5+1 συνηθισμένοι νονοί που συναντάς το Πάσχα

Ο Κουβαρντάς, ο Άφαντος κι άλλοι 4 πνευματικοί πατέρες που θα σου φέρουν λαμπάδα και φέτος.

Λαμπάδες, πασχαλινά αυγά, κινητά, ρούχα, τάμπλετ, επιτραπέζια, ακριβά αυτοκίνητα. Αν είσαι Νονός -ή Νονά-, τότε θα κατάλαβες αμέσως ποιο κεφάλαιο θ’ ανοίξουμε σήμερα. «Βαπτιστήρια τριγύρω πολλά, παρά πολλά, αλλά ποτέ ποτέ δεν είναι αρκετά…» Που λες, το να είσαι νονός εκτός απ’ το ότι είναι τεράστια ευχαρίστηση, είναι συνάμα και μια τεράστια υποχρέωση. Κι αν θες να σε συμπαθήσει το βαπτιστήρι σου και να σου σκάσει κάνα χαμόγελο, πρέπει να ‘σαι και ‘απίκο’ στις υποχρεώσεις σου. Και όπως είναι λογικό, κάποιοι τις τηρούν και κάποιοι όχι.Εδώ στο Provocateur τώρα, βρήκαμε μερικούς νονούς που κυκλοφορούν εκεί έξω την Μεγάλη Εβδομάδα και στους παρουσιάζουμε.Για τσέκαρε.

#1 Συνομήλικος
Ο συνομήλικος σε πέταξε στην κολυμπήθρα, επειδή οι γονείς σου και οι γονείς του έπρεπε με οποιοδήποτε τρόπο (και κόστος) να γίνουν κουμπάροι. Ο συνομήλικος σου ρίχνει 6 με 7 χρονάκια, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει απ’ το να φωνάξει μπροστά στον κόσμο «τον βλέπεις αυτόν τον λεβεντάκο, είναι το μικρό μου το βαπτιστηράκι». Ακόμα κι αν φαίνεσαι μεγαλύτερός του. Αφού εσύ έχεις μούσια (αυτός δεν έχει) και εσύ δεν έχεις ακμή (αυτός έχει!). Στα θετικά τώρα, είναι ότι ξέρει τι σωστό δώρο να σου πάρει, καθώς ό,τι ψωνίσει για πάρτη του θα το πάρει και σ’ εσένα.

#2 Δήμαρχος
Έχει 15 -τουλάχιστον- βαπτίσεις στο ενεργητικό του. Μ’ όποιον άνθρωπο κάνει παρέα πάνω από δυόμιση ώρες του βαπτίζει και τα παιδιά. Τον oνομάσαμε ‘δήμαρχο’, γιατί στα γενέθλια και στις γιορτές σου λέει απλά ένα τυπικό ‘Χρόνια Πολλά’ -ή λέει τα Χρόνια Πολλά στη μάνα σου να στα μεταφέρει και ταυτόχρονα να του φύγει η υποχρέωση-, ενώ όταν σε πετύχει στο δρόμο αρχίζει τις δημοσιοσχετίστικες αγκαλιές, τα ουρλιαχτά και τα φασώματα.

#3 Άφαντος
Τον άφαντο τον είδες μόνο στην εκκλησία, όταν βρισκόσουν στην τρυφερή ηλικία των 12μηνών. Έπειτα εξαφανίζεται. Δεν σου παίρνει ποτέ δώρο. Οι γονείς σου δεν ξέρουνε τίποτα γι’ αυτόν. Στέλνεις πακέτα στην Χατζηβασιλείου για να τον βρει, αλλά και απ’ αυτήν λαμβάνεις αρνητική απάντηση. Κοιτάς φωτογραφίες απ’ την βάπτισή σου, όμως η φιγούρα του νονού σου είναι θωλή και σκουριασμένη. «Μήπως μπήκα μόνος μου στην κολυμπήθρα;», συλλογίζεσαι τριάντα χρόνια μετά την βάπτισή σου…

#4 Κουβαρντάς
Δεν παίρνει ποτέ λαμπάδα, δεν μπαίνει ποτέ σε διαδικασία να διαλέξει ρούχα για το βαπτιστήρι και ποτέ δεν ψάχνει για δώρα. Πετάει κάνα 200€ στο πιτσιρικά και λέει με καπιταλιστικό ύφος μπροστά στους γονείς του «να μωρέ, δεν είναι τίποτα, έτσι για να πάρει καμιά σοκολάτα ο μικρός». Απλός, δωρικός και τίμιος. Ξέρει τις αρμοδιότητές του και μπράβο του. Καρδούλες πολλές.

#5 Κακόγουστος
Αν είσαι κοριτσάκι θα σου πάρει λαμπάδα ‘Παικταράς’ κι αν είσαι αγοράκι ‘σετ μαγειρικής’ (ναι, είμαι μισογύνης!). Ο κακόγουστος νονός αν φοράς small θα σου πάρει large κι αν περιμένεις σοκολατένιο αυγό με ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ θα σου πάρει με υγείας. Μιλάμε, ουσιαστικά, για τον άνθρωπο που σε θυμάται πέντε λεπτά πριν την ανάσταση και η τσάντα που θα σου ‘χει βάλει τα δώρα είναι σίγουρα απ’ το συνοικιακό από Σούπερ Μάρκετ.

Bonus

Συγγενής
Απλά, τελείωσαν οι εναλλακτικές (ήσουν και το 4ο παιδί της οικογένειας βλέπεις) και σε βάπτισε ο θείος. Ή ο τριτοξάδελφός σου. Όλο αυτό σου προκαλεί σύγχυση, αφού μία τον λες θείο και μία νονό. Εννοείται ότι περιμένω στα σχόλια να μου γράψεις ποιον νονό (ή νονά) ξέχασα…

πηγη

http://provocateur.gr/manners/14341/5-1-synhthismenoi-nonoi-poy-petyxaineis-to-pasxa

Μην στενοχωριέστε που μεγαλώνετε είναι ένα δώρο που πολλοί το απορρίπτουν

Το να μεγαλώνουμε δεν είναι κάτι άσχημο, αντιθέτως είναι προνόμιο, τέχνη και δώρο για τον καθένα. Το γκριζάρισμα των μαλλιών, το σκίσιμο των σελίδων του ημερολογίου κι ο εορτασμός των γενεθλίων μας είναι πάντα ένας λόγος για να νιώσουμε ευτυχισμένοι. Ευτυχία στη ζωή και για τη ζωή σημαίνει να είσαι παρόν/παρούσα σ’ αυτήν.

Η ζωή έχει την ιδιόμορφη τάση να γλιστράει σαν το νερό από τα χέρια μας στο πέρασμα του χρόνου, μια κατάσταση που μας φέρνει ρυτίδες στο πρόσωπο και μας πλαισιώνει τον πόνο και τη δυστυχία κοντά μας αρκετά συχνά. Όμως, όλα αυτά προκαλούνται από την αντανάκλαση της ζωής και θα πρέπει να νιώθουμε αρκετά περήφανοι που τα ζήσαμε. Πρέπει να έχουμε ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που μας δόθηκε να μεγαλώνουμε, γιατί κάτι τέτοιο μας επιτρέπει να μοιραζόμαστε περισσότερες στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάμε γύρω μας.

Μπορούμε να απολαμβάνουμε τις χαρές της ζωής, να χαμογελάμε και να οικοδομούμε ένα καλύτερο κόσμο με την παρουσία μας εδώ. Οι ρυτίδες μας θυμίζουν τα χαμόγελα που χαρίσαμε Οι ρυτίδες είναι μια ευγενική κι όμορφη αντανάκλαση της ηλικίας μας μετρημένη από τα χαμόγελα που ζωγραφίστηκαν στα πρόσωπά μας. Καθώς, όμως, αρχίζουν να εμφανίζονται, μας κάνουν να συνειδητοποιούμε ότι η ζωή είναι εφήμερη και φευγαλέα. Ως εκ τούτου, αισθανόμαστε συχνά άβολα και φοβισμένοι με μια τέτοια σκέψη, οπότε η παρουσία τους μπορεί να αποτελέσει μια πηγή ευτυχίας.

Γιατί είμαστε λυπημένοι αφού ανεξαρτήτως των χρόνων που έχουν περάσει είμαστε ακόμα ζωντανοί; Επειδή φοβόμαστε ότι όσο γερνάμε, χάνουμε τις φυσικές μας ικανότητες, με αποτέλεσμα να αντιλαμβανόμαστε το γήρας σαν μια τιμωρία που έρχεται με έναν υποτιμητικό κι εξευτελιστικό τρόπο.

Έτσι, όταν γεράσουμε βλέπουμε πίσω και αναρωτιόμαστε τι έχουμε κάνει τη ζωή μας. Ευχαριστήστε κάθε έτος που συμπληρώνετε Θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στη ζωή για την ευκαιρία να παραμένουμε εδώ και για το ότι έχουμε την ικανότητα να την απολαμβάνουμε. Τι νόημα έχει να λυπόμαστε και να διαμαρτυρόμαστε για τις ευκαιρίες που χάσαμε στο παρελθόν; Θα επωφεληθούμε από τέτοιες σκέψεις ή θα αλλάξουμε κάτι από όσα έγιναν; Ας κοιτάξουμε μπροστά κι ας σταματήσουμε να χαραμίζουμε την παρούσα στιγμή για χάρη του παρελθόντος. Το να μεγαλώνουμε θα πρέπει να είναι μια πηγή ευτυχίας.

Κάθε νέα μέρα σηματοδοτεί 1440 λεπτά δυνητικά νέων επιλογών, υπέροχων σκέψεων, εκατοντάδων αποχρώσεων των συναισθημάτων μας. Κάθε δευτερόλεπτο μας δίνει τη δυνατότητα να βιώσουμε και να επωφεληθούμε από όλες τις επιλογές που μας παρέχει το περιβάλλον μας. Κάθε χρόνος είναι ένα μετάλλιο, μια ευκαιρία να συγκεντρώσουμε αναμνήσεις, να βιώσουμε καινούργιες στιγμές, να σβήσουμε τα κεράκια των γενεθλίων μας με περισσότερο σθένος και υπερηφάνεια. Συνεχίστε την προσπάθεια εκπλήρωσης των ονείρων σας κάθε δευτερόλεπτο, λεπτό, ώρα, μέρα, μήνα, χρόνο… Έτσι, στο τέλος θα είστε σε θέση να γιορτάσετε την επιτυχία σας με τους αγαπημένους σας.

Το προσδοκώμενο είναι καθώς μεγαλώνετε να συναντάτε τον εαυτό σας γεμάτο με βιώματα, ρυτίδες, και ευτυχία. ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΜΑΙ; Έφτασα στην ηλικία όπου τα πράγματα φαίνονται πιο ήρεμα αλλά θέλω να συνεχίσω να μεγαλώνω. Είμαι αρκετά μεγάλος ώστε να έχω τα όνειρά μου στα χέρια μου και οι αυταπάτες μου να έχουν γίνει ελπίδες. Είμαι σε τέτοια ηλικία όπου η αγάπη μοιάζει σαν φωτεινή λάμψη, έτοιμη να καταναλωθεί από την επιθυμία και το πάθος.

Ενώ άλλες φορές μοιάζει σαν ένας ειρηνικός παράδεισος όπως το ηλιοβασίλεμα σε μια παραλία. Πόσο χρονών είμαι; Ο αριθμός δεν έχει σημασία, επειδή οι στόχοι μου έχουν εκπληρωθεί και τα δάκρυά μου από τις διαλυμένες αυταπάτες κείτονται στο δρόμο που έχω χαράξει… Αξίζουν πολύ περισσότερα από αυτό.

Επομένως, τι σημασία έχει αν είμαι είκοσι, σαράντα ή εξήντα! Αυτό που έχει σημασία είναι το πόσο χρονών αισθάνομαι ότι είμαι. Είμαι αρκετά μεγάλος για να ζω ελεύθερος χωρίς να φοβάμαι. Μπορώ να ακολουθήσω το δικό μου μονοπάτι χωρίς φόβο· επειδή κουβαλάω μαζί μου την εμπειρία που απέκτησα και τη δύναμη των στόχων μου. Πόσο χρονών είμαι; Και ποιος νοιάζεται! Είμαι αρκετά μεγάλος για να αφήσω το φόβο πίσω μου και να κάνω ό,τι επιθυμώ και αισθάνομαι. -Ζοζέ Σαραμάγκου- Η ζωή μεταξύ της παιδικής ηλικίας και της ενηλικίωσης διαρκεί για μια στιγμή Μην λυπάστε που μεγαλώνετε.

Η ζωή είναι ένα δώρο που δεν έχουμε όλοι το προνόμιο να απολαμβάνουμε. Είναι ένα κουτί γεμάτο με στενοχώριες, εμπόδια, απολαύσεις, γνώσεις και ταλαιπωρίες. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο η ίδια η ζωή είναι υπέροχη.

Κι αυτός είναι και ο λόγος που είναι σημαντικό να εκμεταλλευόμαστε την κάθε στιγμή, να την κάνουμε δική μας, να την προσεγγίζουμε με αισιοδοξία. Η διαιώνιση της νεότητας είναι μια τέχνη που συνίσταται στο να ιεραρχείς ως πιο σημαντικό το να ζεις τη ζωή στο παρόν σου από το να αφήνεις τα χρόνια να επηρεάζουν τη ζωή σου.

Με λίγα λόγια, δώσε στην ύπαρξή σου νόημα. Δεν έχει σημασία, αν έχουν γκριζάρει τα μαλλιά μας ή αν έχουν σχηματιστεί ρυτίδες στο πρόσωπό μας ή αν το σώμα μας χρειάζεται μια ανάπαυλα κάθε τόσο. Αυτό που πραγματικά έχει νόημα είναι ο τρόπος που μεγαλώνουμε, γιατί στο τέλος το σωματικό γήρας μπορεί να είναι αναπόφευκτο, αλλά το πνευματικό είναι προαιρετικό.

πηγη  : http://www.tilestwra.com/min-stenochorieste-pou-megalonete-ine-ena-doro-pou-polli-aporriptoun/

Ο περιφρονημένος μεγάλος Έλληνας εξερευνητής που αποθεώθηκε παντού εκτός από τον τόπο του

Όταν ένας γιατρός από τη Βυτίνα προσκλήθηκε στις Βρυξέλλες από τον βασιλιά του Βελγίου και πρόεδρο της Παγκόσμιας Γεωγραφικής Εταιρίας για να υπογράψει στη Χρυσή Βίβλο των Εξερευνητών, τη μεγαλύτερη διάκριση που μπορούσε να λάβει ένας εξερευνητής, το ελληνικό κράτος και πάλι δεν συγκινήθηκε.

Ο Λεοπόλδος Β’ τίμησε κι αυτός με τη σειρά του τον παραγνωρισμένο στον τόπο του Παναγιώτη Ποταγό, αν και εκείνος δεν θα άφηνε τους πολιτικάντηδες να του στερήσουν την παροιμιώδη φιλοπατρία του. Όταν του παρουσιάζουν τη Βίβλο των Εξερευνητών και είναι έτοιμος να περάσει στην Ιστορία απαθανατίζοντας το όνομά του στους αιώνες, εκείνος αρκείται να χαράξει δυο λέξεις.

«Εις Έλλην», υπογράφει, αφήνοντας έτσι το όνομά του υποσημείωση στην ιστορία των μεγάλων ανακαλύψεων. Κληροδότησε όμως στην αγαπημένη του πατρίδα, την Ελλάδα, την ύψιστη τιμή, καθώς κανείς άλλος Έλληνας δεν θα έμπαινε ποτέ στη Χρυσή Βίβλο των Εξερευνητών!

Ο Ποταγός το παραδεχόταν εξάλλου χωρίς περιστροφές: «Διακινδύνευσα τη ζωή μου για την τιμή της χώρας μου, που δεν πρέπει να αντιπροσωπεύεται μόνο από το έδαφός μας και τα ένδοξα ερείπιά μας, αλλά από εμάς τους ίδιους στην προσπάθειά μας να γίνουμε αντάξιοι των προγόνων μας».

Πώς βρέθηκε όμως ένας Έλληνας από την Αρκαδία στη μεγάλη εξερευνητική περιπέτεια του 19ου αιώνα, ως κάτι εντελώς μοναδικό και παράδοξο για την ιστορία του τόπου μας; Ήταν μάλλον η εντελώς ιδιαίτερη προσωπικότητα και η ιδιόμορφη ιδιοσυγκρασία του Ποταγού που τον έκαναν να αψηφήσει τη ζωή του για να αφήσει τη σφραγίδα του στις ριψοκίνδυνες περιηγήσεις της εποχής του, βάζοντας από το παράθυρο την Ελλάδα στον χάρτη των χωρών που πήραν μέρος στις μεγάλες εξερευνήσεις του 19ου αιώνα.

Μια Ελλάδα που δεν φάνηκε ποτέ να συγκινείται από τους άθλους του αρκά γιατρού, στεκόμενη συχνά εμπόδιο στον περιπετειώδη δρόμο του. Ό,τι έκανε εξάλλου, το έκανε πάντα με δικά του έξοδα και παρά τους επαίνους και τις τιμές από την Ευρώπη, το ελληνικό κράτος κώφευε πάντα στον μεγάλο πολίτη του.

Παρά το γεγονός ότι ήταν ο σημαντικότερος -αν όχι ο μόνος- έλληνας περιηγητής των νεότερων χρόνων και ο μόνος αναμφίβολα που δικαιούταν τον χαρακτηρισμό του εξερευνητή. Τα ταξίδια που πραγματοποίησε στην Κεντρική Ασία και τα κεντρο-ανατολικά της Αφρικής κατά τη δεκαπενταετία 1868-1883 τον έβαλαν στο κάδρο των σημαντικότερων περιηγητών του αιώνα του και προμήθευσαν το υλικό για τον πρώτο (και μοναδικό τελικά) τόμο των 700 σελίδων «Περιηγήσεών» του, που εξέδωσε με μεγάλες περιπέτειες και την πολιτεία απέναντί του το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1883, για να ακολουθήσει δύο χρόνια αργότερα και η γαλλική έκδοσή του στο Παρίσι.

Στην πρώτη του περιήγηση στην Ασία, ο Ποταγός ξεκίνησε από τη Συρία και αφού πέρασε από το Ιράκ, την Περσία και το Αφγανιστάν, διέσχισε τους ορεινούς όγκους του Ινδικού Καυκάσου και του Παμίρ και συνέχισε μέσα στην έρημο Γκόμπι, τη Βόρεια Κίνα και τη Μογγολία για να καταλήξει τελικά στην Ανατολική Σιβηρία! Αφού όργωσε την ασιατική ήπειρο, κατάφτασε στην Αγία Πετρούπολη και από εκεί στην Οδησσό και την Κωνσταντινούπολη.

Στο δεύτερο ταξίδι του, ξεκίνησε από το Σουέζ της Αιγύπτου και αφού περιηγήθηκε στις βορειοδυτικές περιοχές της Ινδίας, τα νότια της Περσίας και το Αφγανιστάν, επέστρεψε στο Κάιρο για να επιδοθεί στην τρίτη του εξερευνητική αποστολή. Από το Κάιρο κατευθύνθηκε νότια αυτή τη φορά και περνώντας από το Σουδάν έφτασε στην Κεντρική Αφρική, μέχρι τις βόρειες περιοχές του Κονγκό, προχωρώντας ακόμα πιο πέρα και από τον σπουδαίο γερμανό εξερευνητή Σβάινφουρτ.

Τα αδιανόητα για την εποχή ταξίδια του Ποταγού τον έκαναν τελικά αστέρι του γεωγραφικού κόσμου, εκτός Ελλάδας πάντοτε. «Νέο Μάρκο Πόλο», τον αποκαλεί ο σπουδαίος Φώτης Κόντογλου στο βιβλίο του «Φημισμένοι άντρες και λησμονημένοι», περιγράφοντάς τον κάπως έτσι:

«Ὁ Παναγιώτης Ποταγὸς (1827-1903) τὰ ἔβαλε μὲ τὴν Παγκόσμια Γεωγραφικὴ Ἑταιρεία ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν Ἀγγλικὴ Γεωγραφικὴ Ἑταιρεία γιὰ τὶς ἀνακρίβειες ποὺ ἔγραφαν. Δὲν δίστασε νὰ καταγγείλει τὸν Μᾶρκο Πόλο γιὰ ἀνακρίβειες καὶ ψεύδη ποὺ εἶχε γράψει γιὰ τὰ ταξίδια του. Αὐτὸς ἦταν καὶ ὁ λόγος τῆς μεγάλης του ἀντιπαράθεσης μὲ τὴν Γεωγραφικὴ Ἑταιρεία τῆς Μεγάλης Βρετανίας. Ἡ Γαλλικὴ Γεωγραφικὴ Ἑταιρεία δέχτηκε τὶς θέσεις του καὶ τὸ ὄνομά του τοποθετήθηκε δίπλα σὲ αὐτὰ τῶν Λίβιγκστων καὶ Στάνλεη. Τελείωσε τὸ μεγάλο του ταξίδι πηγαίνοντας στὸ Σινᾶ γιὰ νὰ περιεργαστεῖ τὸ δρομολόγιο τοῦ Μωυσῆ, βαστώντας στὸ χέρι ὄχι πιὰ κανέναν ἀρχαῖο Ἕλληνα, μὰ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Καταστάλαξε στὰ Ἄδανα καὶ γύρισε στὴν Ἀθήνα στὶς 14 Φεβρουαρίου 1873. Στὴν Ἀθήνα δὲν κατάφερε νὰ γίνει διευθυντὴς στὴν Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη γιὰ νὰ μπορέσει νὰ γράψει μὲ τὴν ἡσυχία του γιὰ τὰ ταξίδια του. Κατέληξε στὴν Κέρκυρα».

Πόσο ιδιαίτερη περίπτωση πατριώτη ήταν όμως ο Ποταγός, ο οποίος ήθελε να δοξάσει την Ελλάδα σε έναν τομέα που δεν είχαν καν ακούσει το όνομά της, το πρώτο κίνητρο όπως μας λέει για τα ταξίδια του, και ταυτοχρόνως παραθέτει ως δεύτερο κίνητρο την ανάγκη φυγής από μια ελληνική πολιτική πραγματικότητα που τον απογοήτευε βαθιά. Οι κατοπινές του μάχες με την κυβέρνηση του Χαριλάου Τρικούπη και τον ίδιο προσωπικά θα δικαίωναν την απέχθεια που ένιωθε ο Ποταγός για τα πολιτικά τζάκια που κυβερνούσαν την Ελλάδα.

Η αδιαφορία -και συχνά εχθρότητα- εκ μέρους των ελληνικών αρχών μπορεί να ερμηνευτεί τόσο από την έντονα αντικυβερνητική στάση του Ποταγού όσο και από το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος λειτουργούσε περίπου ως βρετανικό προτεκτοράτο και οι Βρετανοί εχθρεύονταν θανάσιμα τον Ποταγό για τις αντι-αποικιοκρατικές του θέσεις.

