Το ΔΝΤ θα πρέπει να αλλάξει ή να πάψει να υπάρχει. Ο ρόλος του είναι σκοτεινός.

Το πώς η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 έδωσε το φιλί της ζωής στο ΔΝΤ και έφερε ξανά στο προσκήνιο τον παρακμασμένο έως τότε διεθνή οργανισμό, περιέγραψε χθες ο Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Τομέα του ΔΝΤ Πόουλ Τόμσεν μιλώντας στο Ρέικιαβικ, σε ειδική εκδήλωση για τα 10 χρόνια από την πτώχευση της Ισλανδίας.

Στη συγκεκριμένη ομιλία, που είχε και ελληνικές αναφορές, ο Τόμσεν παραδέχθηκε λάθη και παραλείψεις του ΔΝΤ στην επιτήρηση οικονομιών προ του 2008…
τα οποία ωστόσο απέδωσε στην έλλειψη πόρων που αντιμετώπιζε το Ταμείο, λόγω του παραγκωνισμού του και της περιθωριοποίησης του.

Όπως τόνισε, ξεκίνησε να εργάζεται στο ΔΝΤ το 1982 και στα χρόνια που προηγήθηκαν της μεγάλης κρίσης είχε επιφορτιστεί με την επίβλεψη μιας ριζικής μείωσης του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης συρρίκνωσης ΔΝΤ.

«Κατά τη διάρκεια αυτής της συρρίκνωσης υπήρχαν εκείνοι που άρχισαν να ρωτούν αν το Ταμείο πρέπει να κλείσει», ανέφερε ο Τόμσεν, προσθέτοντας πως αν και αυτή δεν ήταν η άποψη της πλειοψηφίας στο εσωτερικό του θεσμού, ωστόσο αποτύπωνε τις απόψεις εκείνης της εποχής.

Ο Δανός ανέφερε πως το ΔΝΤ από την πλευρά του πρέπει να δείχνει ταπεινότητα διότι έχει κάνει σφάλματα.

«Θα πρέπει να παραδεχτώ ότι και εμείς στο ΔΝΤ πρέπει να είμαστε ταπεινοί. Πολλά πράγματα θα μπορούσαμε να τα κάνουμε με διαφορετικό τρόπο αν γυρνούσαμε στο παρελθόν. Είχαμε μετακινήσει την Ισλανδία από τον τυπικό κύκλο ελέγχουν των 12 μηνών σε ένα κύκλο 24 μηνών, κάτι που αντανακλούσε μια καλοπροαίρετη προσέγγιση των τρωτών σημείων της χώρας. Το ίδιο συνέβη και με την Κύπρο, μια άλλη μικρή χώρα που σύντομα θα έπεφτε σε βαθιά κρίση», ανέφερε σχετικά.

Ο ίδιος περιγράφοντας την παρέμβαση του ΔΝΤ στην Ελλάδα, προσπάθησε να ωραιοποιήσει καταστάσεις, λέγοντας πως το Ταμείο κλήθηκε αργά στην Ελλάδα και πως έκανε όσα έκανε για να αποφευχθεί μια σοβαρή μόλυνση εντός της ευρωζώνης.

«Συμμετείχα ενεργά σε μεγάλα προγράμματα στην Ευρώπη, όπου ζητήθηκε αργά από το Ταμείο να έλθει στο τραπέζι και ενώ υπήρχε έντονο αίσθημα επείγουσας ανάγκης. Ιδίως υπήρχε η βιασύνη για την αποφυγή χρεοστασίων στην περίπτωση της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, που θα μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρή μόλυνση εντός της ευρωζώνης», ανέφερε σχετικά.

Η συγκεκριμένη αναφορά του Πόουλ Τόμσεν ήλθε μόλις 24 ώρες μετά την παρουσίαση μελέτης στην έδρα του Ταμείου, η οποία  υπογράφεται από δύο στελέχη του ΔΝΤ (Julianne Ams, Reza Baqir) και δύο διεθνούς φήμης οικονομολόγους (Anna Gelpern, Christoph Trebesch) και στην οποία αναλύεται η λανθασμένη απόφαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να χρηματοδοτήσει την Ελλάδα το 2010 χωρίς να έχει πρώτα απαιτήσει να προηγηθεί ελάφρυνση του ελληνικού χρέους.

Συγκεκριμένα, στην μελέτη τους οι τέσσερεις οικονομολόγοι αναφέρουν πως αντί το ΔΝΤ να παρακρατήσει το 2010 τη χρηματοδότηση του μέχρις ότου η Ελλάδα λάμβανε ελάφρυνση χρέους από τους ιδιώτες πιστωτές της -όπως συνήθως συμβαίνει με τις πολιτικές του ΔΝΤ- τελικά αποφασίστηκε να αλλάξει πολιτική το ίδιο το ΔΝΤ, ώστε να διασώσει τους ιδιώτες πιστωτές (τράπεζες) με πόρους του επισήμου τομέα.

«Στην ελληνική περίπτωση η μετάδοση της κρίσης επιδεινώθηκε μετά τη διάσωση, το χρέος της Ελλάδας κατέστη πιο άκαμπτο λόγω του υψηλότερου ποσοστού του δημόσιου χρέους και οι ιδιώτες πιστωτές έλαβαν βαθύ κούρεμα το 2012 – βαθύτερο από ό, τι θα ήταν απαραίτητο εάν ενδιάμεσα είχε υπάρξει αναδιάρθρωση του χρέους», αναφέρουν σχετικά οι συντάκτες της έκθεσης και η αναφορά αυτή έρχεται να διαψεύσει τα όσα υποστήριξε «περί μολύνσεως» ο Πόουλ Τόμσεν στο Ρέικιαβικ.

πηγη

Advertisements

Γιατί φοβούνται οι συνεργάτες μας να αναλάβουν ευθύνες;

Ιφιγένεια Παπαρούση Managing Director, LeadersLab

 

Αιτίες μη ανάληψης ευθύνης και τεχνικές ενδυναμωτικής ηγεσίας για την υπέρβασή τους.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης, και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης» είχε πει ο Sigmund Freud. Τι γίνεται  όταν οι γύρω μας, οι συνεργάτες μας,φέρονται σαν να είναι άβουλοι, απρόθυμοι να πάρουν αποφάσεις και πρωτοβουλίες;  Να αποδώσουμε δίκιο στον Freud και να αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν ή μήπως ως επικεφαλής τους  (έχουμε ευθύνη) να τους ενδυναμώσουμε για να (τους αρέσει να) αναλάβουν ευθύνες και πρωτοβουλίες;

Στην πράξη, πολύ συχνά, όταν ηγούμαστε μιας ομάδας ή μιας επιχείρησης, συναντάμε το εξής φαινόμενο: οι συνεργάτες μας, έρχονται σε εμάς για να μας καταθέσουν ένα πρόβλημα και αμέσως μετά μας κοιτάνε στα μάτια, περιμένοντας να τους πούμε τι να κάνουν.

Παρακάτω θα διαβάσετε ενδεικτικά κάποιες πιθανές αιτίες, και πώς μπορούμε, ως επικεφαλής μιας ομάδας ή μιας εταιρείας,να αντιστρέψουμε την κατάσταση και να αποκτήσουμε συνεργάτες που απολαμβάνουν την ανάληψη πρωτοβουλιών και την επίλυση εταιρικών προκλήσεων.

1.Μήπως ως ηγέτες επιλέγουμε και παίρνουμε αποφάσεις εμείς αντί για εκείνους;

Υπάρχει αρκετός χρόνος για «πειράματα» και ευκαιρίες ώστε ο συνεργάτης να κάνει «λάθος»; Υπάρχει περιθώριο για «υπολογισμένα λάθη» από τους συνεργάτες;

Εύλογα, λόγω της πίεσης και φόρτου εργασίας μας, όπως επίσης και της μεγαλύτερης πείρας ή/και της στρατηγικής μας οπτικής, ενδεχομένως, κάποιες φορές, μας είναι πιο εύκολο να πούμε «ας κάνουμε αυτό» αντί να «χάνουμε» χρόνο στο πώς θα μας προτείνουν οι συνεργάτες μας να γίνει κάτι ή να «πειραματιζόμαστε».

Πώς όμως μπορούμε να περιμένουμε κάποιος να αναλάβει ένα «μεγάλο» έργο, όταν εμείς ξανά και ξανά παίρνουμε τις αποφάσεις για όλα τα επιμέρους (μικρά και μεγαλύτερα) έργα;

Επιπλέον, υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό: η εκτέλεση κάνει τη διαφορά, σε οτιδήποτε καταπιανόμαστε. Γι’ αυτόν τον λόγο, ακόμη κι αν ξέρουμε τι χρειάζεται να γίνει, αντί να πούμε στους συνεργάτες μας τι να κάνουν, είναι προτιμότερο, αφού εξηγήσουμε την κατάσταση, να ρωτήσουμε «τι πιστεύεις εσύ» και «τι θα έκανες εσύ». Στη συνέχεια, όσο σωστό ή λάθος αν μας ακούγεται αυτό που είπαν, μπορούμε να πούμε «για ποιο λόγο το λες αυτό» και «πες μου περισσότερα», ώστε ο άλλος να ανοιχτεί και να μας μιλήσει. Αν τελικά, κατά τη γνώμη μας, λέει κάτι λάθος, χρειάζεται να αποφύγουμε την επίκριση, λεκτικά «όχι αυτό είναι λάθος»ή μη λεκτικά (με εκφράσεις και γλώσσα σώματος) και να κάνουμε περαιτέρω ερωτήσεις ώστε ο άλλος να εντοπίσει πού χωλαίνει η πρότασή του. Π.χ. να πούμε «πώς θα φανεί αυτό στα μάτια του τάδε» ή «πώς πιστεύεις ότι θα αντιδράσουν οι τάδε αν το κάνεις αυτό;».

Στο τέλος της κουβέντας, χρειάζεται να πούμε κάτι θετικό όπως «βρήκα ενδιαφέροντα όσα είπες, με βοήθησαν να δω διαφορετικά το θέμα. Σε παρακαλώ, πες μου αν θα χρειαστείς κάτι από εμένα». Εύλογο είναι ότι κάνουμε παρακολούθηση του έργου (followup), με γνήσιο ενδιαφέρον και θετικότητα, αντί να τους περιμένουμε «στη γωνία», ώστε να διασφαλίσουμε ότι όλα πάνε καλά.

2. Μήπως ως ηγέτες επιβραβεύουμε την υπακοή και δαιμονοποιούμε το λάθος;

Μήπως θεωρούμε «καλούς» συνεργάτες αυτούς που ακολουθούν κατά γράμμα τις οδηγίες μας, ενώ αντίθετα θεωρούμε «δύσκολους» ή «κακούς συνεργάτες» αυτούς που «κάνουν του κεφαλιού τους» (βλ. παίρνουν πρωτοβουλίες που δεν μας αρέσουν);

Δυστυχώς, η υπερβολική χρήση αυτού του στερεοτυπικού δίπολου, οδηγεί τους συνεργάτες μας να μαθαίνουν να είναι υπάκουοι, για να λαβαίνουν ως αντάλλαγμα…την ηρεμία τους, σε σύγκριση με όσους παίρνουν πρωτοβουλίες που καταλήγουν να εργάζονται πιο πολύ και πιο σκληρά, χωρίς απαραίτητα κάποιο επιπλέον οικονομικό αντάλλαγμα.

Ίσως οι συνεργάτες μας θεωρούν, εύλογα ή όχι, ότι το λάθος θα τους στιγματίσει και θα επιφέρει ποινές όπως «φωνές» και ένταση. Χρειάζεται να δείχνουμε  ενεργητικά την ανοχή μας στο λάθος, χωρίς να υπερτονίσουμε το λάθος που έχει γίνει. Μπορούμε να λέμε «χαίρομαι που πήρες την πρωτοβουλία να βρεις λύση, είναι πολύ σημαντικό αυτό για μένα, άσχετα αν μας βγήκε ή όχι. Άλλη φορά, θα τύχει και θα μας βγει.».

Γιατί φοβούνται οι συνεργάτες μας να αναλάβουν ευθύνες;

3.Μήπως επικρίνουμε και συγκρίνουμε χωρίς λόγο;

Είναι γεγονός ότι σε γενικές γραμμές, όλες οι «συγκρίσεις» αφήνουν ένα αίσθημα μειονεξίας στον άλλον. Ο άλλος χρειάζεται να νιώθει ιδιαίτερα σίγουρος για τον εαυτό του ώστε να αποφύγει να επηρεαστεί από την εν λόγω «σύγκριση». Η σύγκριση μπορεί να είναι μεταξύ δύο συνεργατών, μεταξύ της ομάδας μας και μιας άλλης ομάδας, μεταξύ της δικής μας εταιρείας και μιας άλλης εταιρείας, αλλά ακόμη και μεταξύ «αθέατων» και «αόρατων» συνεργατών, π.χ. έτσι κάναμε στην πρότερη εταιρεία.

Όλοι έχουν ανάγκη να ακούσουν τι καλό έχουν οι ίδιοι σε σχέση με τη σύγκριση και μάλιστα χωρίς σύγκριση. Αν μάλιστα η παραπάνω κουβέντα συνδυαστεί με ένα «ευχαριστώ», εκτοξεύει την αποτελεσματικότητα της προσπάθειάς μας για συνεργάτες που αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους ή/και παίρνουν πρωτοβουλίες.

4.Πόσο συχνά δίνουμε αναγνώριση και αναφερόμαστε στα δυνατά σημεία του άλλου;

Όλοι μας αγαπάμε και επιζητούμε την αναγνώριση. Άλλος θέλει δημόσιο χειροκρότημα, αναμνηστικές πλάκες και …πυροτεχνήματα, άλλος θέλει απλώς ένα βλέμμα και μια εγκάρδια καλή κουβέντα. Επιπλέον, ο καθένας έχει καλά, δυνατά σημεία. Άλλος βλέπει τη λεπτομέρεια, άλλος είναι καλός σε εργασία υπό πίεση, άλλος είναι καλός στον τρόπο που επικοινωνεί, άλλος έχει εξαιρετικές δεξιότητες ανάλυσης, σύνθεσης, οργάνωσης. Πόσο συχνά αρπάζουμε τις ευκαιρίες για να πού με στους άλλους το καλό που έχουν;

Ένας εμπειρικός κανόνας λέει ότι χρειάζεται να πούμε τρία έως πέντε θετικά για κάθε μία κριτική που κάνουμε. Η αναφορά στα δυνατά σημεία του άλλου, ενδυναμώνει τη σύνδεση και την εμπιστοσύνη που μας έχει, είναι πιο εύκολο να πάρει μα πρωτοβουλία, ή/και να προτείνει κάτι.

Το σίγουρο είναι ότι οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από αναγνώριση, από μια αναφορά σε αυτό που έχουμε κάνει προς όφελος της εταιρείας, της ομάδας, του διευθυντή.  Για αποτελεσματική αναγνώριση θυμόμαστε σε κάθε πιθανή ευκαιρία να λέμε«ευχαριστώ που έκανες αυτό» (μιλάμε συγκεκριμένα, όχι γενικά) ενώ, αν ταιριάζει, λέμε επιπλέον γιατί αυτό που έκανε μας ωφέλησε προσωπικά π.χ. επειδή έφυγε από πάνω μου, επειδή μπόρεσα να ασχοληθώ με το άλλο τάδε θέμα, επειδή έβγαλες ασπροπρόσωπο το τμήμα μας, που το έργο ολοκληρώθηκε στην ώρα του παρά τις αντιξοότητες.

Ρητώς απαγορεύεται να πούμε οποιοδήποτε «αλλά», ή «όμως» μετά από μια τέτοια πρόταση γιατί ακυρώνει την καλή μας κουβέντα. Επίσης, αποφεύγουμε τα «μπράβο» που υπονοούν μια σχέση γονέα-παιδιού και όχι μεταξύ ενήλικων συνεργατών. Σε κάθε περίπτωση, κλείνουμε την κουβέντα μας, πάντα με ένα δεύτερο «ευχαριστώ» και το όνομα του συνεργάτη μας.

5.Πόσο συχνά λέμε «όχι»;

Δυστυχώς με τυχόν συνεχόμενα «όχι» μας, «εκπαιδεύουμε» τους συνεργάτες μας στη«σιωπή» και στη μη ανάληψη ευθύνης. Μάλιστα αν έχουμε να κάνουμε με άτομο που έχει ισχυρή προσωπικότητα, τον εκθέτουμε σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο: να κάνει του κεφαλιού του, χωρίς να μας ενημερώσει, επειδή από τα συνεχόμενα «όχι» μας, δυσκολεύεται να ξεχωρίσει το «όχι» που λέμε για τον πραγματικό κίνδυνο όπως π.χ. μια λανθασμένη απόφαση για θέματα ασφαλείας,  για ανείσπρακτες οφειλές, για λανσάρισμα νέου προϊόντος.

Κάθε φορά που ο άλλος μας προτείνει κάτι ή μας εκθέτει την άποψη του, χρειάζεται να θυμόμαστε να πειθαρχήσουμε τον εαυτό μας και να πούμε «πες μου περισσότερα για αυτό που προτείνεις, για αυτό που λες» αντί να απορρίψουμε λεκτικά ή μη λεκτικά αυτό που μας λέει. Ίσως εκπλαγούμε όταν δούμε ότι η πρότασή τους είχε βάση, ήταν περισσότερο αποδοτική από αυτό που σκεφτόμασταν εμείς. Θεωρώ και σας εύχομαι ότι κάνοντας μια ειλικρινή αξιολόγηση του εαυτού μας και ακολουθώντας κάποια από τα παραπάνω βήματα, μπορούμε να εμπνεύσουμε τους γύρω μας να παίρνουν περισσότερες ευθύνες και πρωτοβουλίες και να αλλάξει προς το καλύτερο η εργασιακή καθημερινότητά μας.

 

πηγη

 

Eίναι «ψηφιακή ηρωίνη»: Πώς οι οθόνες μεταμορφώνουν τα παιδιά μας σε ψυχωτικούς τοξικομανείς

Φωτογραφία για Eίναι «ψηφιακή ηρωίνη»: Πώς οι οθόνες μεταμορφώνουν τα παιδιά μας σε ψυχωτικούς τοξικομανείς

 Η Σούζαν αγόρασε στον 6χρονο γιο της ένα iPad όταν πήγαινε πρώτη Δημοτικού «Σκέφτηκα «Γιατί να μην δοκιμάσει;», μου είπε κατά τη διάρκεια μια συνεδρίας μας. Το σχολείο του Τζον είχε αρχίσει να χρησιμοποιεί τις συσκευές σε όλο και μικρότερες τάξεις, ο δάσκαλος τεχνολογίας εκθείαζε τα εκπαιδευτικά τους ωφέλη, οπότε η Σούζαν θέλησε να κάνει ότι ήταν καλύτερο για το ξανθό της αγοράκι που λάτρευε να διαβάζει και να παίζει μπέιζμπολ.

Αρχικά άφηνε τον Τζον να παίζει διάφορα εκπαιδευτικά παιχνίδια στο iPad του. Ώσπου ο μικρός ανακάλυψε το Minecraft, το οποιο ο δάσκαλος τεχνολογίας χαρακτήρισε «ηλεκτρονικό Lego». Θυμόταν πόσο λάτρευε η ίδια ως παιδί να χτίζει και να παίζει με τα τουβλάκια της, οπότε άφησε το γιο της να παίζει Minecraft το απόγευμα.

Στην αρχή η Σούζαν ήταν αρκετά ευχαριστημένη. Ο Τζον έμοιαζε να απασχολείται με δημιουργικό παιχνίδι καθώς εξερευνούσε τον κόσμο του ηλεκτρονικού παιχνιδιού. Παρατηρησε μεν οτι το παιχνίδι δεν ηταν ακριβώς όπως τα Lego που θυμόταν -στα παιδικα της χρόνια δεν χρειαζόταν να… σκοτώσει ζώα και να βρει σπάνια στοιχεία για να επιβιώσει και να πάει στο επόμενο επίπεδο. Αλλά ο Τζον έμοιαζε να χαίρεται πολύ, ενώ το σχολείο του είχε μέχρι και όμιλο Minecraft, οποτε… πόσο ασχημο μπορεί να ήταν;

Παρ’ ολ’ αυτα, η Σούζαν δεν μπορουσε να αρνηθεί πως έβλεπε αλλαγές στον Τζον. Είχε αρχίσει να απορροφάται όλο και περισσότερο από το παιχνίδι του, είχε χάσει το ενδιαφέρον του για το μπέιζμπολ και το διάβασμα βιβλίων και αρνούταν να βοηθήσει στις δουλειές του σπιτιού. Μερικά πρωινά ξυπνούσε και της έλεγε οτι εβλεπε τετράγωνα στα όνειρά του.

Αν και αυτο την απασχολούσε, πίστευε πως ο γιος της μπορεί απλά να είχε ζωηρή φαντασία. Καθώς η συμπεριφορά του συνέχιζε να χειροτερεύει, προσπάθησε να του πάρει το παιχνίδι, αλλά ο Τζον άρχισε να έχει κρίσεις θυμού. Οι εκρήξεις του ήταν τόσο άσχημες που ενέδιδε, προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της ξανά και ξανά ότι «ειναι εκπαιδευτικό».

Τότε μια νύχτα συνειδητοποίησε πως κάτι δεν πήγαινε καθόλυ καλά.

«Μπήκα στο δωμάτιο του για να τον ελέγξω. Υποτιθεται πως θα κοιμόταν… Και τρόμαξα τόσο!«

Tον βρήκε να κάθεται στο κρεβάτι του και να κοιτάζει με τεράστια μάτια στο κενό, ενώ το φωτεινό του iPad βρισκοταν διπλα του. Έμοιαζε να είναι σε έκσταση. Μέσα στον πανικό της, η Σουζαν χρειάστηκε να τον ταρακουνήσει πολλές φορές για να συνέλθει. Δεν μπορούσε να καταλάβει πως το κάποτε υγιές, χαρούμενο αγοράκι της ειχε εθιστεί τοσο στο παιχνιδι που είχε μεταλλαχτεί σε έναν κατατονικό, ναρκωμένο άνθρωπο.

Αυτος ειναι και ο λογος που οι γονείς που είναι περισσότερο προσεκτικοί με την τεχνολογία ειναι οι σχεδιαστές τεχνολογίας και οι μηχανικοί. Ο Steve Jobs ήταν γνωστός για το πόσο λίγη τεχνολογία επέτρεπε στα παιδιά του. Στελέχη και μηχανικοί της Silicon Valley στελνουν τα παιδιά τους σε σχολεία που δεν χρησιμοποιούν τεχνολογία. Οι ιδρυτές της Google Sergey Brin και Larry Page πήγαν σε μοντεσσοριανά σχολείο, όπως και ο δημιουργός του Αmazon Jeff Bezos και ο δημιουργός της Wikipedia Jimmy Wales.

Πολλοί γονείς καταλαβαίνουν ότι οι φωτεινές οθόνες έχουν αρνητική επιρροή στα παιδιά. Βλέπουμε τις επιθετικές εκρήξεις θυμού όταν παίρνουμε τις συσκευές μακριά, καθώς και την ελλειπή ικανότητα συγκέντρωσης όταν τα παιδιά παύουν να δέχονται αδιάκοπα ερεθίσματα από τις συσκευές τους. Ακόμα χειρότερα: βλέπουμε παιδιά που βαριούνται, που είναι απαθή, αδιάφορα και βαρετά όταν δεν έχουν μια συσκευή στα χέρια τους.

Αλλά είναι ακόμα χειρότερο απ’ ότι πιστεύουμε.

Τώρα ξέρουμε πως όλα αυτά τα iPads, τα κινητά, τα Xboxes ειναι μια μορφή ψηφιακού ναρκωτικού. Πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι μπορούν να επηρεάσουν το μπροστινό μέρος του εγκεφάλου με τον ίδιο τρόπο που το επηρεάζει η κοκαίνη. Η τεχνολογία είναι τόσο υπερδιεγερτική που ανεβάζει τα επιπεδα ντοπαμίνης όσο τα ανεβάζει το σεξ.

Αυτό το εθιστικό αποτελέσμα είναι ο λόγος που ο Dr. Peter Whybrow, διευθυντής του τμήματος νευροεπιστήμης στο UCLA αποκαλεί τις οθόνες «ηλεκτρονική κοκαϊνη», ενώ κινέζοι ερευνητές «ηλεκτρονική ηρωίνη». Ο Dr. Andrew Doan, επικεφαλής του τμήματος έρευνας πάνω στους εθισμούς για το πεντάγωνο και το αμερικάνικο ναυτικό αποκαλεί τα βιντεοπαιχνίδια και την τεχνολογία οθόνης «ψηφιακά ναρκωτικά»

Σωστά καταλάβατε: το μυαλό του παιδιού σας καθώς παίζει Minecraft μοιάζει με έναν εγκέφαλο υπο την επήρεια ναρκωτικών. Για αυτό και ειναι δύσκολο να ξεκολλήσουμε τα παιδιά από τις οθόνες τους και τα βρίσκουμε ιδιαίτερα ευερέθιστα όταν διακόπτεται ο χρόνος τους μπροστά στην οθόνη. Εκατοντάδες πια κλινικές μελέτες δείχνουν ότι οι οθόνες αυξάνουν την κατάθλιψη, το άγχος και την επιθετικότητα και μπορούν να οδηγήσουν σε ψυχωσικά επεισόδια κατά τα οποία ο παίκτης χάνει την επαφή με την πραγματικότητα.

Στην κλινική μου μελέτη με πάνω από 1000 εφήβους τα τελευταία 15 χρόνια, βρήκα το παλιό ρητό «Μια ουγκιά πρόληψης αξίζει όσο μια λίβρα θεραπείας» να ταιριάζει απόλυτα όταν μιλάμε για εθισμό στην τεχνολογία. Μόλις το παιδί περάσει τη διαχωριστική γραμμή του αληθινού τεχνολογικού εθισμού, η θεραπεία μπορεί να είναι πολύ δύσκολη. Για την ακρίβεια, βρήκα πολύ ευκολότερο να θεραπεύσω χρήστες ηρωίνης και κρυσταλλικής μεθαμφεταμίνης, παρά χαμένους στο μάτριξ video gamers ή εθισμένους στα social media και το Facebook.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του 2013 της αμερικανικης ακαδημίας παιδιάτρων, τα παιδιά ηλικίας 8-10 ετών ξοδεύουν 8 ώρες τη μέρα σε διάφορα ψηφιακά μέσα, ενώ οι έφηβοι περνούν 11 ώρες μπροστά σε οθόνες. 1 στα 3 παιδιά χρησιμοποιεί τάμπλετς ή κινητά πριν καν μιλήσουν. Σύμφωνα με το βιβλίο “Internet Addiction” της Dr. Kimberly Young, 18% των χρηστών του internet στη φάση του κολλεγίου υποφέρουν από τεχνολογικό εθισμό στις ΗΠΑ.

Μόλις ένας άνθρωπος περάσει στον ολοκληρωτικό εθισμό οποιουδήποτε τύπου, πρέπει πρώτα να αποτοξινωθεί ώστε να μπορέσει στη συνέχεια η οποιαδήποτε θεραπεία να έχει αποτέλεσμα. Με την τεχνολογία αυτό σημαίνει ολοκληρωτική αποχή από τα ψηφιακά μέσα: όχι υπολογιστές, όχι κινητά, όχι tablets. Σε προχωρημένα στάδια απαγορεύεται ακόμα και η τηλεόραση. Η συνήθης περίοδος αποχής είναι από 4 εως 6 βδομάδες, αυτός είναι ο χρόνος που χρειάζεται για ένα υπερδιεργεμένο νευρικό σύστημα να κάνει «επανεκκίνηση». Αλλά αυτό δεν είναι εύκολο στην τωρινή μας κοινωνία όπου οι οθόνες βρίσκονται παντού. Ένα άτομο μπορεί να ζήσει χωρίς ναρκωτικά ή αλκοόλ. Με τον τεχνολογικό εθισμό όμως είναι αδύνατο, υπάρχουν παντού ψηφιακοί πειρασμοί.

Οπότε πώς προστατεύουμε τα παιδιά μας από το να ξεπεράσουν το όριο; Δεν είναι εύκολο.

Το κλειδί είναι να αποτρέψεις το 4χρονο, 5χρονο ή 8χρονο σου από το να κολλήσει σε οθόνες. Αυτό σημαίνει Lego αντί για Minecraft, βιβλία αντί για iPads, φύση και άθληση αντί για τηλεόραση. Αν χρειαστεί, ζητήστε από το σχολείο του παιδιού σας να μην του δώσει τάμπλετ μέχρι να γινει 10 ετών (άλλοι συστήνουν 12)

Nα κάνετε ειλικρινείς συζητήσεις με το παιδί σας σχετικά με το γιατί του περιορίζετε την πρόσβασή του σε οθόνες. Να τρώτε φαγητό με τα παιδιά σας χωρίς ηλεκτρονικές συσκευές στο τραπέζι -ακριβώς όπως ο Steve Jobs είχε δείπνα με τα παιδιά του χωρίς τεχνολογία. Μην πέφτετε θύματα του «Ο γονιός είναι αφηρημένος», καθώς όπως ξέρουμε τα παιδιά κάνουν ότι βλέπουν.

Όταν μιλαω στα 9χρονα διδυμα αγόρια μου, τους εξηγώ με ειλικρίνεια το γιατί δεν θέλουμε να έχουν ταμπλετ ή να παιζουν βιντεοπαιχνίδια. Τους εξηγώ πως κάποια παιδιά παίζουν τόσο πολύ με τις συσκευές τους που δυσκολεύονται να σταματήσουν ή να κοντρολάρουν το πόσο θα παίξουν. Τα έχω βοηθήσει να καταλάβουν ότι αν μπλέξουν με οθόνες και παιχνίδια όπως κάποιοι άλλοι φιλοι τους, θα επηρεαστούν άλλα κομμάτια της ζωής τους: μπορεί να μην θέλουν πια να παίζουν μπέιζμπολ, να μην διαβάζουν συχνά βιβλία, να χάσουν το ενδιαφέρον τους στην επιστήμη και τη φύση και να κόψουν τη σχέση τους με τους αληθινούς τους φίλους. Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερος κόπος να πειστούν, καθώς έχουν δει από πρώτο χέρι τις αλλαγές στη ζωή κάποιων φίλων τους εξαιτίας της προσκόλλησης τους σε μια οθόνη.

Οι ψυχολόγοι καταλαβαίνουν πως η υγιής ανάπτυξη των παιδιών περιλαμβάνει επικοινωνία, δημιουργικό φανταστικό παιχνίδι και επαφή με τον αληθινό, φυσικό κόσμο. Δυστυχώς ο εθιστικός κόσμος της οθόνης θαμπώνει και εμποδίζει αυτές τις διαδικασίες υγιούς ανάπτυξης.

Ξέρουμε επίσης ότι τα παιδιά είναι πιο επιρρεπή σε εθισμούς όταν νιώθουν μόνα, αποξενωμένα και βαριούνται. Για αυτό πρέπει να βοηθάμε τα παιδιά να συνδέονται με αληθινές εμπειρίες ζωής και αληθινούς δεσμούς και σχέσεις. Το παιδί που ασχολείται με δημιουργικές δραστηριότητες και επικοινωνεί με την οικογένειά του έχει λιγότερες πιθανότητες να ξεφύγει στον ψηφιακό κόσμο φαντασίας. Αλλά ακόμα και ένα παιδί που λαμβάνει όλη την αγάπη και την υποστήριξη του κόσμου, κινδυνεύει να πέσει στο Μάτριξ, μόλις έρθει σε επαφή με τις οθόνες και νιώσει την επίδρασή τους. Άλλωστε, 1 στους 10 ανθρώπους έχουν από τη φύση τους έντονες τάσεις εθισμού.

Στο τέλος, η Σούζαν πήρε το τάμπλετ από το γιο της, όμως η θεραπεία ήταν μια ανηφόρα με πολλές λακούβες και οπισθοχωρήσεις Τέσσερα χρόνια αργότερα, με πολλή υποστήριξη, ο Τζον ειναι πολυ καλυτερα. Χρησιμοποιεί έναν υπολογιστή γραφείου και έχει βρει κάποια ισορροπία στη ζωή του: παίζει σε ομάδα και έχει αρκετούς φίλους στο σχολείο. Αλλά η μητέρα του είναι ακόμα σε επιφυλακή ως προς τη χρήση τεχνολογίας από μεριάς του, γιατί όπως κάθε εθισμός μπορεί κανείς εύκολα να ξαναυποκύψει σε κάποια στιγμή αδυναμίας. Το να προσέχει πως έχει υγιείς δραστηριότητες, ότι απουσιάζει ο υπολογιστής από το δωμάτιό του και το βραδινό φαγητό δεν συνοδεύεται από οποιαδήποτε μορφή τεχνολογίας είναι όλα κομμάτι της λύσης του προβλήματος.

Dr. Nicholas Kardaras
Πηγή
Tromaktiko

Δήμος Τρικκαίων – δήμος πρότυπο σε πολλά σημεία. Αλλά για να αποδεχθείς ένα πρότυπο πρέπει να μην είσαι ναρκισσιστής …

 

O Guardian αποθεώνει τα Τρίκαλα: Εδώ δεν χρειάζεται να ξέρεις έναν πολιτικό για να γίνει κάτι (εικόνες)

 

Ένα άρθρο – ύμνο για τα Τρίκαλα, φιλοξενεί σήμερα ο Guardian, τονίζοντας τα σπουδαία έργα που έχουν γίνει εκεί και το πόσο η τεχνολογία έχει αλλάξει τη ζωή των κατοίκων της.

Τα Τρίκαλα, στην αγροτική καρδιά της Ελλάδας, είναι μάλλον μία από αυτές τις υποψήφιες που δεν θα φανταζόταν ποτέ κανείς ότι μπορεί να αποτελούσε κορυφαία έξυπνη πόλη – αλλά οι καινοτομίες έχουν βελτιώσει τη ζωή των κατοίκων παρά την οικονομική κρίση.

«Στο παρελθόν, οι κάτοικοι έπρεπε να καλέσουν τον αντιδήμαρχο ακόμη και για να αλλάξουν μία λάμπα σε στύλο της ΔΕΗ» λέει η Σόνια Σοφού, αστυνομικός που έγινε δημόσιος υπάλληλος. «Τώρα, δεν χρειάζεται να ξέρεις έναν πολιτικό για να γίνει κάτι».

Η 37χρονη εργάζεται σκληρά στην αίθουσα ελέγχου των Τρικάλων, την πρώτη έξυπνη πόλη της Ελλάδας. Στον τοίχο, εννέα οθόνες με πολύχρωμους χάρτες και γραφήματα παρακολουθούν τη διαθεσιμότητα των χώρων στάθμευσης, την κατάσταση των φανών και των αγωγών ύδρευσης, τη θέση των φορτηγών σκουπιδιών και τον μηνιαίο προϋπολογισμό του δήμου.

Η κ. Σοφού απαντά στο τηλέφωνο, καταγράφει αναφορές για τη μη συλλογή σκουπιδιών και πεσμένων κλαδιών δέντρων στο σύστημα ηλεκτρονικών καταγγελιών της μικρής αυτής πόλης. Καθώς δουλεύει, οι πληροφορίες εμφανίζονται σε μία από τις οθόνες πάνω της.

Οι έξυπνες πόλεις – που συνήθως ορίζονται ως αυτές που χρησιμοποιούν τεχνολογία για τη βελτίωση των υπηρεσιών, την αύξηση της διαφάνειας και την αποτελεσματικότητά τους – πολλαπλασιάζονται σε όλο τον κόσμο. Ξεκίνησαν από την Ευρώπη και μπορούν να βρεθούν παντού, από την Ινδία μέχρι την Κορέα.

Με περισσότερα από τα 2/3 του παγκόσμιου πληθυσμού να αναμένεται να ζήσει στις πόλεις μέχρι το 2050, η εξεύρεση τρόπων για την καλύτερη εξυπηρέτηση των πόλεων για τους κατοίκους τους έχει καταστεί προτεραιότητα. Σημαντικές εταιρείες όπως η Intel, η Cisco Systems και η IBM συμμετέχουν στην έρευνα νέων εφαρμογών σε αυτόν τον αναπτυσσόμενο τομέα.

Ανάμεσα στα καταπράσινα χωράφια στην αγροτική καρδιά της Ελλάδας, η ιστορική πόλη των Τρικάλων – έχει 82.000 κατοίκους – δεν ήταν η πιο προφανής υποψήφια για την πρώτη έξυπνη πόλη του έθνους.

Η χώρα βρισκόταν στο μέσο μιας χρηματοπιστωτικής κρίσης και ο δήμος χρωστούσε περίπου 45 εκατομμύρια ευρώ, όταν έγινε δήμαρχος ο Δημήτρης Παπαστεργίου το 2014.  Δεν υπήρχε καθόλου προϋπολογισμός για τα μεγάλα, τεχνολογικά σχέδιά του.

Ωστόσο, μέσω συνεργασιών με εταίρους, όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία χρηματοδότησε το πρώτο λεωφορείο χωρίς οδηγό και εταιρείες όπως οι Sieben και Parkguru της Ελλάδας, τα Τρίκαλα έχουν αποκτήσει τη φήμη της πόλης της καινοτομίας, που χρονολογείται από το 2004, όταν το υπουργείο Οικονομικών της Ελλάδας την ονόμασε την πρώτη ψηφιακή πόλη του κράτους. Λίγο αργότερα, ορίστηκε ως μία από τις 21 πιο έξυπνες πόλεις στον κόσμο. Συμμετέχοντας σε έργα που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ και προσφέροντας θέση στις τοπικές τεχνολογικές εταιρείες για δοκιμές, η πόλη έχει μειώσει το χρέος της κατά 20 εκατομμύρια ευρώ.

Από όλα τα έργα, το σύστημα ηλεκτρονικών καταγγελιών είχε μία από τις μεγαλύτερες επιπτώσεις στη ζωή των κατοίκων. Από την αρχή του έτους, ο δήμος έχει λάβει περίπου 4.000 αιτήματα και σχόλια. Περίπου το 10% προέρχεται από μια εφαρμογή smartphone που κυκλοφόρησε πέρυσι, σύμφωνα με τον δήμο, και τα ζητήματα επιλύονται ταχύτερα (κατά μέσο όρο οκτώ ημέρες αντί για ένα μήνα) – και η όλη διαδικασία είναι πιο διαφανής.

Όσον αφορά άλλα projects, το πείραμα με τους αισθητήρες στα φώτα των δρόμων, έχει μειώσει τη χρήση ηλεκτρικής ενέργειας κατά 70%. Ή το σχέδιο της ΕΕ για τα μη επανδρωμένα λεωφορεία που λειτούργησε για 6 μήνες. Παρόλο που κράτησαν την οπτική ίνα για τον πιλότο, ο Παπαστεργίου παραδέχεται πως αυτό το τελευταίο έργο ήταν περισσότερο για να εμπνεύσει τους πολίτες παρά να βελτιώσει τη ζωή τους. «Το κύριο επίτευγμα ήταν να πείσουμε την κοινότητα ότι υπάρχει μια αλλαγή μπροστά μας και πως πρέπει να προσαρμοστούμε σε αυτήν».

Τα Τρίκαλα επίσης, είναι η μόνη πόλη στην Ελλάδα που έχει προμηθεύσει με Lego και ρομποτικά κιτ Raspberry Pi και τα 120 δημόσια σχολεία της, μια κίνηση την οποία πλήρωσε το e-Trikala, μια εταιρεία που δημιουργήθηκε το 2008 για να χρηματοδοτήσει την τοπική καινοτομία και που ανήκει κατά πλειοψηφία στο Δήμο.

Μακριά από τους διαδρόμους του 7ου Γυμνασίου Τρικάλων, ο καθηγητής Βασίλειος Σπάχος, παρουσιάζει το ρομποτικό του εργαστήριο – το πρώτο αυτού του μεγέθους σε ελληνικό δημόσιο σχολείο, που άνοιξε το 2015 με επιχορήγηση από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και υποστήριξη από το Δήμο. Μπροστά από χειροποίητες δημιουργίες , εξηγεί γιατί τέτοιες ευκαιρίες είναι τόσο σημαντικές για τη νεολαία των Τρικάλων.

«Έχει ανοίξει το μυαλό τους και έχουν βρει θέσεις εργασίας που δεν μπορούσαν καν να φανταστούν ότι υπάρχουν» λέει. «Για παράδειγμα, όταν ρώτησα έναν μαθητή τι θα κάνει μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς, μου είπε: ‘Θα γίνω γιατρός, αλλά γιατρός ρομποτικής’».

Πέρα από το τεχνικό κομμάτι, τα Τρίκαλα ήταν επίσης η πρώτη πόλη που εφάρμοσε στην πράξη την εθνική απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους το 2008, εργαζόμενη με τους ιδιοκτήτες τοπικών επιχειρήσεων και χρησιμοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να αξιοποιήσει τα οφέλη από το κόψιμο του καπνίσματος – αν και τα μπαρ και τα εστιατόρια αρχικά γκρίνιαζαν για την καταστολή.

Υπήρχαν επίσης καταγγελίες για την απομάκρυνση 80 θέσεων στάθμευσης προκειμένου να δημιουργηθεί χώρος για λωρίδες λεωφορείων χωρίς οδηγό, ειδικά όταν ο δήμος τις μετέτρεψε σε μόνιμους ποδηλατόδρομους μετά το πέρας του πιλοτικού προγράμματος.Ο Παπαστεργίου θυμάται ότι είχε δεχθεί τα πυρά ενός δημοτικού συμβούλου που του είπε ότι κάνει δύσκολη τη ζωή των κατοίκων με αυτοκίνητο, αλλά όπως λέει, είναι κάτι που το πήρε ως φιλοφρόνηση.

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ορισμένες από τις παλαιότερες γενιές περιφρονούν τις πρωτοβουλίες υψηλής τεχνολογίας χαρακτηρίζοντάς τες άσκοπες. «Υπάρχουν κάποιοι που σκέφτονται ότι δεν τα χρειαζόμαστε όλα αυτά» λέει ο 79χρονος συνταξιούχος Γιώργος Κυριακούλης, που έκανε μια βόλτα με το λεωφορείο χωρίς οδηγό, από περιέργεια. «Αλλά οι περισσότεροι από τους φίλους μου, είναι θετικοί σε αυτά τα νέα πράγματα».

Αυτή η αλλαγή στάσης είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα των Τρικάλων, λέει ο Παντολέων Σκαγιάννης, καθηγητής ειδικευμένος στην καινοτομία στο Τμήμα Σχεδιασμού και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. «Μπορεί να μην είναι τεχνολογία Nasa, αλλά δημιουργούν ένα περιβάλλον στο οποίο οι πολίτες βαθμιαία εισέρχονται και συνηθίζουν στην πληροφορική».

Η πόλη έχει μεγάλα σχέδια για το μέλλον. Τα Τρίκαλα θέλουν να ενταχθούν στο πρόγραμμα Activage της ΕΕ, το οποίο δοκιμάζει έξυπνα σπίτια που παρακολουθούν την υγεία των ηλικιωμένων κατοίκων ανιχνεύοντας την κίνηση και την κατανάλωση τροφίμων.

Τα Τρίκαλα θέλουν επίσης να αναπτύξουν περαιτέρω ένα γεωργικό έργο το οποίο χρησιμοποιεί την τεχνολογία για την καλλιέργεια αρχαίων φαρμακευτικών φυτών για την φαρμακευτική βιομηχανία.

Ελπίδα του δήμου είναι πως το πρόγραμμα τεχνολογικής γεωργίας θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας, ειδικά για τους νέους, και θα καταπολεμήσει ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στη Τρίκαλα και την Ελλάδα: το brain drain. Περίπου 420.000 Έλληνες, κυρίως νέοι απόφοιτοι, έχουν μεταναστεύσει μετά την οικονομική κρίση το 2008. Το ποσοστό ανεργίας των νέων, το οποίο περιλαμβάνει φοιτητές, έφτασε το 505 το 2013 και εξακολουθεί να κυμαίνεται γύρω στο 445, το υψηλότερο στην ΕΕ.

Για τον καθηγητή Σπάχο, η δημιουργία πιο έξυπνων πόλεων είναι το κλειδί για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος. «Η τεχνολογία είναι ο μόνος τομέας που δίνει στους νέους τα εργαλεία για να πετύχουν στη ζωή σήμερα, απλά κοιτάξτε τους πλούσιους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο» λέει κουνώντας το κεφάλι του. «Εάν η χώρα μας μπορούσε να ακολουθήσει το παράδειγμα αυτού του δήμου, ίσως θα μπορούσαμε να βγούμε από αυτή την κρίση».

πηγη

 

 

Ο αυταρχισμός των αιρετών των ΟΤΑ έχει αρχίσει να πλησιάζει τα όρια του φασισμού πλέον… χρησιμοποιούν το BULLYING ως μέσον πειθαναγκασμού στους συμπολίτες τους

Λαμία: Κτηνοτρόφος μήνυσε δήμαρχο, αντιδήμαρχο, Υπ.Πολ.Προστασίας και Διευθυντή της ΔΕΥΑΛ για τις πλημμύρες! (εικόνες-video)

«Πλημμυρίσαμε, ειδοποίησα τους υπεύθυνους του Δήμου όμως κανείς δεν έδωσε σημασία» καταγγέλλει ο ιδιοκτήτης κτηνοτροφικής μονάδας στη Μαγνησία Λαμίας που χθες το πρωί προχώρησε σε μηνύσεις εναντίον του Δημάρχου Λαμιέων, του αρμόδιου αντιδημάρχου, του υπεύθυνου πολιτικής προστασίας του δήμου και του διευθυντή της ΔΕΥΑΛ.

Η κτηνοτροφική μονάδα του Τάσου Κοντονίκου, βρίσκεται στην περιοχή της Μαγνησίας, πίσω από τις σχολές του ΟΑΕΔ. Μετά την πρόσφατη νεροποντή, όπως και κάθε φορά που βρέχει δυνατά, τα βοσκοτόπια γίνονται βάλτοι με λιμνάζοντα νερά ενώ ο χωμάτινος αγροτικός δρόμος από τις φερτές ύλες έχει υπερυψωθεί με αποτέλεσμα όλο το νερό που κατεβαίνει από ψηλά να μπαίνει στο χώρο που βρίσκονται τα ζώα και το κοντέινερ που ζει με τη γυναίκα του τις περισσότερες ώρες της ημέρας.

 

Σύμφωνα με την καταγγελία του κ. Κοντονίκου, υπάρχει και χειρότερο. Τα νερά που κατεβαίνουν στην περιοχή δεν είναι μόνο βρόχινα αλλά και λύματα από τον σκουπιδότοπο με αποτέλεσμα να μολύνονται τόσο οι βοσκότοποι όσο και τα χωράφια με τις ελιές.

Να σημειωθεί ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η οικογένεια αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα από την πλημμύρα μιας και στις 27 Φεβρουαρίου είχε υποστεί ζημιές όπως φαίνεται και σε σχετικό έγγραφο.

Χθες ο κ. ιδιοκτήτης της μονάδας κατέθεσε μήνυση στον Δήμαρχο Λαμιέων Νίκο Σταυρογιάννη, στον αντιδήμαρχο τεχνικών έργων Στέλιο Καραγιάννη, στον υπεύθυνο πολιτικής προστασίας του Δήμου Γιώργο Ζήσιμο και τον Διευθυντή της ΔΕΥΑΛ Ιωάννη Θεοδωρακόπουλο.

Να αφήνετε τους ανθρώπους στην ησυχία τους. Να μην τους εκβιάζετε συναισθήματα

 

Συγγνώμη, αυτή η μικρή πόρνη.

Να αφήνετε τους ανθρώπους στην ησυχία τους. Να μην τους εκβιάζετε συναισθήματα, να μην τους εκθειάζετε για να γίνεστε αρεστοί, να μην τους πολύ πλησιάζετε. Να είστε τόσο κοντά όσο αντέχετε.

Δεν χρειάζονται οι άνθρωποι ούτε πολύ παραμύθι, ούτε πολύ δήθεν ενδιαφέρον. Χρειάζονται ειλικρίνεια. Και εφόσον εσείς έχετε τσακωθεί μαζί της μην τολμάτε να κάνετε τους φίλους. Γνωρίζοντας τον κακό σας χαρακτήρα να προσέχετε και να φυλάγεστε.

Κανένας δεν αφήνεται χωρίς την θέληση του. Ξέρει ότι μπορεί να είστε σκάρτοι, όμως σας δίνει ευκαιρίες, όχι γιατί σας πιστεύει απαραίτητα, αλλά γιατί εκείνος δεν είναι ακόμα σκάρτος. Έχει μέσα στην καρδιά του την πίστη και την ελπίδα ότι εσείς ίσως δεν είστε σαν τους άλλους. Στο τέλος ξέρει, δεν πληγώνεται, απλά επιβεβαιώνεται για ακόμα μια φορά.

Δεν έπεσε έξω. Εσείς κολυμπούσατε χωρίς σωσίβιο. Εκείνος πνιγμένος ήταν ξανά και ξανά.

Τι κακό να του κάνει μια ρηχή θάλασσα που τσαλαβουτούσατε;
Εσείς θα μείνετε πάντα στα απόνερα και στα θολά. Εκείνος έχει μάθει στα βαθιά και στα σκούρα νερά να πνίγει τους καημούς του. Εκείνος δεν πνίγεται. Βουτάει στα κρύα νερά και εξαγνίζεται.

Να αφήνετε τους ανθρώπους στην ησυχία τους.
Εάν δεν έχετε καλή σχέση με την αγάπη μην πουλάτε αγάπη. Εάν σας στενεύει η ψυχή σας μην δοκιμάζετε ξένα συναισθήματα πάνω σας και μετά σας περισσεύουν.
Εάν εσείς, έχετε πληγωθει δεν σας φταίει ο άλλος να τον πληγώνεται.
Εάν δεν έχετε συστηθεί με την καρδιά σας δεν είναι ώρα για γνωριμίες.
Πηγαίνετε πιο κει να παίξετε.

Επιτέλους ψάξτε να βρείτε μια αλάνα σκουπιδιών να ρίχνετε μέσα τις αμαρτίες σας.
Αλλά αφήστε ήσυχους κάποιους ανθρώπους που δεν σας έχουν ενοχλήσει.
Δεν σας ζητήσανε να τους πλησιάσετε.
Μην τους χαραμίζετε.
Δεν είναι εύκολο να σας συγχωρούνε συνέχεια.

Έχει και η συγγνώμη πιά, γίνει μια πόρνη, που μπαίνει από στόμα σε στόμα. Το δικό σας. Και εσείς την καλό πληρώνετε.

Κείμενο : Μπέττυ Κούτσιου

 

πηγη

Η απαξίωση της πολιτικής,το λάιφσταϊλ,τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

 

Ζούμε στην εποχή της εικόνας, της ψεύτικης ευαισθησίας, του στημένου προφίλ, των επιφανειακών προσεγγίσεων, της ανθρωποφαγίας, της ψευδοκουλτούρας, της ατάκας, του νεοπλουτισμού και της πνευματικής υστέρησης.

Στην εποχή της προσποίησης, της ηρωοποίησης  των ανίκανων και των μέτριων, της παραπληροφόρησης, του εύκολου κέρδους, της στοχοποίησης των ικανών και της ανάδειξης των ελεγχόμενων. Στην εποχή του γλειψίματος, της ελεγχόμενης διαφθοράς, της ανυπαρξίας πραγματικών αρχών και αξιών.

Στην εποχή του κράτους που παραλύει από την γραφειοκρατία και την ευθυνοφοβία, των λειτουργών που αποφασίζουν με βάση την αντίδραση σε δημοσιεύματα στον τύπο ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, των πολιτικών που γονατίζουν στην ασυδοσία των συνδικαλιστών καθορίζοντας πολιτικές με βάση το πολιτικό κόστος. Στην εποχή που τα Εθνικά θέματα γίνονται αντικείμενο πολιτικής διαφοροποίησης και περιχαράκωσης κομματικών οπαδών.

Ζούμε στην εποχή που όλοι καταδικάζουν την πελατειακή σχέση, αλλά όλοι επιλέγουν τους εκλεκτούς τους με βάση ακριβώς αυτή. Στην εποχή που κάποιος Ψινάκης σούπερ σταρ παίρνει 60% και εκλέγεται δήμαρχος για να ψάχνουν μετά που ήταν ο δήμαρχος Μαραθώνα στις δολοφονικές πυρκαγιές. Στην εποχή που κάποια Κανέλλη με φωνασκίες στα πάνελ, καταγράφει σαρωτικές εκλογικές νίκες.

Ζούμε στην εποχή που αν δεν παρουσιαστείς στην παρέλαση υπερηφάνειας είσαι ρατσιστής και αν ψηφίσεις υπέρ της διδασκαλίας του ενωτικού δημοψηφίσματος στα σχολεία εθνικιστής. Στην εποχή που αν σέβεσαι τα Θεία και την εκκλησία οπισθοδρομικός. Στην εποχή που μόνο αν συμφωνήσεις με την ύψωση της σημαίας των ΛΟΑΤ στο κρατικό πανεπιστήμιο δέχεσαι την διαφορετικότητα.

Ζούμε στην εποχή που γέμισαν τα εθνικά κοινοβούλια από ηθοποιούς, παρουσιαστές, ποδοσφαιριστές, προπονητές κατά τα άλλα αξιαγάπητους.

Ζούμε στην εποχή που λίγοι γνωρίζουν τι ψηφίζουν αφού δεν αποτελεί προϋπόθεση για επανεκλογή αντίθετα ίσως. Όσο λιγότερα γνωρίζεις πιο εύκολα εκλέγεσαι. Στην εποχή που η πολιτική τοποθέτηση μόνο εχθρούς μπορεί να δημιουργεί, ενώ μια παρουσία και μια περιποιημένη σέλφι από κοινωνικές εκδηλώσεις προσθέτει στο πολιτικό εκτόπισμα. Αν αυτή μάλιστα συμπεριλαμβάνει και παιδιά ακόμη καλύτερα, έστω αν η αστυνομία φωνάζει για τους κινδύνους. Η δε παρουσία στην κηδεία της γιαγιάς ή στον γάμο της εγγονής κλειδώνει τους σταυρούς προτίμησης.

Ζούμε στην εποχή των σφουγγοκωλάριων που κερδίζουν την εύνοια του πολιτικού αρχηγού με το συνεχές σκύψιμο του κεφαλιού, αντί αυτή η εύνοια να κερδίζεται από αυτούς που έχουν γνώση και άποψη και τολμούν να την εκφράσουν.

Ζούμε στην εποχή της αλλαγής και το σύνθημα ψηφίστε νέους ή ψηφίστε γυναίκες να ηχεί καθημερινά στις προεκλογικές περιόδους, αντί το σύνθημα να είναι ψηφίστε ικανούς και ικανές! Στο κυπριακό κοινοβούλιο άλλαξαν τα πρόσωπα κατά 50% το 2011 και ανάλογα το 2016! Μήπως τελικά η συνταγή είναι αποτυχημένη;

Θα μου πείτε τι μου ήρθε σήμερα και τα γράφω όλα αυτά…

Είδα την ανάρτηση κάποιου φίλου που έλεγε…

Που είναι οι ηγέτες του Ελληνισμού;

Που να τους βρεις φίλε μου; Είναι στα αζήτητα!

*Βουλευτή ΔΗΣΥ

Tα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και όχι αυτή του Sigmalive.com

πηγη