Πώς βγάζει γλώσ.. -ουπς!- λόγο ένας βουλευτής

Είμεθα ευτυχείς διότι ζώμεν ημέρας πολιτιστικής επαναστάσεως, το κοινοβούλιον πλήρες βουλευτών εστί, εξελέγησαν δια της ψήφου του λαού και είναι σεβαστοί, πλην όμως χρειάζονται μερικά μαθηματάκια ίνα εκφέρουν λόγον σοβαρόν και ορθοφωνούμενον.

Οθεν, τολμώμεν να εισάγωμεν σειράν τινα μαθημάτων προς βουλευτάς και όσοι πιστοί -και εκλεκτοί, εννοείται- ας προσέλθουν.

Κανών 1ος.
Είς βουλευτής αναφέρεται συχνά αφήνων λεπτάς και χονδράς πορδ.. -ουπς!- νύξεις απαξιωτικάς εναντίον τέως βουλευτών, οι οποίοι ευρίσκονται εκτός Βουλής (και βολής) κατά την περίοδον εκφοράς του/των λόγων του.

Κανών 2ος.
Κάθε τρεις και λίγο τελειώνει τας φράσεις του με έντονα θαυμαστικά, τύπου «ερε, ποιος είμαι ΕΓΩ!», αυτοθαυμαζόμενος ωσάν να ευρίσκεται προ του καθρέπτου του λουτρού του.

Κανών 3ος.
Στηρίζει ολόκληρο το οικοδόμημα της ομιλίας του εις Εν και μοναδικόν σαθρόν υπόβαθρον, τουτέστιν εις Μίαν ανακρίβειαν, ουτως ειπείν. Με την μέθοδον αυτήν ολόκληρος ο λόγος είναι για τα μπάζα μεν, αλλά δικαιολογεί την ύπαρξιν αυτού εν τω Κοινοβουλίω -εις τους ψηφοφόρους του την δικαιλογεί, εννοείται.

Κανών 4ος.
Διαπράττει συστηματικώς σφάλματα, ούτως ώστε να δίδει αφορμήν εις ετέρους βουλευτάς να τον διορθώνουν σπαταλώντες πολύτιμον χρόνον. Η μέθοδος αύτη είναι εξαιρετική δια την εικόναν του βουλευτού, επειδή δύναται να επιδειχθεί επιτυχώς εις τους ψηφοφόρους του λέγων π.χ. «η ομιλία μου συνεζητήθη επί τρίωρον εις το Κοινοβούλιον».

Κανών 5ος.
Δημιουργεί ανατριχιαστικούς συνειρμούς μέσω των επιχειρημάτων τα οποία χρησιμοποιεί, οπότε, πολλοί βουλευταί αποσύρονται ριγώντες εκ της αιθούσης, εγκαταλείποντες το πεδίον ελεύθερον δι αυτόν ίνα αναπτύξει οποιαδήποτε εκφραστική ανοησία χαλβαδιάζων τας κάμερας της τιβι.

Κανών 6ος.
Κάπου κάπου, αμολά εν είδει σφενδόνης μερικά γεώμηλα εκπορευόμενα εκ δελτίων ειδήσεων αμφιβόλου ποιότητος εντύπων, ίνα διατηρήσει ζωηρόν το ενδιαφέρον δια την ομιλίαν του -«βρε, τι άλλο θα βρει να πει ο πανύβλαξ»…

Κανών 7ος.
Ο χρυσούς κανών παντός βουλευτού -και παντός καιρού- είναι η συχνότατη επανάληψις του επιθέτου «συνάδελφοι» ή, επιπροσθέτως, «αγαπητοί συνάδελφοι». Με την χρήσιν αυτήν, οι μεν παλαιοί και σοφοί βουλευταί προσπαθούν να ανυψώσουν τους νεοτέρους εις το ύψος το οποίον απαιτεί ο βουλευτικός θώκος, οι δε νέοι βουλευταί προσπαθούν να αρθούν εις το ύψος των παλαιών και σοφών βουλευτών σταυροκοπούμενοι εσωτερικώς -«μωρέ ποιος είμαι Εγω» και «δόξα τω Θεώ που βολεύτηκα» ψιθυρίζοντες εις τον εαυτόν των.

Κανών 8ος.
Ο καλός βουλευτής οφείλει να έχει όραμα και φαντασίαν -επιστημονικήν και βάλε- οπότε, ευκαιρίας δοθείσης (αλλά και μη δοθείσης) δεν διστάζει να ομιλεί δια πράγματα εξωφρενικά -και εξωγήινα, εννοείται.

Κανών 9ος.
Το κυριότερο σημείο της ομιλίας του το αφήνει δια το τέλος, δηλαδή ξεκινά να το αναπτύσσει ακριβώς την στιγμήν κατά την οποίαν χτυπά το καμπανάκι «τέλος χρόνου» και ο Πρόεδρος της Βουλής τον παροτρύνει «μα, τελειώνετε κ. συναδελφε, επιτέλους!» λέγων. Η μέθοδος αύτη είναι αλάνθαστος, διότι δίδει την δυνατότητα να εξηγήσει εις τους ψηφοφόρους του ότι «εγώ ήθελα να τα πω, αλλά ο Πρόεδρος με ημπόδισεν».

–>> Εις τους άνωθεν ανεπτυγμένους κανόνες, δύναται να προσθέσει καθείς εκ των μαθητών και ετέρους σημαντικούς κανόνας, συμφώνως προς την άποψίν του. Αναμένουσα τας προτάσεις υμών, το μάθημα τούτο θεωρώ περαιομένον. Υποβάλατε προτάσεις παρακαλώ, ίνα βαθμολογηθείτε. Ο διατυπώνων περισσοτέρας της μιάς, αμοιφθήσεται αναλόγως.

Με τις υγείες μας!
__________________________
ΑΠΔΕΗΤ–>> υπο της συνλέκτορος Ιφιμεδείας, εις την οποίαν υποβάλλω θερμά συγχαρητήρια και καλήν σταδιοχρωμίαν–>>

Κανών 10ος. Ο βουλευτής πρέπει να καταθέτει όσον το δυνατόν περισσότερας επερωτήσεις ζητών τον κοινοβουλευτικόν έλεγχον. Αι επερωτήσεις αύται συνηθίζεται να γίνονται επί γελοίων θεμάτων με προφανήν απάντησην ή με θεματολογία σχετικη με συμφέροντα θιγομένου ιδιώτη.

Πλείστοι όσοι βολευταί ήδη εφαρμώζουν επιπλέον εν θαυμάσιον σύστημα: ένω έχουν κάμει επερώτηση και αυτή ηπαντήθη, την ξανακάμνουν μετά το πέρας μικρού χρον. διαστήματος αντιγράφοντας αυτολεξεί το κείμενον της πρώτης! Εξαιρετικά οικονομικόν μη μου πείτε;

Το σύστημα αυτό έχει πολλά πλεονεκτήματα, το μεγαλύτερον των οποίων είναι ότι εις το προσεχές προεκλογικόν φυλλάδιον ο βουλευτής επικαλείται μεγάλην δραστηριότηταν επερωτήσεων προς όφελος των υποστηρικτών του!!

Advertisements

Κατοχή στην Ελλάδα: Οι ελλείψεις των προϊόντων και οι επιτάξεις των Γερμανών

Τα στρατεύματα κατοχής από την πρώτη στιγμή εφαρμόζουν την πολιτική της κατάσχεσης και της λεηλασίας των προϊόντων για τις δικές τους ανάγκες.

 

Την Κυριακή 27 Απριλίου 1941 τα γερμανικά στρατεύματα μπαίνουν στην Αθήνα. Αυτή η ημερομηνία σηματοδοτεί την έναρξη της Κατοχής για την αθηναϊκή κοινωνία και όλα τα δεινά που τη συνοδεύουν.

Οι Γερμανοί προσπάθησαν από την πρώτη στιγμή να λεηλατήσουν τους πόρους της χώρας όχι μόνο για τις ανάγκες των εδώ κατοχικών στρατευμάτων αλλά γενικότερα για την πολεμική τους προσπάθεια.

Η ελληνική οικονομία, και πριν την περίοδο της Κατοχής, είναι εξαρτημένη, η παραγωγή περιορισμένη και η χώρα είναι αναγκασμένη να εισάγει σημαντικό ποσοστό των απαραίτητων για αυτήν ειδών διατροφής καθώς η εγχώρια παραγωγή καλύπτει το 80% των αναγκών του πληθυσμού. Το 1938 η Ελλάδα εισάγει το 38% των αναγκών της σε στάρι, το 26% σε όσπρια και το 21% σε κρέας[1].

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής οι εισαγωγές προϊόντων έχουν μειωθεί αισθητά. (πίνακας 1).

Η είσοδος των Γερμανών στην Αθήνα και η Κατοχή της χώρας χειροτερεύουν σημαντικά τα δεδομένα σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.

Αποκλειστικός κυρίαρχος ρυθμιστής της οικονομικής ζωής της χώρας είναι ο κατακτητής και οι συνεργάτες τους.Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα οι ελλείψεις των ειδών διαβίωσης, η απογείωση των τιμών στην αγορά είναι σε ημερήσια διάταξη και το οικονομικό χάος δεν αργεί να επικρατήσει στην Ελλάδα[2].

Στην «Έκθεση Σμπαρούνη» φαίνονται οι χιλιάδες τόνοι εμπορευμάτων και προϊόντων που πήραν οι Γερμανοί μόλις μπήκαν στη χώρα (πίνακας 2).

Πίνακας 2. Πίνακας εμπορευμάτων και εγχωρίων προϊόντων αγορασθέντων και δεσμευθέντων υπό των στρατιωτικών αρχών κατοχής (1941)

ΠΡΟΪΟΝΤΑ

ΤΟΝΟΙ

Καπνά

110.622

Καφές

1.435

Σύκα

4.000

Σταφίδα σουλτανίνα

35.000

Σταφίδα κορινθιακή

146.000 (παλιά και νέα εσοδεία)

Ρύζι

2.520

Ζάχαρη

1.143 και 15.000 σάκοι

Έρια

1.415 δέματα

Βαμβάκι

6.500

Ελαιόλαδο

10.000

Κολοφώνιο

Ολόκληρη η σοδειά

Ρητίνη

Ολόκληρη η σοδειά

Πυρηνέλαιο

8.000

Κασσίτερος

76

Δέρματα

2.550 και 731 δέματα

Λίπος

1.009

Γαιάνθρακες

10.157

Κουκούλια

200

Παλιοσίδερα

5.000

Άπαντα τα λοιπά αποθέματα βιομηχανιών και χονδρικού εμπορίου ως επίσης και το μεγαλύτερον μέρος αποθεμάτων λιανικού εμπορίου

ΠΗΓΗ: Αι δαπάναι  της Ελλάδος, έκθεσις υποβληθείσα υπό Αθανασίου Ι. Σμπαρούνη Γενικού Διευθυντού εν τω Υπουργείο Οικονομικών προς το επί των Οικονομικών Υπουργείον και τας Α.Α.Ε.Ε. τους Κύριους Πληρεξούσιον του Ράιχ και Πληρεξούσιον της Ιταλίας, Εν Αθήναις 1941,

Επεξεργασία: Νικολαΐδου Ελένη

Τα στρατεύματα κατοχής από την πρώτη στιγμή εφαρμόζουν την πολιτική της κατάσχεσης και της λεηλασίας των προϊόντων για τις δικές τους ανάγκες. Οι Γερμανοί αρπάζουν όλα τα τρόφιμα[3].

Παράλληλα με τις επιτάξεις η παραγωγή προϊόντων έχει μειωθεί σημαντικά και η ζημιά που υπόκειται ο ιστός του εμπορίου μετριέται σε δισεκατομμύρια δραχμές (πίνακας 3).

Πίνακας 3. Η ΖΗΜΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΩΝ (σε δραχμές*)

Αξία εμπορευμάτων, διαρπαγέντων από τους Γερμανούς

2.000.000.000

Γενικές ζημιές εμπορίου που προκλήθηκαν από τους Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους

13.000.000.000

ΣΥΝΟΛΟ ΖΗΜΙΩΝ

15.000.000.000

* τα ποσά αναγνωρίσθηκαν και από τη Διάσκεψη στο Παρίσι για τις Επανορθώσεις

ΠΗΓΗ: Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως, Στοιχεία ελληνικής οικονομίας κατά προπολεμικήν, πολεμικήν και μεταπολεμικήν περίοδον

Το βρετανικό Υπουργείο Οικονομικού Πολέμου κοινοποιεί στο F.O. τις πληροφορίες που έχει στη διάθεσή του για την κατάσταση στην Ελλάδα. Στη χώρα επικρατούν συνθήκες λιμού και υπάρχει σοβαρός κίνδυνος επιδημιών. Παιδιά πεθαίνουν από πείνα και εφαρμόζεται με αυστηρότητα σύστημα διανομής των βασικών ειδών διατροφής. Οι Γερμανοί έχουν εξάγει αλεύρι, πατάτες και άλλα τρόφιμα. Οι οδικές και σιδηροδρομικές επικοινωνίες δεν έχουν ακόμη αποκατασταθεί και υπάρχει μεγάλη έλλειψη βενζίνης και υποζυγίων[4].

Ο πρώην επιτετραμμένος των ΗΠΑ στην Αθήνα δηλώνει σε μέλη των βρετανικών υπηρεσιών στη Λισσαβόνα ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι φοβερή και ο πληθυσμός λιμοκτονεί, διότι όλα τα διαθέσιμα είδη διατροφής έχουν σταλεί από τους Γερμανούς έξω από τη χώρα[5].

«Οι Γερμανοί απογυμνώνουν συστηματικά την Ελλάδα με λεηλασίες και εκβιασμούς. … Η πληρωμή των προϊόντων που αγοράζονται σε τιμή κόστους, γίνεται με χαρτονόμισμα των Αρχών Κατοχής, το οποίο τυπώνεται από κινητά πιεστήρια του γερμανικού στρατού. Στην περιοχή της Αθήνας: 1) τα περισσότερα είδη διατροφής μπορούν να αγορασθούν μόνο σε υπέρογκες τιμές στη μαύρη αγορά 2) παρέχονται με δελτίο 50 δράμια άρτου (160 γραμμάρια) την ημέρα σε όλους, καθώς επίσης 50 δράμια γάλα την ημέρα μόνο στα παιδιά 3)η επίσημη τιμή της πατάτας είναι 15 δραχμές η οκά (τα 1.282 γραμμάρια) αλλά η έλλειψή της είναι μεγάλη και στη μαύρη αγορά η τιμή έχει δεκαπλασιαστεί 4)τρόφιμα από την Τουρκία δεν έχουν ακόμη αποσταλεί»[6].

Οι Γερμανοί έχοντας ως προτεραιότητα τις δικές τους προμήθειες συνεχίζουν να επιτάσσουν τρόφιμα ακόμη και κατά τη διάρκεια του μεγάλου λιμού.

Τα έξοδα των Γερμανών, τα δανεικά κι αγύριστα

Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ

ΚΑΙ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

Στην περίοδο της Κατοχής η αύξηση των τιμών των προϊόντων οφειλόταν τόσο στις ελλείψεις των βασικών ειδών όσο και στην αύξηση κυκλοφορίας του χρήματος που οδήγησε σε υποτίμηση[7]. Ένας βασικός λόγος που ωθεί τις τιμές των προϊόντων προς τα πάνω είναι η εντατική κυκλοφορία του χαρτονομίσματος λόγω της ανάγκης κάλυψης των δαπανών των αρχών Κατοχής σε συνδυασμό με τη μεγάλη έλλειψη προϊόντων. Σύμφωνα με το Mark Mazower «τον Ιούνιο του 1941 κυκλοφορούσαν 24 εκατομμύρια δραχμές, ένα χρόνο αργότερα κυκλοφορούσαν 109,8 εκατομμύρια»[8].

Η νομισματική κυκλοφορία μετά τους πρώτους μήνες της Κατοχής φτάνει τα 41 δισεκατομμύρια έναντι 23 δισεκατομμυρίων στην έναρξη της Κατοχής. Η οικονομική και επισιτιστική κατάσταση της Ελλάδας χειροτερεύει. Οι διάφορες ανακοινώσεις του Τσολάκογλου δεν έχουν άλλο σκοπό από το να σκεπάσουν το γεγονός της ληστείας[9]. Το Σεπτέμβριο του 1942 το σύνολο του χαρτονομίσματος φτάνει στα 200 δισεκατομμύρια[10].  Βασικότερος λόγος του πληθωρισμού και της ακρίβειας είναι τα χρήματα που είναι υποχρεωμένες οι κατοχικές κυβερνήσεις να πληρώνουν στους κατακτητές. «Ίσαμε τις 28 Αυγούστου (1942) είχαν πάρει οι γερμανοϊταλοί 20 δισεκατομμύρια. Εκείνη την ημέρα ο Αλτεμπουργκ και ο Γκίτζι απαίτησαν άλλα 10 δισεκατομμύρια. Το υπουργικό συμβούλιο συνήλθε και τους τα έδωσε. Το ίδιο υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε να μη δώσει καμία αύξηση στους δημόσιους υπαλλήλους που τους έχει υποσχεθεί τόσες φορές»[11].

Το Δεκέμβριο του 1942 η κυκλοφορία του χαρτονομίσματος στην Ελλάδα ανέρχεται σε 306 δισεκατομμύρια και είναι δεκαπενταπλάσια της προκατοχικής περιόδου[12].

«Η Υπηρεσία ΑΠΟΛΛΩΝ τηλεγραφεί ότι στις 31 Ιανουαρίου 1944 κυκλοφορούσαν χαρτονομίσματα συνολικής αξίας 3.942.000.000.000 δρχ στα τέλη Φεβρουαρίου 5.220.000.000.000 δρχ και στις 10 Μαρτίου 1944 5.700.000.000.000 δρχ. Οι Γερμανοί έχουν πωλήσει από το Νοέμβριο του 1943 200.050.000 ναπολεόνια και 400.050.000 χρυσές αγγλικές λίρες. Στις 10 Μαρτίου η ισοτιμία της λίρας ήταν 10.000.000 δρχ και στις 15 Μαρτίου 14.000.000, ενώ το ναπολεόνι είχε τιμή κατά 22% μικρότερη»[13].

Η Υπηρεσία ΑΠΟΛΛΩΝ τηλεγραφεί, από την Αθήνα, ότι κυκλοφορούν 4.100.000.000 δραχμές. Οι Γερμανοί πουλούν 300.000 χρυσές λίρες προς 895 εκατομμύρια δραχμές και σκοπεύουν να πωλούν 100.000 χρυσές λίρες το μήνα[14].

Η κατοχική κυβέρνηση εκδίδει χαρτονόμισμα χωρίς αντίκρισμα με αποτέλεσμα τον πληθωρισμό, «έως τον Οκτώβριο του 1942 η κυκλοφορία των ελληνικών χαρτονομισμάτων είχε δεκαπλασιαστεί και ο τιμάριθμος είχε λάβει 88 φορές μεγαλύτερη αξία. Η δραχμή είχε το 1/200 της προπολεμικής της αξίας σε σχέση με τη βρετανική λίρα ενώ η ψαλίδα ανάμεσα στους μισθούς και στην αξία των προϊόντων ολοένα και μεγάλωνε. Ο προϋπολογισμός του 1941/42 ήταν ελλειμματικός κατά 14 εκατομμύρια δραχμές ενώ η διαφορά των τιμών από περιοχή σε περιοχή έφθανε το 100-500%»[15].

Η Βέρμαχτ στην Ελλάδα εφαρμόζει ένα πρόγραμμα κατασκευής οχυρωματικών έργων. Τα έσοδα γι αυτά τα έργα η Βέρμαχτ τα εξασφαλίζει από τα χρήματα που παίρνει από την κατοχική κυβέρνηση για τα λεγόμενα έξοδα Κατοχής[16].

Στο τέλος της Κατοχής, τον Οκτώβριο του 1944 η νομισματική κυκλοφορία φτάνει τα 102 πεντάκις εκατομμύρια δρχ. (Πίνακας 4)

Οι Αθηναίοι διαπιστώνουν μία συνεχή κυκλοφορία νέων χαρτονομισμάτων, με υψnλότερες ονομαστικές αξίες. Ετσι, το 1943 τίθενται για πρώτη φορά σε κυκλοφορία χαρτονομίσματα των 5, 10 και 25 χιλιάδων δραχμών. Το 1944 η κατάσταση γίνεται ανεξέλεγκτη. Στις αρχές του 1944 τίθενται σε κυκλοφορία χαρτονομίσματα των 50 και 100 χιλιάδων δραχμών, τον Απρίλιο χαρτονομίσματα των 500 χιλιάδων δραχμών, τον Ιούλιο χαρτονομίσματα του 1 και 5 εκατομμυρίων, τον Αύγουστο χαρτονομίσματα των 10 και 25 εκατομμυρίων, το Σεπτέμβριο χαρτονόμισμα των 200 εκατομμυρίων και τον Οκτώβριο χαρτονομίσματα των 500 εκατομμυρίων και των 2 δισεκατομμυρίων.

Η κορύφωσn ήρθε με τα δύο τελευταία «κατοχικά» χαρτονομίσματα των 10 και 100 δισεκατομμυρίων δραxμών που τυπώθηκαν τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο του 1944, λίγες μόνο μέρες μετά τnν απελευθέρωση. Μέσα σε όλα τα παραπάνω προστίθεται και η κυκλοφορία γερμανικών μάρκων και ιταλικών λιρετών.

ΠΙΝΑΚΑΣ 4. Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ


ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΣΕ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΡΑΧΜΕΣ

ΔΕΙΚΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΜΗΝΙΑΙΑΣ ΤΙΜΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΛΙΡΑΣ

1941

ΜΑΡΤΙΟΣ

19,4

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

1

ΙΟΥΝΙΟΣ

24

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

39,1

18

1942

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

79,1

43

ΙΟΥΝΙΟΣ

109,8

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

200

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

283,3

301

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

360

1943

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

560,2

148

ΙΟΥΛΙΟΣ

1.300

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

1.734,7

620

1944

31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

3.924.000.000.000

Τέλη ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

5.220.000.000.000

ΜΑΡΤΙΟΣ

5.700.000.000.000

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

16.839,0

29.522

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ (19)

102 πεντάκις εκατομμύρια

1.326 εκατομμύρια

ΠΗΓΗ: Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως, Στοιχεία ελληνικής οικονομίας κατά προπολεμικήν, πολεμικήν και μεταπολεμικήν περίοδον, Χρονολόγιο Γεγονότων 1940-1944 από τα έγγραφα του βρετανικού υπουργείου των εξωτερικών Foreign Office, Ριζοσπάστης, 5/9/1942, Mark Mazower, Στην Ελλάδα του Χίτλερ. Η εμπειρία της Κατοχής, Αθήνα 1994

Επεξεργασία: Νικολαΐδου Ελένη

Οι καταθέσεις στις τράπεζες δεσμεύονται δια νόμου και το εθνικό εισόδημα από 62,8 δισεκατομμύρια δραχμές το 1939 πέφτει σε 23 δισεκατομμύρια δραχμές το 1941. «Η ισοτιμία της χρυσής βρετανικής λίρας φθάνει τις 7.200.000 δραχμές στην Αθήνα, στο ανώτατο επίπεδο μέχρι σήμερα. Στις περιοχές που ελέγχουν οι αντάρτες στη νότια Πελοπόννησο βρίσκεται στις 5.000.000 δραχμές».[17]

Εξοδα Κατοχής (Besatzungskosten)

Αυτό που τροφοδοτεί τον πληθωρισμό είναι τα λεγόμενα «έξοδα Κατοχής» (Besatzungskosten) που εισπράττουν οι Γερμανοί. Η κάλυψη των εξόδων συντήρησης των Γερμανών ανέρχεται σε 3 δισεκατομμύρια δραχμές το μήνα ενώ μόνο το Νοέμβριο του 1941 η κάλυψη των δαπανών των Γερμανών ανέρχεται σε 25 δισεκατομμύρια δραχμές, δηλαδή 2 δισεκατομμύρια δραχμές παραπάνω από το συνολικό εθνικό εισόδημα του 1941[18]. «Ο Τσιρονίκος στη Ρώμη που πήγε ανάλαβε να αυξήσει το χαράτσι που πληρώνουμε. Εξόν από άλλες υποχρεώσεις ανάλαβε, σε βάρος του ελληνικού λαού φυσικά όλα τα έξοδα και του καινούριου στρατού που φτάνει τις 150 χιλιάδες. Οι αρχές  ζητούν 100 δισεκατομμύρια για οχυρωματικά έργα»[19].

Οι δυνάμεις του Άξονα που σταθμεύουν στην Ελλάδα, εφαρμόζουν μία συγκεκριμένη μέθοδο για να συγκεντρώσουν τους πόρους της Ελλάδας, η οποία δε διαφέρει από την τακτική που ακολουθούν και στις άλλες χώρες της Ευρώπης. Ετσι και στην Ελλάδα εισπράττουν τεράστια «έξοδα Κατοχής» για να καλύψουν τα έξοδά τους. Στην Ελλάδα όμως δείχνουν υπερβάλοντα ζήλο, με αυξανόμενες απαιτήσεις με τη μορφή του δανεισμού από την Τράπεζα της Ελλάδας που οδηγούν στην πρώση της αγοραστικής αξίας της δραχμής και την άνοδο των τιμών των προϊόντων. Σε περίοδο βαθιάς κρίσης όπως είναι η Κατοχή, η φορολογία δεν αποδεικνύεται μία αποδοτική μέθοδος εσόδων. Έτσι η κατοχική κυβέρνηση για να ανταπεξέλθει στις οικονομικές ανάγκες της στρέφεται «προς την Τράπεζα της Ελλάδος και τύπωσε χαρτονόμισμα. Κάθε νέα έκδοση χαρτονομίσματος προσέθετε μια νέα στροφή στη ανοδική σπείρα του πληθωρισμού, κάνοντας τα έξοδα  του επόμενου μήνα να ορίζονται σε υψηλότερο επίπεδο»[20].

         Η τακτική της Βέρμαχτ είναι κάθε μήνα να ζητάει από την κατοχική κυβέρνηση όλο και περισσότερα χρήματα για να καλύψει τις ανάγκες της. Αυτή η μέθοδος οδηγεί και τον προϋπολογισμό του 1941/42 να κλείσει με έλλειμμα 14 δισεκατομμύρια δραχμές ενώ τα έσοδα ήταν 16 δισεκατομμύρια δραχμές[21].

Σύμφωνα με τον Στ. Θωμαδάκη, η καταβολή των κατοχικών δαπανών το Νοέμβριο 1941 ανήλθε συνολικά σε 25 δισεκατομμύρια δραχμές ενώ το Δεκέμβριο του 1942 είχε αυξηθεί σε 260 δισεκατομμύρια και τον Αύγουστο του 1943 σε 850 δισεκατομμύρια[22].

ΠΙΝΑΚΑΣ 5. ΕΞΟΔΑ ΚΑΤΟΧΗΣ (Besatzungskosten)*, σε δισεκατομμύρια

11/1941

25

12/1942

260

1-6/1943

500

6/1943

100 **

8/1943

850

1-10/9/1943

48

14/10/1943

50

15/10/1943

11,2

16/10/1943

240 εκατομμύρια

9-20/12/1943

370

10/4/1944

2 τρισ. 120 δισ.

14/10/1944

920

5/6/1944

4.200

9/6/1944

3 τρισ.

11/6/1944

3 τρισ.

19/6/1944

3 τρισ.

*Τα χρήματα που πλήρωναν οι κατοχικές κυβερνήσεις στις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής για τα έξοδά τους

** Μόνο για οχυρωματικά έργα

ΠΗΓΕΣ: Εκθεση Σμπαρούνης, Στ. Θωμαδάκης, Μαύρη αγορά, πληθωρισμός και βία στην οικονομία της κατεχόμενης Ελλάδας, Αθήνα 2006, Ριζοσπάστης, 26/6/1943,  20/7/1943, 30/10/1943,  20/4/1944, 30/6/1944

Επεξεργασία στοιχείων: Νικολαΐδου Ελένη

Αρχές του Ιουνίου του 1941, το πρόβλημα των ανατιμήσεων, έχει αρχίσει να προβάλει με επιθετικό τρόπο και στις εφημερίδες. Γράφονται φλογερά άρθρα στα οποία κριτικάρουν την ακρίβεια και προσπαθούν να  βρουν τους υπαίτιους. Η αιτία, σύμφωνα με τους αρθρογράφους των εφημερίδων, είναι η ασύδοτη και ανεμπόδιστη αισχροκέρδεια η οποία όμως δεν είχε να κάνει με τίποτα με τους Γερμανούς.


[1] Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως, Στοιχεία Ελληνικής Οικονομίας κατά προπολεμικήν, πολεμικήν και μεταπολεμικήν περίοδο.

[2] «Πρέπει να χρησιμοποιηθούν τα διαθέσιμα στοιχεία για το οικονομικό χάος που επικρατεί στην Ελλάδα, με τρόπο ώστε να προκληθεί η μέγιστη δυνατή δυσπιστία προς την «κυβέρνηση ανδρεικέλων» και τις δυνάμεις Κατοχής. Η αρπακτικότητα των τελευταίων είναι άλλωστε η αιτία της γενικότερης κατάστασης που επικρατεί», R5882, F.O.371/33158, P.W.E. Weekly Directive 18-25 Σεπτ. 1942, απόρρητο, 17 Σεπτεμβρίου 1942.

[3] R7349, F.O.371/29840, Lampson προς F.O., αριθμός 658, 17 Ιουλίου 1941. Βλέπε και M. Mazower, Στην Ελλάδα του Χίτλερ. Η εμπειρία της Κατοχής, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1994, σ.49.

[4] R7070, F.O. 371/29840, Υπουργείο Οικονομικού Πολέμου Βρετανίας προς F.O., 17 Ιουλίου 1941.

[5] R7401, F.O.371/29840, Sir R. I. Campbell (Πρεσβεία Βρετανίας στην Ουάσιγκτον) προς Eden, αριθμός 223, απόρρητο, 26 Ιουλίου 1941. «Οι συνέταιροι του Άξονα χώρισαν μεταξύ τους τα αποθέματα της χώρας σε δέρματα, ενώ το βαμβάκι, η ρητίνη και άλλα αγαθά χρήσιμα στην πολεμική προσπάθεια των Ιταλών στάλθηκαν στην αντίπερα όχθη της Αδριατικής» M. Mazower, Στην Ελλάδα του Χίτλερ…, ό.π., σ.51-52.

[6] R7595, F.O.371/29840, Knatchbull – Hugessen προς F.O., τηλεγράφημα 1924, 9 Αυγούστου 1941.

[7] Στ.Θωμαδάκης, Πληθωρισμός στην οικονομία της κατεχόμενης Ελλάδας…, ό.π., σ. 117-144.

[8] Μ.Mazower, Στην Ελλάδα του Χίτλερ…, ό.π., σ.91.

[9] Ο πρόεδρος της κυβέρνησης στρ. Τσολάκογλου μεταξύ άλλων έκανε και την παρακάτω δήλωση «αι μεταξύ των δυνάμεων του Άξονος διεξαχθείσαι εν Ρώμη διαπραγματεύσεις απέληξαν εις σφυμωνίας, σκοπό των οποίων υπήρξεν η ευρυτέρα ανακούφισις της εν Ελλάδι οικονομικής κατατάσεως. Ομοίως ένας νέος διακανονισμός των εξόδων κατοχής σκοπόν έχει να υποβοηθήση τας προσπαθείας της ελληνικης κυβερνήσεως προς αντιμετώπισιν των οικονομικών αυτής προβλημάτων», Αθηναϊκά Νέα, 24/3/1942, σ.1.

[10] Ριζοσπάστης 5/9/1942, σ. 4.

[11] Ριζοσπάστης 5/9/1942, σ. 4.

[12] R7216, F.O. 371/37204, FO προς Ουάσιγκτων, τηλεγράφημα 289 Camer, 14 Αυγούστου 1943.

[13] R6178, F.O. 371/43685, Boxshall προς Howard, αριθ. DTR/GR/7104, 27 Μαρτίου 1944.

[14] R2846, F.O.371/43678, Talbot-Rice προς Howard, αριθ. DTR/GR/6946, 17 Φεβρουαρίου 1944.

[15] Β.Λάζου, Η κατοχή της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα…, ό.π., σ. 38.

[16] Β. Λάζου, Η κατοχή της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα…, ό.π., σ. 38.

[17] R4061, F.O. 371/43682, Periodical Summary αριθμός 3, 3 Μαρτίου 1944.

[18] Εκθεση Σμπαρούνης.

[19] Ριζοσπάστης, 25/6/1943, σ. 2.

[20] M.Mazower, Στην Ελλάδα του Χίτλερ…, ό.π., σ.92-93.

[21] M.Mazower, Στην Ελλάδα του Χίτλερ…, ό.π., σ. 94.

[22] Στ. Θωμαδάκης, Πληθωρισμός στην οικονομία της κατεχόμενης Ελλάδας…, ό.π., σ. 124.

Μην μπερδεύεις το αντέχω με το ανέχομαι…

 Αντέχω πολλά, δεν ανέχομαι τα πάντα…
Ήμουν εκεί στην άκρη του δρόμου και περίμενα μια ζωή.
Από μικρό παιδάκι. Πάντα κάποιον περίμενα.

Κάποιος να έρθει. Κάποιος να…
μην φύγει.
Χωρίς να απαιτώ.

Αυτό το ατελείωτο πήγαινε- έλα δεν σταμάταγε ποτέ. Πάντα κάποιος ερχόταν και κάποιος έφευγε .Χωρίς καν να με παρατηρεί. Χωρίς καν να με βλέπει. Χωρίς να ακούει τη δική μου φωνή.

Ήθελα μόνο μια αγκαλιά.
Όλοι βρίσκονταν σε κίνηση. Πήγαιναν στην δική τους κατεύθυνση αδιαφορώντας για την δική μου.

Προχθές το βράδυ τους έφερα όλους στο μυαλό μου. Ήθελα να φανταστώ πού βρίσκονται εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή. Όλοι αυτοί που από παιδί κυνηγούσα από πίσω να σταθούν έστω για ένα λεπτό.

Μόνο για να με χαιδέψουν, για να με ακούσουν. Κάπου να μπορέσω να πώ και εγώ τις μικρές «βλακείες» του παιδικού μυαλού μου.

Πού είναι οι δικοί μου άνθρωποι.
Αυτοί που έχει όλος ο κόσμος γύρω του μεγαλώνοντας. Ο καθένας στον δικό του ρόλο.

Σε μένα δεν υπήρχαν ρόλοι…
Γιατί δεν υπήρχαν άνθρωποι να τους αναλάβουν.

Είναι όλοι τους καλά. Στις θέσεις τους, στις ζωές τους. Μόνο που εγώ παραμένω στην άκρη του δρόμου. Δεν κουνήθηκα ούτε ένα μέτρο. Περιμένω, περιμένω….

Αυτό το καλοκαίρι είπα: πρέπει να μετακινηθώ. Δεν περιμένω στο σωστό σημείο. Ούτε και τους σωστούς ανθρώπους.

Άδικα περιμένω…

Αυτό το καλοκαίρι πρέπει να μην σταθώ πουθενά. Να μην δακρύσω για τίποτα που αφορά το παρελθόν. Όλοι αυτοί ήταν απλώς άνθρωποι. Περαστικοί άνθρωποι. Δεν έχει σημασία αν έπρεπε να είναι γονείς, αδέρφια, σύζυγοι, σύντροφοι. Δεν ήταν. Ίσως να ήμουν και εγώ πολύ αδύνατη και μικρή για να με δούν στην άκρη του δρόμου. Ίσως η φωνή μου να μην ήταν τόσο δυνατή για να φτάσει στα αυτιά τους. Ίσως, ίσως…

Το ζητούμενο δεν είναι πια αυτοί. Το ζητούμενο είμαι εγώ.
Να μπώ στο δικό μου αυτοκίνητο και να προσπεράσω.
Να αφήσω πίσω μου ό,τι πονάει και να πάω μπροστά. Δεν πρέπει να το κάνω μόνο εγώ. Πρέπει να το κάνετε όλοι σας. Αν το πλοίο βυθίστηκε και βρίσκεστε στην λέμβο διάσωσης πρέπει να ελαφρύνετε το φορτίο για να φτάσετε πάλι στην ξηρά.

Δεν φιλοσοφώ. Oύτε και εγώ ξέρω πώς να το κάνω. Eίπα αυτό το καλοκαίρι πρέπει… Μα το καλοκαίρι τελειώνει…

Το μόνο που ξέρω είναι ότι πρέπει. Μάζεψα την ψυχή μου και τα ερείπια της καρδιάς μου και αντιμετώπισα τα πάντα με αξιοπρέπεια. Τόση που ακόμα και αυτοί που αναφέρω μαζεύονται πάλι γύρω μου. Πάλι θέλουν πράγματα από μένα.

Μάλλον γιατί δεν φώναξα ποτέ, δεν πρόσβαλα ποτέ, δεν εκνευρίστηκα ποτέ. Πάντα έλεγα ένα σιγανό «δεν πειράζει..»

Τελικά όμως πειράζει. Όλους μας πειράζει. Είναι ανάγκη να ακούσουν τι μας πειράζει. Δυνατά και ξεκάθαρα. Η χαμηλή φωνή δεν είναι αρκετή για να τους κρατήσει μακριά. Αντίθετα πάντα ξαναγυρίζουν….

Δεν με πονάει που δεν υπήρξαν ποτέ. Με πνίγει που ποτέ δεν βρήκα το θάρρος να τους φωνάξω. Να με ακούσουν.

Το καλοκαίρι τελειώνει. Ο χειμώνας πρέπει να είναι φωτεινός. Ας μιλήσουμε λίγο πιο δυνατά.
Ας πούμε ένα πιο δυνατό “πειράζει”.

Μαρία Χιώτη

Οι ψυχολόγοι απαντούν: Γιατί οι σύγχρονες σχέσεις αποτυγχάνουν;

Οι ψυχολόγοι απαντούν: Γιατί οι σύγχρονες σχέσεις αποτυγχάνουν;

Η μετατόπιση αυτή είναι πρωτίστως πολιτιστική – Στη δεκαετία του 1960 οι άνθρωποι άρχισαν να επαναστατούν εναντίον των αυστηρών κοινωνικών κανόνων, όπως η ιδέα ότι η γυναίκα πρέπει να βρίσκεται στο σπίτι και να προσέχει την ανατροφή των παιδιών και ο άντρας να βρίσκεται στη δουλειά και να αποτελεί ένα πιο ισχυρό πρότυπο

Οι καιροί «αλλάζουν», οι ρυθμοί της καθημερινότητας «τρέχουν» και εσείς ακόμα περιμένετε τον πρίγκιπα του παραμυθιού να έρθει να σας αρπάξει.

Ξαφνικά βρίσκετε έναν άνθρωπο, ενθουσιάζεστε και μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, όλο αυτό, «διαλύεται».

Τι συμβαίνει όμως και τις περισσότερες φορές, οι σχέσεις αποτυγχάνουν και πώς μπορεί να μας επηρεάσει η σύγχρονη πραγματικότητα;
Ο Eli Finkel, καθηγητής της κοινωνικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Northwestern, αναφέρει ότι πλέον δεν αρκεί να παντρευτεί κάποιος έναν καλό άντρα ή γυναίκα, καθώς οι άνθρωποι περιμένουν, στην πραγματικότητα, οι σύντροφοί τους να είναι τα πάντα γι’ αυτούς.

Στο νέο του βιβλίο, The All-or-Nothing, ο Dr. Finkel αναφέρει ότι για να έχουμε μια ευτυχισμένη σχέση πρέπει να ζητάμε λιγότερα από αυτό το άτομο και να σκεφτούμε τρόπους με τους οποίους οι φιλίες μας θα μπορούσαν να μας δώσουν περισσότερα.

Ο καθηγητής Finkel ανέφερε στην ιστοσελίδα The Atlantic, ότι η κύρια αλλαγή που εντοπίζεται τα τελευταία 100 χρόνια έγκειται στην προσδοκία μας να βρούμε ένα σύντροφο που θα μας βοηθήσει να εξελιχθούμε και να γίνουμε η καλύτερη «εκδοχή» του εαυτού μας.

Δηλαδή, στην πραγματικότητα, τείνουμε να ζητάμε πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούμε να δώσουμε.

Αξίζει να σημειωθεί ότι περίπου το 53% των γάμων στις ΗΠΑ καταλήγει σε διαζύγιο, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για το Ηνωμένο Βασίλειο είναι 42%, τη στιγμή, μάλιστα που τα αντίστοιχα ποσοστά στη δεκαετία του 1960 ήταν 7% για τις ΗΠΑ και 14% για το Ηνωμένο Βασίλειο.

Ο καθηγητής Finkel αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Η ιδέα του βιβλίου είναι ότι η μεταβαλλόμενη φύση των προσδοκιών μας για το γάμο, έχει κάνει όλο και περισσότερους γάμους να μην ανταποκρίνονται στις προσδοκίες αυτές και επομένως οι άνθρωποι να απογοητεύονται»

Ο Dr. Finkel υποστηρίζει ότι στη σύγχρονη εποχή, οι περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν συντρόφους που να τους κάνουν να αισθάνονται πιο σέξι, ικανούς και φιλόδοξους.

Ο ίδιος αναφέρει ότι η μετατόπιση αυτή είναι πρωτίστως πολιτιστική. Στη δεκαετία του 1960 οι άνθρωποι άρχισαν να επαναστατούν εναντίον των αυστηρών κοινωνικών κανόνων, όπως η ιδέα ότι η γυναίκα πρέπει να βρίσκεται στο σπίτι και να προσέχει την ανατροφή των παιδιών και ο άντρας να βρίσκεται στη δουλειά και να αποτελεί ένα πιο ισχυρό πρότυπο.

Η έρευνα αποκάλυψε, επίσης, ότι οι άνθρωποι με πανεπιστημιακά πτυχία τείνουν να απολαμβάνουν πιο ικανοποιητικούς γάμους.

Όπως αναφέρει ο Dr. Finkel:

«Οι άνθρωποι με χαμηλότερο εισόδημα έχουν περισσότερο άγχος στη ζωή τους και έτσι τα πράγματα που πιθανόν να κληθούν να αντιμετωπίσουν όταν είναι μαζί είναι κυρίως αγχωτικά πράγματα και κατ’ επέκταση ο ελεύθερος χρόνος για να επικεντρωθούν στη σχέση τους, να επικεντρωθούν σε ενδιαφέρουσες συζητήσεις, να επικεντρωθούν σε στόχους υψηλού επιπέδου να είναι περιορισμένος».

Η καλύτερη συμβουλή, σύμφωνα με το Dr. Finkel, προκειμένου να υπάρξει μία ουσιαστική και «δυνατή» σχέση είναι να υπάρχει κοινός χρόνος ανάμεσα στο ζευγάρι, κοινά πράγματα και κοινές ασχολίες προκειμένου να υπάρχουν και πιο ουσιαστικές βάσεις.

Ο «σκουπιδιάρης»

 

Ο «σκουπιδιάρης»

Συχνά στις οικογένειες υπάρχει ένα μέλος που έχει τον ρόλο του «σκουπιδιάρη». Εκείνος βέβαια, δεν περνά μια φορά τη μέρα όπως τα απορριμματοφόρα του δήμου, αλλά μαζεύει αυτά που πετάνε οι άλλοι ολημερίς, χωρίς σταματημό, λες και αν ξεχαστεί μια μέρα, το οικογενειακό περιβάλλον θα γεμίσει με τοξικές αναθυμιάσεις και θα πέσουν όλοι ξεροί. Έχει δηλαδή επωμιστεί την ευθύνη για την προστασία των σχέσεων της οικογένειας, όπως η αποκομιδή των απορριμμάτων προστατεύει τη δημόσια υγεία.

Είναι αυτός που συνήθως έχει τα περισσότερα προβλήματα. Αν είναι παιδί, μπορεί να μην τα πηγαίνει καλά με τις σπουδές, να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στις καταστάσεις που υπάρχουν πολλές απαιτήσεις ή ενίοτε μπορεί να εμφανίζει πολύ σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, να αποφασίζει ξαφνικά να σταματήσει το σχολείο, ό,τι. Αν είναι γονιός (συνήθως ο πατέρας), μπορεί είναι άνεργος, να αισθάνεται άχρηστος, να δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στον ρόλο του. Αυτό με τη σειρά του προκαλεί παράπονα, συγκρούσεις και ακόμη μεγαλύτερη δυσαρέσκεια, ώσπου στο τέλος ο γονιός υιοθετεί μια τόσο παθητική στάση που είναι σαν να μην υπάρχει. Τα παράπονα των υπόλοιπων μελών σε κάθε περίπτωση είναι πολλά, ενώ δε λείπουν και οι κατηγορίες που μπορεί να φτάσουν να ενοχοποιούν ένα μέλος για όλα όσα αντιμετωπίζει η οικογένεια, ακόμα κι αν είναι εντελώς άσχετα με το άτομο στο οποίο απευθύνονται.

Ο «σκουπιδιάρης» είναι ο στόχος, αλλά και το καταφύγιο των άλλων. Κατά σατανική σύμπτωση, κάνει πράγματα που προκαλούν φοβερό θυμό στους άλλους, ο οποίος εκτοξεύεται εναντίον του και έτσι μπορούν και ανακουφίζονται.

Ειδικά στη σημερινή συγκυρία, είναι πανεύκολο να πυροδοτηθούν τέτοιου είδους καταστάσεις, επειδή η οικονομική δυσπραγία, η στέρηση, κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται λειψοί. Και επειδή αυτό είναι κάτι που δεν αντέχουν εύκολα, προτιμούν να σκέφτονται ότι δεν είναι εκείνοι που αδυνατούν να δώσουν στον άλλο αυτά που χρειάζεται, είναι ότι ο άλλος είναι αχόρταγος και δεν ικανοποιείται με τίποτα.

Είναι φοβερά ενδιαφέρον να αναλογιστεί κανείς τις κρίσεις που ξεσπάνε στις οικογένειες για ασήμαντες αφορμές. Ένας καυγάς π.χ. εξαιτίας του ότι το παιδί χρειάζεται καινούρια παπούτσια και δεν υπάρχουν χρήματα για να αγοραστούν. Η πρώτη ατάκα συνήθως είναι «πάλι; Μα καλά, πότε τα πήραμε αυτά που φοράς;». Σαν να λέμε, δεν είναι φυσικό να χρειάζεσαι κάτι που δε μπορώ να σου δώσω, άρα φταις εσύ. Είσαι σπάταλος, δε σέβεσαι τον κόπο μου, κλπ. Σε τέτοιες στιγμές θυμούνται οι γονείς ότι πήγαιναν ξυπόλητοι στο σχολείο, ώστε να μη μείνει καμία πιθανότητα να αποφύγει το παιδί την ενοχή. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και όταν το μέλος της οικογένειας που έχει τον ρόλο του «σκουπιδιάρη» είναι ο γονιός, οι αφορμές είναι πάμπολλες.

Όταν ενοχοποιείται η ανάγκη μας για κάτι που έχουμε κάθε δικαίωμα να χρειαζόμαστε, αυτό που μαθαίνουμε είναι, ότι δεν αξίζουμε να έχουμε αυτά που θέλουμε, ότι δεν είμαστε αρκετά καλοί ώστε οι άλλοι να μας εκτιμούν και να σέβονται τις ανάγκες μας.

Ο «σκουπιδιάρης» μαζεύει την απογοήτευση, την κατάθλιψη, τον φθόνο, την ανημπόρια, τα ψυχικά σκουπίδια όλων και, όπως είναι αναμενόμενο, κάνει τη μια λάθος επιλογή μετά την άλλη, γιατί το να κουβαλάς τον θρήνο, τον πόνο, τη φτώχεια, τον θυμό και την τρέλα των άλλων είναι πάντα δυσβάσταχτο. Ειδικά όταν είσαι κι εσύ άνθρωπος και έχεις τα αντίστοιχα δικά σου προβλήματα που κανείς δεν θέλει να ακούσει (πολλώ δε μάλλον να κουβαλήσει).

Σκέφτομαι κατά πόσο θα μπορούσε να ισχύει κάτι παρόμοιο και σε κοινωνικό επίπεδο, να ενοχοποιείται δηλαδή μια ομάδα του πληθυσμού για όλα τα δεινά της κοινωνίας, ώστε να μπορούν οι υπόλοιποι να συντηρούν κάθε φορά τον θυμό τους και να μην αλλάζει ποτέ τίποτα. Αλλά μπα, λάθος θα κάνω.

Ένας σύντροφος επιλέγεται, ένα παιδί γεννιέται με βασικό σκοπό να απαλλάξει τους άλλους από τον κακό τους εαυτό, να φορτωθεί όλα τους τα χάλια, ώστε να μπορούν να αισθάνονται καλοί και το σημαντικότερο: να μένουν μαζί.

Άνθρωποι προς χρήση, για να κρατηθεί μια οικογένεια, μια κοινωνία όρθια. Μόνο που δεν κρατιούνται έτσι τα σπίτια.

***

agapidaki

Ειρήνη Αγαπιδάκη

 

πηγη  

 

Οι μίζεροι άνθρωποι, δεν κατάφεραν ποτέ να απολαύσουν την ζωή!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Τους ανθρώπους με το πεινασμένο μάτι να φοβάσαι παιδί μου.
Εκείνους που είναι τόσο μίζεροι που δεν κατάφεραν ποτέ να απολαύσουν τίποτα.

Δεν είναι πως δεν τους δόθηκε. Είναι πως αυτό που τους δόθηκε δεν τους έφτανε. Το ήθελαν “όλο” και το ήθελαν “μόνο δικό τους”. Αντί να απολαύσουν το τώρα, την στιγμή, εκείνα που τους δινόντουσαν, εκείνοι θέλανε “κι άλλο”, “παραπάνω”. Και κανείς δεν τους έμαθε πως οι αποκλειστικότητες, είναι για τους δημοσιογράφους και τους εραστές.. όχι για τους φίλους. Όχι για τις παρέες. Όχι για την υπόλοιπη ζωή.

Είναι εκείνοι που ακόμα και το χαμόγελό τους είναι μίζερο και μετρημένο και ποτέ δεν φτάνει από τα χείλια τους στα μάτια τους.
Δεν μπορούν να χαρούν με καμιά χαρά, γιατί για εκείνους η χαρά σου είναι απλά ένα “γιατί όχι εγώ”.
Θα πάρουν τις λέξεις σου, τις εκφράσεις σου, θα υιοθετήσουν εκείνα που εσύ αγαπάς και στο τέλος θα προσπαθήσουν να ζήσουν την ζωή σου.

Μόνο που κανείς δεν τους είπε πως η ζωή σου, δεν ήταν ποτέ στρωμένη με ροδοπέταλα.
Έχεις περάσει δυσκολίες, έχεις πέσει κι έχεις γκρεμοτσακιστεί, έχεις πονέσει κι έχεις ματώσει.
Δεν σου δόθηκε τίποτα απλόχερα και χωρίς κόπο.
Μόνο που κάθε φορά που έπεφτες, σηκωνόσουνα και χαμογελούσες.
Έκλεινες το μάτι στην ζωή και συνέχιζες..
Δεν μοιρολατρούσες. Δεν κοιτούσες δίπλα σου για να προσκοληθείς. Δεν ζήλευες την ευτυχία κανενός.
Μόνος σου την έχτιζες την ζωή σου, κομματάκι κομματάκι.

Κι ήταν μια ζωή που τους χώραγε όλους μέσα της!
Όλους εκτός από τους μίζερους. Εκτός από εκείνους τους κισσούς που ζουν από την ζωή σου.
Όλους εκτός από εκείνους τους αχάριστους που δεν έμαθαν ποτέ να δίνουν αγάπη χωρίς αντάλλαγμα.
Να δίνουν χαρά χωρίς προσδοκία.
Να δίνονται απλόχερα από ψυχής.

Ναι ρε φίλε, αυτούς τους ανθρώπους η δική μου η ζωή, δεν τους χωράει.
Απλά γιατί στην δική μου την ζωή, το “περνάω καλά”, σημαίνει μια μέρα στην θάλασσα με φίλους, μπύρες και ιστορίες. Με γέλια και δάκρυα μα πάνω από όλα με αληθινά χαμόγελα.
Ένα μεσημέρι σε μια πισίνα δοκιμάζοντας τα όρια μιας αγνής ψυχής και βάζοντάς την να ξεπεράσει αναστολές, φόβους και φοβίες, κάνοντάς την να βουτήξει από την νεροτσουλήθρα.
Ένα απόγευμα σχεδιάζοντας εικόνες για την καινούρια ιστορία που γράφεται.
Ένα βράδυ στο μπαλκόνι παίζοντας μπιρίμπα μέχρι το πρωί.
Ένα ξημέρωμα στην αγκαλιά του άντρα μου, να μιλάμε για ταξίδια και θάλασσες.

Λυπάμαι μα μεγάλωσα πολύ για να δέχομαι, να ανέχομαι και να αντέχω τους ανθρώπους που ζουν στην μιζέρια, την ζήλεια και την τοξικότητά τους.

Έχει σηκώσει μελτέμι σου λέω… και καθαρίζει πάλι τον ορίζοντα!

πηγη 

Αρέσει σε %d bloggers: