Eίναι «ψηφιακή ηρωίνη»: Πώς οι οθόνες μεταμορφώνουν τα παιδιά μας σε ψυχωτικούς τοξικομανείς

Φωτογραφία για Eίναι «ψηφιακή ηρωίνη»: Πώς οι οθόνες μεταμορφώνουν τα παιδιά μας σε ψυχωτικούς τοξικομανείς

 Η Σούζαν αγόρασε στον 6χρονο γιο της ένα iPad όταν πήγαινε πρώτη Δημοτικού «Σκέφτηκα «Γιατί να μην δοκιμάσει;», μου είπε κατά τη διάρκεια μια συνεδρίας μας. Το σχολείο του Τζον είχε αρχίσει να χρησιμοποιεί τις συσκευές σε όλο και μικρότερες τάξεις, ο δάσκαλος τεχνολογίας εκθείαζε τα εκπαιδευτικά τους ωφέλη, οπότε η Σούζαν θέλησε να κάνει ότι ήταν καλύτερο για το ξανθό της αγοράκι που λάτρευε να διαβάζει και να παίζει μπέιζμπολ.

Αρχικά άφηνε τον Τζον να παίζει διάφορα εκπαιδευτικά παιχνίδια στο iPad του. Ώσπου ο μικρός ανακάλυψε το Minecraft, το οποιο ο δάσκαλος τεχνολογίας χαρακτήρισε «ηλεκτρονικό Lego». Θυμόταν πόσο λάτρευε η ίδια ως παιδί να χτίζει και να παίζει με τα τουβλάκια της, οπότε άφησε το γιο της να παίζει Minecraft το απόγευμα.

Στην αρχή η Σούζαν ήταν αρκετά ευχαριστημένη. Ο Τζον έμοιαζε να απασχολείται με δημιουργικό παιχνίδι καθώς εξερευνούσε τον κόσμο του ηλεκτρονικού παιχνιδιού. Παρατηρησε μεν οτι το παιχνίδι δεν ηταν ακριβώς όπως τα Lego που θυμόταν -στα παιδικα της χρόνια δεν χρειαζόταν να… σκοτώσει ζώα και να βρει σπάνια στοιχεία για να επιβιώσει και να πάει στο επόμενο επίπεδο. Αλλά ο Τζον έμοιαζε να χαίρεται πολύ, ενώ το σχολείο του είχε μέχρι και όμιλο Minecraft, οποτε… πόσο ασχημο μπορεί να ήταν;

Παρ’ ολ’ αυτα, η Σούζαν δεν μπορουσε να αρνηθεί πως έβλεπε αλλαγές στον Τζον. Είχε αρχίσει να απορροφάται όλο και περισσότερο από το παιχνίδι του, είχε χάσει το ενδιαφέρον του για το μπέιζμπολ και το διάβασμα βιβλίων και αρνούταν να βοηθήσει στις δουλειές του σπιτιού. Μερικά πρωινά ξυπνούσε και της έλεγε οτι εβλεπε τετράγωνα στα όνειρά του.

Αν και αυτο την απασχολούσε, πίστευε πως ο γιος της μπορεί απλά να είχε ζωηρή φαντασία. Καθώς η συμπεριφορά του συνέχιζε να χειροτερεύει, προσπάθησε να του πάρει το παιχνίδι, αλλά ο Τζον άρχισε να έχει κρίσεις θυμού. Οι εκρήξεις του ήταν τόσο άσχημες που ενέδιδε, προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της ξανά και ξανά ότι «ειναι εκπαιδευτικό».

Τότε μια νύχτα συνειδητοποίησε πως κάτι δεν πήγαινε καθόλυ καλά.

«Μπήκα στο δωμάτιο του για να τον ελέγξω. Υποτιθεται πως θα κοιμόταν… Και τρόμαξα τόσο!«

Tον βρήκε να κάθεται στο κρεβάτι του και να κοιτάζει με τεράστια μάτια στο κενό, ενώ το φωτεινό του iPad βρισκοταν διπλα του. Έμοιαζε να είναι σε έκσταση. Μέσα στον πανικό της, η Σουζαν χρειάστηκε να τον ταρακουνήσει πολλές φορές για να συνέλθει. Δεν μπορούσε να καταλάβει πως το κάποτε υγιές, χαρούμενο αγοράκι της ειχε εθιστεί τοσο στο παιχνιδι που είχε μεταλλαχτεί σε έναν κατατονικό, ναρκωμένο άνθρωπο.

Αυτος ειναι και ο λογος που οι γονείς που είναι περισσότερο προσεκτικοί με την τεχνολογία ειναι οι σχεδιαστές τεχνολογίας και οι μηχανικοί. Ο Steve Jobs ήταν γνωστός για το πόσο λίγη τεχνολογία επέτρεπε στα παιδιά του. Στελέχη και μηχανικοί της Silicon Valley στελνουν τα παιδιά τους σε σχολεία που δεν χρησιμοποιούν τεχνολογία. Οι ιδρυτές της Google Sergey Brin και Larry Page πήγαν σε μοντεσσοριανά σχολείο, όπως και ο δημιουργός του Αmazon Jeff Bezos και ο δημιουργός της Wikipedia Jimmy Wales.

Πολλοί γονείς καταλαβαίνουν ότι οι φωτεινές οθόνες έχουν αρνητική επιρροή στα παιδιά. Βλέπουμε τις επιθετικές εκρήξεις θυμού όταν παίρνουμε τις συσκευές μακριά, καθώς και την ελλειπή ικανότητα συγκέντρωσης όταν τα παιδιά παύουν να δέχονται αδιάκοπα ερεθίσματα από τις συσκευές τους. Ακόμα χειρότερα: βλέπουμε παιδιά που βαριούνται, που είναι απαθή, αδιάφορα και βαρετά όταν δεν έχουν μια συσκευή στα χέρια τους.

Αλλά είναι ακόμα χειρότερο απ’ ότι πιστεύουμε.

Τώρα ξέρουμε πως όλα αυτά τα iPads, τα κινητά, τα Xboxes ειναι μια μορφή ψηφιακού ναρκωτικού. Πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι μπορούν να επηρεάσουν το μπροστινό μέρος του εγκεφάλου με τον ίδιο τρόπο που το επηρεάζει η κοκαίνη. Η τεχνολογία είναι τόσο υπερδιεγερτική που ανεβάζει τα επιπεδα ντοπαμίνης όσο τα ανεβάζει το σεξ.

Αυτό το εθιστικό αποτελέσμα είναι ο λόγος που ο Dr. Peter Whybrow, διευθυντής του τμήματος νευροεπιστήμης στο UCLA αποκαλεί τις οθόνες «ηλεκτρονική κοκαϊνη», ενώ κινέζοι ερευνητές «ηλεκτρονική ηρωίνη». Ο Dr. Andrew Doan, επικεφαλής του τμήματος έρευνας πάνω στους εθισμούς για το πεντάγωνο και το αμερικάνικο ναυτικό αποκαλεί τα βιντεοπαιχνίδια και την τεχνολογία οθόνης «ψηφιακά ναρκωτικά»

Σωστά καταλάβατε: το μυαλό του παιδιού σας καθώς παίζει Minecraft μοιάζει με έναν εγκέφαλο υπο την επήρεια ναρκωτικών. Για αυτό και ειναι δύσκολο να ξεκολλήσουμε τα παιδιά από τις οθόνες τους και τα βρίσκουμε ιδιαίτερα ευερέθιστα όταν διακόπτεται ο χρόνος τους μπροστά στην οθόνη. Εκατοντάδες πια κλινικές μελέτες δείχνουν ότι οι οθόνες αυξάνουν την κατάθλιψη, το άγχος και την επιθετικότητα και μπορούν να οδηγήσουν σε ψυχωσικά επεισόδια κατά τα οποία ο παίκτης χάνει την επαφή με την πραγματικότητα.

Στην κλινική μου μελέτη με πάνω από 1000 εφήβους τα τελευταία 15 χρόνια, βρήκα το παλιό ρητό «Μια ουγκιά πρόληψης αξίζει όσο μια λίβρα θεραπείας» να ταιριάζει απόλυτα όταν μιλάμε για εθισμό στην τεχνολογία. Μόλις το παιδί περάσει τη διαχωριστική γραμμή του αληθινού τεχνολογικού εθισμού, η θεραπεία μπορεί να είναι πολύ δύσκολη. Για την ακρίβεια, βρήκα πολύ ευκολότερο να θεραπεύσω χρήστες ηρωίνης και κρυσταλλικής μεθαμφεταμίνης, παρά χαμένους στο μάτριξ video gamers ή εθισμένους στα social media και το Facebook.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του 2013 της αμερικανικης ακαδημίας παιδιάτρων, τα παιδιά ηλικίας 8-10 ετών ξοδεύουν 8 ώρες τη μέρα σε διάφορα ψηφιακά μέσα, ενώ οι έφηβοι περνούν 11 ώρες μπροστά σε οθόνες. 1 στα 3 παιδιά χρησιμοποιεί τάμπλετς ή κινητά πριν καν μιλήσουν. Σύμφωνα με το βιβλίο “Internet Addiction” της Dr. Kimberly Young, 18% των χρηστών του internet στη φάση του κολλεγίου υποφέρουν από τεχνολογικό εθισμό στις ΗΠΑ.

Μόλις ένας άνθρωπος περάσει στον ολοκληρωτικό εθισμό οποιουδήποτε τύπου, πρέπει πρώτα να αποτοξινωθεί ώστε να μπορέσει στη συνέχεια η οποιαδήποτε θεραπεία να έχει αποτέλεσμα. Με την τεχνολογία αυτό σημαίνει ολοκληρωτική αποχή από τα ψηφιακά μέσα: όχι υπολογιστές, όχι κινητά, όχι tablets. Σε προχωρημένα στάδια απαγορεύεται ακόμα και η τηλεόραση. Η συνήθης περίοδος αποχής είναι από 4 εως 6 βδομάδες, αυτός είναι ο χρόνος που χρειάζεται για ένα υπερδιεργεμένο νευρικό σύστημα να κάνει «επανεκκίνηση». Αλλά αυτό δεν είναι εύκολο στην τωρινή μας κοινωνία όπου οι οθόνες βρίσκονται παντού. Ένα άτομο μπορεί να ζήσει χωρίς ναρκωτικά ή αλκοόλ. Με τον τεχνολογικό εθισμό όμως είναι αδύνατο, υπάρχουν παντού ψηφιακοί πειρασμοί.

Οπότε πώς προστατεύουμε τα παιδιά μας από το να ξεπεράσουν το όριο; Δεν είναι εύκολο.

Το κλειδί είναι να αποτρέψεις το 4χρονο, 5χρονο ή 8χρονο σου από το να κολλήσει σε οθόνες. Αυτό σημαίνει Lego αντί για Minecraft, βιβλία αντί για iPads, φύση και άθληση αντί για τηλεόραση. Αν χρειαστεί, ζητήστε από το σχολείο του παιδιού σας να μην του δώσει τάμπλετ μέχρι να γινει 10 ετών (άλλοι συστήνουν 12)

Nα κάνετε ειλικρινείς συζητήσεις με το παιδί σας σχετικά με το γιατί του περιορίζετε την πρόσβασή του σε οθόνες. Να τρώτε φαγητό με τα παιδιά σας χωρίς ηλεκτρονικές συσκευές στο τραπέζι -ακριβώς όπως ο Steve Jobs είχε δείπνα με τα παιδιά του χωρίς τεχνολογία. Μην πέφτετε θύματα του «Ο γονιός είναι αφηρημένος», καθώς όπως ξέρουμε τα παιδιά κάνουν ότι βλέπουν.

Όταν μιλαω στα 9χρονα διδυμα αγόρια μου, τους εξηγώ με ειλικρίνεια το γιατί δεν θέλουμε να έχουν ταμπλετ ή να παιζουν βιντεοπαιχνίδια. Τους εξηγώ πως κάποια παιδιά παίζουν τόσο πολύ με τις συσκευές τους που δυσκολεύονται να σταματήσουν ή να κοντρολάρουν το πόσο θα παίξουν. Τα έχω βοηθήσει να καταλάβουν ότι αν μπλέξουν με οθόνες και παιχνίδια όπως κάποιοι άλλοι φιλοι τους, θα επηρεαστούν άλλα κομμάτια της ζωής τους: μπορεί να μην θέλουν πια να παίζουν μπέιζμπολ, να μην διαβάζουν συχνά βιβλία, να χάσουν το ενδιαφέρον τους στην επιστήμη και τη φύση και να κόψουν τη σχέση τους με τους αληθινούς τους φίλους. Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερος κόπος να πειστούν, καθώς έχουν δει από πρώτο χέρι τις αλλαγές στη ζωή κάποιων φίλων τους εξαιτίας της προσκόλλησης τους σε μια οθόνη.

Οι ψυχολόγοι καταλαβαίνουν πως η υγιής ανάπτυξη των παιδιών περιλαμβάνει επικοινωνία, δημιουργικό φανταστικό παιχνίδι και επαφή με τον αληθινό, φυσικό κόσμο. Δυστυχώς ο εθιστικός κόσμος της οθόνης θαμπώνει και εμποδίζει αυτές τις διαδικασίες υγιούς ανάπτυξης.

Ξέρουμε επίσης ότι τα παιδιά είναι πιο επιρρεπή σε εθισμούς όταν νιώθουν μόνα, αποξενωμένα και βαριούνται. Για αυτό πρέπει να βοηθάμε τα παιδιά να συνδέονται με αληθινές εμπειρίες ζωής και αληθινούς δεσμούς και σχέσεις. Το παιδί που ασχολείται με δημιουργικές δραστηριότητες και επικοινωνεί με την οικογένειά του έχει λιγότερες πιθανότητες να ξεφύγει στον ψηφιακό κόσμο φαντασίας. Αλλά ακόμα και ένα παιδί που λαμβάνει όλη την αγάπη και την υποστήριξη του κόσμου, κινδυνεύει να πέσει στο Μάτριξ, μόλις έρθει σε επαφή με τις οθόνες και νιώσει την επίδρασή τους. Άλλωστε, 1 στους 10 ανθρώπους έχουν από τη φύση τους έντονες τάσεις εθισμού.

Στο τέλος, η Σούζαν πήρε το τάμπλετ από το γιο της, όμως η θεραπεία ήταν μια ανηφόρα με πολλές λακούβες και οπισθοχωρήσεις Τέσσερα χρόνια αργότερα, με πολλή υποστήριξη, ο Τζον ειναι πολυ καλυτερα. Χρησιμοποιεί έναν υπολογιστή γραφείου και έχει βρει κάποια ισορροπία στη ζωή του: παίζει σε ομάδα και έχει αρκετούς φίλους στο σχολείο. Αλλά η μητέρα του είναι ακόμα σε επιφυλακή ως προς τη χρήση τεχνολογίας από μεριάς του, γιατί όπως κάθε εθισμός μπορεί κανείς εύκολα να ξαναυποκύψει σε κάποια στιγμή αδυναμίας. Το να προσέχει πως έχει υγιείς δραστηριότητες, ότι απουσιάζει ο υπολογιστής από το δωμάτιό του και το βραδινό φαγητό δεν συνοδεύεται από οποιαδήποτε μορφή τεχνολογίας είναι όλα κομμάτι της λύσης του προβλήματος.

Dr. Nicholas Kardaras
Πηγή
Tromaktiko

Advertisements

Πώς θα γίνετε ευτυχισμένοι με μόλις 15 λεπτά την ημέρα: Ενας μοναχός αποκαλύπτει

 

Αν αναρωτιέστε ποιος είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο φτάνει να…
κουγκλάρετε το όνομα Μάθιου Ρίκαρντ και θα τον βρείτε.

Ο 69χρονος Θιβετιανός βουδιστής μοναχός γεννημένος στη Γαλλία είναι και επίσημα ο «πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου».

Ο ίδιος θεωρεί τον τίτλο λίγο υπερβολικό ωστόσο μοιράζεται με τους αναγνώστες του Business Insider το μυστικό της δικής του ευτυχίας.

Σύμφωνα με τον διάσημο νευροεπιστήμονα του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν, Ρίτσαρντ Ντέιβιντσον ο Μάθιου Ρίκαρντ συμμετείχε σε ένα πείραμα που διήρκεσε 12 χρόνια. Ο Ντέιβιντσον τοποθέτησε στο κεφάλι του Μάθιου 256 αισθητήρες και κατέγραψε ότι όταν ο μοναχός βρισκόταν σε κατάσταση διαλογισμού και ένιωθε συμπόνια ο εγκέφαλος του ήταν ασυνήθιστα φωτεινός.

Οι εγκεφαλογράφημα έδειξε πως όταν ο Μάθιου διαλογιζόταν ο εγκέφαλος του παρήγαγε κύματα γάμμα. Πρόκειται για κύματα που συνδέονται με τη συνείδηση, την προσοχή, τη μνήμη και τη μάθηση και «που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν αναφερθεί σε βιβλιογραφία της νευροεπιστήμης», δήλωσε Ντέιβιντσον. Οι σαρώσεις έδειξαν επίσης υπερβολική δραστηριότητα στον αριστερό προμετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου σε σύγκριση με τον δεξιό φλοιό, επιτρέποντας του βιώνει ευτυχία και να μειώνει την τάση προς την αρνητικότητα.

Το Business Insider συνάντησε τον Μάθιου Ρίκαρντ στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας. Αυτές είναι οι συμβουλές που δίνει για την «αιώνια» ευτυχία:

  • Γίνεται αλτρουιστές και σταματήσετε να σκέφτεσαι μόνο το εγώ σας. Είναι μια κουραστική διαδικασία που οδηγεί στη δυστυχία.
  • Αν θέλετε να ευτυχίσετε γίνεται αγαθοί. Αυτό θα σας κάνει όχι μόνο να αισθανθείτε καλύτερα αλλά και θα επηρεάσει αυτούς που είναι κοντά σας.
  • Γυμνάστε το μυαλό σας όπως θα κάνατε με το σώμα σας πριν από τον Μαραθώνιο. Υπάρχει η άποψη ότι η καλοσύνη, η προσοχή, η συναισθηματική ισορροπία και η ανθεκτικότητα είναι δεξιότητες που μπορεί κάποιος να μάθει. Όλα αυτά μαζί συνθέτουν την ευτυχία άρα η ευτυχία είναι κάτι το οποίο μαθαίνεται.
  • Διαλογιστείτε σκεπτόμενοι ωραία πράγματα για 15 λεπτά την ημέρα λέει ο μοναχός. Μη αφήσετε καμία άλλη σκέψη να διακόψει τη ροή των θετικών συναισθημάτων που νιώθετε εκείνη την ώρα. Ήδη μετά από δυο εβδομάδες θα νιώσετε ψυχική ευφορία. Φανταστείτε τι θα νιώθετε όταν το κάνετε για 50 χρόνια όπως ο Ρίκαρντ.

«Αν το μυαλό σας είναι γεμάτο με καλοσύνη, πάθος και αλληλεγγύη ο νους σας θα γίνει υγιής και αυτό θα οδηγήσει σε άνθιση» δήλωσε ο Ρίκαρντ. «Τότε θα είστε σε πολύ καλύτερη ψυχική κατάσταση, το σώμα σας θα είναι πιο υγιές και όλοι γύρω σας θα το αντιληφθούν»

πηγη

 

Γιατί το IQ μειώνεται σε όσους γεννήθηκαν μετά το 1975 – Τι έδειξε έρευνα

 

Γιατί το IQ μειώνεται σε όσους γεννήθηκαν μετά το 1975 – Τι έδειξε έρευνα

Ο δείκτης νοημοσύνης (IQ) μειώνεται στις γενιές που έχουν γεννηθεί μετά το 1975 και Νορβηγοί ερευνητές εκτιμούν πως η πιο εύλογη εξήγηση είναι ότι το πολιτιστικό περιβάλλον είναι λιγότερο ευνοϊκό για τις νέες γενιές.

Μελέτη που δημοσιεύεται σήμερα από την αμερικανική επιθεώρηση PNAS ασχολήθηκε με τις διανοητικές επιδόσεις των νεαρών Νορβηγών που περνούν από τεστ επ’ ευκαιρία της στράτευσής τους και είναι γεννημένοι από το 1962 έως το 1991.

Οι δύο ερευνητές που συνέταξαν τη μελέτη, οι οικονομολόγοι Μπερντ Μπράτσμπεργκ και Όλε Ρόγκεμπεργκ (Frisch Centre του Όσλο), αναζήτησαν τις αιτίες του «φαινομένου Φλιν».

Το φαινόμενο αυτό διαπιστώθηκε από τον ερευνητή στην ψυχολογία Τζέιμς Φλιν και δείχνει πως η τάση για αύξηση της ευφυΐας, η οποία παρατηρήθηκε σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της ανθρωπότητας, σταμάτησε στην εποχή μας και άρχισε μάλιστα μια τάση μείωσης της ευφυΐας.

Το ενδιαφέρον στη νορβηγική μελέτη είναι το γεγονός ότι συγκρίνει μεταξύ τους τα IQ αδελφών, δηλαδή προσώπων που προέρχονται από το ίδιο ακριβώς κοινωνικό περιβάλλον και έχουν συγγενικά γονίδια.

Στα αδέλφια αυτά, το IQ αυξανόταν κατά 0,20 μονάδα κατ’ έτος ανάμεσα σ’ αυτά που γεννήθηκαν το 1962 και εκείνα που γεννήθηκαν το 1975. Στη συνέχεια μειωνόταν κατά 0,33 μονάδα κατ’ έτος ανάμεσα σ’ αυτά που γεννήθηκαν το 1975 και αυτά που γεννήθηκαν το 1991.

Η μείωση της ευφυΐας δεν οφείλεται καθόλου ούτε στα γονίδια ούτε στην κοινωνιολογία, σύμφωνα με τους οικονομολόγους. «Αν και τέτοιοι παράγοντες μπορεί να υπάρχουν, η επίδρασή τους είναι αμελητέα σε σύγκριση με άλλους περιβαλλοντικούς παράγοντες», υποστηρίζουν.

Ως μη κοινωνιολογικούς και μη γενετικούς παράγοντες θεωρούν «την πτώση των εκπαιδευτικών αξιών», «την επιδείνωση των εκπαιδευτικών και σχολικών συστημάτων», την «τηλεόραση και τα μέσα ενημέρωσης», «την επιδείνωση της εκπαίδευσης στους κόλπους των οικογενειών», «την επιδείνωση της διατροφής» και «την επιδείνωση της υγείας».

Η άφιξη παιδιών μεταναστών, που έρχονται από χώρες όπου το σχολικό σύστημα είναι λιγότερο αποτελεσματικό, κάτι που αποτελούσε ένα διαφορετικό σενάριο, αποκλείσθηκε ως αιτία αφού τα παιδιά αυτά δεν περιλαμβάνονται στην έρευνα.

Όμως οι ερευνητές δεν κάνουν κάποια επιλογή ανάμεσα σ’ αυτές τις διαφορετικές δυνατές υποθέσεις.

«Αν και τα αποτελέσματά μας υποστηρίζουν τη θέση σύμφωνα με την οποία οι κύριοι παράγοντες του φαινομένου Φλιν είναι περιβαλλοντικοί και ποικίλλουν μεταξύ των οικογενειών, δεν είμαστε σε θέση να εντοπίσουμε την αιτιώδη δομή των υποκείμενων περιβαλλοντικών φαινομένων».

 

πηγη

Μήπως η κοινωνία πετάει τα μωρά από το μπαλκόνι;

 

Πόσες φορές –διάολε- θα πέσει ακόμα από τα σύννεφα η ελληνική κοινωνία; Πόσες φορές δεν έχει εκπλαγεί τα τελευταία διακόσια χρόνια; Πόσες φορές δεν έμεινε με το στόμα ανοιχτό; Πόσες φορές δεν βίωσε ιστορίες σαν αυτές στο Κωσταλέξι, στα Δουνεϊκα και σε δεκάδες μέρη, με γεγονότα που συντάραξαν τον κόσμο; Κι επιπλέον: πόσα βρέφη πέθαναν εξαιτίας αυτής της ασύλληπτης αντίληψης «τι θα πει ο κόσμος;«, καρκίνωμα βέβαια της ίδιας της κοινωνίας;

Ας ξεκινήσουμε με τα αυτονόητα στην υπόθεση με την κοπέλα που πέταξε το νεογέννητο βρέφος της από το μπαλκόνι στη Νέα Σμύρνη. Όλοι θα έλεγαν το ίδιο, αλίμονο: «Γιατί ρε κορίτσι μου δεν τον άφηνες σε μια πόρτα; Κάποιος θα το έβρισκε, θα ζούσε. Γιατί να το σκοτώσεις;«

Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Πάμε στα επόμενα λοιπόν, εκεί που -κατά τα ειωθότα- η ελληνική κοινωνία παίζει μπουνιές. Για το ποιος φταίει πιο πολύ, πιο λίγο, για το αν υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί, για το αν πρέπει να τσακίσουν τη φρικτή μάνα στο δικαστήριο, για το αν πρέπει να πληρώσει και ο νεαρός που την κατέστησε έγκυο εκεί στην Καλαμάτα. Δεν μύρισε τον κρίνο το κορίτσι.

Γυρίζω πίσω τριάντα πέντε χρόνια, νεαρός, τότε που η εγκυμοσύνη εκτός γάμου θεωρείτο -ακόμα- έγκλημα καθοσίωσης, κάτι σαν κατηγορία εσχάτης προδοσίας απέναντι στον αυτοκράτορα. Στη Ρώμη και στο Βυζάντιο επιβάλλονταν αυστηρές ποινές, όπως η τύφλωση.Τότε λοιπόν μια συμφοιτήτριά μου έμεινε έγκυος, γιατί από τότε τα κορίτσια δεν μύριζαν τον κρίνο. Η μητέρα της την εξευτέλισε και την είπε (απλώς!) ξεδιάντροπη, ο πατέρας της όχι μόνο την αποκάλεσε »πουτάνα», »βρώμα» και δεκάδες άλλα, αλλά την έκανε μαύρη στο ξύλο και τελικά την έδιωξε από το σπίτι.

Δεν γίνονται αυτά; Χα. Παραγίνονται. Γίνονταν, εξακολουθούν να γίνονται, φοβάμαι ότι θα συνεχίσουν γιατί «τι θα πει ο κόσμος;«. Ο κόσμος… Παρεμπιπτόντως, για να κλείσει η παρένθεση: η κοπέλα παράτησε τη Νομική για να μπορέσει να δουλέψει, ταλαιπωρήθηκε πολύ, γέννησε, έπαθε αμέτρητους νευρικούς κλονισμούς, υπέφερε αφάνταστα, ‘έφυγε’ στα πενήντα της. Ήδη από τα σαράντα της ήταν ημιθανής.

Για όσους αμφιβάλουν αν συμβαίνουν ακόμα αυτά εν έτει 2018, πάμε να δούμε την κατάθεση της κοπέλας: «Όταν έλειπε η μητέρα μου από το σπίτι, με έπιασαν οι πόνοι. Πήγα στην μπανιέρα και γέννησα. Μόνη μου με ένα ψαλίδι έκοψα τον ομφάλιο λώρο. Φοβόμουν τι θα έλεγε η μητέρα μου και τι θα έλεγε ο κόσμος. Ήξερα ότι η μητέρα μου θα επιστρέψει. Δεν ήθελα να με δει με το μωρό. Δεν ήξερα τι να κάνω. Το τύλιξα με ένα σεντόνι και το έβαλα σε μία νάιλον σακούλα. Το πέταξα από την μπαλκονόπορτα. Αμέσως μετά καθάρισα όσο καλύτερα μπορούσα το μπάνιο και πέταξα τον πλακούντα«

Κρατάμε δύο πράγματα: «τι θα έλεγε η μητέρα μου«, «τι θα έλεγε ο κόσμος«. Ο κόσμος.. Που πάντα βλέπει τις πομπές των άλλων και όχι της δικές του. Τι θα έλεγε ο κόσμος; Ότι μια κοπέλα 22 ετών (ή οποιαδήποτε άλλη ηλικία) έκανε σεξ και έμεινε έγκυος; Ε και; Τόση υποκρισία πια; Το θέμα δεν είναι τι διαλέγουμε, έκτρωση ή εγκατάλειψη του βρέφους σε κάποιο σημείο. Ήδη πολλά μαιευτήρια είναι γεμάτα από εγκαταλελειμμένα βρέφη. Μιλάμε για δεκάδες έτσι; Το θέμα είναι τι κάνουμε ως κοινωνία για να αποτρέψουμε τέτοιες καταστάσεις, ή, εν πάση περιπτώσει, να τις μειώσουμε.

Εξευτελίζουμε τα παιδιά μας, τα δέρνουμε, τα διώχνουμε από το σπίτι; Γιατί -το ξαναλέω- αυτό γίνεται ΑΚΟΜΑ σε πολλά γεωγραφικά διαμερίσματα της χώρας. Όταν λοιπόν οι γονείς δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους (για δεκάδες λόγους) αυτά είναι τα αποτελέσματα. Αποτρόπαια και τραγικά.

Και το Κράτος; Αυτή η απρόσωπη, αόριστη, θολή έννοια; Θα περίμενα από έναν πρωθυπουργό να επιβάλλει από την πρώτη γυμνασίου κιόλας υποχρεωτικό μάθημα ‘κοινωνικής αγωγής’ ή όπως αλλιώς το βαφτίσουν. Ας το πούνε και ‘Εισαγωγή στο Προφιτερόλ’. Κι εκεί, από τα 13 τους χρόνια, τα παιδιά να μαθαίνουν για την αντισύλληψη, την εγκυμοσύνη, τις συνέπειες του τσιγάρου, του ποτού, των ναρκωτικών, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα απολύτως χρήσιμα.

Και ναι, ας το κάνει το σχολείο, αφού φαίνεται ότι σε πολλές περιπτώσεις η οικογένεια έχει χάσει το ρόλο της. Τότε, τα κορίτσια που θα πετάνε τα μωρά τους από τα μπαλκόνια, θα τα αφήνουν σε κάδους σκουπιδιών ή θα τα πνίγουν με τα ίδια τους τα χέρια, θα λιγοστέψουν πολύ. Πρώτον γιατί θα ξέρουν, θα έχουν μάθει, δεύτερον γιατί θα έχει αφαιρεθεί αυτό το καρκίνωμα με τη βαρύγδουπη, βαριά κι ασήκωτη ταμπέλα ‘τι θα πει ο κόσμος’.

Α, τι θα πει κι η μάνα, που σε κάποιες περιπτώσεις (προφανώς δεν ισχύει για όλες) γίνεται ‘πληγή’. Ποιος ξεχνάει ότι λίγες εβδομάδες πριν μια νεαρή επιστήμονας (!) κατήγγειλε δήθεν βιασμό της για να αποφύγει τον γάμο, για τον οποίο τόσο την πίεζε η μητέρα της;

Πάμε ξανά στο θέμα μας. Το σχολείο λοιπόν που λέγαμε -λόγω των εκάστοτε ηγητόρων που δεν θέλουν να μπλέκουν και γι’ αυτό ακολουθούν την πεπατημένη- προτιμά να δίνει άχρηστες γνώσεις που δεν προσφέρουν το παραμικρό! Υποχρεώνει τα παιδιά να γίνονται παπαγαλάκια, να μαθαίνουν απ’ έξω ‘σεντόνια’ κειμένων για να μπουν στα πανεπιστήμια. Μιλάμε σοβαρά; Ίδιο σύστημα δεκάδες χρόνια για να παράγουμε τι; Άβουλους ανθρώπους χωρίς κρίση; Αυτό το μάθημα λοιπόν θα τα ‘έσπαγε’, που λέει κι η νεολαία.

Δοσμένο όμως με σοβαρό τρόπο, από κατάλληλους ανθρώπους κι όχι από τη ‘γαλλικού’ που περισσεύει στο πρόγραμμα. Κι αν όλα αυτά που συζητάμε γίνονταν πριν από πενήντα χρόνια και συνεχίζουν να γίνονται, ε, φαίνεται ότι δεν θα σταματήσουν αν δεν ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα. Γιατί χορτάσαμε από αερολογία κι αόριστες υποσχέσεις.

Και, στο μεταξύ -γιατί στην Ελλάδα των θαυμάτων η εφαρμογή οποιουδήποτε μέτρου μπορεί να πάρει χρόοοοοοοονια- ας κοιτάμε τα παιδιά μας στα μάτια. Ίσως τότε φρενάρουμε κάπως την -κάθε λίγο και λιγάκι- πτώση μας από τα σύννεφα. Όσο για το επίμαχο θέμα; Κάτι δεν πάει καλά με το κορίτσι, αφού, όπως αποκαλύφθηκε από τα μηνύματα που έστελνε στη φίλη της, ίσως και να έχανε λάδια.

«Κοίτα θα το πάρεις ήρεμα όμως. Δεν πήγα σχολή γιατί πόναγα. Πήγα στον γιατρό και ήμουν έγκυος τελικά. Κι επειδή ανησύχησα με κράτησε και γέννησα. Της είπα να το δώσουν γιατί δεν θα μπορούσα να το μεγαλώσω. Η μάνα μου δεν ήξερε τίποτα. Πόσα εγκεφαλικά έπαθες; Μόνο εγώ τα κάνω αυτά μέσα σε μία μέρα. Είσαι η μόνη που το ξέρει. Ζεις; Έχω ακόμα λίγη αιμορραγία για αυτό δεν μπορώ να βγω σήμερα. Να βγούμε αύριο. Ξεφούσκωσα δεν μπορείς να πεις«, έγραψε.

Η (αδηφάγα) κοινωνία θα καταραστεί, η δικαιοσύνη θα κάνει τη δουλειά της, μένει να δούμε (;) σοβαρές κινήσεις από το κράτος, που, ας κάνει κάποτε κινήσεις πριν φτάσουμε στα λαϊκά δικαστήρια για τους εκάστοτε θύτες. Αυτούς που φουσκώνουν κι αυτούς που ξεφουσκώνουν.

Φωτογραφίες: Eurokinissi

 

πηγη

Η έρευνα που αλλάζει ΟΛΑ τα δεδομένα για τον άνθρωπο

 

Κι όμως! Δεν είμαστε 100% άνθρωποι! Για την ακρίβεια μόνο το 43% του ανθρώπινου σώματος αποτελείται από ανθρώπινα κύτταρα! Τι είναι το άλλο 57%; Βακτήρια, ιοί, μύκητες και άλλοι μικροοργανισμοί.

Ο άνθρωπος είναι άνθρωπος στο… περίπου. Περισσότερο από το ήμισυ του ανθρώπινου σώματος δεν είναι ακριβώς ανθρώπινο, καθώς τα ανθρώπινα κύτταρα αποτελούν μόνο το 43% των συνολικών κυττάρων που υπάρχουν σε ένα ανθρώπινο σώμα. Τα υπόλοιπα, που είναι και περισσότερα (57%) ανήκουν σε βακτήρια, ιούς, μύκητες και άλλους μικροοργανισμούς που φιλοξενούνται στο σώμα μας ή μάλλον το έχουν αποικίσει με το… έτσι θέλω.

Όπως δήλωσε στο BBC ο καθηγητής ΡομπΝάιτ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια – Σαν Νμτιέγκο, «είστε περισσότερο μικρόβιο παρά άνθρωπος». Όπως είπε, σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες εκτιμήσεις (ακριβές μέτρημα προφανώς δεν είναι εφικτό), η αναλογία ανθρωπίνων-μικροβιακών κυττάρων γέρνει υπέρ των δεύτερων (43%-57%).

Σταδιακά οι επιστήμονες αρχίζουν να συνειδητοποιούν για τα καλά ότι αυτό το «άλλο μισό» μας, το μικροβίωμα, παίζει καθοριστικό ρόλο στην υγεία και στην αρρώστια, από τις αλλεργίες έως το Πάρκινσον. Η επίγνωση αυτή ήδη οδηγεί σε νέους θεραπευτικούς δρόμους για διάφορες παθήσεις.

«Τα μικρόβια είναι ουσιώδη για την υγεία μας. Το σώμα σας δεν είναι μόνο εσείς», τονίζει η καθηγήτρια Ρουθ Λέι του γερμανικού Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ.

«Ανακαλύπτουμε ότι αυτά τα μικροσκοπικά πλάσματα μεταμορφώνουν πλήρως την υγεία μας με τρόπους που δεν είχαμε φανταστεί έως πρόσφατα» ανέφερε ο Νάιτ.

Είτε πάνω στο σώμα είτε μέσα σε αυτό, τα μικρόβια αφθονούν, αν και το πραγματικό «πάρτι» γίνεται στο ανθρώπινο έντερο, όπου υπάρχει η μεγαλύτερη συγκέντρωση και ποικιλία τους.

Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο άνθρωπος (ή μάλλον δεν είναι κατά πλειοψηφία άνθρωπος) ούτε από γενετική άποψη, αφού στο καθαρά ανθρώπινο γονιδίωμα των περίπου 20.000 γονιδίων θα πρέπει να προστεθεί το μικροβιακό γονιδίωμα, κάτι που ανεβάζει τον αριθμό των γονιδίων στο ανθρώπινο σώμα στα δύο έως 20 εκατομμύρια!

«Δεν έχουμε μόνο ένα γονιδίωμα, καθώς τα γονίδια του μικροβιώματός μας απαρτίζουν ουσιαστικά ένα δεύτερο γονιδίωμα, που επαυξάνει τη δραστηριότητα του δικού μας. Αυτό που μας κάνει ανθρώπους, είναι ο συνδυασμός του δικού μας DNA με το DNA των μικροβίων του εντέρου μας» δήλωσε ο καθηγητής μικροβιολογίας Σαρκίς Μαζμανιάν του Ιντιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας (Caltech).

Πηγή: Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

 

http://www.newsbomb.gr/kosmos/story/875674/vomva-apo-epistimones-h-ereyna-poy-allazei-ola-ta-dedomena-gia-ton-anthropo

Μύθος και φιλοσοφία

 

 Γράφει ο 

Μύθος και φιλοσοφία

Ο ελληνικός όρος μύθος έχει μεταφερθεί σε πολλές άλλες γλώσσες: mito στα ιταλικά. mythe στα γαλλικά, myth στα αγγλικά. mythos στα γερμανικά, και ούτε καθεξής. Μπορούμε όμως να είμαστε βέβαιοι ότι, αν καθόμασταν όλοι μαζί να συζητήσουμε τη σημασία αυτής της λέξης, θα προέκυπταν αμέσως σημαντικές διαφορές.

Με τη λέξη μύθος οι Έλληνες αναφέρονταν στη «λέξη», τον «λόγο», τη «διήγηση». Οποίος, λοιπόν, περιμένει ότι ο μύθος αναφέρεται αποκλειστικά σε θρησκευτικές ή μυθικές διηγήσεις, ή απλούστατα σε ιστορίες που δεν φαίνονται πιστευτές, θα απογοητευτεί: οι σημασίες αυτές αποδόθηκαν εκ των υστέρων εξαιτίας της μοίρας αυτού του όρου.

Στις απαρχές της ελληνικής λογοτεχνίας, δηλαδή στον Όμηρο και τον Ησίοδο, ο μύθος δηλώνει διαλόγους ή διηγήσεις, αλλά όχι αυτούς που είναι απίστευτοι ή βρίθουν υπερφυσικών στοιχείων

Αντιθέτως, στη γλώσσα των επών χαρακτηρίζονται ως μύθος διηγήσεις οι οποίες είναι οπωσδήποτε αξιόπιστες Στον Όμηρο χαρακτηρίζεται μύθος ο ορμητικός λόγος των αντρών πολεμιστών στο πεδίο της μάχης-και όταν ο Ποσειδώνας αψηφά την εντολή ταυ Δία να εγκαταλείψει τη μάχη, η απάντηση του «σκληρή και δυνατή» χαρακτηρίστηκε μύθος (Όμηρος, Ιλιαδα Χν. στ. 202) Στο ίδιο μοτίβο, στις συνελεύσεις χαρακτηρίζονται μύθος οι προφορικές δεήσεις των ηρώων που έχουν το απαραίτητο κύρος.

Ο μύθος της επικής γραφής αναφέρεται σε λόγο δυναμικό, που ζητά κατά κάποιον τρόπο να παίξει ηγετικό ρόλο; απόδειξη το γεγονός ότι ποτέ δεν ακούγεται από στόμα γυναικών, οι οποίες, άλλωστε, δεν έχουν εξουσία, παρά μόνο από άντρες, και μάλιστα δεν ταιριάζει σε άντρες πολύ νέους. Ο μύθος επομένως εκφράζει πρώτο απ’ όλα κύρος .

Μόνο στη μετέπειτα πορεία του ελληνικού πολιτισμού, με τον Ηρόδοτο και τον Θουκυδίδη, πέραν του Πλάτωνα, ο όρος αυτός θα αρχίσει να περιγράφει τον μυθικό λόγο, στον οποίο εμφανίζονται στοιχείο θαυμαστό ή, εν πόση περιπτώσει, στοιχεία που θέτουν υπό αμφισβήτηση την αξιοπιστία του. Ακριβώς γύρω από την αξιοπιστία του μύθου θα αναπτυχθεί μεγάλο μέρος της ελληνικής σκέψης πάνω σε τέτοιου είδους διηγήσεις, καταφεύγοντας σε ερμηνευτικές στρατηγικές που -όπως στην αλληγορία- θα προσπαθήσουν να διασώσουν τη σπουδαιότητα της μυθολογίας χωρίς να αποδεχτούν τις ντροπιαστικές, μερικές φορές σκανδαλώδεις, κυριολεκτικές σημασίες αυτής.

Όπως και να έχει όταν αναφερόμαστε στον μύθο των κλασικών, θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας ότι αυτή η μορφή λόγου παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ποιητικό λόγο: οι ποιητές δημιούργησαν και δημιουργούν τους μύθους. 

Το λατινικό fabula

Κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση δεν χρησιμοποιήθηκε ο όρος μύθος για τις μυθολογικές διηγήσεις, αλλά ο λατινικός fabula (απ’ όπου προέρχεται ο ιταλικός όρος favola και ο γαλλικός fable, οι οποίοι αντιστοιχούν στο ελληνικό «παραμύθι»).

Ο ελληνικός όρος επανέρχεται στη σκηνή χάρη στον Giambattista Vico στην Ιταλία και τον Christian Gottlob Heyne στη Γερμανία κατά το δεύτερο μισό του 18 αιώνα. Από εκεί και έπειτα, οι διακυμάνσεις, ή μάλλον οι ριζικές μεταμορφώσεις, του μύθου ακολουθούν ταραχώδη πορεία

Ο μυθικός λόγος αρχίζει να παίρνει την έννοια της έκφρασης ενός προφιλοσοφικού πολιτισμού προορισμένου να αντικατασταθεί από τη λογική. Εξαιτίας της πρώτης αυτής μεταβολής, ο «μύθος» θα υποστεί ακόμα μία αλλαγή, η οποία θα ολοκληρώσει και θα εξελίξει ακόμα περισσότερο τη σημασία του.

Πράγματι, θα χάσει οριστικά την αρχική αξία που έχει ως τρόπος απαγγελίας και μορφής λόγου και θα παρουσιαστεί ως «τρόπος σκέψης»; δηλαδή εκδήλωση μίας αρχαϊκής λογικής, σχεδόν πρωτόγονης, και οπωσδήποτε διαφορετικής οπό εκείνη των σύγχρονων ανθρώπων, η οποία εξέφραζε με τρόπο γοητευτικά «μυθικό» ιστορικές μνήμες ή κοσμολογικές και φιλοσοφικές ιδέες

***

Μaurizιο Bettini – «Η Ιστορία της Φιλοσοφίας» του Ουμπερτο Εκο.

 

πηγη

 

Μύκητας κάνει τα αρσενικά τζιτζίκια να συμπεριφέρονται σαν θηλυκά!

Μόνο έτσι εξαπλώνονται σε περισσότερους ξενιστές

Μύκητας κάνει τα αρσενικά τζιτζίκια να συμπεριφέρονται σαν θηλυκά!

Μπορεί σε εμφάνιση να είναι απατηλά απλοί, οι μύκητες είναι στην πραγματικότητα τρανοί βιολογικοί τρομοκράτες και πολλά ζωικά είδη υποφέρουν από τα φριχτά καμώματά τους.

Από τα οποία δεν γλιτώνουν ούτε και τα τζιτζίκια, όπως απέδειξε πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστημίου του Κονέκτικατ που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Scientific Reports».

Ένας παρασιτικός μύκητας λοιπόν που έχει εξελιχθεί ώστε να ολοκληρώνει τον κύκλο της ζωής του στα σώματα των αρσενικών τζιτζικιών αλλάζει καθοριστικά τη συμπεριφορά τους ώστε να εξαπλωθεί σε μεγαλύτερους αριθμούς ξενιστών.

Οι επιστήμονες μελετούσαν τις αναπαραγωγικές συνήθειες του τζίτζικα όταν σκόνταψαν πάνω στον μύκητα Massospora cicadina που είχε προσβάλει μερικά αρσενικά. Και τα είδαν να ανταποκρίνονται στο χαρακτηριστικό ερωτικό κάλεσμα των υγιών αρσενικών, κάνοντας σαν θηλυκά! Θηλυκά έτοιμα να γονιμοποιηθούν φυσικά.

shutterstock654486574

Όπως είναι επόμενο, τα άρρωστα αρσενικά προσελκύουν γύρω τους τα υγιή αρσενικά που αναζητούν ταίρι και νομίζουν πως το βρήκαν, μια κατάσταση που διευκολύνει τις μοχθηρές ορέξεις του μύκητα, που μέσω των γεννητικών οργάνων και της ανοιχτής κοιλιάς των ξενιστών αφήνουν τους σπόρους τους στα υγιή μέλη.

Και το χειρότερο της υπόθεσης είναι πως όταν ένα άρρωστο αρσενικό το παίξει θηλυκό, είναι πια στο τέλος της ζωής του, καθώς ο μύκητας έχει αναπτυχθεί τόσο που δεν χωρά πια στο σώμα του.

«Ο Massospora λειτουργεί μερικώς ως σεξουαλικά μεταδιδόμενο νόσημα και οι καινούριες συμπεριφορές των άρρωστων αρσενικών είναι πολύπλοκοι χειρισμοί που πυροδοτούνται από τον μύκητα για ίδιο όφελος», καταλήγουν οι ερευνητές…

 

πηγη