Κι έτσι πέρασε άγνωστος στη νεοελληνική ιστορία ένας άνθρωπος που δόξασε τον τόπο του και έκανε ό,τι έκανε για τη γαλανόλευκη…

Πρώτα χρόνια

panandgpapantoogogss1

Ο Παναγιώτης Ποταγός γεννιέται το 1839 στη Βυτίνα της Αρκαδίας, όπου ορφάνεψε από πατέρα σε ηλικία μόλις έξι μηνών. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε σύντομα και η νέα οικογένεια ζούσε τώρα με τα οχτώ της παιδιά στη Στεμνίτσα. Ο Παναγιώτης φοίτησε στο φημισμένο σχολείο της Βυτίνας, όπου έθεσε τις βάσεις για την πλατιά και ευρύτατη μόρφωσή του. Όπως μας λέει μάλιστα και ο ίδιος, ήταν στην πατρική βιβλιοθήκη που ήρθε σε επαφή με το πνεύμα, καθώς έπεσαν στα χέρια του από μικρός τόσο μια «Μαθηματική Γεωγραφία» όσο και πλήθος αρχαίων συγγραφέων και νεότερων φιλοσόφων.

Η αγάπη του για τη γεωγραφία και τις περιηγήσεις είχε ενδεχομένως τις ρίζες της στα βιβλία αυτά της παιδικής του ηλικίας και ειδικά στους αρχαίους γεωγράφους και ιστορικούς συγγραφείς που τόσο καλά φαίνεται να γνωρίζει. Τελειώνοντας το σχολείο, έρχεται στην Αθήνα για να σπουδάσει ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ’ όπου αναγορεύεται διδάκτωρ ιατρικής.

Με υποτροφία από τον Μαυροκορδάτειο Διαγωνισμό, αναχωρεί κατόπιν για το Παρίσι θέλοντας να εμβαθύνει τις επιστημονικές του γνώσεις. Στη γαλλική πρωτεύουσα θα γίνει πρώτη φορά γνωστός, κατά τη διάρκεια της πανδημίας χολέρας που εκδηλώθηκε στο Παρίσι. Ο νεαρός έλληνας γιατρός διακρίνεται για την αλτρουιστική του δράση στη μεγάλη αρρώστια, αποσπώντας όχι μόνο την εκτίμηση και τον σεβασμό των γάλλων συναδέλφων του αλλά και τιμές της γαλλικής κυβέρνησης.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1866, άσκησε για ένα χρόνο το λειτούργημα του γιατρού στο χωριό του, τη Στεμνίτσα, αν και μέχρι τότε είχε μπει ο σπόρος των εξερευνητικών ταξιδιών. Ήξερε ωστόσο πως οι οικείοι του θα ήταν αντίθετοι σε μια τέτοια ριψοκίνδυνη προοπτική, γι’ αυτό και χρησιμοποίησε ένα τέχνασμα για να φύγει από το χωριό.
Στις 12 Νοεμβρίου 1867 ήταν να επιστρέψουν στην Ελλάδα ο Γεώργιος Α’ και η σύζυγός του Όλγα, μετά τον γάμο τους στην Αγία Πετρούπολη. Την προηγούμενη ακριβώς μέρα, την ώρα που η οικογένεια γευμάτιζε στην τραπεζαρία, ο Ποταγός ενημερώνει τους γονείς του πως θα έφευγε την επομένη για την Αθήνα προβάλλοντας σαν δικαιολογία τη βασιλική άφιξη αλλά και την αγορά επιστημονικών βιβλίων. Το τρικ έπιασε, αν και αυτή θα ήταν η στερνή φορά που θα έβλεπε τους γονείς του…

Τα απίστευτα ταξίδια και οι πολιτικές περιπέτειές του

panandgpapantoogogss2

Ο τολμηρός εξερευνητής αρχίζει τον κύκλο των περιηγήσεών του το 1868, περνώντας τα επόμενα 15 χρόνια σε μέρη άγνωστα και επικίνδυνα. Κατά το διάστημα αυτό διέσχισε όπως είπαμε δύο φορές την ασιατική ήπειρο και έφτασε στις άγνωστες και αφιλόξενες εκτάσεις της Αφρικής, πολύ πιο πέρα από τα σημεία που είχαν εξερευνήσει μεγάλοι ευρωπαίοι περιηγητές του 19ου αιώνα.

Ξεκινώντας την περιήγησή του ο σύγχρονος αυτός Αργοναύτης ακολουθεί τα χνάρια του μακεδόνα στρατηλάτη Αλεξάνδρου, διαγράφοντας την ιστορική του πορεία στα βάθη της Ασίας. Δεν παραλείπει να διορθώσει τις αναφορές των χρονογράφων που σχετίζονταν με την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αναζητεί παντού την ελληνικότητα και ψάχνει για ελληνικά δάνεια στη γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα των ασιατικών πολιτισμών.

Και παθαίνει την πλάκα του βλέποντας παντού χαραγμένα στην αραβόφωνη Ασία τα ίχνη του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού! Η ελληνικότητά του μετατρέπεται σε διαβατήριο που του ανοίγει πόρτες, καθώς πρίγκηπες και βασιλιάδες που συναντά έχουν γνώση περί αρχαίας Ελλάδας και τον καλωσορίζουν ως απόγονο των αλεξανδρινών.

Η συμβολή του Ποταγού στη γεωγραφική γνώση της εποχής του, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στην περιοχή της Κεντρικής Ασίας, κρίθηκε ιδιαιτέρως σημαντική παρά τις αρχικές αντιδράσεις. Αδιαμφισβήτητη ήταν και η αξία της εθνολογικής-ανθρωπολογικής πτυχής του έργου του, το οποίο αναγνώρισε πρώτη η Γεωγραφική Εταιρία των Παρισίων. Ο Ποταγός δεν χρησιμοποιούσε όμως τις καθιερωμένες γεωγραφικές μεθόδους του καιρού, όπως τα αστρονομικά και βαρομετρικά όργανα μέτρησης και υπολογισμού, κι έτσι θεωρήθηκε εν πολλοίς ερασιτέχνης γεωγράφος από την επιστημονική κοινότητα της Ευρώπης.

panandgpapantoogogss3

Παρά ταύτα τα πορίσματα της εμπειρικής του μεθόδου έγιναν τελικά δεκτά, αν και το έργο του κατακρίθηκε και για την αντι-αποικιοκρατική ματιά του δημιουργού του, καθώς οι Βρετανοί τον σιχαίνονταν πραγματικά και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να υπονομεύσουν την ακρίβεια των παρατηρήσεών του.

Σε επιστολή του στον βασιλιά του Βελγίου (και πρόεδρο όπως είπαμε της Παγκόσμιας Γεωγραφικής Εταιρίας), ο Ποταγός στιγμάτιζε την ερήμωση της Αιθιοπίας εξαιτίας του δουλεμπορίου προτείνοντας πρακτικές λύσεις, μέσω εμπορίου κυρίως, για την άνθιση της περιοχής. Ο έλληνας περιηγητής προσπάθησε να αποτρέψει την κατάφωρη λεηλασία της αποικιοκρατίας του 19ου αιώνα και να εγκαθιδρύσει ένα μοντέλο από το οποίο θα ωφελούνταν εξίσου και η αφρικανική γη. Το στοιχείο αυτό δεν μπορούσε παρά να εντείνει την καχυποψία και την υποτίμηση που αντιμετώπισε ο Ποταγός από την πλευρά της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, στοιχεία που εκφράστηκαν κυρίως από τη Βασιλική Γεωγραφική Εταιρία του Λονδίνου.

«Εννόησα ότι ενέπεσα εν Λονδίνω εις χείρας εγωισμού, φθόνου και ασπλαχνίας», γράφει εκείνος αναφερόμενος στη συνάντηση και την επιστημονική φιλονικία που είχε με δύο εξέχοντα μέλη της Γεωγραφικής Εταιρίας, στον λαιμό των οποίων καθόταν το γεγονός ότι ο Ποταγός είχε ανατρέψει την αυθεντικότητα του δρομολογίου του Μάρκο Πόλο! Τα ταξίδια του έλληνα περιηγητή έγιναν μάλιστα σε περιοχές που ανήκαν στη Βρετανική Αυτοκρατορία ή την ευρύτερη βρετανική σφαίρα επιρροής και οι Άγγλοι έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τον δυσκολέψουν, βάζοντας ακόμα και τον αποικιοκρατικό Τύπο της Ινδίας να τον λοιδορήσει!

Στη Γαλλία βέβαια το έργο του έγινε δεκτό με ενθουσιασμό και ο ίδιος αντιμετωπίστηκε με εκτίμηση και αποδοχή. Η Γεωγραφική Εταιρία των Παρισίων δημοσίευσε εξάλλου το άρθρο του για τη δύσκολη διάβαση του Παμίρ, όπως άλλωστε αργότερα και το περιηγητικό σύγγραμμά του. Ο γενικός γραμματέας της Εταιρίας που είχε αμφισβητήσει αρχικά τον εμπειρικό ορισμό γεωγραφικών θέσεων που έκανε ο Ποταγός χωρίς τη χρήση αστρονομικών εργαλείων, τον συνεχάρη κατόπιν ενθουσιασμένος, όταν γάλλοι περιηγητές επιβεβαίωσαν πλήρως τις θέσεις του Ποταγού για την περιοχή γύρω από τον Νείλο.

panandgpapantoogogss4

Φίρμα του γεωγραφικού κόσμου έγινε μέσω της πανδύσκολης διάβασης του Παμίρ και της εξερεύνησης της ευρύτερης περιοχής. Πέρα από τον προσωπικό του άθλο, ο Ποταγός κατέρριψε πολλές ανυπόστατες αναφορές του Μάρκο Πόλο για τις περιοχές αυτές, που συνέχιζαν για την Ευρώπη να θεωρούνται αξιόπιστες.

Ευρωπαίος εξάλλου δύσκολα μπορούσε να πατήσει το πόδι του εκεί, όχι μόνο λόγω των δυσχερών φυσικών συνθηκών, αλλά κυρίως εξαιτίας της εχθρότητας με την οποία αντιμετωπίζονταν οι δυτικές δυνάμεις και οι αποστολές τους. Η ελληνική υπηκοότητα λειτουργούσε ως διαβατήριο για τον Ποταγό στα μέρη αυτά, εξαιτίας της αλεξανδρινής κληρονομιάς, και το συγκριτικό αυτό πλεονέκτημα ο Ποταγός το αξιοποίησε πλήρως.

Ο ίδιος φιλοξενήθηκε εξάλλου στις αυλές όλων των εμίρηδων του Αφγανιστάν και παρείχε τις πρώτες ασφαλείς πληροφορίες για την άγνωστη ασιατική χώρα. Πέρα από το καθαρά γεωγραφικό του έργο, ο πολυμαθής Ποταγός επιχείρησε να συνδέσει τους τόπους και τους λαούς τους με τις αναφορές που περιέχονται στην αρχαία γραμματεία, από τον Όμηρο και τον Ηρόδοτο μέχρι τον Φλάβιο Αρριανό, τον Πτολεμαίο και τον Στράβωνα.

Οι παρατηρήσεις του είχαν και ιδιαίτερο ελληνικό ενδιαφέρον, καθώς ο Ποταγός επιβεβαίωσε πρώτος την επιβίωση ελληνικών πολιτισμικών στοιχείων στις άγνωστες αυτές γωνιές της Ασίας. Στην Εράτ του Δυτικού Αφγανιστάν, για παράδειγμα, αναφέρει ότι χρησιμοποιούνται ακόμα πλήθος ελληνικών λέξεων αλλά και το στάδιο ως μονάδα μέτρησης! Στην Καμπούλ και τη Φεϊζαμπάτ, μας λέει, οι εμίρηδες είχαν μεταφράσεις των αρχαίων Ελλήνων και ακολουθούσαν το αστρονομικό σύστημα του Πτολεμαίου, τα «Φυσικά» του Αριστοτέλη, την ιατρική του Ιπποκράτη και του Γαληνού, ενώ ο Πλάτωνας είχε σχεδόν αγιοποιηθεί.

panandgpapantoogogss6

Ταυτοχρόνως, παρέχει πληροφορίες για αρχαιολογικά ευρήματα, ελληνικά νομίσματα και ήθη και έθιμα των λαών του Αφγανιστάν με ξεκάθαρες ελληνικές καταβολές, ιδιαίτερα σε λαούς απίστων που δεν είχαν ακόμα εξισλαμιστεί. Ο Ποταγός είχε την τύχη να γνωρίσει τα κατάλοιπα του ελληνικού πολιτισμού στα βάθη της Ασίας δύο δεκαετίες πριν από τον υποχρεωτικό εξισλαμισμό όλων των φυλών (1896), κίνηση που εξαφάνισε τα περισσότερα ελληνικά δάνεια.

Αυτά τα πολύτιμα (ιδιαιτέρως για τον τόπο μας) πολιτισμικά στοιχεία είχε σκοπό να τα εκδώσει στον δεύτερο τόμο των «Περιηγήσεών» του και αποτελεί στα σίγουρα μεγάλο πλήγμα για τη χώρα μας το γεγονός ότι κατάφερε να εκδώσει μόνο τον πρώτο τόμο, που μένει στην απλή εξιστόρηση των ταξιδιών του.

Και ήταν η μικροψυχία του νεοελληνικού κράτους αυτή, σε πείσμα μάλιστα των τόσων επίμονων προσπαθειών και των έντονων διαβημάτων του Ποταγού, που στάθηκε εμπόδιο στην έκδοση του δεύτερου τόμου, στερώντας από τη νεοελληνική βιβλιογραφία έναν πολύτιμο θησαυρό.

Κατά τον Φώτη Κόντογλου, που έφτιαξε μια βιογραφία του Ποταγού (στο έργο του «Φημισμένοι άντρες και λησμονημένοι»), τα ανέκδοτα χειρόγραφα του Ποταγού που βρισκόταν στο σπίτι του στις Νυμφές της Κέρκυρας καταστράφηκαν από τους κληρονόμους του: «Γύρεψα να ’βρω τίποτα τετράδια γραμμένα από το χέρι του, μα μου ’πανε πως δεν υπάρχουνε, γιατί, σα μάθανε οι συγγενείς του από τη Βυτίνα πως πέθανε, πήγανε στις Νυφές για να τον κληρονομήσουνε, και μη βρίσκοντας τα πετράδια και τα πλούτη, που νομίζανε πως είχε κρυμμένα, ξεσκίσανε από τη μανία τους ό,τι χαρτιά πέσανε στα χέρια τους».

Κι έτσι μάθαμε για το κορυφαίο του επίτευγμα, την ανακάλυψη του μεγάλου ποταμού Μπόμου της σημερινής Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, άγνωστου και μη καταγεγραμμένου στους χάρτες της εποχής (1887), όχι όμως και για το ελληνικό στοιχείο στην Περσία και το Αφγανιστάν που επιβίωνε ακόμα στα χρόνια του!

Αυτός ο πολεμικός τρόπος με τον οποίο τον αντιμετώπισε η ελληνική κυβέρνηση, παρά τους επαίνους που έρχονταν βροχή από το εξωτερικό, θα ήταν η τελευταία περιπέτεια της ζωής του…

Τελευταία χρόνια

panandgpapantoogogss5

Χωρίς την παραμικρή συνδρομή των ελληνικών κυβερνήσεων, ο Ποταγός έφτασε στις εσχατιές του κόσμου και δόξασε την Ελλάδα. Το κράτος όμως, αντί να τον αγκαλιάσει, του γύρισε αυθάδικα την πλάτη. Το ίδιο έκανε ακόμα και όταν τον κάλεσε ο Λεοπόλδος Β’ να γράψει το όνομά του στη Χρυσή Βίβλο των Εξερευνητών, δίπλα στα κορυφαία ονόματα όλων των εποχών, και εκείνος υπέγραψε ως «ένας Έλληνας».

Μετά τις Βρυξέλλες, περιηγήθηκε στο Παρίσι, τη Μασσαλία και έφτασε στην Αλεξάνδρεια, κι αυτό για να ανιχνεύσει το δρομολόγιο του Μωυσή αυτή τη φορά. Από το Σινά έφτασε στη Δαμασκό και κατέληξε στα Άδανα της Κιλικίας. Εκεί πέρασε τον επόμενο χρόνο, στέλνοντας ένα νέο του σύγγραμμα στο Υπουργείο Παιδείας για αξιολόγηση. Στο συνοδευτικό υπόμνημα καλούσε την κυβέρνηση να το εκδώσει μόνο εφόσον το έβρισκε σημαντικό για το έθνος και ωφέλιμο για την επιστήμη.

Στους 15 μήνες που πέρασε στα Άδανα απάντηση δεν πήρε φυσικά. Παρά τα πέντε διαβήματά του. Απελπισμένος και εξοργισμένος, επιστρέφει στις 14 Φεβρουαρίου 1883 στην Αθήνα έπειτα από απουσία δεκαπέντε ετών. Κάποια στιγμή ο Ποταγός έφτασε μέχρι και τον βασιλιά για να του εκθέσει τα παράπονά του για τη στάση του Υπουργείου Παιδείας.

Ο Γεώργιος Α’ του υποσχέθηκε πως θα έστελνε την αναφορά του στον υπουργό και σύντομα θα είχαν απάντηση. Δεν είχαν όμως! Ο Ποταγός πήγαινε πια από τον γραμματέα του υπουργείου στον υπασπιστή του βασιλιά και τανάπαλιν. Εκείνοι τον έκαναν μπαλάκι και για να τον ξεφορτωθούν, του έλεγαν πως πρέπει να περιμένει.

panandgpapantoogogss7

Κάποια στιγμή, περνώντας από γραφείο σε γραφείο και από ειδικό σύμβουλο σε επιστημονικό συνεργάτη, κατάφερε να φτάσει στον υπουργό Παιδείας της κυβέρνησης Τρικούπη, τον Δημήτριο Βουλπιώτη, κι αυτό για να ξεδιαλύνει το μυστήριο με τα χειρόγραφά του που δεν μπορούσε να βρει κανείς. Τα είχαν πετάξει πράγματι στα σκουπίδια!

Ένα μικρό μέρος από αυτά σώθηκε τελικά, αν και είχαν χαθεί πολλές σελίδες με ανεκτίμητους και άγνωστους στην Ευρώπη θησαυρούς.

Οι περιπέτειές του με την ελληνική γραφειοκρατία δεν θα είχαν τέλος εδώ. Λίγο αργότερα συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό Τρικούπη και τον υπουργό του Βουλπιώτη και τόλμησε να τους ζητήσει να τον διορίσουν έφορο στην Εθνική Βιβλιοθήκη, δεδομένου ότι είχε περιέλθει σε δυσχερή οικονομική θέση. Η απάντηση ήταν και πάλι αρνητική.

Αφού μάζεψε ό,τι χειρόγραφό του μπόρεσε να βρει στο χαρτομάνι του υπουργείου, πήγε κατόπιν στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για να δει τι είχε γίνει εκείνο το εκτενές κείμενο που τους είχε αποστείλει η Γεωγραφική Εταιρία Παρισίων πριν από τέσσερα χρόνια. Οι Γάλλοι συνιστούσαν μάλιστα, σε συνοδευτικό υπόμνημά τους, στη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου την άμεση έκδοση του σπουδαίου αυτού συγγράμματος!

Ο πρύτανης Παναγιώτης Κυριακός αναζήτησε τον ογκώδη φάκελο στα αρχεία της Πρυτανείας και τον βρήκε τελικά έπειτα από κοπιώδεις έρευνες. Κανείς δεν το είχε διαβάσει φυσικά! Ο πρύτανης το διάβασε όμως και δεν πίστευε πως κάποιος Έλληνας είχε γράψει κάτι τόσο σημαντικό, έναν σωστό εθνικό θησαυρό.

panandgpapantoogogss9

Το πόνημα του Ποταγού προκρίθηκε τελικά μετά κόπων και βασάνων για έκδοση, χρειαζόταν όμως η χρηματοδότηση του Υπουργείου Παιδείας. Ο πρύτανης επισκέφθηκε τον υπουργό Βουλπιώτη, του ανακοίνωσε της απόφαση της Συγκλήτου και ζήτησε τη συνδρομή της πολιτείας για την έκδοση του βιβλίου, μιας και ο Ποταγός δεν είχε πλέον μία λόγω των πολύχρονων εξερευνητικών του ταξιδιών. Η απάντηση του Βουλπώτη ήταν και πάλι αρνητική: «Περίμενε τόσα χρόνια. Ε, ας περιμένει μερικά ακόμα!».

Ο πρώτος τόμος των «Περιηγήσεων» εκδόθηκε τελικά από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1883, ενώ δύο χρόνια αργότερα ακολούθησε και η γαλλική έκδοσή του στο Παρίσι (Dix annees de voyages dans l’Asie centrale et l’Afrique equatoriale). Από τα τέσσερα κεφάλαια στα οποία διαιρείται ο πρώτος αυτός τόμος του Ποταγού, μόνο τα δύο πρώτα αφορούν στην εξιστόρηση των τριών μεγάλων ταξιδιών του σε Ασία και Αφρική. Το τρίτο, που ονομάζει «Ιστορικόν», είναι μια συγκριτική μελέτη για τις χρονολογίες των αρχαίων λαών, ενώ στο τέταρτο («Φυσικόν») ο Ποταγός καταγίνεται με την ερμηνεία διάφορων -μετεωρολογικών κυρίως- φαινομένων.

panandgpapantoogogss8

Ο σπουδαίος έλληνας εξερευνητής αποσύρθηκε πικραμένος, απογοητευμένος και πάμφτωχος σε χωριό της Κέρκυρας, όπου άφησε την τελευταία του πνοή το 1903. Έκτοτε όλοι τον ξέχασαν, αν και το όνομά του θα μπορούσε κάλλιστα να διδάσκεται πλάι στους μεγάλους εξερευνητές όλων των εποχών. Τιμήθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση, τη Γεωγραφική Εταιρία της Γαλλίας και τον βασιλιά του Βελγίου, Λεοπόλδο Β’, ο οποίος έσπευσε να δώσει το όνομά του σε κεντρική αρτηρία της πόλης Ισίρο του (βελγικού τότε) Κονγκό…

Ο Κόντογλου το λέει καλύτερα: «Ἕνας τέτοιος περιφρονημένος καὶ λησμονημένος εἶναι κι᾿ ὁ Παναγιώτης Ποταγός, ὁ νέος Μᾶρκος Πόλος. Πῆγε ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία ἴσαμε τὸ Πεκίνο μὲ τ᾿ ἄλογο καὶ μὲ τὰ ποδάρια, κατόρθωμα ποὺ δὲν τὤκανε κανένας πρὶν ἀπ᾿ αὐτόν, ὕστερα ταξίδεψε στὴν Περσία, στὴν Ἰνδία κι ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο τράβηξε μέσα στὴν Ἀφρικὴ ἴσαμε τὴν καρδιά της καὶ μολοταῦτα πέθανε λησμονημένος καὶ πικραμένος, γιατὶ οἱ σοβαροὶ ἄνθρωποι, ποὔπαμε πρωτύτερα, τὸν πήρανε στ᾿ ἀλαφριά, ἐπειδὴς «δὲν ἦτο σοβαρὸς ἐπιστήμων», μὲ βαρόμετρα καὶ μὲ θερμόμετρα καὶ μὲ ματογυάλια»…

πηγη

http://www.newsbeast.gr/portraita/arthro/2608791/o-perifronimenos-megalos-ellinas-exerevnitis-pou-apotheothike-pantou-ektos-apo-ton-topo-tou

Τα κοινά του εγκεφάλου με το σύμπαν

Μία ομάδα φυσικών βρήκε ότι, σε νευρωνικό επίπεδο, η μαθησιακή διαδικασία θα μπορούσε τελικά να περιορίζεται από τους νόμους της θερμοδυναμικής.

Τα κοινά του εγκεφάλου με το σύμπαν

Ο τρόπος που το μυαλό μας μαθαίνει νέες πληροφορίες έχει προβληματίσει τους επιστήμονες για δεκαετίες.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποθηκεύει ό,τι είναι σημαντικό και ξεχνάει τα υπόλοιπα πιο αποτελεσματικά από οποιονδήποτε υπολογιστή έχει κατασκευαστεί.

Αποδεικνύεται ότι αυτό θα μπορούσε να ελέγχεται από τους ίδιους νόμους που διέπουν το σχηματισμό των άστρων και την εξέλιξη του Σύμπαντος. Μία ομάδα φυσικών βρήκε ότι, σε νευρωνικό επίπεδο, η μαθησιακή διαδικασία θα μπορούσε τελικά να περιορίζεται από τους νόμους της θερμοδυναμικής.

«Η μεγαλύτερη σημασία της δουλειάς μας είναι να φέρουμε το δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής στην ανάλυση των νευρωνικών δικτύων”, σημειώνει ο επικεφαλής ερευνητής Sebastian Goldt από το Πανεπιστήμιο της Στουτγάρδης στη Γερμανία.

Ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής είναι από τους πιο διάσημους νόμους της φυσικής που έχουμε και αναφέρει ότι η συνολική εντροπία ενός απομονωμένου συστήματος αυξάνει πάντα με την πάροδο του χρόνου.

Η εντροπία είναι μια θερμοδυναμική ποσότητα που συχνά αναφέρεται ως ένα μέτρο της διαταραχής σε ένα σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι, χωρίς επιπλέον ενέργεια σε ένα σύστημα, οι μετασχηματισμοί δεν μπορούν να αντιστραφούν και τα πράγματα θα μεταστραφούν σταδιακά.

Η εντροπία είναι σήμερα η κύρια υπόθεση, σύμφωνα με την οποία το βέλος του χρόνου βαδίζει μόνο προς τα εμπρός. Ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής λέει ότι δεν μπορείτε να ξε – σπάσετε ένα αυγό, επειδή θα μειώσει την εντροπία του Σύμπαντος και για το λόγο αυτό θα υπάρχει πάντα μέλλον και παρελθόν.

Συγκόλληση

Αλλά τι σχέση έχει αυτό με τον τρόπο που το μυαλό μας μαθαίνει; Ακριβώς όπως και η συγκόλληση των ατόμων και τη διάταξη των σωματιδίων αερίου στα αστέρια, οι εγκέφαλοί μας βρίσκουν τον πιο αποτελεσματικό τρόπο να οργανωθούν.

«Ο δεύτερος νόμος είναι μια πολύ ισχυρή δήλωση για την οποία είναι δυνατόν η μάθηση είναι απλά ένας μετασχηματισμός ενός νευρωνικού δικτύου σε βάρος της ενέργειας”, εξηγεί ο κ. Goldt.

Εάν έχετε κατά νου το γεγονός ότι η μάθηση, στην πιο απλοϊκή της μορφή, ελέγχεται από δισεκατομμύρια νευρώνες στο εσωτερικό τους εγκεφάλου μας, στη συνέχεια βρίσκει μοτίβα σε αυτή την παραγωγή ενέργειας, ώστε να γίνει λίγο πιο εύκολη.

Για να μοντελοποιήσουμε το πώς λειτουργεί αυτό, ο Goldt και η ομάδα του δημιούργησαν ένα νευρωνικό δίκτυο – σε ένα σύστημα ηλεκτρονικού υπολογιστή – παρόμοιο με τα μοντέλα της δραστηριότητας των νευρώνων στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Θορυβώδες

«Σχεδόν κάθε οργανισμός συγκεντρώνει πληροφορίες από το σχετικά θορυβώδες περιβάλλον του και χτίζει μοντέλα από τα στοιχεία αυτά, ως επί το πλείστον με τη χρήση νευρωνικών δικτύων”, αναφέρουν οι ερευνητές στο Physical Review Letters.

Αυτό που οι ερευνητές έψαχναν είναι το πώς οι νευρώνες φιλτράρουν τον θόρυβο και απαντούν μόνο σε σημαντικά αισθητηριακά ερεθίσματα.

Στήριξαν τα μοντέλα ρους στη θεωρία Hebbian, η οποία εξηγεί πώς οι νευρώνες προσαρμόζονται κατά τη διάρκεια της μαθησιακής διαδικασίας. Χρησιμοποιώντας αυτό το μοντέλο, η ομάδα έδειξε ότι η εκμάθηση της αποδοτικότητας περιορίστηκε από τη συνολική παραγωγή εντροπίας ενός νευρωνικού δικτύου.

Παρατήρησαν πως όσο πιο αργά ένας νευρώνας μαθαίνει, τόσο λιγότερη θερμότητα και εντροπία παράγει.

Έξυπνοι

Τι σημαίνει αυτό; Δυστυχώς, το αποτέλεσμα δεν μας λέει πάρα πολλά για το πώς μαθαίνουν καλύτερα οι πιο έξυπνοι.

Επίσης, δεν παρέχει μαγικές λύσεις για το πώς να δημιουργήσουν υπολογιστές που μπορούν να μάθουν τόσο αποτελεσματικά όσο ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Τα συγκεκριμένα αποτελέσματα μπορούν να εφαρμοστούν μόνο σε απλούς αλγορίθμους μάθησης.

Πέρυσι, μια ομάδα από τη Γαλλία και τον Καναδά ανέφερε πως η συνείδηση θα μπορούσε απλά να είναι μια παρενέργεια της εντροπίας και πως οι εγκέφαλοι οργανώνονται με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο.

Οι επιστήμονες εκτιμούν πως τα διαδοχικά ευρήματα για τη λειτουργία του εγκεφάλου μάς φέρνει πιο κοντά στο “ξεκλείδωμα” των πλήκτρων που θέτουν σε λειτουργία την τεράστια δύναμη του μυαλού μας.

πηγη

http://www.iatronet.gr/eidiseis-nea/epistimi-zwi/news/39718/ta-koina-toy-egkefaloy-me-to-sympan.html

Γιατί ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση; Φυσικοί αποδεικνύουν ότι όλα συμβαίνουν την ίδια στιγμή

Η έννοια του χρόνου είναι απλώς μια ψευδαίσθηση που αποτελείται από ανθρώπινες αναμνήσεις, ό, τι έχει συμβεί και ό,τι πρόκειται να συμβεί, συμβαίνει αυτή την στιγμή!

Σε αυτή τη θεωρία κατέληξε μια ομάδα φυσικών οι οποίοι στοχεύουν στην επίλυση του μεγαλύτερου μυστηρίου του σύμπαντος.

Οι νόμοι της φυσικής είναι συμμετρικοί, τελικά, πράγμα που σημαίνει ότι ο χρόνος θα μπορούσε εύκολα να μετακινηθεί σε μια κατεύθυνση προς τα πίσω όπως κάνει προς τα εμπρός, υποστηρίζουν.

Πράγματι, ορισμένοι υποστηρικτές της θεωρίας υποστηρίζουν ότι ο χρόνος θα αρχίσει να πηγαίνει προς τα πίσω, όταν το σύμπαν σταματήσει να επεκτείνεται.

Το αίνιγμα όμως γιατί ερμηνεύουμε το χρόνο προς τα εμπρός, έχει δημιουργήσει ερωτήματα στους επιστήμονες, με ορισμένους να λένε πως αυτό συμβαίνει διότι ο χρόνος είναι απλώς ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα!

Οι επιστήμονες, ισχυρίζονται ότι υπάρχει ένα σημείο στο σύμπαν όπου ο χώρος και ο χρόνος συνδέονται. Είναι ο γνωστός χωροχρόνος.

Η θεωρία, η οποία υποστηρίζεται από τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, αναφέρει ότι ο χώρος και ο χρόνος είναι μέρος μιας τετραδιάστατης δομής όπου ό,τι έχει συμβεί έχει τη δική του θέση στις συντεταγμένες στον χωροχρόνο. Αυτό θα επιτρέψει τα πάντα να είναι «πραγματικά», με την έννοια ότι το παρελθόν, και ακόμη και το μέλλον, είναι ακόμα εκεί στο χωροχρόνο – κάνοντας τα πάντα εξίσου σημαντικά με το παρόν.

Ο φυσικός Max Tegmark, του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης αναφέρει στο space.com: «Μπορούμε να απεικονίσουμε την πραγματικότητα μας, είτε ως ένα τρισδιάστατο χώρο όπου τα πράγματα συμβαίνουν με την πάροδο του χρόνου, ή ως ένα τετραδιάστατο χώρο όπου δεν συμβαίνει τίποτα, (και αν απεικονίσουμε την πραγματικότητα με το δεύτερο τρόπο τότε το να αλλάξουμε την πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση, γιατί δεν υπάρχει τίποτα που να αλλάζει, όλα είναι ακριβώς εκεί) το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον».

«Έχουμε την ψευδαίσθηση, σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή, ότι το παρελθόν ήδη έχει συμβεί και το μέλλον δεν υπάρχει ακόμη, και ότι τα πράγματα αλλάζουν. Αλλά ό,τι υπάρχει στον εγκέφαλο συμβαίνει τώρα. Ο μόνος λόγος που αισθανόμαστε ότι έχουμε ζήσει κάτι στο παρελθόν είναι επειδή ο εγκέφαλός μας εμπεριέχει τις αναμνήσεις» αναφέρει χαρακτηριστικά ο φυσικός Max Tegmark.

Ο Julian Barbour, ένας Βρετανός φυσικός ο οποίος έχει γράψει πολλά βιβλία σχετικά με το θέμα του χρόνου, περιγράφει τα πάντα ως μια σειρά από «τώρα».

«Όπως ζούμε, φαίνεται να κινούμαστε μέσα από μια διαδοχή των «τώρα», και το ερώτημα είναι, ποια είναι αυτά;» γράφει χαρακτηριστικά σε ένα από τα βιβλία του.

Εξηγεί, επίσης πως ότι αντιλαμβανόμαστε ως παρελθόν είναι απλά μια ψευδαίσθηση που σχηματίζεται στον εγκέφαλό μας.

«Τα μόνα στοιχεία που έχετε από την προηγούμενη εβδομάδα είναι η μνήμη σας αλλά η μνήμη προέρχεται από μια σταθερή δομή των νευρώνων στον εγκέφαλό σας. Τα μόνα στοιχεία που έχουμε από το παρελθόν της Γης είναι πετρώματα και απολιθώματα. Αλλά αυτά είναι μόνο σταθερές δομές με τη μορφή διακανονισμού των ορυκτών που εξετάζουμε στο παρόν. Το θέμα είναι πως το μόνο που έχουμε είναι αυτά τα αρχεία και τα έχουμε μόνο στο «τώρα»» καταλήγει ο ίδιος.

πηγη

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/2017/01/blog-post_8510.html

Ιδιοκτήτρια καφέ προσλαμβάνει έναν άστεγο, μόλις τον πλήρωσε όμως εκείνος έκανε κάτι απίστευτο

 

Όταν η ζωή σου δίνει μία ευκαιρία και η τύχη σου χαμογελάει, φρόντισε το να το γυρίσεις πίσω στο δεκαπλάσιο. Αυτό το μάθημα μας δίνει η…ιστορία του Marcus.

Τον Μάρτιο του 2016 ένας άστεγος άνδρας με το όνομα Marcus μπήκε μέσα στο Cafe Abi και ζήτησε χρήματα από τη νεαρή ιδιοκτήτρια, Cesia, η οποία αν και αντιμετώπιζε τα δικά της οικονομικά προβλήμα, ένιωσε κάτι μέσα της γι’ αυτόν τον άστεγο άνθρωπο.
Η Cesia δεν μπορούσε να προσφέρει στον Marcus χρήματα. Οι υποχρεώσεις της ήταν τεράστιες. Αλλά χρειαζόταν ένα χέρι βοηθείας.
«Ήταν μια δύσκολη ημέρα εκείνη η μέρα,» έγραψε στο Facebook η Cesia . «Έτσι, τον ρώτησα, «Θέλεις να δουλέψεις; Έχω μια δουλειά για σένα!», συνεχίζει. «Τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα και το χαμόγελό του μου έφτιαξε τη μέρα. Είπε, «Θα έκανα τα πάντα για λίγο φαγητό.»
Έτσι, τους τελευταίους μήνες, εκείνος είναι στην ώρα του για τη δίωρη βάρδιά του και τη βοηθάει να βγάλει τα σκουπίδια, στο πλύσιμο των πιάτων, κ.λπ.
«Μόλις τον πληρώσω, μάντεψε τι κάνει! Αγοράζει φαγητό από το εστιατόριο μου (πάντα πληρώνει), επειδή τον κάνει να νιώθει καλά!».
Με μια πρωτόγνωρη αίσθηση αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού, ο Marcus ήταν πια άλλος άνθρωπος. Μια μέρα, η Cesia τον είδε να συσκευάζει ακόμα και το δικό του σάντουιτς και να το δίνει σε μια άστεγη γυναίκα.
«Κάντε κάτι όμορφο για κάποιον σήμερα και μην τον κρίνετε μόνο και μόνο επειδή είναι άστεγος και ζητάει χρήματα, χωρίς να γνωρίζετε την κατάστασή του… μερικοί αξίζουν μια άλλη αντιμετώπιση,» γράφει η Cesia στο Facebook.
«Ο Θεός μου έδωσε αυτή την τύχη, οπότε γιατί να μην μπορώ κι εγώ με τη σειρά μου να δώσω λίγη χαρά στους άλλους;», λέει την ίδια στιγμή ο Marcus χαρούμενος για την ευκαιρία που του έδωσε η εργοδότρια του.

Στο μάτι του ISIS οι… Γάτες – Τζιχαντιστές κάνουν εφόδους σε σπίτια και ψάχνουν γι’ αυτές

 

Στο μάτι του ISIS οι... γάτες - Τζιχαντιστές κάνουν εφόδους σε σπίτια και ψάχνουν γι' αυτές - Κεντρική Εικόνα

Οι απαγορεύσεις των τζιχαντιστών στους πολίτες των εδαφών που κατέχουν είναι αρκετές και γίνονται πάντα σύμφωνα με την ερμηνεία που δίνουν στο Ισλάμ. Τώρα, οι στρατιώτες του ISIS πραγματοποιούν νέους ελέγχους στα σπίτια στη Μοσούλη ώστε να ανακαλύψουν «απαγορευμένα αντικείμενα».

Σύμφωνα με το Ιρακινό Πρακτορείο Ειδήσεων, στην Μοσούλη οι στρατιώτες της τρομοκρατικής οργάνωσης χτυπούν πόρτα πόρτα κάθε σπίτι ώστε να εντοπίσουν… γάτες.

Πρόσφατα ο ISIS εξέδωσε φετβά (ισλαμικό διάταγμα) βάσει του οποίου απαγορεέυεται στους κατοίκους να έχουν γάτες στα σπίτια τους. Ο λόγος;

Ο ISIS θεωρεί τη γάτα ένα «κοσμοπολίτικο» ζώο, το οποίο διαθέτει «ιδεολογία και πείσμα» γεγονός το οποίο απειλεί την «αυθεντικότητα» των κατοίκων της Μοσούλης.

Θεωρούν, επίσης, πως επειδή ακριβώς η γάτα είναι ένα ζώο το οποίο υπάρχει σε πολλούς πολιτισμούς, μπορεί να «αλλοιώσει» τις διδασκαλίες του Ισλάμ.

πηγη

http://www.parapolitika.gr/article/383151/sto-mati-toy-isis-oi-gates-tzihantistes-kanoyn-efodoys-se-spitia-kai-psahnoyn-gi

Αρέσει σε %d bloggers: