Να γιατί δεν έχετε πάντα δίκιο

Η ορθή κρίση συχνά παρεμποδίζεται από μια σειρά γνωστικών μεροληψιών.

Στην επαγγελματική ζωή και στην επιχειρηματική δραστηριότητα είναι πολύ εύκολο να καταλήγει κάποιος σε εύκολα συμπεράσματα, ιδιαίτερα αν είναι έξυπνος και έμπειρος. Κι όμως, πρέπει πάντα να θυμάστε ότι η ορθή κρίση συχνά παρεμποδίζεται από μια σειρά γνωστικών μεροληψιών.

Με άλλα λόγια, είναι καλό να θυμάστε το εξής απλό δεδομένο: Δεν έχετε πάντα δίκιο.

Μπορεί να ξέρετε το εμπορικό σας σήμα, το προϊόν, την υπηρεσία ή το επιχειρηματικό σας μοντέλο καλύτερα απ’ τον καθένα. Κι όλο αυτό ακούγεται θαυμάσιο. Μήπως όμως ξέρετε περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε; Η γνώση σας ίσως καταλήγει να παρεμποδίζει την κρίση σας εάν δεν είστε αρκετά ταπεινός ώστε να μένετε ανοιχτός σε άλλες απόψεις και άλλες οπτικές.

Αυτός είναι κι ο λόγος που κάποιες εταιρείες συστήνουν συμβουλευτικές ομάδες από εργαζομένους σε τμήματα όπως το τμήμα IT ή το τμήμα εταιρικών λειτουργιών. Η συλλογική αυτή γνώση εξασφαλίζει στους ιδιοκτήτες και τους διευθυντές μια πιο ρεαλιστική εικόνα του τι ακριβώς συμβαίνει στην εταιρεία.

Η έλλειψη ταπεινότητας αποτελεί εμπόδιο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Όποτε μπορείτε, προσκαλέστε άλλους εμπλεκόμενους και ακούστε την άποψή τους. Μην περιμένετε ο συνομιλητής σας απλώς να επιβεβαιώνει αυτό που ήδη ξέρετε (ή νομίζετε ότι ξέρετε), και μην ακούτε μόνο όσους σας κάνουν να νοιώθετε ωραία. Χρησιμοποιήστε τους άλλους ώστε να βοηθηθείτε και να εμπλουτίσετε τη γνώση που ήδη κατέχετε.

Δεν φτάνει να εμπιστεύεστε το ένστικτό σας για να πάτε μακριά στον κόσμο των επιχειρήσεων. Για την ακρίβεια, κάποιες φορές η ενστικτώδης απόρριψη μιας ευκαιρίας λόγω φόβου μπορεί να θέσει σοβαρά εμπόδια στην πρόοδό σας. Βγείτε από τις βεβαιότητές σας και αναζητήστε απόψεις και οπτικές που διαφέρουν απ’ τις δικές σας. Μόνο έτσι θα ανακαλύψετε νέους τρόπους προσέγγισης και επίλυσης των προβλημάτων που θα συναντάτε στο δρόμο σας.

πηγη

http://www.fortunegreece.com/article/na-giati-den-echete-panta-dikio/

Το «όχι» μας είναι η μεγαλύτερη ένδειξη αγάπης στα παιδιά μας

Γιώτα Στεφάνου – themamagers.gr

Υπάρχουν μητέρες – και εγώ ανήκω σε αυτές- που τα παιδιά τους τις χειρίζονται σαν μαριονέτες. Η γνώση πως άλλες γυναίκες δεν υπήρξαν τόσο τυχερές ώστε να αποκτήσουν παιδιά, η επίγνωση του πόσο εύθραυστη είναι η λεγόμενη «Αγία Ρουτίνα», η αντίληψή μου πως: «υγεία να υπάρχει κι όλα τα άλλα είναι ασήμαντα» με οδήγησαν, με τα χρόνια, στο να γίνω υπηρέτης τριών αφεντάδων. Των παιδιών μου.

Καμία φορά έπιανα τον εαυτό μου να φοβάται στην ιδέα και μόνο κάποιου ξεσπάσματός τους. Σφιγγόταν η καρδιά μου, ανέβαζα πίεση. Κι αν αντιδρούσαν σε αυτό που θα τους έλεγα; Κι αν γινόταν φασαρία;  Ας το φέρω μαλακά – έλεγα, μέσα μου-,  ας αποφύγω τις λέξεις που τους εκνευρίζουν, ας είμαι πιο διπλωματική, ας είμαι πιο ευέλικτη, ας κάνω καμιά έκπτωση στα όρια και στους κανόνες… Καμιά φορά κρατούσα την αναπνοή μου, περιμένοντας να δω αν θα συνεργαστούν ή όχι σε κάποιες οδηγίες ή σε κάποια απλή εντολή.

Όλοι οι γονείς είμαστε λίγο ως πολύ ενοχικοί. Λείπουμε πολλές ώρες, δουλεύουμε πολύ, αφήνουμε ελλείμματα στα παιδιά μας. Έτσι σκεφτόμαστε, έτσι νιώθουμε. Οπότε υποχωρούμε και στο πιο παράλογο καπρίτσιο, ή συμβιβαζόμαστε με την πιο παράλογη συμπεριφορά. Κι όσο πιο πολύ υποχωρούμε εμείς, τόσο πιο πολύ φουντώνει η παράλογη απαίτηση.

Μερικά παραδείγματα: Έχω περάσει αμέτρητα πρωϊνά παρακαλώντας τη μικρή μου κόρη να ντυθεί για το νηπιαγωγείο. Οι κάλτσες δεν της άρεσαν ή η μπλούζα δεν της πήγαινε, το κολατσιό της δεν ήταν το επιθυμητό ή αυτό που τραβούσε η όρεξή της, το κοκαλάκι για τα μαλλιά δεν ήταν αρκετά εντυπωσιακό ή παραήταν εντυπωσιακό, ήθελε να φορέσει πέδιλα ενώ έξω έβρεχε καρεκλοπόδαρα, ήθελε μπότες ενώ έξω είχε 40ο υπό σκιά. Αν δεν υπέκυπτα στις παραξενιές της, ξεσπούσε θύελλα φωνών ή ακόμη και σπαρακτικά δάκρυα.

Η μεγάλη μου κόρη πάλι εφάρμοζε τη σιωπή και την αταραξία ως μέθοδο πίεσης. Πολλές ώρες μου πήγαν χαμένες προσπαθώντας να την κάνω να ανταποκριθεί στα καλέσματά μου.  Η μέθοδός της ήταν απλή αλλά απίστευτα αποτελεσματική στο σπάσιμο των δικών μου νεύρων. Η μέθοδος «κάνω πως δεν ακούω» μπορεί να σε βγάλει έξω από τα ρούχα σου, εσένα τον γονιό, ειδικά σε στιγμές που ο χρόνος πιέζει και κάποια δουλειά ή μετακίνηση πρέπει να γίνει.

Ο γιος μου, πάλι, προτιμούσε την επίθεση. Επειδή είναι η καλύτερη άμυνα. Μόλις η δύστυχη μάνα τολμούσε να ψελλίσει μία παράκληση (ποτέ εντολή) ακολουθούσε τρικυμιώδης αντίδραση, σεισμός πολλών ρίχτερ, φωνές που έσπαγαν τζάμια από τα ντεσιμπέλ.

Σε μία από αυτές τις… τρυφερές οικογενειακές στιγμές, κατά την οποία δεχόμουν κατά μέτωπο επίθεση (επί τρία), έχοντας κυριολεκτικά κολλήσει την πλάτη στον τοίχο από την απελπισία, η μητέρα μου, που έτυχε να είναι μπροστά, είπε τη γνωστή ατάκα: «Εμ, δεν τα μάλωσες όταν έπρεπε. Δεν έσκισες νωρίς τη γάτα, κι αντί να φοβάται ο Γιάννης το θεριό, φοβάται το θεριό τον Γιάννη».

Διαπίστωσα αναδρομικά πως στην πραγματικότητα δεν είχα μαλώσει ποτέ τα παιδιά μου. Είχα εξαπολύσει κατά καιρούς κάτι κούφιες απειλές (που θα ήταν καλύτερα να μην τις είχα ποτέ εκστομίσει, μια που ποτέ δεν τις τήρησα), είχα πολλές φορές εκτροχιαστεί φωνάζοντας ή ακόμη και κλαίγοντας, αλλά επί της ουσίας δεν τα είχα ποτέ μαλώσει. Στην προσπάθειά μου να μην τα πληγώσω ή να μην τα ευνουχίσω, είχα φτάσει στο αντίθετο αποτέλεσμα. Αντί να υπάρχει ελευθερία στο σπίτι μας, επικρατούσε ασυδοσία. Αντί τα παιδιά να έχουν θάρρος (όπως ήταν ο αρχικός μου στόχος), είχαν αποκτήσει θράσος. Και καθώς ήθελα να αποφύγω να τα καταπιέζω, είχα φτάσει στο σημείο να καταπιέζομαι τρομερά εγώ. Είχα φτάσει να «ελαφροπατάω» σαν γάτα, στις μύτες των ποδιών μου, ώστε να μην προκαλέσω… την οργή τους. Και φυσικά κάθε αρνητική συμπεριφορά που δεν καταστέλλεται εγκαίρως, φουντώνει και μεγεθύνεται, και, αντί για άτυχη εξαίρεση, γίνεται ο κανόνας. Στο σπίτι επικρατούσαν οι νόμοι των παιδιών. Ήταν οι απόλυτοι ηγεμόνες και εγώ ο τρομαγμένος υπήκοος που προσπαθούσε να υπακούσει στις βουλές τους.

Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Καταστρατηγούσαν οποιονδήποτε κανόνα, δεν είχαν κανένα όριο, φέρονταν με τρόπο απαράδεκτο, κι εγώ ανεχόμουν τα πάντα. «Δόξα τω Θεώ, που είναι γερά…» έλεγα μέσα μου, οπότε έκανα τα στραβά μάτια στους παραλογισμούς τους. Αντί για τη δημοκρατία όμως, που επιθυμούσα να επικρατεί σπίτι, επικρατούσε τυραννία.

Τότε, αποφάσισα να εφαρμόσω το «δοκιμασμένο» σύστημα των παλιότερων γενιών.  Άρχισα να λέω μερικά «όχι». Άρχισα να διαφυλάττω την ψυχική μου ηρεμία. Άρχισα να βάζω κάποιες κόκκινες γραμμές. Άρχισα να κάνω «στέρηση προνομίων», όταν ξεπερνούσαν αυτές τις κόκκινες γραμμές. Άρχισα να κωφεύω στις φωνές, μέχρι που σταδιακά έσβησαν. Άρχισα να μην υποχωρώ χωρίς αντίσταση.  Άρχισα να επιβάλλω κάποιες μικρές ποινές, όταν ξέφευγαν από τα όρια. Άρχισα να τα μαλώνω, όταν έπρεπε να τα μαλώσω. Και, τελικά, διαχώρισα μέσα μου την υγεία τους από την ανατροφή τους. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Δεν θα εξασφάλιζα την υγεία και την ασφάλειά τους, με το να υποκύπτω σε κάθε ανοησία τους. Ήταν «λάθος σύνδεση» αυτή που είχε γίνει στο μυαλό μου.

Με τρομερή ανακούφιση διαπίστωσα πως τα πράγματα άρχισαν να στρώνουν μετά από την επιμελημένη και συνεπή «εκπαίδευσή» μου. Γιατί χρειάστηκε πρώτα να εκπαιδευτώ εγώ, για να εκπαιδεύσω τα παιδιά μου. Χρειάστηκε πρώτα να απενοχοποιηθώ εγώ, ώστε να καταφέρω να βάλω όρια. Παιδιά χωρίς όρια είναι δυστυχισμένα παιδιά, γιατί δεν αποκτούν ψυχική συγκρότηση.

Δεν είμαστε καλοί γονείς όταν υποχωρούμε. Είμαστε καλοί γονείς όταν ξέρουμε πότε πρέπει να υποχωρούμε και πότε όχι. Και καμιά φορά το «όχι» μας είναι η μεγαλύτερη ένδειξη της αγάπης μας…

Βόλος: Ανατριχιαστικές αποκαλύψεις για τον βιασμό 10χρονου μαθητή με κατσαβίδι – Ποινικές διώξεις σε δασκάλους!

 

Ξετυλίγεται ο εφιάλτης μαθητή της Ε’ Δημοτικού μέσα στο σχολείο του. Οι νέες αποκαλύψεις φέρνουν σε δύσκολη θέση τους δασκάλους…

Ποινικές διώξεις ασκήθηκαν σε εκπαιδευτικούς, αλλά και γονείς για την υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης μαθητή, ηλικίας μόλις δέκα χρονών, που πηγαίνει στην Ε’ τάξη δημοτικού, με πρωταγωνιστές παιδιά τα οποία στο χρόνο των πράξεων πήγαιναν στο ίδιο σχολείο και ήταν μεγαλύτερα κατά μία τάξη. Πρόκειται για δύο αγόρια και ένα κορίτσι σε μια υπόθεση που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο τον περασμένο Νοέμβριο, οπότε και αποκαλύφθηκε. Η προκαταρκτική εξέταση που παρήγγειλε η Εισαγγελία Βόλου ολοκληρώθηκε στο κομμάτι που αφορά στους εκπαιδευτικούς και γονείς, οι οποίοι παραπέμπονται σε δίκη με κατηγορίες σε βαθμό πλημμελήματος μετά την ολοκλήρωση των καταθέσεων και τη διερεύνηση της υπόθεσης από τον πταισματοδίκη Βόλου.

Σύμφωνα με πληροφορίες, έξι συνολικά δάσκαλοι του σχολείου στο οποίο φέρεται να συνέβησαν οι καταγγελλόμενες πράξεις φρίκης, αντιμετωπίζουν την κατηγορία της παράβασης καθήκοντος. Πρόκειται για τους εκπαιδευτικούς, που ενώ ήταν αρμόδιοι για την εποπτεία των μαθητών, δεν αντιλήφθηκαν το παραμικρό, όπως φέρεται να δήλωσαν για την κατ’ εξακολούθηση κακοποίηση του ανήλικου από συμμαθητές του σε ώρες λειτουργίας του σχολείου και συγκεκριμένα στα διαλείμματα.

Δεν αντιλήφθηκαν το παραμικρό, υποστήριξαν. Και όμως, προέκυψε ότι ένα από τα μέσα με τα οποία ασκούνταν οι πράξεις κακοποίησης, δηλαδή το κατσαβίδι, οι μαθητές που φέρονται να κακοποιούσαν τον 10χρονο το αναζητούσαν και το έβρισκαν κάθε φορά στην εργαλειοθήκη, που ήταν τοποθετημένη σε γραφείο των δασκάλων. Μετά την εξέλιξη αυτή, για τους κατηγορούμενους δασκάλους ανοίγει ο δρόμος της αργίας, καθώς ο Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας κινεί τη συγκεκριμένη διαδικασία αυτοδικαίως.

Για παραμέληση εποπτείας ανηλίκων διώκονται αντίστοιχα οι γονείς των μαθητών, εναντίον των οποίων έγινε η καταγγελία για την κακοποίηση. Οι γονείς και των τριών μαθητών κατηγορούνται για πράξη σε βαθμό πλημμελήματος. Οι ανήλικοι προχωρούσαν σε πράξεις που παραπέμπουν σε θρίλερ σε βάρος μικρότερου μαθητή ηλικίας μόλις 10 χρονών και οι γονείς των πρωταγωνιστών των πράξεων, όπως φέρονται να έχουν δηλώσει, δεν αντιλήφθηκαν καμία διαφορά στη συμπεριφορά των παιδιών τους.

Η ανάκριση τέλος συνεχίζεται όσον αφορά στους θύτες της καταγγελίας. Ο φάκελλος της υπόθεσης παραμένει στην ανακρίτρια Βόλου, η οποία είχε καλέσει σε ακρόαση τους ανήλικους με τη διαδικασία που προβλέπει η κείμενη νομοθεσία. Η αποκάλυψη της κακοποίησης, όπως είναι γνωστό, συνέβη στις 26 Οκτωβρίου 2016 οπότε βραδινές ώρες ο πατέρας του 10χρονου απευθύνθηκε στην Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Βόλου και έξαλλος κατήγγειλε σεξουαλική κακοποίηση.

Ο γιος του είχε λύσει επιτέλους τη σιωπή, παρά τους εκβιασμούς και τις απειλές. Για αρκετό διάστημα δεν μιλούσε γιατί ήταν τρομαγμένος. Οι γονείς του είχαν αντιληφθεί ότι κάτι συνέβαινε, αλλά δεν μπορούσαν να διανοηθούν… Μαθητές του σχολείου του παιδιού προχωρούσαν σε πράξεις φρίκης σε βάρος του γιου τους, ενώ οι ίδιοι ήταν ήσυχοι ότι ο 10χρονος παρακολουθούσε τα μαθήματά του στο σχολείο, όπου υποτίθεται ότι ήταν ασφαλής.

Πηγή: Εφημερίδα Ταχυδρόμος Βόλου, taxydromos.gr

ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ EUROKINISSI

http://www.entertv.gr/article/421009/volos-anatrihiastikes-apokalypseis-gia-ton-viasmo-10hronoy-mathiti-me-katsavidi

Απίθανο! Δείτε τι κάνουν οι οδηγοί στην Κορέα σε περίπτωση ατυχήματος

Λίγες στιγμές μετά την ακινητοποίηση της κυκλοφορίας σε τούνελ της Νότιας Κορέας, οι οδηγοί παραδίδουν μαθήματα οδηγικής υπευθυνότητας

Το video που ακολουθεί είναι τόσο διδακτικό που σχεδόν δεν χρειάζεται σχολιασμό Σε ένα τούνελ, κάπου στη Νότια Κορέα, ένα ατύχημα προκαλεί την ακινητοποίηση των οχημάτων. Στο συγκεκριμένο δρόμο δεν υπάρχει ΛΕΑ. Για όσους δεν γνωρίζουν (στην Ελλάδα φαίνεται πως είναι πολλοί…) πρόκειται για τη Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης, στην οποία απαγορεύεται η κίνηση οποιουδήποτε οχήματος πέραν των διασωστικών και αστυνομικών και εννοείται οχημάτων με βλάβη.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση λοιπόν τα οχήματα αρχίζουν να μαζεύονται, αλλά οι οδηγοί δεν μένουν με σταυρωμένα χέρια. Κάνουν δηλαδή το αυτονόητο. Συννενοούνται μεταξύ τους και αρχίζουν να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους εκατέρωθεν του δρόμου, έτσι ώστε να δημιουργήσουν ένα πέρασμα για τα διασωστικά οχήματα. Το τονίζουμε, χωρίς την καθοδήγηση κάποιας υπεύθυνης αρχής. Μόνοι τους. Παραδίδοντας με αυτό τον τρόπο μαθήματα οδηγικής και κοινωνικής υπευθυνότητας, και δημιουργώντας μια κάποια μελαγχολία σε όσους κάνουν τις αναπόφευκτες συγκρίσεις…

πηγη

http://www.drive.gr/news/kosmos/apithano-deite-ti-kanoyn-oi-odigoi-stin-korea-se-periptosi-atyhimatos

Oύτε τα πλούτη ούτε η κοινωνική θέση φέρνουν ευτυχία: Αλλά τι;

Ποιος από μας δεν έχει γνωρίσει κάποιον άνθρωπο (ίσως τον ίδιο μας τον εαυτό) που να είναι τόσο στραμμένος προς τα έξω, τόσο… απορροφημένος στη συσσώρευση αγαθών ή στο τι σκέφτονται οι άλλοι, ώστε να χάνει κάθε αίσθηση του εαυτού του; Ένας τέτοιος άνθρωπος, όταν του τίθεται κάποιο ερώτημα, αναζητεί την απάντηση προς τα έξω κι όχι προς τα μέσα. Διατρέχει δηλαδή τα πρόσωπα των άλλων, για να μαντέψει ποιά απάντηση επιθυμούν ή περιμένουν.

Για έναν τέτοιον άνθρωπο θεωρώ χρήσιμο να συνοψίσω μια τριάδα δοκιμίων που έγραψε ο Σοπενάουερ προς το τέλος της ζωής του. (Για όποιον έχει φιλοσοφικές τάσεις είναι γραμμένα σε γλώσσα σαφή και προσβάσιμη στον μη ειδικό). Βασικά τα δοκίμια τονίζουν ότι το μόνο που μετράει είναι αυτό που το άτομο είναι.

Ούτε ο πλούτος ούτε τα υλικά αγαθά ούτε η κοινωνική θέση ούτε η καλή φήμη φέρνουν την ευτυχία. Αν και οι σκέψεις αυτές δεν αφορούν συγκεκριμένα τα υπαρξιακά θέματα, παρ’ όλ’ αυτά μας βοηθούν να μετακινηθούμε από ένα επιφανειακό επίπεδο προς βαθύτερα ζητήματα.

Αυτό που κατέχουμε.

Τα υλικά αγαθά είνα απατηλά. Ο Σοπενάουερ υποστηρίζει πολύ κομψά ότι η συσσώρευση πλούτου και αγαθών είναι ατελείωτη και δεν προσφέρει ικανοποίηση. Όσο περισσότερα κατέχουμε, τόσο πολλαπλασιάζονται οι απαιτήσεις μας. Ο πλούτος είναι σαν το νερό της θάλασσας: όσο περισσότερο πίνουμε, τόσο πιο πολύ διψάμε. Στο τέλος δεν κατέχουμε εμείς τα αγαθά μας – μας κατέχουν εκείνα.

Αυτό που αντιπροσωπεύουμε στα μάτια των άλλων.

Η φήμη είναι το ίδιο εφήμερη όσο και τα υλικά πλούτη. Ο Σοπενάουερ γράφει: “Οι μισές μας ανησυχίες και αγωνίες έχουν προέλθει από την έγνοια μας για τις γνώμες των άλλων… πρέπει να βγάλουμε αυτό το αγκάθι απ’ τη σάρκα μας”. Είναι τόσο ισχυρή η παρόρμηση να κάνουμε μια καλή εμφάνιση, ώστε για μερικούς φυλακισμένους, την ώρα που βαδίζουν προς τον τόπο της εκτέλεσής τους, αυτό που κυρίως απασχολεί τη σκέψη τους είναι το ντύσιμο και οι τελευταίες τους χειρονομίες.

Η γνώμη των άλλων είναι ένα φάντασμα που μπορεί ανά πάσα στιγμή ν’ αλλάξει όψη. Οι γνώμες κρέμονται από μια κλωστή και μας υποδουλώνουν στο τι νομίζουν οι άλλοι, ή, ακόμα χειρότερα, στο τι φαίνεται να νομίζουν – γιατί ποτέ δεν μπορούμε να μάθουμε τι σκέφτονται πραγματικά.

3. Αυτό που είμαστε.

Μόνο αυτό που είμαστε έχει πραγματική αξία. Μια καλή συνείδηση, λέει ο Σοπενάουερ, αξίζει περισσότερο από μια καλή φήμη. Ο μεγαλύτερος στόχος μας θα έπρεπε να είναι η καλή υγεία κι ο πνευματικός πλούτος, ο οποίος οδηγεί σε ανεξάντλητα αποθέματα ιδεών, στην ανεξαρτησία και σε μια ηθική ζωή. Η ψυχική μας γαλήνη πηγάζει από τη γνώση ότι αυτό που μας αναστατώνει δεν είναι τα πράγματα, αλλά η ερμηνεία μας για τα πράγματα.

Αυτή η τελευταία σκέψη – ότι η ποιότητα της ζωής μας προσδιορίζεται από το πως ερμηνεύουμε τις εμπειρίες μας, όχι από τις ίδιες τις εμπειρίες – είναι ένα σημαντικό θεραπευτικό δόγμα που ανάγεται στην αρχαιότητα. Κεντρικό αξίωμα στη σχολή του στωικισμού, πέρασε από τον Ζήνωνα, τον Σενέκα, τον Μάρκο Αυρήλιο, τον Σπινόζα, τον Σοπενάουερ και τον Νίτσε κι έφτασε να γίνει θεμελιώδης έννοια τόσο στην ψυχοδυναμική όσο και στη γνωστική-συμπεριφορική ψυχοθεραπεία.

Irvin Yalom, «Στον κήπο του Επίκουρου: αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου»

Πηγή

Στοιχεία Σοκ: 2.000 ανήλικα Ελληνόπουλα το χρόνο, είναι θύματα ενδοοικογενειακής ή σεξουαλικής βίας

Στοιχεία Σοκ: 2.000 ανήλικα Ελληνόπουλα το χρόνο, είναι θύματα ενδοοικογενειακής ή σεξουαλικής βίας - Media

 

Σε 1.000 με 2.000 ανέρχονται κάθε χρόνο, στην Ελλάδα, τα νέα περιστατικά βίας με θύματα ανήλικους, ο αριθμός των οποίων εκτιμάται σε 18.000, ενώ ανησυχητικές διατάσεις λαμβάνει και το σχολικό «bullying» στη χώρα μας, καθώς το 6% των μαθητών του Δημοτικού έχει υποστεί εκφοβισμό ή «τραμπουκισμό», ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τους μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου ξεπερνά το 15% και φτάνει έως το 30%.

Τα παραπάνω επισημάνθηκαν σε ημερίδα που διοργάνωσε η Εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης και την Εταιρία Προστασίας Ανηλίκων, με θέμα την ενδοοικογενειακή βία και τη σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων, την οποία παρακολούθησαν εκπαιδευτικοί διαφόρων σχολικών μονάδων του νομού Θεσσαλονίκης.

Η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ξένη Δημητρίου, επικαλούμενη στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ανέφερε ότι 40 εκατ. παιδιά σε όλο τον πλανήτη έχουν πέσει θύματα ενδοοικογενειακής βίας, ενώ 53.000 βρέφη δολοφονούνται μετά τη γέννησή τους επειδή είναι κορίτσια. Σύμφωνα με την ίδια, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών υπολογίζει ότι παγκοσμίως 73 εκατ. αγόρια και 150 εκατ. κορίτσια υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση. «Στην προσπάθεια αντιμετώπισης του φαινομένου της βίας σε βάρος των ανηλίκων δεν περισσεύει κανένας», τόνισε η κ. Δημητρίου και εξήρε το γεγονός, ότι εκπρόσωποι της Δικαιοσύνης, της Αστυνομίας και της Εκπαίδευσης βρίσκονται στην εκδήλωση «αγκαλιασμένοι», συζητώντας μαζί.

Από την πλευρά του, ο εισαγγελέας πρωτοδικών και αρμόδιος για θέματα ανηλίκων, Χρήστος Καραγιάννης, ανέλυσε το νομικό πλαίσιο που ρυθμίζει τα εγκλήματα ενδοοικογενειακής βίας και σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, υπογραμμίζοντας ότι ο νομοθέτης προβλέπει αυστηρές ποινικές κυρώσεις για τους δράστες, σε μία προσπάθεια πιο αποτελεσματικής προστασίας των ανηλίκων. Μεταφέροντας την προσωπική του εμπειρία από την ενασχόλησή του με υποθέσεις κακοποιημένων παιδιών, σχολίασε ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό αποφασίζει να μιλήσει κι αυτό μετά την ενηλικίωσή του.

«Οι εκπαιδευτικοί ανήκουν στα πρόσωπα που έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να πληροφορηθούν κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας και σεξουαλικής κακοποίησης ή από τα ίδια τα θύματα ή από συμμαθητές τους», σημείωσε ο εισαγγελικός λειτουργός, ενώ αναφερόμενος στα «υπηρεσιακά καθήκοντα» των εκπαιδευτικών τόνισε ότι μόλις αντιληφθούν τέτοιου είδους κρούσματα οφείλουν να απευθυνθούν άμεσα στις διωκτικές Αρχές.

«Τα παιδιά είναι ο πιο αδύναμος κρίκος στην αλυσίδα της κοινωνίας», σημείωσε η αντεισαγγελέας Πρωτοδικών, Δήμητρα Τσιαρδακλή, η οποία αναφέρθηκε εμπεριστατωμένα στο θέμα το σχολικού εκφοβισμού, αναλύοντας τις διάφορες μορφές αυτού του φαινομένου (π.χ. λεκτικός, ψυχολογικός, σωματικός, ρατσιστικός, cyber bullying) και το προφίλ θύτη και θύματος. Η κοινωνία, οι γενικότερες κοινωνικές εξελίξεις, τα ΜΜΕ, το «πυκνογραμμένο απουσιολόγιο» των γονέων είναι, σύμφωνα με την ίδια, τα αίτια που γεννούν την εμφάνιση του φαινόμενου.

Σε ό,τι αφορά τους γονείς των παιδιών που αναπτύσσουν τέτοιου είδους συμπεριφορές, τους διέκρινε σε δύο κατηγορίες: στους χωρισμένους και απόντες. «Τα παιδιά ζητούν απεγνωσμένα την ψυχή των γονιών. Όταν αντιλαμβάνονται ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτά, αντιδρούν οργισμένα και τιμωρούν τα άλλα παιδιά ή εκφράζουν την οργή τους τιμωρώντας τον εαυτό τους με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών». Όπως πρόσθεσε, «τη διαφορά την κάνουν οι άνθρωποι, γιατί μόνο η αγάπη θεραπεύει τον άνθρωπο», ενώ κάλεσε τους εκπαιδευτικούς να απευθύνονται στην εισαγγελία πρωτοδικών ώστε να συνδράμει σε περιπτώσεις προβληματικών συμπεριφορών ανηλίκων.

Στη μεταφορά της αντιπαράθεσης μεταξύ χωρισμένων γονιών στο σχολικό περιβάλλον, αναφέρθηκε η αντεισαγγελέας πρωτοδικών Αργυρή Κοτίνα, τονίζοντας ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις «το σχολείο δεν πρέπει να μετατρέπεται σε πεδίο αντιπαράθεσης». Πρώτιστο μέλημα, τόνισε, «είναι η απρόσκοπτη λειτουργία του έργου των εκπαιδευτικών και της σχολικής μονάδας, αλλά και το συμφέρον του παιδιού.

Σε χαιρετισμό που απηύθυνε στην εκδήλωση, ο προϊστάμενος της εισαγγελίας πρωτοδικών Θεσσαλονίκης Λάμπρος Τσόγκας, τόνισε ότι η ημερίδα είναι ευκαιρία να γνωριστούν και να συνεργαστούν μεταξύ τους οι εισαγγελικές και δικαστικές αρχές με την εκπαιδευτική κοινότητα. Ο ίδιος επισήμανε ότι δεν πιστεύει στο δόγμα του «αποστειρωμένου εισαγγελέα», αλλά «στον εισαγγελέα που είναι δίπλα στην κοινωνία».

πηγη

http://www.topontiki.gr/article/198753/stoiheia-sok-2000-anilika-ellinopoyla-hrono-einai-thymata-endooikogeneiakis-i

Φιλανθρωπία τι δύσκολο πράγμα…

Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Συνηθίζεται στις γιορτές επετειακά, πρόχειρα η επιφανειακά, κάποιοι διάσημοι, «επώνυμοι» να χρησιμοποιούν την αναγνωρισιμότητα τους για… πράξεις αγάπης, προσφοράς και αλληλεγγύης.

Αυτό κατ ανάγκη δεν είναι κακό, γιατί ωφελούνται συνάνθρωποι μας, που έχουν ανάγκη την παρουσία κάποιων δίπλα τους αλλά και αυτές τις πράξεις στήριξης που είναι μια μικρή ανακούφιση για αυτούς.

Αυτό είναι καλό. Αρκεί να μην παγιώνεται η αίσθηση στον κόσμο ότι αυτό είναι η φιλανθρωπία.

Γιατί δεν είναι.

H φιλανθρωπία δεν χρειάζεται «ανιματέρ» ούτε «σελέμπριτι» για να αφυπνίσουν τα ευαίσθητα αντανακλαστικά των ανθρώπων και αυτό το είδαμε στα Ακριτικά νησιά

Εκεί που από τις σκληρές εικόνες χτυπάει η φλέβα, πονάει η καρδιά και λυγίζει η ψυχή, διάφοροι «επώνυμοι» κάνοντας ένα δημόσιο πέρασμα, αφού πλούτισαν το άλμπουμ των «αγαθοεργιών» τους με εικόνες και πόζες, «τάισαν» με κούφια λόγια την κοινωνία και τους δυστυχισμένους, κρύφτηκαν στους πλούσιους και ασφαλείς κρυψώνες τους.

Και έμειναν πίσω οι απλοί και «ανώνυμοι» άνθρωποι, να δίνουν τον δικό τους καθημερινό αγώνα, αντιμέτωποι με το προσωπικό τους στοίχημα, γεμίζοντας τα άδεια πιάτα με στοργή και αγάπη.

Η φιλανθρωπία δεν μπορεί να είναι μέσο δημόσιας προβολής και κοινωνικής καταξίωσης ούτε η κολυμπήθρα του Σιλωάμ για το ξέπλυμα αμαρτιών και αδικημάτων.

Γιατί το έχουμε δει και αυτό.

Όσο πιο πολλές οι αμαρτίες τόσο πιο πολλές οι αγαθοεργίες, όσο πιο βαριά τα αδικήματα τόσο πιο συχνή η αναφορά στο φιλάνθρωπο έργο του «αμαρτωλού».

Είναι η προσπάθεια κάποιων, να αποκαταστήσουν την δημόσια εικόνα τους η να εξαγοράσουν τις ενοχές τους, όπως εξαγόραζαν οι παλιοί χριστιανοί με τον οβολό τους μια θέση στον παράδεισο.

Από την άλλη, άοκνοι εργάτες μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλληλέγγυοι στον πόνο του συνανθρώπου τους, με διάθεση για προσφορά και δημιουργία , όχι από ελεημοσύνη και οίκτο, αλλά από την δική τους εσωτερική ανάγκη, δίνουν την ψυχή τους για τον κοινωνικό σκοπό, χωρίς να θεωρούν ότι η προσφορά τους είναι άξια προβολής.

Γιατί πιστεύουν ότι η φιλανθρωπία όπως και ο εθελοντισμός, είναι μια ανιδιοτελής πράξη που μέσα από αυτήν, δεν προσδοκά κανείς αναγνώριση, κοινωνική καταξίωση, άφεση αμαρτιών, ανταλλάγματα, τίτλους, επαίνους, βραβεία και αξιώματα, παρά μόνο την χαρά της προσφοράς, καλλιεργώντας έτσι μια άλλη συμπεριφορά και ένα άλλο δημόσιο ήθος.

Η «επετειακή» φιλανθρωπία, όπως και η προσφορά από οίκτο δεν έχει διάρκεια.

Γιατί η δυστυχία συνηθίζεται, ιδιαίτερα σήμερα που την βλέπουμε παντού δίπλα μας και είναι μέρος της καθημερινότητας μας.

Να σας αναφέρω ένα παράδειγμα.

Περπατάτε στο πεζοδρόμιο και ένας ζητιάνος σας ζητά χρήματα.

Τον λυπάστε, βγάζετε και του δίνεται τρία ΕΥΡΩ.

Την άλλη μέρα τον ξαναβλέπετε στο ίδιο σημείο, τον λυπάστε του δίνετε δύο ΕΥΡΩ

Τον ξαναβλέπετε για τρίτη φορά τον ξαναλυπάστε, του δίνετε ένα ΕΥΡΩ.

Την τέταρτη μέρα αλλάζετε πεζοδρόμιο.

Έτσι γίνεται.

Η δυστυχία αποκτώντας μορφή γίνεται οικεία και ίσως να μην μας προκαλεί πια ενδιαφέρον. Η λύπηση είναι ένα ταπεινό κίνητρο.

Η φιλανθρωπία αν δεν είναι τρόπος ζωής και δεν γίνεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας δεν έχει αποτέλεσμα και διάρκεια, γιατί το τέρας της δυστυχίας θέλει καθημερινή πάλη.

Και κάτι για την πολιτεία και τους φορείς της, που έχει επαναπαυθεί στις πρωτοβουλίες των πολιτών, αποποιώντας τις δικές της ευθύνες, παραμένοντας βουβή και αδρανής, δείχνοντας καθημερινά την απανθρωπιά της σε μια δυστυχία που η ίδια δημιούργησε.

Κύριοι της πολιτείας και της κρατικής μέριμνας. Η φιλανθρωπία δεν είναι αρχή, δεν είναι θεσμός.

Είναι «ατύχημα». Δικό σας «ατύχημα».

Η φιλανθρωπία σαν πράξη και τα αποτελέσματα της μπορεί να είναι ένα ευτυχές γεγονός για σας γιατί κρύβει την εγκληματική σας αδιαφορία, αλλά η παρουσία της δηλώνει ένα κακό υπόβαθρο.

Την δυστυχία. Που είναι δικό σας δημιούργημα.

Η εξάλειψη της δυστυχίας χρειάζεται την πολιτεία παρούσα, την αναδιανομή του πλούτου και μηχανισμούς εξάλειψης της φτώχειας, της ανέχειας, της εξαθλίωσης και της περιθωριοποίησης.

Η φιλανθρωπία έρχεται να καλύψει την δική σας απουσία και να απαλύνει τον πόνο που εσείς έχετε προκαλέσει.

Δεν πρέπει να είναι περήφανες οι κοινωνίες εκείνες που στηρίζουν την ανυπαρξία των δομών τους, στην προσφορά και την αλληλεγγύη των πολιτών τους

Γιατί οι πολίτες μπορεί να νιώθουν περήφανοι για το θεάρεστο έργο τους, αλλά οι κοινωνίες πρέπει να ντρέπονται για την γύμνια τους.

Το έλεγε ο ιερός Αυγουστίνος:

«Η φιλανθρωπία δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο για τη δικαιοσύνη που δεν απονεμήθηκε.»

πηγη

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/2016/12/blog-post_536.html