Εγωισμός και αξιοπρέπεια. Δύο λέξεις εντελώς διαφορετικές

Εγωισμός και αξιοπρέπεια

 

Στις ημέρες μας, επικρατεί σύγχυση σε πολλά και διαφορετικά πράγματα και σε πολλές και σοβαρές έννοιες και λέξεις. Μία τρομερή σύγχυση επικρατεί ανάμεσα στις λέξεις εγωισμός και αξιοπρέπεια, δύο λέξεις που χρησιμοποιούνται τις περισσότερες φορές λανθασμένα και οι περισσότεροι δεν έχουν εντρυφήσει καν στο πραγματικό νόημά τους.

Η αξιοπρέπεια αφορά την προσωπική αυτοεκτίμηση του κάθε ανθρώπου, σχετίζεται με  τον τρόπο που κάποιος αντιμετωπίζει τον εαυτό του και τον προστατεύει από συμπεριφορές που τον μειώνουν και τον ευτελίζουν. Η αξιοπρέπεια συντελεί στη θετική εξέλιξη στη ζωή ενός ανθρώπου, διότι καθιστά ξεκάθαρα και στο ίδιο το άτομο αλλά και σε όλους τους υπόλοιπους τα προσωπικά του όρια , αλλά και μέχρι σε ποιο βαθμό μπορούν αυτά να καταπατηθούν από τους άλλους. Άρα, η αξιοπρέπεια είναι κάτι απαραίτητο και αναγκαίο για κάθε άνθρωπο που θέλει οι διαπροσωπικές του σχέσεις να είναι ισότιμες και υγιείς.

Από την άλλη, ο εγωισμός που χρησιμοποιείται τόσο πολύ ως λέξη, όχι μόνο δε χτίζει αλλά καταστρέφει. Ο εγωιστής άνθρωπος έχει τυφλωθεί από μία έπαρση και δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο από  το δικό  του εγώ. Ο εγωιστής ρίχνει πάντα στα άλλα άτομα τις ευθύνες για τις πράξεις του, δεν παραδέχεται ποτέ τα λάθη του-όπως και τα συναισθήματά του- διότι δεν θέλει ποτέ να δείξει τις αδύναμες πλευρές του.

Ο εγωισμός βρίσκεται σε τόσο υψηλό επίπεδο που, δυστυχώς, καθιστά αδύνατες τις υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι άνθρωποι στο τέλος να απομακρύνονται από τον εγωιστή. Άρα ο εγωισμός σε αντίθεση με την αξιοπρέπεια, όχι μόνο δεν προάγει κάτι θετικό, αλλά αντιθέτως δηλητηριάζει και καταστρέφει. Άρα βλέπουμε πια ξεκάθαρα ότι η αξιοπρέπεια αφορά τη θετική μας εξέλιξη και ανέλιξη στη ζωή, ενώ ο εγωισμός μας αποξενώνει από όλα τα καλά μας στοιχεία, καθιστώντας αδύνατη τη συνεννόηση και υγιή αλληλεπίδραση με τους άλλους ανθρώπους.

Η διαφορά λοιπόν των δύο είναι ότι η αξιοπρέπεια συντελεί στην υγιή σχέση του ατόμου με τον εαυτό του και τους άλλους, ενώ ο εγωισμός οδηγεί τον άνθρωπο σε έναν εσωτερικό μαρασμό και σε μία αποξένωση και από τον εαυτό και τους άλλους.
Πρέπει να βρούμε το σωστό τρόπο να χρησιμοποιούμε τις δύο αυτές λέξεις στις περιστάσεις της ζωής, ώστε να μη γίνεται παραποίηση της αληθινής έννοιάς και σημασίας του. Διότι είναι και οι δύο σημαντικές έννοιες που μπορούν και να χτίσουν, αλλά να γκρεμίσουν.

πηγη

https://www.e-psychology.gr/selfhelp/2049-egoismos-kai-axioprepeia.html

Η κακία ως ανθρώπινο χαρακτηριστικό

Η κακία υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους ή κάποιοι άνθρωποι είναι από τη φύση τους κακοί;

«Πάντα με ενοχλούσε η κακία στους ανθρώπους και πάντα είχα τον φόβο μήπως κι εγώ γίνω σαν αυτούς».

Είναι πολύ ενοχλητικό, εκνευριστικό και κάποιες φορές και πληγωτικό να συνειδητοποιείς ότι κάποιοι άνθρωποι λένε ή κάνουν πράγματα έχοντας ως μόνο κίνητρο την κακία, το οποίο θα μπορούσε να είναι και ένα μη συνειδητό κίνητρο, που έχει όμως το ίδιο αποτέλεσμα.

Και τότε αναρωτιέσαι: το συνειδητοποιούν ή είναι τόση η κακία που έχουν που δεν μπορούν ούτε να συναισθανθούν τον άλλο; Λες κάτι και δεν σκέφτεσαι καν πόσο προσβλητικό ή υποτιμητικό είναι για τον άλλο… Και δεν έχεις κανένα όφελος από αυτό… όποτε γιατί τόση κακία χωρίς λόγο; Κάποιος παίρνει ικανοποίηση από αυτή τη διαδικασία; Θεωρεί ότι έτσι βοηθάει τον άλλο ή απλά δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς κάνει;

Ίσως, η κακία δεν επιτρέπει την ύπαρξη ενσυναίσθησης ή μπορεί η απουσία ενσυναίσθησης να οδηγεί σε αυξημένα επίπεδα κακίας, αφού δεν υπάρχει κανενός είδους φίλτρο για λόγια και πράξεις του ατόμου. Και δεν σκέφτεσαι αυτό ψάχνοντας δικαιολογίες για την ύπαρξη της κακίας, απλά έχεις ανάγκη από μια εξήγηση, αφού αυτό σου φαίνεται τόσο απάνθρωπο και εκτός πραγματικότητας…

Ίσως, η κακία συνδέεται με έντονα συναισθήματα ζήλιας και φθόνου, ή με έντονα αισθήματα κατωτερότητας. Εκδηλώνοντας ή νιώθοντας κακία για τους άλλους νιώθουμε λίγο καλύτερα με τον εαυτό μας, υποτιμώντας όλους τους άλλους μπορούμε να εξυψώσουμε τον εαυτό μας, βρίσκοντας διαρκώς ψεγάδια στους άλλους νιώθουμε ότι είμαστε καλύτεροι. Και εν μέρει όλοι οι άνθρωποι το κάνουν αυτό, όταν όμως γίνεται συστηματικά, τότε το μόνο που καταφέρνουμε είναι να νιώθουμε ότι δεν υπάρχει κανείς γύρω μας, που αξίζει την προσοχή μας, το ενδιαφέρον μας, την αγάπη μας και οποιοδήποτε άλλο θετικό συναίσθημα. Και δεν φταίνε οι άνθρωποι που έχουμε γύρω μας, η κακία που νιώθουμε από εμάς ξεκίνησε.

Η κακία είναι σαν να έχεις διαρκώς μια αρνητική ενέργεια που σε οδηγεί σε αρνητικές σκέψεις για τους άλλους γύρω σου. Όμως, πόσο θετικός άνθρωπος μπορεί να είσαι ακόμα και για τον ίδιο σου τον εαυτό όταν σε κατακλύζει τόση αρνητική ενέργεια;

Κακία: από αδιαφορία ή άγνοια δε σκέφτεσαι πόσο βλαπτικός, προσβλητικός ή σκληρός είσαι με τους άλλους. Δεν μπαίνεις στη διαδικασία να σκεφτείς πώς νιώθει ο άλλος με αυτά που λες ή κάνεις…

Όλοι έχουμε μια πιο σκοτεινή πλευρά που υποκινείται από την κακία και ποικίλα αρνητικά συναισθήματα και συμπεριφορές, όμως, το θέμα είναι σε ποιο βαθμό εκφράζουμε αυτές τις σκοτεινές πλευρές του χαρακτήρα μας. Μέσα σε κάθε άνθρωπο συνυπάρχουν τα καλά και τα κακά στοιχεία, οι καλές και οι κακές πλευρές του χαρακτήρα του, οι καλές και οι κακές συμπεριφορές. Αυτό που διαφοροποιείται είναι ο βαθμός και η έκταση που είναι εμφανής η κακία. Δεν έχει σημασία αν η κακία είναι έμφυτο ή όχι χαρακτηριστικό, αν κληρονομείται ή όχι, το θέμα είναι πώς μπορούμε εμείς να επιλέξουμε να κυριαρχήσουμε πάνω σε αυτό το χαρακτηριστικό και να προσπαθήσουμε να το μειώσουμε, όχι για λόγους ηθικής, αλλά γιατί έτσι θα μπορέσουμε εμείς να αναπτυχθούμε, να προχωρήσουμε, να γίνουμε ολοκληρωμένα όντα, παίρνοντας από κάθε βίωμα, από κάθε άνθρωπο, από κάθε κατάσταση τα καλά στοιχεία που έχει, τα θετικά που μπορούμε να κρατήσουμε.

Δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι, υπάρχουν συμπεριφορές που υποκινούνται από απερισκεψία, εγωισμό, ανασφάλεια, μικροψυχία, ψέμα, απουσία ενσυναίσθησης, αγένεια, αδιαφορία, εγωκεντρικότητα και εγωπάθεια… Αν μπορούσαμε να σκεφτούμε λίγο περισσότερο τον άλλο απέναντί μας, αν μπορούσαμε να δούμε τον άλλο και να μπούμε για λίγο στη θέση του θα μειώναμε αρκετά συμπεριφορές ή στοιχεία του χαρακτήρα μας, συναισθήματα ή σκέψεις που ακολουθούνται ή εκδηλώνονται με κακία. Αν σεβόμασταν λίγο περισσότερο τα όρια και τις ανάγκες των ανθρώπων γύρω μας, αν μπορούσαμε να μην κάνουμε στους άλλους όσα δεν θα θέλαμε να κάνουν οι άλλοι σε εμάς, ίσως, θα μειώναμε την κακία που εκδηλώναμε.

