Οι μίζεροι άνθρωποι, δεν κατάφεραν ποτέ να απολαύσουν την ζωή!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Τους ανθρώπους με το πεινασμένο μάτι να φοβάσαι παιδί μου.
Εκείνους που είναι τόσο μίζεροι που δεν κατάφεραν ποτέ να απολαύσουν τίποτα.

Δεν είναι πως δεν τους δόθηκε. Είναι πως αυτό που τους δόθηκε δεν τους έφτανε. Το ήθελαν “όλο” και το ήθελαν “μόνο δικό τους”. Αντί να απολαύσουν το τώρα, την στιγμή, εκείνα που τους δινόντουσαν, εκείνοι θέλανε “κι άλλο”, “παραπάνω”. Και κανείς δεν τους έμαθε πως οι αποκλειστικότητες, είναι για τους δημοσιογράφους και τους εραστές.. όχι για τους φίλους. Όχι για τις παρέες. Όχι για την υπόλοιπη ζωή.

Είναι εκείνοι που ακόμα και το χαμόγελό τους είναι μίζερο και μετρημένο και ποτέ δεν φτάνει από τα χείλια τους στα μάτια τους.
Δεν μπορούν να χαρούν με καμιά χαρά, γιατί για εκείνους η χαρά σου είναι απλά ένα “γιατί όχι εγώ”.
Θα πάρουν τις λέξεις σου, τις εκφράσεις σου, θα υιοθετήσουν εκείνα που εσύ αγαπάς και στο τέλος θα προσπαθήσουν να ζήσουν την ζωή σου.

Μόνο που κανείς δεν τους είπε πως η ζωή σου, δεν ήταν ποτέ στρωμένη με ροδοπέταλα.
Έχεις περάσει δυσκολίες, έχεις πέσει κι έχεις γκρεμοτσακιστεί, έχεις πονέσει κι έχεις ματώσει.
Δεν σου δόθηκε τίποτα απλόχερα και χωρίς κόπο.
Μόνο που κάθε φορά που έπεφτες, σηκωνόσουνα και χαμογελούσες.
Έκλεινες το μάτι στην ζωή και συνέχιζες..
Δεν μοιρολατρούσες. Δεν κοιτούσες δίπλα σου για να προσκοληθείς. Δεν ζήλευες την ευτυχία κανενός.
Μόνος σου την έχτιζες την ζωή σου, κομματάκι κομματάκι.

Κι ήταν μια ζωή που τους χώραγε όλους μέσα της!
Όλους εκτός από τους μίζερους. Εκτός από εκείνους τους κισσούς που ζουν από την ζωή σου.
Όλους εκτός από εκείνους τους αχάριστους που δεν έμαθαν ποτέ να δίνουν αγάπη χωρίς αντάλλαγμα.
Να δίνουν χαρά χωρίς προσδοκία.
Να δίνονται απλόχερα από ψυχής.

Ναι ρε φίλε, αυτούς τους ανθρώπους η δική μου η ζωή, δεν τους χωράει.
Απλά γιατί στην δική μου την ζωή, το “περνάω καλά”, σημαίνει μια μέρα στην θάλασσα με φίλους, μπύρες και ιστορίες. Με γέλια και δάκρυα μα πάνω από όλα με αληθινά χαμόγελα.
Ένα μεσημέρι σε μια πισίνα δοκιμάζοντας τα όρια μιας αγνής ψυχής και βάζοντάς την να ξεπεράσει αναστολές, φόβους και φοβίες, κάνοντάς την να βουτήξει από την νεροτσουλήθρα.
Ένα απόγευμα σχεδιάζοντας εικόνες για την καινούρια ιστορία που γράφεται.
Ένα βράδυ στο μπαλκόνι παίζοντας μπιρίμπα μέχρι το πρωί.
Ένα ξημέρωμα στην αγκαλιά του άντρα μου, να μιλάμε για ταξίδια και θάλασσες.

Λυπάμαι μα μεγάλωσα πολύ για να δέχομαι, να ανέχομαι και να αντέχω τους ανθρώπους που ζουν στην μιζέρια, την ζήλεια και την τοξικότητά τους.

Έχει σηκώσει μελτέμι σου λέω… και καθαρίζει πάλι τον ορίζοντα!

πηγη 

«Αν δεν πεθάνουν πρώτα οι γονείς μου, δεν ξέρω αν μου επιτρέπεται να ζήσω…»

 

Δεν μου το είπε ακριβώς έτσι, αλλά ευθέως το υπονόησε, στην χθεσινή μας συνεδρία:

«Δεν αντέχω άλλο… Περιμένω να πεθάνουν οι γονείς μου, μήπως έτσι επιτέλους ελευθερωθώ!…».

Κι εγώ δεν της το είπα έτσι, αλλά το σκέφτηκα:

«Αν δεν σκοτώσεις –συμβολικά μιλώντας-  πρώτη την μάνα σου, σίγουρα θα σε σκοτώσει αυτή. Μάταια θα περιμένεις να πεθάνει για να ζήσεις. ‘Άλλωστε πόσο αφορά έναν νεκρό ο θάνατος κάποιου άλλου; Τι επίδραση μπορεί να έχει σ’ αυτόν ένας άλλος θάνατος; 

Αν δεν πεις ένα ηχηρό εσωτερικό «όχι!» στον δράκο της συνεξάρτησής σου από την μητέρα σου, αυτός θα σου κατατρώγει τα σπλάχνα. Πρόσεξε: Όχι η φυσική σου μητέρα, αλλά η εσωτερική σου ανάγκη να παλινδρομείς στην πρώιμη φάση της εξάρτησής σου από κείνη, δηλαδή η αμφιθυμία σου να αυτονομηθείς ψυχικά είναι αυτή που θα σου «κλέβει» την δύναμη. 

Το «σύμπλεγμα της Μητέρας» θα τρέφεται από την ενδοτικότητά σου στην επανάπαυση της υποτελούς σου θέλησης και θα παίρνει ολοένα και μεγαλύτερη δύναμη μέσα σου. Θα υπονομεύει κάθε επιθυμία σου για αυτοπραγμάτωση, κάθε υγιή ανάγκη σου για αυτοδιάθεση και αυθεντική προσφορά στους άλλους από μια θέση αγαπητικής επάρκειας. 

Αν χρησιμοποιείς τους υπερπροστατευτικούς, ανεπαρκείς, η ακόμα και κακοποιητικούς σου γονείς σαν πάτημα για να μην κοιτάξεις κατάματα τον βαθύ σου φόβο ψυχικά να μεγαλώσεις, άθελά σου θα συμβάλλεις όλο και περισσότερο στο γιγάντεμα της υπαρξιακής σου αγωνίας. 

Ενόσω οι υπαρξιακές σου εκκρεμότητες θα συσσωρεύονται στην ψυχή σου, εσύ θα μεγαλώνεις ηλικιακά, και οι πιθανότητες να αποτινάξεις τους εσωτερικούς σου ζυγούς –και ενεργειακά μιλώντας- θα λιγοστεύουν. 

Κι εσύ, με πρόσχημα την καλοσύνη σου και την ηθικά νομιμοποιημένη απόδοση τιμής στους γονείς σου, ολοένα και περισσότερο θα υπεκφεύγεις τις εκκρεμότητες, αφήνοντάς τες να ζουν πάντα μέσα σου σαν ανέγγιχτα από την αυθεντική σου σχέση μαζί τους φαντάσματα.

Αν δεν αντιμετωπίσεις τα εντός σου φαντάσματα, πραγματικά στο λέω, δεν θα ελευθερωθείς, αλλά ούτε και τους γονείς σου που πονάνε από τα δικά τους, θα τους ελευθερώσεις…».

…………………………………………………………..

Πολύ συχνά σήμερα οι θεραπευόμενοι διανοητικοποιώντας τα συναισθήματα τους –ιδίως τα πιο αρνητικά και απειλητικά για την αυτοεικόνα τους- αφαιμάζουν και στεγνώνουν απ’ τους χυμούς της την επιθυμία τους. 

Εξασθενούν και δυναμιτίζουν για παράδειγμα τον θυμό τους και την θεραπευτική του προοπτική. 

Μιλώντας με όρους ψυχολογικούς για γεγονότα που κινητοποιούν έντονα και πρωτογενή συναισθήματα και ερμηνεύοντάς τα, αποσυνδέονται από την δυναμική τους. Τα καθιστούν αδρανή, ανενεργά και σαν «τσίχλα» αυτάρεσκα, επαναλαμβανόμενα και χωρίς επίγνωση τα αναμασάνε. 

Και καθώς τα μηρυκάζουν συνδυάζουν την υπακοή σε μια νευρωτική ηθικότητα, δηλαδή το βόλεμα της απάθειας του «καλού παιδιού» με την αυτογνωστική αντιπαραγωγικότητα: 

Έχουν δηλαδή την λανθασμένη εντύπωση πως επειδή χρησιμοποιούν ψυχολογική ορολογία είναι και αυτονόητο πως γνωρίζουν και είναι σε επαφή με την προθετικότητά τους, ενώ, στην πραγματικότητα, παραμένουν ανέγγιχτοι από την εσώτερη τους επιθυμία για αλλαγή. 

Κάθονται χωρίς να το ξέρουν και «κλωσάνε» κλούβια αυγά.

 

πηγη 

 

Να φοβάσαι την αντοχή του υπομονετικού ανθρώπου

Να φοβάσαι την αντοχή του υπομονετικού ανθρώπου

Η βρύση στάζει μέρες τώρα. Βράδια κυρίως. Δηλαδή και μέρες στάζει αλλά ποιος την ακούει. Το βράδυ είναι που ακούγεται ο ήχος της σταγόνας που σκάει εκκωφαντικά στο δοχείο. Ναι, βάλαμε ένα δοχείο για να μαζεύεται το νερό μέχρι να τη φτιάξουμε. Πού χρόνος; Πού λεφτά; Πού διάθεση; Μαζεύει κάθε τόσο νερό μέχρι απάνω, την αδειάζουμε και τη ξαναβάζουμε στη θέση της.

Τι τα θες; Όσα μπαλώματα κι αν κάνεις πάντα κάτι θα βρίσκει να χαλάει. Παλιά πράματα, ξεχαρβαλωμένα. Μεταχειρισμένα από χέρια πολλά που δοκίμασαν τη χρήση τους κι έπειτα τράβηξαν γι’ αλλού. Την πείραξαν, όμως. Την κατέβασαν την αρχική της αξία. Έπαψε να είναι ολοκαίνουρια κι αστραφτερή.

Σαν τους ανθρώπους κι αυτή, κάποιος ήρθε και δοκίμασε την υπομονή της. Υπομονή. Περίεργη λέξη. Γοητευτική. Έχουν οι άνθρωποι από δαύτη μπόλικη. Όχι όλοι. Όχι ανεξάντλητη. Έχουν, όμως, τόση όση τους επιτρέπει να πορεύονται και να ελπίζουν σε κάτι καλύτερο.

Η υπομονή είναι αρετή κι ευθύνη για όποιον την κατέχει. Άλλος πολλή κι άλλος λίγη. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πόση έχει κάποιος. Άγνωστα τα όρια, εντυπωσιακά τα αποτελέσματά της.

Ήρωες οι υπομονετικοί άνθρωποι. Ήρωες για όσα αντέχουν και σηκώνουν και σιωπούν. Ήρωες πραγματικοί που με καρτερικότητα δίνουν χρόνο και χώρο κι αέρα σε όλους τους άλλους.

Θαυμαστοί οι υπομονετικοί. Θαυμαστοί για τα έργα και τις πράξεις και τα λόγια και τα ανείπωτα. Λες κι έχουν καταπιεί τη σοφία του κόσμου και περιμένουν να γελάσουν τελευταίοι σε ένα φινάλε που εκείνοι ορίζουν.

Μάγκες οι υπομονετικοί άνθρωποι. Μάγκες που δεν σπαταλούν τις λέξεις για να σου δείξουν την αξία τους, που δεν χτυπούν την πόρτα δυνατά για να τρομάξεις απ’ τον ήχο. Κάθονται και σε κοιτούν, σε επεξεργάζονται, σε αφήνουν να πράξεις αυτοβούλως και να σηκώσεις εσύ την ευθύνη των κινήσεών σου.

Δίνουν ευκαιρίες. Δεύτερες, τρίτες, τέταρτες. Δίνουν όσες σηκώνει η πλάτη τους. Όσες χρειάζεσαι μέχρι να νιώσουν πως καταχράζεσαι την ανοχή τους. Θα σε αφήσουν να σπάσεις, να ουρλιάξεις, να ακουστείς και κυρίως, να ακούσεις. Θα περιμένουν. Θα καταπιέσουν τον παρορμητισμό τους, φορές θα ποδοπατήσουν το «εγώ» τους. Θα αφήσουν την κατάσταση να ωριμάσει, να μεστώσει, να ζυμωθεί. Θα στραγγίξουν όλα τα περιθώρια για αλλαγή και ύστερα, θα δράσουν.

Να προσέχεις την αντοχή του υπομονετικού ανθρώπου.

Να την προσέχεις και να τη φοβάσαι. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σκάσει στα χέρια σου.

Ο υπομονετικός άνθρωπος δεν είναι βλάκας. Δεν υστερεί σε εξυπνάδα, πονηριά κι ευθύτητα. Ζυγίζει τα λόγια του κι όταν τα πει θα έχουν μεγαλύτερο βάρος απ’ τα δικά σου γιατί θα τα έχει σκεφτεί καλά. Θα έχουν δουλευτεί μέσα του κι όταν φτάσεις να τα ακούσεις, μπορεί να είναι πια πολύ αργά. Δε θα ‘χει άλλη υπομονή.

Κι αυτή η βρύση κάθε μέρα το βιολί της. Σιγά- σιγά γεμίζει το δοχείο. Βούλωσε κι ο νεροχύτης. Θα ξεχαστούμε καμιά μέρα και θα πλημμυρίσει ο τόπος κουβέντες που ήταν να καταλήξουν στον υπόνομο.

πηγη

 

Μία συγγνώμη στο πρώτο μου παιδί – μάθαμε να είμαστε γονείς «πάνω σου»

 

Αγαπημένο μου παιδί,

Λυπάμαι που, αν και πέρασαν αρκετά χρόνια, εσύ ακόμα κουβαλάς, εν αγνοία σου το βάρος του να μαθαίνουμε πάνω σου.

Λυπάμαι που πέρασες ατελείωτες ώρες με ενήλικες γιατί ήμουν καινούρια μαμά και δεν είχα προλάβει να κάνω φίλες-μαμάδες

Λυπάμαι που έδωσα βάση στο να τηρώ το πρόγραμμα του ύπνου σου με θρηκευτική ευλάβεια ενώ εσύ μπορεί να μην ήσουν έτοιμος ακόμα να μεταφερθείς στον κόσμο των ονείρων, γιατί πεινούσες, κρύωνες, πονούσε η κοιλιά σου. Και εγώ δεν το καταλάβαινα και έκλαιγα και απελπιζόμουν, αλλά το τελευταίο πράγμα που έκανα ήταν να μετρώ τις ανάγκες σου, γιατί δεν ήξερα.

Λυπάμαι που πολλές φορές σε άφηνα να κλαις, γιατί έτσι νόμιζα ότι ήταν το σωστό. Γιατί έτσι νόμιζα ότι θα σε κάνω «δυνατό».

Λυπάμαι που σου έδινα αυτό το πραγματικά άγευστο φαγητό για μωρά – παρόλο που ήταν σπιτικό. Αργότερα κατάλαβα ότι ήταν καλύτερα να τρως αυτό που τρώγαμε κι εμείς από ένα σημείο και μετά. Για μήνες, κατάπινες ανάλατες γλυκοπατάτες, καρότα και αρακά και κάθε λαχανικό που μπορούσα να ρίξω στον ατμομάγειρα. Λυπάμαι πολύ για αυτό. Ελπίζω μια μέρα να γίνεις επιφυλακτικός σε γευστικές περιπέτειες, εξαιτίας μου.

Λυπάμαι που σε έσερνα σε κάθε λογής δραστηριότητα για μωρά με τη δικαιολογία να μάθεις να κάθεσαι μόνος σου και να γίνεις κοινωνικός. Ναι ίσχυε αυτό, αλλά περισσότερο αυτό που αποζητούσα ήταν τη συναναστροφή με άλλους ενήλικες και εσύ αποτελούσες μια πολύ βολική δικαιολογία.

Λυπάμαι για τους υπερβολικούς κανόνες και τη πειθαρχία. Σε βάλαμε περισσότερες τιμωρίες απ’ όσο έπρεπε και σε αφήσαμε περισσότερη ώρα στο καρεκλάκι της σκέψης – το οποίο δεν χρησιμοποιούμε πια. Τόσο ο μπαμπάς σου όσο κι εγώ ήμασταν πρωτάρηδες και δεν είχαμε μάθει ακόμα να βάζουμε προτεραιότητες στις μάχες που θα δώσουμε.

Πάνω σου μάθαμε για τις εργασίες του σχολείου, για το πώς είναι να «διαβάζεις» ένα παιδί, και πόσες ώρες πρέπει να ασχολείται με τα μαθήματά του.

Λυπάμαι για τόσα πολλά που όταν τα θυμάμαι νιώθω τύψεις και αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως αυτός είναι ο λόγος που είσαι ένα σοβαρό παιδί. Υποθέτω ότι ο κόσμος χρειάζεται όλα αυτά τα υπεύθυνα πρωτότοκα παιδιά για να κυλάνε αρμονικά τα πράγματα, αλλά συχνά φοβάμαι πως σου «έκλεψα» την ανεμελιά της παιδικής σου ηλικίας με τους κανόνες μου και τις φοβίες μου. Η αλήθεια είναι ότι μαζί σου έζησα όλες τις «πρώτες φορές».

Εσύ άνοιξες τον δρόμο για να είμαι καλύτερη μητέρα, ή μάλλον πιο σωστή με τον αδερφό σου. 

Και αν κάνω τώρα περισσότερα πράγματα σωστά είναι γιατί έχω κάνει τόσα λάθη στο παρελθόν μαζί σου. Και νιώθω ότι στο χρωστάω. Γιατί εσύ μου έδωσες το μεγαλύτερο δώρο, εσύ με έκανες μαμά.

Και ξέρω ότι είναι βαρύ αυτό για ένα παιδί και το αναγνωρίζω

Με αγάπη, η μαμά

 

Ελεύθερη απόδοση Λίνα Παπαδοπούλου

πηγη 

 

Φθιώτιδα: Τραγική η κατάσταση με τα αδέσποτα – Έχουν γίνει ο φόβος και ο τρόμος των κατοίκων

34χρονος Λαμιώτης δέχθηκε επίθεση από αγέλη σκύλων

Η κατάσταση με τα αδέσποτα στην ανατολική Φθιώτιδα έχει ξεφύγει. Και αυτό το καλοκαίρι σε πολλές περιοχές κάτοικοι, λουόμενοι και παραθεριστές, κάνουν λόγο για πολλά σκυλιά, που πολλές φορές, γίνονται επικίνδυνα.

Το βράδυ της Δευτέρας και συγκεκριμένα στις 09:40 το πρωί μια αγέλη, επτά περίπου αδέσποτων σκύλων, επιτέθηκαν σε έναν 34χρονο στο Μαρίνι Στυλίδας. Το ένα από αυτά τον δάγκωσε στο πόδι, την ώρα που προσπαθούσε να σκαρφαλώσει σε μια μάντρα για να σωθεί.

«Αν στη θέση μου ήταν ένα μικρό παιδί ή ένας ηλικιωμένος, τι θα μπορούσε να συμβεί;», αναρωτιέται ο 34χρονος που δέχθηκε την επίθεση τονίζοντας ότι αγαπάει τα ζώα και ότι δεν τα προκάλεσε.

«Περπατούσα κοντά στην εκκλησία, όταν περίπου επτά αδέσποτα, μου επιτέθηκαν χωρίς από την πλευρά μου να γίνει κάποια κίνηση για να τα προκαλέσω. Για να αποφύγω τα χειρότερα προσπάθησα να σκαρφαλώσω σε μια μάντρα και τότε το ένα από αυτά το πιο μεγαλόσωμο, με δάγκωσε στο πόδι. Πήγα στο Κ.Υ. Στυλίδας και στη συνέχεια στο αστυνομικό τμήμα όπου κατήγγειλα το συμβάν. Αγαπάω τα ζώα, αλλά υπάρχει πρόβλημα, για το όποιο οι υπεύθυνοι πρέπει να βρουν λύση. Αν στη θέση μου ήταν ένα μικρό παιδί ή ένας ηλικιωμένος, τι θα μπορούσε να συμβεί;», είπε μεταξύ άλλων ο 34χρονος στο LamiaReport.

Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων στο Μαρίνι έχουν γίνει κι άλλες επιθέσεις, ενώ μια κυρία χρειάστηκε επίσης να πάει στο Κ.Υ. Υγείας Στυλίδας, μετά από δάγκωμα σκύλου.

Δυστυχώς τα ίδια και χειρότερα είναι τα πράγματα στις Ράχες, που αυτή την περίοδο είναι γεμάτες από κόσμο. Δείτε το βίντεο που είχε αναρτήσει το LamiaReport το περασμένο καλοκαίρι. Δυστυχώς δεν έχει αλλάξει τίποτα από πέρυσι.

 

 

 

 

Πηγή: LamiaReport

Γιατί δεν πρέπει να ταίζουμε αδέσποτα σκυλιά στο πεζοδρόμιο και σε πυλωτές πολυκατοικιών.

Έχουν υπάρξει περιπτώσεις κατά καιρούς που έγιναν επιθέσεις από αδέσποτα σκυλιά σε περαστικούς επειδή τα σκυλιά προστάτευαν και προστατεύουν έτσι τον χώρο τους.Οι επιθέσεις αδέσποτων σκυλιών έχουν αυξηθεί κατά κύριο λόγο πάρα πολύ τον τελευταίο χρόνο και μάλιστα καθημερινά.

Τα σκυλιά είναι γνωστό πως όταν σιτίζονται συνέχεια στο ίδιο σημείο αποκτούν κτητική συμπεριφορά και το θεωρούν το σημείο σίτισης τους ως δικό τους χώρο. Σε αυτή λοιπόν την συμπεριφορά οφείλονται και οι επιθέσεις των αδέσποτων σκυλιών σε περαστικούς είτε ως αγέλες έιτε μεμωνομένα, ένα δηλαδή σκυλί να επιτεθεί σε έναν περαστικό.

Ο λόγος στο συγκεκριμένο θέμα γίνεται διότι ταίζονται συνέχεια αδέσποτα σκυλιά σε εισοόδους και πυλωτές πολυκατοικιών ή ακόμα χειρότερα στο πεζοδρόμιο με αποτέλεσμα να αποκτούν πλέον τα αδέσποτα κτητική συμπεριφορά και να υπερασπίζονται τον χώρο τους κάνοντας έτσι επιθέσεις σε περαστικούς που συνήθως τους στέλνουν και με σοβαρά τράυματα στο νοσοκομείο.

Ο χώρος σίτισης των σκυλιών πρέπει να αλλάζει διαρκώς για να μην προλαβαίνουν να αισθανθούν τα αδέσποτα έναν χώρο σαν χώρο τους και έτσι θα έχουμε ως αποτέλεσμα να μην επιτίθονται για να προστατεύσουν τον χώρο τους αφού δεν θα αισθάνονται έτσι για κάποιον χώρο.

Οι επιθέσεςι βέβαια θα σταματήσουν όταν τα αδέσποτα βρουν κάποιο σπίτι μόνιμα και δεν μένουν πλέον στο δρόμο καθότι επιτίθονται και για άλλους λόγους π.χ. έχουν γενικώς επιθετική συμπεριφορά και δεν επιτίθονται μόνο για να προστατέψουν τον χώρο τους.

Οι άνθρωποι που τα ταίζουν κάτω από τις πολυκατοικίες, στις είσόδους και γενικότερα μέσα στις πυλωτές ή ακόμα χειρότερα στο πεζοδρόμιο κατά πλειοψηφία δεν είναι πραγματικοί φιλόζωοι αλλά στην πραγματικότητα ενδια΄φερονται καθαρά μόνο για την δική τους ασφάλεια και καθόλου για τα καημένα τα αδέσποτα.

Η λύση είναι μία:

Δημιουργία καταφυγίων αδέσποτων ζώων σε κάθε δήμο και δημιουργία από κάθε δήμο είδικών σημείων σίτισης περιφραγμένων και παρακολουθούμενων από κάμερες ασφαλείας και φύλακες του εκάστοτε δήμου ή από ιδιωτική εταιρεία με την οποία θα συνάψει σύμβαση ο δήμος για την προστασία των σιγκεκριμένων σημείων για να μην υπάρξουν και περιστατικά φόλας. 

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι μεγάλη ευθύνη για αυτό έχουν και οι φιλοζωικές οργανώσεις που επικαλούνται την νομοθεσία για την σίτιση των ζώων κάτω απο τις πολυκατοικίες και προωθούν τον κόσμο στο να ταίζει αδέσποτα ζώα κυριολεκτικά ακόμα και στην μέση του δρόμου ενώ ταυτόχρονα αντιτίθενται στην δημιουργία καταφυγίων από του δήμους με την αιτιολογία ότι τα ζώα μπορεί να θανατωθούνε εκεί ενώ παράλληλα πολλές φιλοζωικές οργανώσεςι διατηρούν οι ίδιες νόμιμα καταφύγια και παράλληλη διαφωνούνε με την λύση του καταφυγίου που μπορεί σίγουρα να δώσει άμεση λύση στο πρόβλημα.

Αρέσει σε %d bloggers: