ΠΟΥ: Ο εθισμός στα βιντεοπαιχνίδια είναι διαταραχή της διανοητικής υγείας

Πολλοί γονείς το σκέφτονται εδώ και καιρό, αλλά τώρα έχουν ένα νέο επιχείρημα για να περιορίσουν την ώρα που επιτρέπουν στα παιδιά τους να βρίσκονται μπροστά από μια οθόνη. Ο εθισμός στα βιντεοπαιχνίδια αναγνωρίστηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) ως διαταραχή της διανοητικής υγείας.

Στην πιο πρόσφατη έκδοση της «Βίβλου»-αναφοράς του ΠΟΥ για τις αναγνωρισμένες ασθένειες που μπορούν να διαγνωστούν, ο εθισμός στα ψηφιακά και τα video games περιγράφεται ως «ένα μοτίβο επίμονης ή επαναλαμβανόμενης συμπεριφοράς παιγνιδιού» που γίνεται τόσο εκτενής ώστε να «προηγείται άλλων ενδιαφερόντων στη ζωή».

 

Η Διεθνής Κατάταξη Ασθενειών (ICD), η οποία ενημερώνεται τα τελευταία 10 χρόνια, καλύπτει τώρα 55.000 τραύματα, ασθένειες και αιτίες θανάτου. Αυτή αποτελεί μια βάση για τον ΠΟΥ και εν γένει τους εμπειρογνώμονες για να βλέπουν και να ανταποκρίνονται στις εξελίξεις στον τομέα της υγείας.

«Μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τόσο πολλά για το τι κάνει τους ανθρώπους να αρρωσταίνουν και να πεθαίνουν και να αναλαμβάνουμε δράση για να προλαμβάνουμε τον πόνο και να σώζουμε ζωές», υπογραμμίζει σε ανακοίνωση που εξέδωσε με αφορμή τη δημοσιοποίηση της ICD ο γενικός διευθυντής του ΠΟΥ Τέντρος Αντανόμ Γεμπρεγέσους.

Ο κατάλογος αυτός χρησιμοποιείται επίσης από τις ασφαλιστικές εταιρείες καθώς οι αποζημιώσεις που δίνουν εξαρτώνται από τις καταχωρίσεις στην ICD.

 

Η τελευταία της εκδοχή που μόλις δημοσιοποιήθηκε, η ICD-11, διατίθεται πλήρως σε ηλεκτρονική μορφή για πρώτη φορά, σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν μεγαλύτερη πρόσβαση σε αυτήν οι γιατροί και οι άλλοι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας ανά τον κόσμο.

 

Η ICD-11 προγραμματίζεται να παρουσιαστεί στα κράτη μέλη του ΠΟΥ στην ετήσια Παγκόσμια Συνέλευση για την Υγεία που θα γίνει τον Μάιο του 2019 ώστε να υιοθετηθεί τον Ιανουάριο του 2022, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του ΠΟΥ.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

πηγη

 

Advertisements

Νεοφιλελευθερισμός: Ανεστραμμένος φασισμός

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Γράφει ο Ουμπέρτο Έκο στο δοκίμιό του με τίτλο «UrFascism» πως, «το φασιστικό παιχνίδι μπορεί να παίξει σε πολλές μορφές και το όνομα του παιχνιδιού δεν αλλάζει», καθώς αναπτύσσει τα 14 χαρακτηριστικά του φασισμού που, αν και πολλά απ’ αυτά είναι αντιφατικά μεταξύ τους, όπως λέει, «αρκεί ένα από αυτά για να επιτρέψει στον φασισμό να εξαπλωθεί γύρω του».

Σημεία αντίθεσης

Αναζητώντας συσχετίσεις ανάμεσα στον φασισμό –με βάση αυτά τα 14 πιθανά χαρακτηριστικά που ορίζει ο Έκο– και στον παγκοσμιοποιητικό νεοφιλελευθερισμό των αγορών, μπορούμε εξαρχής να εντοπίσουμε 7 κριτήρια που βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση:

1. Ο «φασισμός λατρεύει την παράδοση».

2. «Απορρίπτει τον μοντερνισμό», όπως ακριβώς και ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά από την ανάποδη. Ο νεοφιλελευθερισμός λατρεύει τον μοντερνισμό, ειδικά στα πεδία της εργασίας, των ατομικών δικαιωμάτων κλ.π. Αλλά απεχθάνεται την παράδοση, πάλι ειδικά στα πεδία της εργασίας, των συλλογικών δικαιωμάτων κλ.π.

3. Στο ίδιο πλαίσιο, εκεί όπου «ο φασισμός θεωρεί τη διαφωνία ως προδοσία», ωθώντας το συλλογικό σε μια ομογενοποίηση, ο φιλελευθερισμός, αντιθέτως, λατρεύοντας τον μοντερνισμό, θεωρεί τη διάκριση ως κρίσιμο στοιχείο του και επαινεί την ατομική διαφωνία μέχρι του σημείου του κοινωνικού διχασμού, προφανώς για να μην επιτρέψει τη συγκρότηση του ίδιου του κοινωνικού σώματος.

4. Στην ίδια κατεύθυνση, «ο φασισμός φοβάται το διαφορετικό», γι’ αυτό και η ρατσιστική ξενοφοβία του. Ενώ αντιθέτως, και πάλι, ο νεοφιλελευθερισμός λατρεύει το διαφορετικό, αρκεί αυτό να συγκροτείται και μόνον στο ατομικό-δικαιωματικό επίπεδο. Γι’ αυτό ακριβώς, και σε πλήρη αντίθεση με τον φασιστικό σωβινισμό «που περιφρονεί τις γυναίκες και καταδικάζει τις μη συνηθισμένες σεξουαλικές συμπεριφορές», ο νεοφιλελευθερισμός βρίσκεται, εντελώς, στον αντίποδα.

5. Άλλο τόσο, σε αντίθεση με τον φασισμό, ο νεοφιλελευθερισμός απεχθάνεται την κοινωνική απογοήτευση, στην οποία κατά βάσιν προσφεύγει ο φασισμός για να αναπτυχθεί. Ο νεοφιλελευθερισμός βλέπει την κοινωνική απογοήτευση ως μια νοσηρή καταθλιπτική στάση, που χρήζει ψυχοθεραπείας σε ατομικό επίπεδο.

6. Ακόμη, σε αντίθεση με τον φασισμό, ο νεοφιλελευθερισμός απεχθάνεται του ήρωες και όλους αυτούς που «λατρεύουν τον θάνατο», ιδιαίτερα μάλιστα όταν βρεθούν μπροστά στο δίλημμα «ελευθερία ή θάνατος». Αντί για τέτοια ανορθολογικά διλήμματα και «τσάμπα μαγκιές», είναι πάντα καλύτερο να ξεκινήσει κανείς μια start-up.

7. Και τέλος, ο νεοφιλελευθερισμός απεχθάνεται τον λαϊκισμό και ιδιαίτερα ό,τι μπορεί να παρουσιάζεται ως «η φωνή του λαού» και την συναισθηματική ανταπόκριση των πολιτών σε αυτόν, σε αντίθεση με ό,τι κάνει και φροντίζει να καλλιεργεί ο φασισμός.

Σημεία ταύτισης

Εντούτοις, ενόσω σε αυτά τα 7 πιθανά χαρακτηριστικά του φασισμού ο νεοφιλελευθερισμός μοιάζει να τοποθετείται διαμετρικά αντίθετα και να φαντάζει ως «αντιφασισμός», στα υπόλοιπα 7 χαρακτηριστικά φαίνεται να υπάρχει μεγάλη ταύτιση. Ειδικότερα, και πάλι με όσα ορίζει ο Ουμπέρτο Έκο, ο νεοφιλελευθερισμός, όπως ακριβώς και ο φασισμός:

1. «Λατρεύει τη δράση για χάρη της δράσης» ιδιαίτερα την επιχειρηματική ή την παγκοσμιοποιητική.

2. Εμμένει, ψυχαναγκαστικά, στο χρηματοοικονομικό του σενάριο, θέτοντας τους οπαδούς του υπό την οιονεί πολιορκία της φτωχοποίησης,
με τον ίδιο τρόπο που και «ο φασισμός εμμένει στην δικιά του πλοκή της ιστορίας», θέτοντας τους δικούς του οπαδούς υπό την πολιορκία του «ξένου».

3. «Μετατοπίζει συνέχεια την ρητορική του», ώστε ο «εχθρός» να είναι είτε «ο κυρίαρχος λαός που δημοκρατικά συμφωνεί μαζί του», είτε ο «απαράδεκτος εθνολαϊκισμός ενός αδύναμου όχλου».
4. «Απεχθάνεται τους αδύναμους», που είναι ατομικά υπεύθυνοι και ένοχοι για την κατάστασή τους, επιβεβαιώνοντας έτσι τον «ελιτισμό ως την τυπική έκφραση κάθε αντιδραστικής ιδεολογίας», όπως εύστοχα επισημαίνει ο Έκο στο παραπάνω δοκίμιό του για τον φασισμό.

5. Λατρεύει τον καπιταλιστικό ανταγωνισμό, την ανειρήνευτη σύγκρουση με τον ανταγωνιστή Άλλον, όπως ακριβώς «ο φασισμός ορίζει τον πασιφισμό ως προδοσία» και θεωρεί «ότι ζούμε για να αγωνιζόμαστε» και όχι για να ζούμε.

6. «Χρησιμοποιεί νεολογισμούς», πάντα «με ένα φτωχό λεξιλόγιο και με στοιχειώδη σύνταξη για να περιορίσει τα μέσα για έναν σύνθετο και κριτικό συλλογισμό», ξεκινώντας από την ίδια την έννοια του «νεοφιλελευθερισμού» μέχρι και τη σύγχρονη «βιομηχανία» αλλοίωσης των εννοιών και των λέξεων ή την σύνταξη των φράσεων κατά βάσιν σε παθητική φωνή, χωρίς ποτέ να αναφέρεται το ποιητικό αίτιο/πολιτικό υποκείμενο-σύστημα που έχει την ευθύνη, εκτός βέβαια αν αυτό είναι ο «λαός και οι αδυναμίες του».

Η αλληλοτροφοδότηση

Με τον τρόπο αυτό, ο νεοφιλελευθερισμός ορίζεται ως το αντίθετο του φασισμού, ενώ δεν είναι παρά μια ανεστραμμένη του αντανάκλαση. Έτσι, ενώ μοιάζει να αντιστρατεύεται τον φασισμό, στην ουσία όχι μόνον τον προκαλεί με τις πολιτικές του, αλλά και υιοθετεί μερικά κύρια χαρακτηριστικά του, ώστε αποτελεί και ο ίδιος μέρος του φασιστικού παιχνιδιού που καταγγέλλει. Πολύ περισσότερο επικίνδυνα βέβαια, καθώς ενώ ορίζει τον ακροδεξιό φασισμό ως κοινωνικό μπαμπούλα προς αποτροπή, από την άλλη έχει ήδη εισάγει τον φασισμό στο κοινωνικό σώμα. Ως εκ τούτου η κοινωνία, με τα όποια αντιφασιστικά ανακλαστικά της, μένει μετέωρη να αντιμάχεται ή και να σκιαμαχεί με ακροδεξιά γκρουπούσκουλα που απειλούν να αλώσουν την κοινωνία ή την πολιτική, την ίδια στιγμή που αυτή έχει ήδη κυριαρχηθεί από τον φασισμό του νεοφιλελευθερισμού.

Με άλλα λόγια, σ’ αυτό το «αλληλοτροφοδοτικό ολοκληρωτικό δίδυμο», ο νεοφιλευθερισμός επιτίθεται στην κοινωνία προκαλώντας τον φασισμό και στην συνέχεια ο φασισμός οργισμένος αντεπιτίθεται και, με τη σειρά του, προκαλεί συμπάθεια στον νεοφιλελευθερισμό. Το παράδειγμα Λεπέν-Μακρόν είναι μόνο ένα από τα πολλά του σχετικού μοντέλου. Μέσα από τη θυματοποίησή του ο νεοφιλελευθερισμός ισχυροποιείται, με τον ίδιο τρόπο που ο φασισμός εκτρέφεται από την κοινωνική θυματοποίηση και οργή που παράγει ο νεοφιλελευθερισμός. Σε ένα σπιράλ αλληλοτροφοδότησης, ο φασισμός και ο νεοφιλελευθερισμός αναπτύσσονται διαρκώς σε βάρος της ίδιας της κοινωνίας, που ταλαντεύεται αμήχανη και διχασμένη σ’ αυτό το συστημικό εκκρεμές, που όμως στο τέλος γέρνει υπέρ της πλευράς του φασισμού των αγορών. Γιατί, στον ύστερο καπιταλισμό ο συστημικός ρόλος του φασισμού δεν είναι –κατά βάσιν– να κυβερνά. Είναι να απειλεί και να επιτίθεται εναντίον της κοινωνίας και των νεοφιλελεύθερων που κυβερνούν, συνιστώντας τον χρήσιμο συστημικό «μπαμπούλα» που νομιμοποιεί τον νεοφιλελευθερισμό.

Αλλά όλοι ξέρουμε από την βιωμένη εμπειρία μας ότι το είδωλο, το καθρέφτισμα, δεν διαφέρει και πολύ από το πρωτότυπο, απλά το βλέπει κανείς από την ανάποδη πλευρά, ανεστραμμένο… κι όπως γράφει στο βιβλίο του ο μη εγκριθείς από το ευρω-ιερατείο υποψήφιος Ιταλός υπουργός οικονομικών Πάολο Σαβόνα, «η ευρωζώνη περιλαμβάνει φασισμό χωρίς δικτατορία και, από οικονομική σκοπιά, μια μορφή ναζισμού, χωρίς μιλιταρισμό». Στην πραγματικότητα, ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια ελευθερία χωρίς τον άνθρωπο, όταν ο φασισμός είναι ο άνθρωπος χωρίς ελευθερία.

* Ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης είναι σύμβουλος Ψυχικής Υγείας – ψυχοθεραπευτής

Πηγή: e-dromos.gr

Μήπως τελικά οι αγχώδεις άνθρωποι είναι υπερήρωες;

 

Αεικινησία. Δύσπνοια. Δυσκολία συγκέντρωσης. Δυσκολίες στον ύπνο. Ταχυκαρδίες. Αίσθηση επερχόμενης καταστροφής. Κρίσεις πανικού. Τρέμουλο. Ιδρώτας.
Μήπως σας φαίνεται σαν αυτά τα συμπτώματα να ανήκουν σε κάποιον υπερήρωα; Ούτε καν!

Το άγχος διαγιγνώσκεται ως ασθένεια στη σημερινή εποχή• από τις πιο συχνές ψυχικές διαταραχές στον Δυτικό κόσμο και όχι μόνο. Το άγχος επηρεάζει πάνω από 40 εκατομμύρια ενήλικες το χρόνο, που αντιστοιχεί στο 18% του παγκόσμιου πληθυσμού. Οι αγχώδεις διαταραχές αναπτύσσονται από μία σύνθετη σειρά παραγόντων κινδύνου, όπως κληρονομικότητα, εγκεφαλική χημεία, προσωπικότητα και γεγονότα ζωής. Γιατί όμως οι επιστήμονες σχετίζουν τους ανθρώπους που παλεύουν με αυτό το δύσκολο πρόβλημα, με υπερήρωες;

Τι είναι ακριβώς το άγχος;

Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με στρεσογόνους παράγοντες, όπως μια δημόσια ομιλία, μια μεγάλη αλλαγή στη σχέση ή γενικά στη ζωή, μια απόφαση που πρέπει να παρθεί, μια σύγκρουση κλπ., το άγχος συχνά κάνει την εμφάνισή του. Όταν το άγχος επιμένει έντονα και προκαλεί δυσλειτουργία στην καθημερινότητα, τότε υπάρχει μια πιθανότητα να αποτελεί σύμπτωμα ενός σοβαρότερου ψυχικού προβλήματος.

Το άγχος μπορεί να έρθει με τη μορφή μιας ποικιλίας διαφορετικών ψυχικών διαταραχών, με κοινά χαρακτηριστικά το φόβο και την νευρικότητα. Αν και ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που εκφράζουμε ως απάντηση σε μια απειλή, είτε αυτή είναι πραγματική, είτε στη φαντασία μας, το άγχος είναι η αναμονή μιας μελλοντικής απειλής.

Πώς αυτό μας κάνει όμως υπερήρωες;

Φυσικά, οι επιστήμονες δεν εννοούν σε καμία περίπτωση ότι οι άνθρωποι με αγχώδεις διαταραχές έχουν και την ικανότητα να τηλεμεταφερθούν, να πετάξουν ή κάποια άλλη υπεράνθρωπη δύναμη. Υποστηρίζουν ότι έχουν όμως ιδιότητες που οι άλλοι δεν έχουν. Για παράδειγμα, όσοι ζουν με άγχος, κατέχουν μια μεγάλη αίσθηση ανησυχίας. Αν και αυτό θεωρείται γενικά κάτι άσχημο, επειδή η ανησυχία προκαλεί άγχος και το άγχος θεωρείται ως κάτι αρνητικό, η ανησυχία αποδεικνύεται χρήσιμη σε καταστάσεις, όπου τα προβλήματα που ανακύπτουν χρειάζονται αναγνώριση.

Επιπλέον, σε καταστάσεις όπου ο κίνδυνος είναι παρών, κάποιος με άγχος μπορεί να φανεί πολύ χρήσιμος, καθώς λόγω της ανησυχίας του, μπορεί να τον εντοπίσει γρηγορότερα από τους άλλους ανθρώπους. Όσοι αντιδρούν γρήγορα σε επικίνδυνες καταστάσεις, έχουν στατιστικά περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουν σε δύσκολες καταστάσεις και να σώσουν και τους υπόλοιπους.

Οι μελέτες έχουν επίσης δείξει ότι τα άτομα που διαγιγνώσκονται με κάποιο είδος γενικευμένης αγχώδους διαταραχής έχουν υψηλότερο δείκτη νοημοσύνης από τον μέσο άνθρωπο. Πολλές μελέτες συνδέουν το επίπεδο του άγχους με τη νοημοσύνη, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ισχυρή σχέση μεταξύ τους.

Εκτός από αυτό, πιστεύεται ότι όσοι αντιμετωπίζουν καθημερινά άγχος είναι περισσότερο ικανοί να διαβάσουν τα συναισθήματα των άλλων και να παρατηρήσουν συγκεκριμένες ενέργειες, κάνοντάς τους πιο ενσυναισθητικούς, πιο καλούς φίλους και συντρόφους, αφού έχουν καλύτερη σύνδεση με τα θέλω και τις επιθυμίες των άλλων.

Συμπέρασμα

Επομένως, αν και η αγχώδης διαταραχή προφανώς και δεν μας δίνει την ικανότητα να ελέγχουμε το νου των άλλων ή να πετάμε, μας βοηθά στο να συντονιζόμαστε σε συγκεκριμένες αισθήσεις που σε άλλη περίπτωση μπορεί να αγνοούσαμε. Αν και όσοι υποφέρουν από αγχώδεις διαταραχές βλέπουν συνεχώς το χειρότερο δυνατό σενάριο και συνεπώς έρχονται αντιμέτωποι με σοβαρές ανησυχίες, είναι επίσης ικανοί να αντιλαμβάνονται μια απειλητική, επικίνδυνη κατάσταση, πριν το κάνουν οι άλλοι.

Με συντομότερο χρόνο αντίδρασης, με ισχυρότερες δεξιότητες ενσυναίσθησης και με υψηλότερο IQ, είναι ασφαλές να πούμε ότι κατέχουν μοναδικές ιδιότητες. Αυτό δεν είναι άλλωστε που έχουν και οι υπερήρωες;

 

Πηγές

πηγη

 

Tο διαδίκτυο ως «πάρκινγκ» παιδιών και στο βάθος ο εθισμός

 

Tο διαδίκτυο

«Ο κόσμος της οθόνης είναι όμορφος, γρήγορος, ωραία στημένος και διευκολύνει την επικοινωνία των παιδιών και των εφήβων. Διευκολύνει την επικοινωνία αλλά και τη γνώση. Το θέμα είναι πώς μπορούμε να βάλουμε κανόνες, όπως λέγαμε παλιά για την τηλεόραση» λέει ο παιδοψυχίατρος Κώστας Μπόλιας, για τη σχέση των παιδιών με τα Social Media, μιλώντας Στο Κόκκινο και την Τζούλυ Τσίγκα.

Μόνο που τώρα η οθόνη είναι παντού. Στο σαλόνι, στο δωμάτιο, στο μπάνιο και στο μαξιλάρι. «Πρέπει να βάλουμε ένα πλαίσιο από πολύ νωρίς. Από την ηλικία των δύο ή τριών ετών. Όταν για να ησυχάσουν τα παιδιά τους δίνουμε μια οθόνη, με τη μορφή ενός κινητού τηλεφώνου που δε χρησιμοποιείται πια. Όταν για να ησυχάσουμε οι γονείς σε μια βόλτα, τους δίνουμε το κινητό μας για να παίξουν. Έτσι γίνεται σταδιακά η χρήση της οθόνης ως «πάρκινγκ». Και είναι αναμενόμενο, όταν δεν υπάρχει υποστηρικτικό πλαίσιο για τους γονείς».

«Το κινητό είναι το Μέσο όχι η Επικοινωνία»

«Το παιδί πρέπει να καταλάβει ότι το κινητό, το τάμπλετ και ο υπολογιστής είναι το Μέσο και όχι η ίδια η Επικοινωνία» ξεκαθαρίζει ο Κώστας Μπόλιας και εξηγεί «Προϋπόθεση είναι να υπάρχουν φίλοι για να επικοινωνήσουμε μαζί τους και στα Social Media επικοινωνούμε με αληθινούς φίλους και όχι με αγνώστους.
Δυστυχώς ακόμη και οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν ότι όλα παρακολουθούνται ότι κάθε ανάρτηση στα Social Media αφήνει αποτύπωμα. Άρα πώς να το καταλάβει ένας έφηβος;» Γι’ αυτό υπογραμμίζει «στη χρήση αυτών των μέσων πρέπει να συμμετέχει και ο γονιός. Να συμμετέχει στο παιχνίδι, να είναι παρών γιατί αυτός είναι ο ισχυρός παράγοντας. Όλα αυτά που βιώνει το παιδί στο παιχνίδι – συνήθως βίαια – δε μπορεί να περνάνε ασχολίαστα από τον ενήλικα».

Όταν το παιδί «ποστάρει»

Στις αναρτήσεις τους τα παιδιά, και κυρίως οι έφηβοι προβάλλουν την εικόνα που επιθυμούν να έχουν, την επιθυμητή όχι την πραγματική.

«Ο γονιός όμως, οφείλει να δώσει την πραγματική εικόνα, να συμβουλεύσει, να σπαταλήσει χρόνο και κόπο για να κανονίζει στο παιδί να βρίσκεται με φίλους του, για να μην είναι διαρκώς στην οθόνη. Η γκρίνια τύπου «μην παίζεις άλλο στο Ιντερνετ» δεν έχει νόημα και φυσικά δεν έχει αποτέλεσμα».

Όπως διευκρινίζει ο κ. Μπόλιας υπάρχουν τρία στάδια:

Χρήση

Κατάχρηση

Εθισμός

«Τα περισσότερα παιδιά – κυρίως έφηβοι – βρίσκονται στο στάδιο της κατάχρησης. Ο εθισμός είναι ακραίο κομμάτι και δίνει σημάδια στους γονείς. Το παιδί είναι ανήσυχο όταν δε μπορεί να συνδεθεί και έχει εκρήξεις θυμού, δε διαβάζει, δεν τρώει, δεν πάει ούτε στην τουαλέτα. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να βοηθήσει μόνο η παρέμβαση των ειδικών.

 

ΠΗΓΗ

Βαρουφάκης στον Realfm 97,8: Δεν βγαίνουμε από κανένα μνημόνιο τον Αύγουστο, απλά τελειώνουν τα δάνεια

Αποτέλεσμα εικόνας για Βαρουφάκης

 

Ο Γιάνης Βαρουφάκης, γραμματέας του ΜεΡΑ25 (Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής) και πρώην υπουργός Οικονομικών, μίλησε στον Realfm 97,8 και τον Νίκο Χατζηνικολάου.

«Στην Ιταλία βλέπουμε την πλήρη κατάρρευση των κέντρων σε πολιτικό επίπεδο. Έχουμε μια ισχυρή ιταλική οικονομία, δεν είναι Ελλάδα, θα έπρεπε να πετάει αυτή την περίοδο, όμως βρίσκεται σε μια δίνη. Η ιταλική οικονομία δεν είναι βιώσιμη εντός της ευρωζώνη, όπως διοικείται σήμερα και το αποτέλεσμα είναι αυτή η κρίση» ανέφερε.

«Έχουμε μια πολιτική κρίση που θυμίζει μια μεταμοντέρνα περίπτωση στις αρχές της δεκαετίας του ’30» συμπλήρωσε.

«Ζούμε τον απόλυτο παραλογισμό, έχουμε μία κυβέρνηση που περνάει μέτρα από την Βουλή, με βουλευτές που ψηφίζουν θετικά σε μέτρα που διαφωνούν και έχουμε μια αντιπολίτευση, που ψηφίζει αρνητικά στα μέτρα που υπόσχεται να εφαρμόσει αν εκλεγεί. Αυτό δεν το έχουμε ξαναδεί.

Δεν βγαίνουμε από κανένα μνημόνιο τον Αύγουστο, απλά τελειώνουν τα δάνεια. Από εκεί και πέρα μπαίνουμε στη χειρότερη μνημονιακή περίοδο, μπορεί να την ονομάσουμε κάτι άλλο, μέχρι το 2060 των αποπληρωμών που δεν θα γίνονται με δανεικά, γιατί τα δανεικά τελειώσαν, θα γίνονται από τη σάρκα και το αίμα του ιδιωτικού τομέα» τόνισε.

 

Πηγη

Δυνάστες νάρκισσοι και θύματα στον εργασιακό χώρο

ΕΥΡΥΤΑΤΑ ΔΙΑΔΕΔΟΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ «ΜΠΟΥΛΙΝΓΚ», ΤΟΣΟ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ

* Μορφές του είναι το κουτσομπολιό σε βάρος εργαζομένων, ο ύπουλος υποβιβασμός του ατόμου, τα εξευτελιστικά σχόλια και άλλες μορφές που μπορούν να τρελάνουν το θύμα διότι δύσκολα μπορεί να αποδείξει τον εκφοβισμό

Της Λένας Κισσάβου

Σας αποκρύπτονται πληροφορίες που επηρεάζουν την απόδοσή σας;

Δέχεστε εξακολουθητική κριτική για τη δουλειά και την προσπάθεια που καταβάλλετε; Όσο και να δουλέψετε ποτέ δεν είναι αρκετό από τον προϊστάμενό σας, για την αναγνώρισή σας; Σας κουτσομπολεύουν οι συνάδελφοι, κοιτώντας σας με …μισό μάτι και διαδίδοντας ψευδείς φήμες για το άτομό σας;

Ε, λοιπόν, όλα δείχνουν πως έχετε γίνει στόχος εκφοβισμού για την υποβάθμισή σας και δέχεστε «μπούλινγκ» στην εργασία σας!

Πρόκειται για ένα φαινόμενο, διαδεδομένο και στις ελληνικές επιχειρήσεις, που υπονομεύει την εργασιακή απόδοση, την εξέλιξη και την υγεία των εργαζομένων, αλλά επίσης και την επιβίωση των επιχειρήσεων που εμφανίζεται.

Σύμφωνα με έρευνες θεωρείται ότι αποτελεί, τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τους εργοδότες, το μεγαλύτερο πρόβλημα από όλα τα άλλα προβλήματα που σχετίζονται με το στρες στη δουλειά.

Είναι πιο διαδεδομένο και από τη σεξουαλική παρενόχληση και τον ρατσισμό.

Για το φαινόμενο έχει πραγματοποιηθεί έρευνα στην Ελλάδα από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, σε εργαζόμενους τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου τομέα. Εκ των καταλληλότερων να μας μιλήσει για το εν λόγω φαινόμενο είναι η κ. Νάνσυ Παπαλεξανδρή, ομότιμη καθηγήτρια στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού, πρώην αντιπρύτανης επί Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Προσωπικού, στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, που συμμετείχε στην υλοποίηση της έρευνας.

Αντίστοιχα, από πλευράς ψυχολογίας, για το πορτρέτο του θύτη στον εργασιακό χώρο, μια πλήρη εικόνα μας δίνει η ψυχολόγος –συγγραφέας κ. Τένια Μακρή, με σημαντικές πληροφορίες, που βοηθούν κάποιον να αναγνωρίσει την προσωπικότητα του ανθρώπου που εκφοβίζει στην εργασία.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

ΤΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ

«Ο εκφοβισμός στους ενήλικες, είναι πολύ πιο ύπουλος, από αυτόν που παρατηρείται στους ανήλικους, καθώς γίνεται με τρόπους που δεν είναι ορατοί, ώστε να μπορεί να έχει αποδείξεις, για τον εκφοβισμό που δέχεται. Στοιχίζει πολύ ψυχολογικά στο θύμα, του είναι ψυχοφθόρο να το αντιμετωπίζει και να αντέχει τον υποβιβασμό από τον θύτη, καθώς τον υποσκάπτει χωρίς να μπορεί να αντιδράσει», αναφέρει η κ. Παπαλεξανδρή, η οποία μας δίνει και τον ορισμό του εργασιακού εκφοβισμού: «Το φαινόμενο bullying στον χώρο εργασίας, λαμβάνει χώρα όταν κάποιος γίνεται δέκτης επαναλαμβανόμενης επιθετικής ψυχοφθόρας συμπεριφοράς από έναν ή περισσοτέρους συναδέλφους ή προϊσταμένους με τέτοιο τρόπο ώστε το θύμα να μην μπορεί εύκολα να προστατέψει τον εαυτό του και ως εκ τούτου να μην μπορεί να ξεφύγει από αυτή τη κατάσταση.

Τέτοιου είδους συμπεριφορά μπορεί να είναι επιθετική, εκφοβιστική, κακόβουλη, προσβλητική, υπέρβαση ή κατάχρηση εξουσίας που προσβάλλει την αξιοπρέπεια, δημιουργεί εχθρικό περιβάλλον και υπονομεύει, ταπεινώνει και επιφέρει βλάβη σε αυτόν προς τον οποίο απευθύνεται. Μπορεί να είναι ψυχολογική βία αλλά και συνδυασμός λεκτικών και άλλων παρεμβάσεων που δυσχεραίνουν το έργο του θύματος. Συνήθως, ξεκινά με επίθεση από έναν προς έναν. Μερικές φορές όμως εξελίσσεται σε γενικευμένη εκστρατεία κατά του στόχου. Εάν η κακομεταχείριση δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα από τους υπευθύνους, συνήθως, κλιμακώνεται.

Και τότε ο εργασιακός χώρος μπορεί να μετατραπεί σε ένα εχθρικό δηλητηριασμένο περιβάλλον με υψηλή τοξικότητα. Ωστόσο, η κακομεταχείριση αυτή δεν είναι εύκολο να αντιμετωπισθεί με τη νομοθεσία -αν και υπάρχουν τέτοια παραδείγματα- επειδή είναι εξαιρετικά δύσκολο και χρονοβόρο για το θύμα να αποδείξει τη βλάβη που τελικά έχει υποστεί».

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΔΥΝΑΣΤΗ

Τα χαρακτηριστικά του θύτη, σύμφωνα με την κ. Παπαλεξανδρή είναι τα εξής: «Χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: Χρόνιοι δυνάστες, που είναι άτομα ανασφαλή με υψηλά επίπεδα ναρκισσισμού και έμφυτη αντιπάθεια στους γύρω τους που τείνουν να επιβραβεύονται σε ανταγωνιστικά περιβάλλοντα.

Ευκαιριακοί δυνάστες: που δείχνουν τον κακό τους εαυτό όταν αυτό μπορεί να τους φανεί χρήσιμο για να ανέβουν ιεραρχικά ή για να εξουδετερώσουν τους αντιπάλους τους.

Παροδικοί δυνάστες: άτομα αδέξια και κοινωνικά ανίκανα που πληγώνουν τους γύρω τους από έλλειψη ευαισθησίας.

Χαρακτηριστικά θύματος: έλλειψη αυτοπεποίθησης

αδυναμία αντίδρασης , εσωστρέφεια κ.α.».

‘Όσο για τα χαρακτηριστικά του περιβάλλοντος εργασίας, επισημαίνει ότι παρατηρούνται τα εξής: «Αυταρχισμός. Έλλειψη επικοινωνίας. Οξύς ανταγωνισμός. Αρνητικό/Νοσηρό κλίμα. Αδιαφορία διοίκησης. Έλλειψη πολιτικών αντιμετώπισης παραπόνων».

Τρεις είναι οι πιο συνηθισμένες μορφές –προσωπικότητες θυτών, σύμφωνα με την ψυχολόγο κ. Τένια Μακρή και μας τις περιγράφει:

«-Ο νάρκισσος: Δεν δέχεται «όχι», για απάντηση. Είναι επικριτικός, προσβλητικός και ποτέ δεν θεωρεί ότι κάνει λάθος. Τα λάθη γι’ αυτόν, είναι πάντα των άλλων και όχι δικά του. Είναι συναισθηματικά κακοποιητικός με αποτέλεσμα να δημιουργεί ένα φοβικό περιβάλλον, αλλά επίσης ποτέ δεν κερδίζει τον σεβασμό των άλλων.

-Ο ελεγκτικός: Θέλει να ελέγχει τα πάντα και να έχει τον έλεγχο κάθε εργαζόμενου. Συγκεντρώνει όλη τη δύναμη στο εργασιακό περιβάλλον στον εαυτό του, δεν μοιράζει αρμοδιότητες, αλλά παρόλα αυτά ζητά ευθύνες από άλλους όταν κάτι δεν πάει καλά, τις οποίες δεν καταλογίζει ποτέ στον εαυτό του. Δίνει εντολές και απαιτεί να τις εκτελούν όπως αυτός νομίζει με τον τρόπο που θεωρεί καλύτερο, διότι όποιος άλλος, είναι λάθος.

-Ο επικριτικός: Ασκεί κριτική για οτιδήποτε υπάρχει δίπλα του, γκρινιάζει και … είναι ένα συνεχές γιατί! Υπάρχει πάντα ένα γιατί, προς όλους, «γιατί το έκανες αυτό;», «γιατί εκείνο είναι έτσι…» κ.ο.κ.

Στη διαλογική συζήτηση μαζί του, υπάρχει επίσης πάντα ένα «γιατί», αλλά ποτέ δεν το δέχεται από τον συνομιλητή του. Δεν είναι διαλλακτικός και κριτικάρει πάντα την άποψη του άλλου. Έχει έντονη την καχυποψία μέσα του, για όλους.

Αυτός ο τύπος θύτη, δημιουργεί ένα αντιπαραγωγικό περιβάλλον στη δουλειά, που λειτουργεί κάτω από τον φόβο. Συνήθως έχει δίπλα του ανθρώπους που τους πληροφορούν για ό,τι γίνεται στην εργασία τους, έχει τον δικό του κλοιό ανθρώπων που παίζουν τον ρόλο των κατασκόπων. Αυτοί στην ουσία είναι οι «αυλοκόλακές» του, που απολαμβάνουν κάποια προνόμια μεν, αλλά δεν χαίρουν καμίας εκτίμησης από τον ίδιο. Απλά γι’ αυτόν αποτελούν εκτελεστικά όργανα.

Όταν υπάρχει ένα τέτοιος θύτης, το εργασιακό περιβάλλον είναι στείρο, δεν υπάρχει δημιουργικότητα και όλοι είναι διεκπεραιωτικοί.

Αυτού του είδους οι θύτες, μπορούν να τρελάνουν…».

Όσον αφορά στις συνήθεις τακτικές που χρησιμοποιούν οι θύτες στον «μπούλινγκ» είναι οι εξής: Άδικες κατηγορίες για ανύπαρκτα λάθη.

Παράλογες απαιτήσεις στην εργασία. Κριτική για την ικανότητα του εργαζομένου και για άλλα θέματα άσχετα με αυτήν. Απειλές για απόλυση. Ύβρεις, φωνές και εξευτελιστικά σχόλια. Άρνηση είτε υποβάθμιση των επιτευγμάτων του εργαζόμενου. Αποκλεισμός, είτε τοποθέτηση στο «ψυγείο». Στέρηση συστηματικής πληροφόρησης και μέσων που επιτρέπουν την ομαλή εκτέλεση της εργασίας του.

 

Πηγη