Όλοι έχουμε παρατηρήσει ανθρώπους γύρω μας που σκεφτόμαστε πως συμπεριφέρονται με κακία, ανθρώπους χωρίς ηθικούς φραγμούς και όρια, χωρίς σεβασμό, με έντονη κριτική και υποτιμητική διάθεση, με τάσεις εκμετάλλευσης, με τάσεις μυθομανίας και χρήσης ψεμάτων. Πριν πληγωθούμε από κάποιον άνθρωπο που έχει τέτοιου είδους χαρακτηριστικά ας προσπαθήσουμε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, κρατώντας απόσταση, αντιμετωπίζοντας με λύπηση ένα τέτοιο άτομο, χωρίς όμως να απαντούμε με τον ίδιο τρόπο. Δεν θα μας βοηθήσει σε κάτι να απαντήσουμε με κακία στην κακία. Το μόνο που καταφέρνει η κακία είναι να μας δηλητηριάζει, να μας κάνει να χάνουμε τον εαυτό μας, να αναλωνόμαστε, να φθειρόμαστε… Σίγουρα, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον άλλο και να τον κάνουμε να δει την κακία την οποία εκδηλώνει, μπορούμε όμως να προστατέψουμε τον εαυτό μας από την κακία των άλλων.

 Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος- Κοινωνιολόγος, MSc.

http://papadopsixologos.blogspot.gr/2016/05/blog-post_22.html

4 Λόγοι που Ορισμένοι Άνθρωποι Φέρονται με Κακία στους Άλλους

 

Οι άνθρωποι γενικότερα, είμαστε ιδιαιτέρως κοινωνικά όντα που έχουν ανάγκη από θετικές σχέσεις. Επομένως, μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε τα κίνητρα που έχουμε για να τα πηγαίνουμε καλά με τους άλλους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα, δεν θα υπήρχε καμία πιθανότητα ύπαρξης της κοινωνίας μας, αν ιστορικά οι άνθρωποι δε συνεργάζονταν και δεν τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους σε ένα μεγάλο βαθμό.

Ωστόσο, πολύ συχνά βλάπτουν εσκεμμένα ο ένας τον άλλον. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Γιατί οι άνθρωποι θέλουν κάποιες φορές να πληγώσουν και να βλάψουν τους άλλους;

Δεκαετίες έρευνας αποδεικνύουν ότι πίσω από τη δημοφιλή πεποίθηση πως οι άνθρωποι γίνονται κακοί όταν θέλουν να αισθανθούν καλύτερα για τον εαυτό τους, κρύβεται μία μεγάλη αλήθεια.

1. Η Θετική Ιδιαιτερότητα

Η θεωρία της «κοινωνικής ταυτότητας», υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι έχουν μια βασική ψυχολογική ανάγκη για «θετική ιδιαιτερότητα». Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι έχουν μία θετικά προσδιορισμένη ανάγκη να αισθάνονται μοναδικοί σε σχέση με τους γύρω τους. Καθώς από τη φύση τους, έχουν την τάση να σχηματίζουν ομάδες, αυτή η ανάγκη για θετική διάκριση, επεκτείνεται και στις ομάδες που ανήκουν. Δηλαδή, τείνουν να βλέπουν πιο ευνοϊκά τις ομάδες που ανήκουν, παρά τις ομάδες που δεν ανήκουν. Και ως εκ τούτου, έχουν την τάση να βλέπουν λιγότερο θετικά τους ανθρώπους που δεν αποτελούν μέρος μίας ομάδας σε σχέση με αυτούς που ανήκουν κάπου.

Επίσης, αυτό είναι ιδιαίτερα πιθανό να συμβεί, όταν υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των ομάδων ή όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι η ταυτότητα της ομάδας τους δοκιμάζεται η αμφισβητείται. Μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί για τη εξέταση αυτής της πεποίθησης, διαπιστώνουν ότι οι άνθρωποι γενικότερα εμφανίζουν ενδείξεις ευνοιοκρατίας για την ομάδα τους, και επιπλέον, ενισχύεται θετικά η αυτοεκτίμηση τους και το αίσθημα της θετικότητας προς την ομάδας τους, όταν διαγράφονται άλλα μέλη από την ομάδα και θεωρούνται ως «παρείσακτα».

2. Οι Μειονεκτικές Συγκρίσεις

Η θεωρία της «κοινωνικής σύγκρισης», υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι από τη φύση τους κάνουν συγκρίσεις με άλλους ανθρώπους και ότι αυτές οι συγκρίσεις μπορούν συχνά να μας κάνουν να αισθανόμαστε χειρότερα ή καλύτερα για τους εαυτούς μας. Καθώς, σε γενικές γραμμές προτιμάμε να αισθανόμαστε καλά, είμαστε επιρρεπείς στο να κάνουμε συγκρίσεις που θα μας επιτρέψουν να δούμε μειονεκτικά άλλους ανθρώπους.

Επιπλέον, η έρευνα που βασίζεται σε αυτή τη θεωρία, υποστηρίζει επίσης την ιδέα ότι οι άνθρωποι είναι πιο αρνητικοί απέναντι στους άλλους όταν νιώθουν ότι τους έχουν προσβάλει ή τους έχουν υποτιμήσει και ότι έτσι μπορούν να αισθάνονται καλύτερα για τον εαυτό τους και να βοηθηθούν στην αποκατάσταση της αυτοεκτίμησης τους.

Ένα παράδειγμα αυτού, μπορεί να δοθεί σε μια μελέτη, κατά την οποία όταν είπαν στους συμμετέχοντες ότι δεν ήταν ελκυστικοί, χρησιμοποιώντας πλαστή ανατροφοδότηση, βαθμολόγησαν τους άλλους, όχι μόνο ως λιγότερο ελκυστικούς, αλλά και ως λιγότερο έξυπνους και ευγενικούς σε σύγκριση με την ανατροφοδότηση ότι ήταν ελκυστικοί. Συνοψίζοντας, όταν οι συμμετέχοντες ένιωθαν προσβεβλημένοι, ήταν πιθανότερο να υποβιβάσουν τους άλλους.

3. Η Κλασική Προβολή

Ο Freud υποστήριξε δεκαετίες πριν, ότι οι άνθρωποι ένιωθαν καλά με τον εαυτό τους και τα ελαττώματά τους, όταν πίστευαν ότι και άλλα άτομα είχαν τα ίδια αρνητικά χαρακτηριστικά με αυτούς. Βασικά, αν υποθέσουμε ότι αισθάνεστε ανέντιμοι, τότε είναι πιο πιθανό να βλέπετε τους άλλους ανθρώπους ως επίσης ανέντιμους και αυτό σας κάνει κατά μία έννοια, να αισθάνεστε πιο έντιμοι από αυτούς.

Υπάρχουν διάφορες μελέτες που υποστηρίζουν αυτή την ιδέα. Σε μια μελέτη, όταν είπαν σε κάποιους συμμετέχοντες ότι είχαν υψηλά επίπεδα εσωτερικού θυμού, πίστευαν ότι και τα άλλα άτομα εξέφραζαν θυμό και με αυτό τον τρόπο, ένιωθαν ότι δεν είχαν ιδιαίτερο θυμό μέσα τους.

4. Η Απειλή του «Εγώ»

Οι ψυχολόγοι έχουν ανακαλύψει ότι όταν απειλείται η αυτοεκτίμησή μας, εκδηλώνουμε αρκετή επιθετικότητα. Με άλλα λόγια, σε γενικές γραμμές, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν οι άνθρωποι αισθάνονται καλά ή άσχημα για τον εαυτό τους. Αυτό που έχει σημασία, είναι ότι εκείνη τη στιγμή που επιτίθενται, αισθάνονται χειρότερα για τον εαυτό τους από ό,τι συνήθως.

Αυτό το πεδίο έρευνας, έχει διαπιστώσει ότι η απειλούμενη αυτοεκτίμηση συνδέεται με ένα ευρύ φάσμα αυξημένων επιθετικών συμπεριφορών. Για παράδειγμα, όταν οι άνθρωποι νιώσουν προσβεβλημένοι, σε αντίθεση με το να λαμβάνουν εκτίμηση, είναι αρκετά πιθανό να κάνουν προσβλητικά σχόλια σε κάποιο άλλο άτομο.

Συμπέρασμα

Είτε αφορά στην προώθηση των ομάδων μας είτε των εαυτών μας, έχουμε την τάση να είμαστε πιο επιθετικοί, όταν η αυτοεκτίμηση μας αμφισβητείται και όταν δεν νιώθουμε ιδιαίτερα θετικά συναισθήματα για τους εαυτούς μας.

Όταν απειλείται η αυτοεκτίμησή μας, τότε είναι πιθανό να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με ανθρώπους που νομίζουμε ότι είναι σε χειρότερη θέση από εμάς, ώστε να βλέπουμε ότι έχουν περισσότερα αρνητικά χαρακτηριστικά από εμάς, προκειμένου να υποβαθμίσουμε τα άτομα που δεν είναι μέλη των ομάδων μας, καθώς και για να εκφράσουμε πιο άμεση επιθετικότητα προς τους ανθρώπους γενικότερα.

Η προσβολή, η υποτίμηση ή η επίκριση άλλων ανθρώπων μπορεί να δείξει πολλά περισσότερα για το πώς αισθάνεστε εσείς για τον εαυτό σας, παρά για το χαρακτήρα του άλλου προσώπου. Η ανασφάλεια για τους ίδιους μας τους εαυτούς μας, ευθύνεται σε ένα μεγάλο βαθμό για την αποτύπωση της σκληρότητας που υπάρχει σήμερα στην κοινωνία.

————————————–

Πηγή: psychologytoday.com

Συγγραφέας: Nathan A. Heflick

Απόδοση – Επιμέλεια: Ομάδα psychologynow

Οι αδέσποτοι σκύλοι «απειλή» για τα οικοσυστήματα

Επτά στους δέκα σκύλους είναι αδέσποτοι παγκοσμίως και πλήττουν την άγρια ζωή

Οι αδέσποτοι σκύλοι «απειλή» για τα οικοσυστήματα
Γεννημένοι κυνυγοί, οι σκύλοι κυνηγούν και σκοτώνουν μικρά ζώα, ακόμα και ως παιχνίδι Πηγή: Reuters

Λονδίνο

Από τα 750 εκατομμύρια σκυλιά που εκτιμάται ότι ζουν σήμερα σε όλο τον κόσμο, περίπου επτά στα δέκα είναι αδέσποτα. Και, όπως φαίνεται, ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου δεν είναι και φίλος της άγριας ζωής.

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης επανεξέτασαν την (περιορισμένη) διαθέσιμη βιβλιογραφία για το θέμα και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα αδέσποτα κυρίως σκυλιά αποτελούν πληγή για τα οικοσυστήματα.

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Βiological Conservation», έρχεται να προστεθεί σε πρόσφατη έρευνα για τις γάτες. Η έρευνα έδειχνε ότι οι γάτες, κυρίως οι αδέσποτες σκοτώνουν κάθε χρόνο γύρω στα 30 δισεκατομμύρια ζώα, μόνο στην περιοχή των ΗΠΑ.

Σκύλος: δημιούργημα και ευθύνη του ανθρώπου

Ενδημικοί πληθυσμοί σκύλων δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο, αφού ο σκύλος είναι μια εξημερωμένη μορφή του λύκου που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο. Ακόμα και τα αγριόσκυλα της Αφρικής και τα ντίνγκο, τα αγριόσκυλα της Αυστραλίας, είναι στην πραγματικότητα απόγονοι κατοικίδιων σκύλων που έμειναν αδέσποτοι.

Και, παρόλο που ο άνθρωπος εξαφάνισε εσκεμμένα το λύκο από πολλές περιοχές, δεν φρόντισε να προλάβει το πρόβλημα των αδέσποτων σκύλων.

Η κατάσταση είναι αναμενόμενο να δημιουργεί οικολογικά προβλήματα, κυρίως σε μικρά νησιά χωρίς φυσικούς θηρευτές, αφού ο σκύλος παραμένει κυνηγός εκ φύσεως και θα επιτεθεί σε κάθε μικρό ζώο αν του δοθεί η ευκαιρία.

Σε μια προσπάθεια να εκτιμήσουν το μέγεθος του προβλήματος, ο δρ Ντέιβιντ Μακντόναλντ και οι συνεργάτες του στην Οξφόρδη πραγματοποίησαν μια μετα-ανάλυση 69 προηγούμενων μελετών για τη σχέση των σκύλων με την άγρια ζωή σε μη αστικές περιοχές. Όλες αυτές οι δημοσιεύσεις εκτός από τρεις διαπίστωναν ότι οι αδέσποτοι σκύλοι έχουν επιπτώσεις στα οικοσυστήματα, κυρίως λόγω της δράσης τους ως θηρευτών. Ο παγκόσμιος πληθυσμός των σκύλων εκτιμάται στα 750 εκατ. από τα οποία το 75% εκτιμάται ότι αντιστοιχεί στα αδέσποτα.

Μερικά παραδείγματα:

  • Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ένας και μόνο γερμανικός ποιμενικός στο δάσος του Γουαϊτίνγκι της Νέας Ζηλανδίας σκότωσε έως και 500 κίβι, απειλούμενα ενδημικά πτηνά. Το σκυλί είχε κολάρο, ιδιοκτήτης όμως δεν βρέθηκε.
  • Το 2006, μια αγέλη 12 αδέσποτων σκυλιών βρέθηκε να εξολοθρεύει ένα απειλούμενο είδος βατράχου στο μικρό νησί Βίουα των Φίτζι. Δέκα από αυτά τελικά εξημερώθηκαν και απομακρύνθηκαν, και τα άλλα δύο θανατώθηκαν.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι οι έρευνες που έχουν γίνει ως σήμερα για τα αδέσποτα σκυλιά επικεντρώνονται στη μετάδοση ασθενειών όπως η λύσσα και τείνουν να αγνοούν τις ευρύτερες οικολογικές επιπτώσεις.

Παρενέργειες στα οικοσυστήματα και από τις ασθένειες

Ακόμα και οι ασθένειες πάντως που μεταφέρουν οι σκύλοι μπορούν από μόνες τους να έχουν παρενέργειες στα οικοσυστήματα, όπως στην περίπτωση της λύσσας που μεταδίδεται σε πολλά άλλα θηλαστικά, ακόμα και στον εξαιρετικά σπάνιο λύκο της Αιθιοπίας.

«Παρά την αυξανόμενη αναγνώριση των δυνητικών προβλημάτων που δημιουργούν οι σκύλοι για την άγρια ζωή, η βιβλιογραφία που εξετάσαμε προσφέρει ελάχιστες λύσεις σε θέματα διατήρησης του περιβάλλοντος, ιδιαίτερα για προβλήματα που δεν σχετίζονται με ασθένειες» γράφουν οι ερευνητές.

Επισημαίνουν ότι οι αρχές είναι συνήθως απρόθυμες να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα επειδή η θανάτωση των αδέσποτων δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή και το κόστος άλλων μέτρων, όπως η παρακολούθηση και η στείρωση, θεωρείται απαγορευτικό. Σίγουρα όμως η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει όσους εγκαταλείπουν αδέσποτο τον καλύτερο φίλο τους.

Γιατρός του Παίδων περιγράφει τι συμβαίνει στις εφημερίες: Οικογένειες Ρομά βρίζουν, απειλούν, καταλαμβάνουν χώρους

 

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ»

Η κατάσταση που επικρατεί τις τελευταίες ημέρες στο Μενίδι μετά τον θάνατο του 11χρονου Μάριου, φέρνει στο φως της δημοσιότητας και άλλα ζητήματα παραβατικότητας από Ρομά.

Πολύ συχνό φαινόμενο είναι οι εντάσεις που δημιουργούνται μέσα στα νοσοκομεία. Γιατρός του νοσοκομείου Παίδων σε επικοινωνία με το iefimerida περιέγραψε την κατάσταση στο νοσοκομείο τις ημέρες των εφημεριών.

«Βρίζουν, απειλούν, έρχονται στα χέρια με τους υπόλοιπους ασθενείς και τους γιατρούς»

«Αλίμονο σε όποιον γιατρό ή νοσηλευτή δεν τους εξυπηρετήσει»
«Η κατάσταση στο νοσοκομείο είναι απελπιστική. Οικογένειες Ρομά, ανάμεσα τους και κάποιες που απασχόλησαν πρόσφατα την κοινή γνώμη, έρχονται ομαδικά στο νοσοκομείο και αλίμονο σε όποιον γιατρό ή νοσηλευτή δεν τους εξυπηρετήσει. Βρίζουν,απειλούν, έρχονται στα χέρια με τους υπόλοιπους ασθενείς και τους γιατρούς. Η κατάσταση είναι εφιαλτική και δυσκολεύει το έργο μας», περιγράφει ο γιατρός.
Μάλιστα τα προβλήματα δεν περιορίζονται στις απειλές, αλλά δημιουργούνται και αντικειμενικά προβλήματα που δυσκολεύουν γιατρούς και νοσηλευτές να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. «Καταλαμβάνουν τους χώρου του νοσοκομείου, ξαπλώνουν στα πατώματα ή στο προαύλιο. Παρκάρουν τα αγροτικά σε χώρους όπου στρίβουν τα ασθενοφόρα ή είναι τα πάρκινγκ των γιατρών».

Η απάντηση της αστυνομίας: «Ελάτε να κάνετε μήνυση» 
Το πρόβλημα και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η απουσία της αστυνομίας. « Όταν η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο καλούμε την Αμεση Δράση. Η απάντηση συνήθως όμως είναι: «Ελάτε να κάνετε μήνυση». «Είναι δυνατόν γιατρός όπως εγώ να αφήσει την βάρδια του να κινδυνέψουν ανθρώπινες ζωές, για να πάει να κάνει μήνυση;», λέει ο γιατρός που βρίσκεται στο Νοσοκομείο σχεδόν 20 χρόνια.

Πολλά τα περιστατικά κλοπών 
«Αφήστε τα περιστατικά των κλοπών. Καθημερινά ενημερώνουμε τους ασθενείς να είναι ιδιαιτέρως προσεχτικοί με τα προσωπικά τους αντικείμενα. Κινητά και χρήματα κάνουν φτερά μέσα από τους θαλάμους νοσηλείας και στα επείγοντα περιστατικά», αναφέρει ο γιατρός.
Τέλος θέλω να επισημάνω ότι το 99% των Ρομά που έρχονται στο νοσοκομείο δηλώνουν ανασφάλιστοι και δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ για το πολύπαθο σύστημα υγείας, σε αντίθεση με τους ασφαλισμένους, που καλούνται να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να κάνουν τις εξετάσεις τους και στη συνέχεια να πάρουν ένα ποσοστό από τα ταμεία τους».

«Εμείς δεν ξεχωρίζουμε τους Ρομά από τους υπόλοιπους ασθενείς μας. Κάνουμε τη δουλεία μας με ευσυνειδησία»

Οι γιατροί δεν ξεχωρίζουν ασθενείς
Παρά τα πολλά και αντικειμενικά προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν καθημερινά οι γιατροί ξεκαθαρίζουν πως όλους τους ασθενείς τους αντιμετωπίζουν το ίδιο. «Εμείς δεν ξεχωρίζουμε τους Ρομά από τους υπόλοιπους ασθενείς μας. Κάνουμε τη δουλεία μας με ευσυνειδησία». Ωστόσο κάνουν έκκληση «αυτά τα φαινόμενα πρέπει να σταματήσουν για να μπορούμε να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας με αξιοπρέπεια και να μην κινδυνεύουμε κάθε βράδυ. Είναι άμεση ανάγκη η πολιτεία να λάβει μέτρα και να μην κρύβει αυτό το τεράστιο θέμα που αντιμετωπίζουν όλα τα νοσοκομεία κάτω από το χαλί…»

Φιλόζωοι σκυλόφιλοι κυνολάτραι και λοιπαί συμμαχικαί ἀντικοινωνικαί δυνάμεις

Oι απάνθρωποι φίλοι των ζώων

 

Στοργή προς τα ζώα και στοργή προς τους ανθρώπους δεν συμπίπτουσι πάντοτε εν τοις αυτοίς ατόμοις· το δε περιεργότερον είναι ότι πολλάκις συμβαίνει το εναντίον, ίσως διότι, ως λέγει ο Πλούταρχος, όταν η ψυχή του ανθρώπου είναι κενή πάσης ευγενούς αγάπης, αναγκάζεται να επιδαψιλεύη τα τρυφερά αισθήματα αυτού επί αναξίων και μηδαμινών όντων.

O Γεώργιος Δυβάλ, ο συλλέξας πολλά ανέκδοτα περί της Γαλλικής Eπαναστάσεως, διηγείται ότι έν εκ των κυριωτέρων χαρακτηριστικών των αιμοχαρών ηρώων αυτής ήτο η προς τα ζώα αγάπη. O Kούθων είχεν ιδιάζουσαν στοργήν διά μικρόν κύνα τον οποίον αείποτε εκράτει επί του στήθους αυτού, έτι και εντός αυτής της Bουλής. O Σωνέτ κατά τας ώρας της αναπαύσεώς του εφρόντιζεν ορνιθώνα. O σκληροκάρδιος Φουρνιέ έφερεν επί των ώμων αυτού μικρόν σκίουρον δεδεμένον υπό αργυράς αλύσου. O Πάνις έτρεφεν υπερβολικήν αφοσίωσιν διά δύο χρυσούς φασιανούς και ο φοβερός Mαρά, όστις ουδέ κατά μίαν ηλάττου τον αριθμόν των 300.000 κεφαλών ας εζήτει, διήγεν ολοκλήρους ώρας εν τη αθώα ασχολία του ανατρέφειν περιστεράς. O Bιλλώδ, λέγει ο λόρδος Mακώλαι, διεσκέδαζε τον καιρόν αυτού εν τη εξορία, εις ην αγανακτούσα η Γαλλία τον έπεμψε, διδάσκων ψιττακούς να λαλώσιν.

O αιμοβόρος Σερζάντ ήτο φίλος των κυνών. Mίαν ημέραν κυρία τις ήλθε να επικαλεσθή την προστασίαν αυτού υπέρ συγγενούς φυλακισμένου εν Aββαίη. Δάκρυα και παρακλήσεις δεν ηδυνήθησαν να μαλάξωσι την θηριώδη καρδίαν του Σερζάντ, όστις ουδέ καν απάντησιν κατεδέχθη να τη δώση. H τάλαινα γυνή απελπισθείσα προετοιμάζετο να αναχωρήση ότε ακουσίως επάτησε τον πόδα μικρού κυνός κοιμωμένου πλησίον της θύρας. «Kυρία», εξεφώνησε παραφερόμενος υπό αγανακτήσεως ο Σερζάντ, «δεν έχετε λοιπόν ευσπλαχνίαν;»

Aι γαλαί ήσαν η αδυναμία του καρδιναλίου Pισελιέ. O θάλαμός του ήτο πλήρης αυτών· παίζων δε με τα ζώα ταύτα εδαπάνει ευφροσύνως ο τύραννος τας ώρας της αναπαύσεως.
H κ. δε Pιέ αναφέρει το εξής παράδειγμα απανθρώπων και φιλοζώων ―αν η λέξις μοι επιτρέπεται― αισθημάτων υπαρχόντων συνάμα εν τη καρδία γυναικός:
«Yπάρχουσι γυναίκες αίτινες έχουσι καρδίαν μόνον διά τα ζώα. O πίθηξ της μαρκησίας δε *** εδάγκασε τον βραχίονα μιας των υπηρετριών αυτής τόσον σοβαρώς ώστε επί τινα χρόνον και η ζωή της δυστυχούς εκινδύνευσε. Aν και η μαρκησία επέπληξε τον πίθηκά της εμποδίζουσα αυτόν να δαγκάνη τοιουτοτρόπως άλλοτε, ο βραχίων της υπηρετρίας ουχ ήττον απεκόπη. Oλίγας ημέρας έπειτα η μαρκησία βλέπουσα ότι η υπηρέτρια δεν ηδύνατο να εκτελή τας αυτάς ως πριν υπηρεσίας την απέπεμψε μετά της αορίστου υποσχέσεως ότι ήθελε φροντίσει δι’ αυτήν. Oνειδιζομένη δε ποτέ διά την απανθρωπίαν της πράξεώς της απήντησε, “Tι ηθέλατε να κάμω με την υπηρέτριαν εκείνην; Eίχε μόνον ένα βραχίονα.”»

Περί των τοιούτων γυναικών ωμίλησε και ο Iουβενάλης:
«H πρώτη θέσις εν τη καρδία γυναικός ήτις ουδέ τον εραστήν, ουδέ τον σύζυγόν της αγαπά, κατέχεται πάντοτε υπό ζώου. Kαι την ζωήν αυτής ήθελε προθύμως θυσιάσει εάν δι’ αυτής ηδύνατο να σώση την ύπαρξιν του κυνός, της γαλής, ή του πτηνού αυτής».

Κ.Π. Καβάφης, Τα πεζά (1882;-1931)

http://www.kavafis.gr/prose/content.asp?id=311&cat=6

Βρίζεις; Δες τι σημαίνει αυτό για σένα

 

Αν υποσχέθηκες στον εαυτό σου ότι θα βρίζεις λιγότερο, ίσως θα πρέπει να το ξανασκεφτείς μόλις διαβάσεις την παρακάτω έρευνα…

Επιστήμονες από τα πανεπιστήμια του Hong Kong, του Stanford, του Cambridge και του Maastricht, δημοσίευσαν τα αποτελέσματα της έρευνας με τίτλο «Frankly, we don’t give a damn: η σχέση ανάμεσα στη βωμολοχία και την ειλικρίνεια». Όπως καταλαβαίνεις αυτά τα δύο συνδέονται. Πώς;

Οι ερευνητές λένε πως οι βωμολοχίες μπορούν να περιέχουν σεξουαλικές αναφορές, χυδαιότητες, προσβλητική αργκό και οτιδήποτε άλλο θεωρείται κοινωνικά ακατάλληλο.

Πρώτα ρώτησαν μια ομάδα 276 συμμετεχόντων για τις υβριστικές τους συνήθειες, αλλά και το πόσο ειλικρινείς είναι σε διάφορες καταστάσεις. Το συμπέρασμα ήταν πως οι πιο φιλαλήθεις άνθρωποι, ήταν κι εκείνοι που έβριζαν περισσότερο. Επίσης βρήκαν πως όταν οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το βρίσιμο σαν τρόπο έκφρασης των συναισθημάτων τους σε τρίτους, είναι λιγότερο πιθανό να το κάνουν με κάποιον αντικοινωνικό ή επικίνδυνο και βλαβερό τρόπο ενάντια σε άλλους.

Σε μια επόμενη έρευνα, οι ερευνητές έλεγξαν αυτά τα συμπεράσματα σε ένα πιο πραγματικό περιβάλλον, αναλύοντας τα status updates περισσότερων από 73.000 χρηστών του Facebook. Μέτρησαν την ειλικρίνεια (προηγούμενη έρευνα δείχνει ότι οι ψεύτες προτιμούν να χρησιμοποιούν τριτοπρόσωπες αντωνυμίες, παρά αυτές σε πρώτο πρόσωπο, καθώς και περισσότερες αρνητικές λέξεις), και την βωμολοχία. Τι βρήκαν; Ότι οι πιο ειλικρινείς άνθρωποι είναι εκείνοι που χρησιμοποιούν περισσότερο υβριστικές λέξεις.

Οι ερευνητές λοιπόν υποστηρίζουν, ότι εφόσον το να βρίζει κάποιος είναι ένας τρόπος για να εκφράσει τα συναισθήματά του, είναι λογικό πως όσοι το κάνουν συχνότερα, παρουσιάζουν τον εαυτό τους με μεγαλύτερη ειλικρίνεια.

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/2017/06/blog-post_8633.html