές είχαν οι παραβάτες.

Όταν τα Ακυρωτικά Δικαστήρια χαρακτηρίζουν Νόμον αντισυνταγματικόν, σημαίνει ότι παραβιάσθηκαν κανόνες του Δημοκρατικού Πολιτεύματος.

Για να μη συμβεί αυτό, πρέπει να διδασκόμεθα πως λειτουργεί η Γαλλία ή πρέπει εμείς να διδάσκομεν αυτούς, Νόμω και έργοις;;

Είναι τιμητικόν για τους Έλληνες πολιτικούς, οι Δημοκρατικοί θεσμοί να τηρούνται μετ’ ευλαβείας από άλλες χώρες;

 

πηγη

 

Αρέσει σε %d bloggers: