Oύτε τα πλούτη ούτε η κοινωνική θέση φέρνουν ευτυχία: Αλλά τι;

Ποιος από μας δεν έχει γνωρίσει κάποιον άνθρωπο (ίσως τον ίδιο μας τον εαυτό) που να είναι τόσο στραμμένος προς τα έξω, τόσο… απορροφημένος στη συσσώρευση αγαθών ή στο τι σκέφτονται οι άλλοι, ώστε να χάνει κάθε αίσθηση του εαυτού του; Ένας τέτοιος άνθρωπος, όταν του τίθεται κάποιο ερώτημα, αναζητεί την απάντηση προς τα έξω κι όχι προς τα μέσα. Διατρέχει δηλαδή τα πρόσωπα των άλλων, για να μαντέψει ποιά απάντηση επιθυμούν ή περιμένουν.

Για έναν τέτοιον άνθρωπο θεωρώ χρήσιμο να συνοψίσω μια τριάδα δοκιμίων που έγραψε ο Σοπενάουερ προς το τέλος της ζωής του. (Για όποιον έχει φιλοσοφικές τάσεις είναι γραμμένα σε γλώσσα σαφή και προσβάσιμη στον μη ειδικό). Βασικά τα δοκίμια τονίζουν ότι το μόνο που μετράει είναι αυτό που το άτομο είναι.

Ούτε ο πλούτος ούτε τα υλικά αγαθά ούτε η κοινωνική θέση ούτε η καλή φήμη φέρνουν την ευτυχία. Αν και οι σκέψεις αυτές δεν αφορούν συγκεκριμένα τα υπαρξιακά θέματα, παρ’ όλ’ αυτά μας βοηθούν να μετακινηθούμε από ένα επιφανειακό επίπεδο προς βαθύτερα ζητήματα.

Αυτό που κατέχουμε.

Τα υλικά αγαθά είνα απατηλά. Ο Σοπενάουερ υποστηρίζει πολύ κομψά ότι η συσσώρευση πλούτου και αγαθών είναι ατελείωτη και δεν προσφέρει ικανοποίηση. Όσο περισσότερα κατέχουμε, τόσο πολλαπλασιάζονται οι απαιτήσεις μας. Ο πλούτος είναι σαν το νερό της θάλασσας: όσο περισσότερο πίνουμε, τόσο πιο πολύ διψάμε. Στο τέλος δεν κατέχουμε εμείς τα αγαθά μας – μας κατέχουν εκείνα.

Αυτό που αντιπροσωπεύουμε στα μάτια των άλλων.

Η φήμη είναι το ίδιο εφήμερη όσο και τα υλικά πλούτη. Ο Σοπενάουερ γράφει: “Οι μισές μας ανησυχίες και αγωνίες έχουν προέλθει από την έγνοια μας για τις γνώμες των άλλων… πρέπει να βγάλουμε αυτό το αγκάθι απ’ τη σάρκα μας”. Είναι τόσο ισχυρή η παρόρμηση να κάνουμε μια καλή εμφάνιση, ώστε για μερικούς φυλακισμένους, την ώρα που βαδίζουν προς τον τόπο της εκτέλεσής τους, αυτό που κυρίως απασχολεί τη σκέψη τους είναι το ντύσιμο και οι τελευταίες τους χειρονομίες.

Η γνώμη των άλλων είναι ένα φάντασμα που μπορεί ανά πάσα στιγμή ν’ αλλάξει όψη. Οι γνώμες κρέμονται από μια κλωστή και μας υποδουλώνουν στο τι νομίζουν οι άλλοι, ή, ακόμα χειρότερα, στο τι φαίνεται να νομίζουν – γιατί ποτέ δεν μπορούμε να μάθουμε τι σκέφτονται πραγματικά.

3. Αυτό που είμαστε.

Μόνο αυτό που είμαστε έχει πραγματική αξία. Μια καλή συνείδηση, λέει ο Σοπενάουερ, αξίζει περισσότερο από μια καλή φήμη. Ο μεγαλύτερος στόχος μας θα έπρεπε να είναι η καλή υγεία κι ο πνευματικός πλούτος, ο οποίος οδηγεί σε ανεξάντλητα αποθέματα ιδεών, στην ανεξαρτησία και σε μια ηθική ζωή. Η ψυχική μας γαλήνη πηγάζει από τη γνώση ότι αυτό που μας αναστατώνει δεν είναι τα πράγματα, αλλά η ερμηνεία μας για τα πράγματα.

Αυτή η τελευταία σκέψη – ότι η ποιότητα της ζωής μας προσδιορίζεται από το πως ερμηνεύουμε τις εμπειρίες μας, όχι από τις ίδιες τις εμπειρίες – είναι ένα σημαντικό θεραπευτικό δόγμα που ανάγεται στην αρχαιότητα. Κεντρικό αξίωμα στη σχολή του στωικισμού, πέρασε από τον Ζήνωνα, τον Σενέκα, τον Μάρκο Αυρήλιο, τον Σπινόζα, τον Σοπενάουερ και τον Νίτσε κι έφτασε να γίνει θεμελιώδης έννοια τόσο στην ψυχοδυναμική όσο και στη γνωστική-συμπεριφορική ψυχοθεραπεία.

Irvin Yalom, «Στον κήπο του Επίκουρου: αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου»

Πηγή

Στοιχεία Σοκ: 2.000 ανήλικα Ελληνόπουλα το χρόνο, είναι θύματα ενδοοικογενειακής ή σεξουαλικής βίας

Στοιχεία Σοκ: 2.000 ανήλικα Ελληνόπουλα το χρόνο, είναι θύματα ενδοοικογενειακής ή σεξουαλικής βίας - Media

 

Σε 1.000 με 2.000 ανέρχονται κάθε χρόνο, στην Ελλάδα, τα νέα περιστατικά βίας με θύματα ανήλικους, ο αριθμός των οποίων εκτιμάται σε 18.000, ενώ ανησυχητικές διατάσεις λαμβάνει και το σχολικό «bullying» στη χώρα μας, καθώς το 6% των μαθητών του Δημοτικού έχει υποστεί εκφοβισμό ή «τραμπουκισμό», ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τους μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου ξεπερνά το 15% και φτάνει έως το 30%.

Τα παραπάνω επισημάνθηκαν σε ημερίδα που διοργάνωσε η Εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης και την Εταιρία Προστασίας Ανηλίκων, με θέμα την ενδοοικογενειακή βία και τη σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων, την οποία παρακολούθησαν εκπαιδευτικοί διαφόρων σχολικών μονάδων του νομού Θεσσαλονίκης.

Η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ξένη Δημητρίου, επικαλούμενη στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ανέφερε ότι 40 εκατ. παιδιά σε όλο τον πλανήτη έχουν πέσει θύματα ενδοοικογενειακής βίας, ενώ 53.000 βρέφη δολοφονούνται μετά τη γέννησή τους επειδή είναι κορίτσια. Σύμφωνα με την ίδια, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών υπολογίζει ότι παγκοσμίως 73 εκατ. αγόρια και 150 εκατ. κορίτσια υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση. «Στην προσπάθεια αντιμετώπισης του φαινομένου της βίας σε βάρος των ανηλίκων δεν περισσεύει κανένας», τόνισε η κ. Δημητρίου και εξήρε το γεγονός, ότι εκπρόσωποι της Δικαιοσύνης, της Αστυνομίας και της Εκπαίδευσης βρίσκονται στην εκδήλωση «αγκαλιασμένοι», συζητώντας μαζί.

Από την πλευρά του, ο εισαγγελέας πρωτοδικών και αρμόδιος για θέματα ανηλίκων, Χρήστος Καραγιάννης, ανέλυσε το νομικό πλαίσιο που ρυθμίζει τα εγκλήματα ενδοοικογενειακής βίας και σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, υπογραμμίζοντας ότι ο νομοθέτης προβλέπει αυστηρές ποινικές κυρώσεις για τους δράστες, σε μία προσπάθεια πιο αποτελεσματικής προστασίας των ανηλίκων. Μεταφέροντας την προσωπική του εμπειρία από την ενασχόλησή του με υποθέσεις κακοποιημένων παιδιών, σχολίασε ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό αποφασίζει να μιλήσει κι αυτό μετά την ενηλικίωσή του.

«Οι εκπαιδευτικοί ανήκουν στα πρόσωπα που έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να πληροφορηθούν κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας και σεξουαλικής κακοποίησης ή από τα ίδια τα θύματα ή από συμμαθητές τους», σημείωσε ο εισαγγελικός λειτουργός, ενώ αναφερόμενος στα «υπηρεσιακά καθήκοντα» των εκπαιδευτικών τόνισε ότι μόλις αντιληφθούν τέτοιου είδους κρούσματα οφείλουν να απευθυνθούν άμεσα στις διωκτικές Αρχές.

«Τα παιδιά είναι ο πιο αδύναμος κρίκος στην αλυσίδα της κοινωνίας», σημείωσε η αντεισαγγελέας Πρωτοδικών, Δήμητρα Τσιαρδακλή, η οποία αναφέρθηκε εμπεριστατωμένα στο θέμα το σχολικού εκφοβισμού, αναλύοντας τις διάφορες μορφές αυτού του φαινομένου (π.χ. λεκτικός, ψυχολογικός, σωματικός, ρατσιστικός, cyber bullying) και το προφίλ θύτη και θύματος. Η κοινωνία, οι γενικότερες κοινωνικές εξελίξεις, τα ΜΜΕ, το «πυκνογραμμένο απουσιολόγιο» των γονέων είναι, σύμφωνα με την ίδια, τα αίτια που γεννούν την εμφάνιση του φαινόμενου.

Σε ό,τι αφορά τους γονείς των παιδιών που αναπτύσσουν τέτοιου είδους συμπεριφορές, τους διέκρινε σε δύο κατηγορίες: στους χωρισμένους και απόντες. «Τα παιδιά ζητούν απεγνωσμένα την ψυχή των γονιών. Όταν αντιλαμβάνονται ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτά, αντιδρούν οργισμένα και τιμωρούν τα άλλα παιδιά ή εκφράζουν την οργή τους τιμωρώντας τον εαυτό τους με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών». Όπως πρόσθεσε, «τη διαφορά την κάνουν οι άνθρωποι, γιατί μόνο η αγάπη θεραπεύει τον άνθρωπο», ενώ κάλεσε τους εκπαιδευτικούς να απευθύνονται στην εισαγγελία πρωτοδικών ώστε να συνδράμει σε περιπτώσεις προβληματικών συμπεριφορών ανηλίκων.

Στη μεταφορά της αντιπαράθεσης μεταξύ χωρισμένων γονιών στο σχολικό περιβάλλον, αναφέρθηκε η αντεισαγγελέας πρωτοδικών Αργυρή Κοτίνα, τονίζοντας ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις «το σχολείο δεν πρέπει να μετατρέπεται σε πεδίο αντιπαράθεσης». Πρώτιστο μέλημα, τόνισε, «είναι η απρόσκοπτη λειτουργία του έργου των εκπαιδευτικών και της σχολικής μονάδας, αλλά και το συμφέρον του παιδιού.

Σε χαιρετισμό που απηύθυνε στην εκδήλωση, ο προϊστάμενος της εισαγγελίας πρωτοδικών Θεσσαλονίκης Λάμπρος Τσόγκας, τόνισε ότι η ημερίδα είναι ευκαιρία να γνωριστούν και να συνεργαστούν μεταξύ τους οι εισαγγελικές και δικαστικές αρχές με την εκπαιδευτική κοινότητα. Ο ίδιος επισήμανε ότι δεν πιστεύει στο δόγμα του «αποστειρωμένου εισαγγελέα», αλλά «στον εισαγγελέα που είναι δίπλα στην κοινωνία».

πηγη

http://www.topontiki.gr/article/198753/stoiheia-sok-2000-anilika-ellinopoyla-hrono-einai-thymata-endooikogeneiakis-i

Φιλανθρωπία τι δύσκολο πράγμα…

Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Συνηθίζεται στις γιορτές επετειακά, πρόχειρα η επιφανειακά, κάποιοι διάσημοι, «επώνυμοι» να χρησιμοποιούν την αναγνωρισιμότητα τους για… πράξεις αγάπης, προσφοράς και αλληλεγγύης.

Αυτό κατ ανάγκη δεν είναι κακό, γιατί ωφελούνται συνάνθρωποι μας, που έχουν ανάγκη την παρουσία κάποιων δίπλα τους αλλά και αυτές τις πράξεις στήριξης που είναι μια μικρή ανακούφιση για αυτούς.

Αυτό είναι καλό. Αρκεί να μην παγιώνεται η αίσθηση στον κόσμο ότι αυτό είναι η φιλανθρωπία.

Γιατί δεν είναι.

H φιλανθρωπία δεν χρειάζεται «ανιματέρ» ούτε «σελέμπριτι» για να αφυπνίσουν τα ευαίσθητα αντανακλαστικά των ανθρώπων και αυτό το είδαμε στα Ακριτικά νησιά

Εκεί που από τις σκληρές εικόνες χτυπάει η φλέβα, πονάει η καρδιά και λυγίζει η ψυχή, διάφοροι «επώνυμοι» κάνοντας ένα δημόσιο πέρασμα, αφού πλούτισαν το άλμπουμ των «αγαθοεργιών» τους με εικόνες και πόζες, «τάισαν» με κούφια λόγια την κοινωνία και τους δυστυχισμένους, κρύφτηκαν στους πλούσιους και ασφαλείς κρυψώνες τους.

Και έμειναν πίσω οι απλοί και «ανώνυμοι» άνθρωποι, να δίνουν τον δικό τους καθημερινό αγώνα, αντιμέτωποι με το προσωπικό τους στοίχημα, γεμίζοντας τα άδεια πιάτα με στοργή και αγάπη.

Η φιλανθρωπία δεν μπορεί να είναι μέσο δημόσιας προβολής και κοινωνικής καταξίωσης ούτε η κολυμπήθρα του Σιλωάμ για το ξέπλυμα αμαρτιών και αδικημάτων.

Γιατί το έχουμε δει και αυτό.

Όσο πιο πολλές οι αμαρτίες τόσο πιο πολλές οι αγαθοεργίες, όσο πιο βαριά τα αδικήματα τόσο πιο συχνή η αναφορά στο φιλάνθρωπο έργο του «αμαρτωλού».

Είναι η προσπάθεια κάποιων, να αποκαταστήσουν την δημόσια εικόνα τους η να εξαγοράσουν τις ενοχές τους, όπως εξαγόραζαν οι παλιοί χριστιανοί με τον οβολό τους μια θέση στον παράδεισο.

Από την άλλη, άοκνοι εργάτες μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλληλέγγυοι στον πόνο του συνανθρώπου τους, με διάθεση για προσφορά και δημιουργία , όχι από ελεημοσύνη και οίκτο, αλλά από την δική τους εσωτερική ανάγκη, δίνουν την ψυχή τους για τον κοινωνικό σκοπό, χωρίς να θεωρούν ότι η προσφορά τους είναι άξια προβολής.

Γιατί πιστεύουν ότι η φιλανθρωπία όπως και ο εθελοντισμός, είναι μια ανιδιοτελής πράξη που μέσα από αυτήν, δεν προσδοκά κανείς αναγνώριση, κοινωνική καταξίωση, άφεση αμαρτιών, ανταλλάγματα, τίτλους, επαίνους, βραβεία και αξιώματα, παρά μόνο την χαρά της προσφοράς, καλλιεργώντας έτσι μια άλλη συμπεριφορά και ένα άλλο δημόσιο ήθος.

Η «επετειακή» φιλανθρωπία, όπως και η προσφορά από οίκτο δεν έχει διάρκεια.

Γιατί η δυστυχία συνηθίζεται, ιδιαίτερα σήμερα που την βλέπουμε παντού δίπλα μας και είναι μέρος της καθημερινότητας μας.

Να σας αναφέρω ένα παράδειγμα.

Περπατάτε στο πεζοδρόμιο και ένας ζητιάνος σας ζητά χρήματα.

Τον λυπάστε, βγάζετε και του δίνεται τρία ΕΥΡΩ.

Την άλλη μέρα τον ξαναβλέπετε στο ίδιο σημείο, τον λυπάστε του δίνετε δύο ΕΥΡΩ

Τον ξαναβλέπετε για τρίτη φορά τον ξαναλυπάστε, του δίνετε ένα ΕΥΡΩ.

Την τέταρτη μέρα αλλάζετε πεζοδρόμιο.

Έτσι γίνεται.

Η δυστυχία αποκτώντας μορφή γίνεται οικεία και ίσως να μην μας προκαλεί πια ενδιαφέρον. Η λύπηση είναι ένα ταπεινό κίνητρο.

Η φιλανθρωπία αν δεν είναι τρόπος ζωής και δεν γίνεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας δεν έχει αποτέλεσμα και διάρκεια, γιατί το τέρας της δυστυχίας θέλει καθημερινή πάλη.

Και κάτι για την πολιτεία και τους φορείς της, που έχει επαναπαυθεί στις πρωτοβουλίες των πολιτών, αποποιώντας τις δικές της ευθύνες, παραμένοντας βουβή και αδρανής, δείχνοντας καθημερινά την απανθρωπιά της σε μια δυστυχία που η ίδια δημιούργησε.

Κύριοι της πολιτείας και της κρατικής μέριμνας. Η φιλανθρωπία δεν είναι αρχή, δεν είναι θεσμός.

Είναι «ατύχημα». Δικό σας «ατύχημα».

Η φιλανθρωπία σαν πράξη και τα αποτελέσματα της μπορεί να είναι ένα ευτυχές γεγονός για σας γιατί κρύβει την εγκληματική σας αδιαφορία, αλλά η παρουσία της δηλώνει ένα κακό υπόβαθρο.

Την δυστυχία. Που είναι δικό σας δημιούργημα.

Η εξάλειψη της δυστυχίας χρειάζεται την πολιτεία παρούσα, την αναδιανομή του πλούτου και μηχανισμούς εξάλειψης της φτώχειας, της ανέχειας, της εξαθλίωσης και της περιθωριοποίησης.

Η φιλανθρωπία έρχεται να καλύψει την δική σας απουσία και να απαλύνει τον πόνο που εσείς έχετε προκαλέσει.

Δεν πρέπει να είναι περήφανες οι κοινωνίες εκείνες που στηρίζουν την ανυπαρξία των δομών τους, στην προσφορά και την αλληλεγγύη των πολιτών τους

Γιατί οι πολίτες μπορεί να νιώθουν περήφανοι για το θεάρεστο έργο τους, αλλά οι κοινωνίες πρέπει να ντρέπονται για την γύμνια τους.

Το έλεγε ο ιερός Αυγουστίνος:

«Η φιλανθρωπία δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο για τη δικαιοσύνη που δεν απονεμήθηκε.»

πηγη

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/2016/12/blog-post_536.html

Μπορούν να αλλάξουν οι πεποιθήσεις των ανθρώπων;

 

Γράφει ο Ευστράτιος Παπάνης
Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Η ψυχολογία έχει εντατικά ασχοληθεί με τα συστατικά των στάσεων, δηλαδή των πεποιθήσεων που έχουν οι…
άνθρωποι, οι οποίες μπορούν να νοηθούν ως οργανωμένα γνωστικά ή συναισθηματικά ή συμπεριφοριστικά σχήματα, που διαθέτουν σταθερότητα, αντιστέκονται στην αλλαγή και, εάν νοηθούν ως σύνολα, μπορούν να απαρτίσουν τα στοιχεία των αξιών, της κοσμοθεωρίας και της φιλοσοφίας του ατόμου.

Οι επιστήμονες γρήγορα κατάλαβαν ότι η διάκριση στον γνωσιακό-λογικό τομέα, στο συναισθηματικό και πραξιακό πεδίο ήταν αναγκαία, επειδή οι στάσεις δεν διαμορφώνονται όλες με τον ίδιο τρόπο. Κάποιες από αυτές στηρίζονται στη λογική, όπως, π.χ., η αντίληψη που έχουμε για το επάγγελμα του παιδιού μας (θα εξασφαλίζει ένα ικανοποιητικό εισόδημα, θα παρέχει ευκαιρίες ανέλιξης κ.λπ.), ενώ άλλες θεμελιώνονται με συναισθηματική φόρτιση (π.χ., η αγάπη μας για ένα παλιό αυτοκίνητο, το οποίο έχει συνδεθεί με όμορφες αναμνήσεις). Το πραξιακό κομμάτι αφορά στο παρατηρήσιμο μέρος των στάσεων. Για παράδειγμα, η προτίμηση κάποιου για τα ποιήματα του Ελύτη μπορεί να τον οδηγήσει στην αγορά DVD με μελοποιημένα έργα του.

Πολλοί πιστεύουν ότι ένα ικανό τμήμα των στάσεων διαμορφώνεται γενετικά (βλ. έρευνες σε μονοζυγωτικούς διδύμους) και πολλές φορές οι αρχικές γενετικές προδιαθέσεις (π.χ., μία χαλαρή, άνετη προσωπικότητα) ενδεχομένως να καθορίσουν τις μελλοντικές αντιλήψεις για τις σχέσεις ή για την ανεκτικότητα απέναντι στο διαφορετικό.

vincent_van_gogh_wheat_field_with_crows
Στην πραγματικότητα, τόσο η κλασική εξαρτημένη, όσο και η μάθηση μέσω ενίσχυσης, μπορούν από μικρή ηλικία να ποδηγετήσουν τις αξίες και τα πιστεύω του ατόμου ως ενηλίκου: η συνεξάρτηση της μυρωδιάς των λουλουδιών με την επέτειο των γενεθλίων κατά την παιδική ανέμελη περίοδο μπορεί να προκαλέσει αισθήματα γαλήνης και ευτυχίας κάθε φορά που ο ενήλικος μυρίζει μία παρόμοια οσμή.

Αντίθετα, οι διαρκείς προειδοποιήσεις των γονιών προς τα παιδιά τους να μην παίζουν με συμμαθητές από ξένες χώρες μπορεί να είναι το αίτιο για γενικευμένη εχθρότητα προς τους αλλοδαπούς και το λανθάνον υπόστρωμα για μία ανάλογη πολιτική τοποθέτηση. Φυσικά, ακόμη και η αντίθετη τελική αντίδραση, δηλαδή η ανοιχτή αποδοχή καθετί διαφορετικού, διατρανώνει απλώς τη συναισθηματική φόρτιση προς τον αρνητισμό των γονέων.

Το πρόβλημα με τις στάσεις είναι ότι αρκετές φορές η διατήρησή τους μπορεί να είναι αίτιο συναισθηματικών προβλημάτων, ενώ η συχνή μεταβολή τους προκαλεί γνωστικές ασυμφωνίες. Οι παγιωμένες στάσεις είτε διασφαλίζουν την ισορροπία στο σύστημα της προσωπικότητας είτε μετατρέπονται σε άκαμπτα σχήματα, τα οποία γίνονται αφορμή για ενδοπροσωπικά και διαπροσωπικά ζητήματα. Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι αντιλήψεις μας διαμορφώνονται και μετασχηματίζονται καθημερινά μέσω της κοινωνικής σύγκρισης και ελέγχου. Παράλληλα, τα μηνύματα που δέχεται το άτομο μέσω της επικοινωνίας συνήθως στοχεύουν σε αυτό ακριβώς: την πειθώ.

Οι κοινωνικοί ψυχολόγοι έχουν καταλήξει ότι μεγάλο ρόλο στην αλλαγή των πεποιθήσεων διαδραματίζει η πηγή του μηνύματος (κατά πόσο αυτός που το εκπέμπει είναι πρόσωπο κύρους ή θεωρείται αυθεντία ή έχει στενή σχέση με τον αποδέκτη του μηνύματος). Το ίδιο θετικό ή αρνητικό αποτέλεσμα φαίνεται να έχει η ελκυστικότητα του συνομιλητή, αλλά και η θέση του ατόμου στην ομάδα στην οποία ανήκει.

Το περιεχόμενο του μηνύματος μπορεί να καθορίσει το αποτέλεσμα μιας διαλεκτικής διαδικασίας: οι άνθρωποι πείθονται περισσότερο, εάν πιστεύουν ότι το εκπεμπόμενο μήνυμα δεν σχεδιάστηκε, αλλά ούτε χρησιμοποιείται για να πείσει.

Επιπλέον, έρευνες έχουν δείξει ότι τα άτομα με μέση αυτοεκτίμηση πείθονται ευκολότερα από άτομα με χαμηλή ή υψηλή αυτοεκτίμηση, και το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για τον δείκτη ευφυΐας. Οι στάσεις μεταβάλλονται ευκολότερα στις ηλικίες 18- 25 ετών.

Τι είναι ο χειριστικός γονέας και πώς αντιμετωπίζεται

Φωτογραφία για Τι είναι ο χειριστικός γονέας και πώς αντιμετωπίζεται

Τα χαρακτηριστικά του χειριστικού γονιού και της χειριστικής σχέσης Χειριστικός μπορεί να θεωρηθεί ένας άνθρωπος, ο οποίος ξέρει πολύ καλά να οδηγεί έτσι τις καταστάσεις, ώστε να επωφεληθεί ο ίδιος.

Όταν το χαρακτηριστικό αυτό αποδίδεται σε ένα γονέα είναι αρκετά οξύμωρο, καθώς ο γονικός ρόλος προϋποθέτει την υπέρβαση του εαυτού και της ατομικότητας. Πώς λοιπόν γίνεται ένας γονιός να είναι χειριστικός; Να χειρίζεται καταστάσεις που αφορούν το παιδί του – ανήλικο ή ενήλικο –προς δικός του όφελος;

Όλα ξεκινούν όταν στη βάση της σχέσης υπάρχει η θυσία. Ένας άνθρωπος, ο οποίος θεωρεί ότι θυσιάζει στοιχεία του εαυτού του ή της ζωής του, κάποια στιγμή θα το ζητήσει πίσω. Στην περίπτωση λοιπόν ενός χειριστικού γονιού, υπάρχει η αίσθηση του «χρέους» ή της «υποχρέωσης» ή της «οφειλής» από το παιδί προς το γονιό, στο όνομα της θυσίας που ταυτίζεται με την αγάπη. Ως αποτέλεσμα, το παιδί οφείλει στο γονιό του να ζήσει μια ζωή όπως ο γονιός τη φαντάζεται για το ίδιο. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτό το σενάριο θα καταγραφεί ως αχαριστία, ως λάθος, ως αδιαφορία.

Κι αν το παιδί δυσανασχετήσει, ο γονιός θυμώνει παιδιάστικα, δίνει διπλά μηνύματα «εσύ να είσαι καλά και άσε με εμένα» και φέρεται σαν να νοιώθει προδομένος και εγκαταλελειμμένος.

Αυτό συμβαίνει, όταν οι γονείς βιώνουν απουσία χαράς από το γάμος τους. Έτσι, ασυνείδητα ζητούν από τα παιδιά τους να τους φροντίσουν συναισθηματικά και να έχουν για πάντα κυρίαρχο ρόλο στη ζωή τους: με το να φροντίζουν το εγγόνι όχι ως παππούδες αλλά ως γονείς, να έχουν λόγο στο γάμο τους παιδιού τους, να εμπλέκονται στη δουλειά, τις επιλογές, τις αποφάσεις του. Κι αν το παιδί δυσανασχετήσει, ο γονιός θυμώνει παιδιάστικα, δίνει διπλά μηνύματα «εσύ να είσαι καλά και άσε με εμένα» και φέρεται σαν να νοιώθει προδομένος και εγκαταλελειμμένος.

2. Τι κακό μπορεί να κάνει ένας χειριστικός γονιός στο παιδί του;

Για να μπορέσει να υπάρξει μια τέτοιου είδους σχέσης που ζητάει ο γονιός αυτός, σημαίνει ότι το παιδί δεν έχει αυτονομηθεί. Και αυτό είναι το τίμημα που πληρώνει το παιδί ως ενήλικας: δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του και αναρωτιέται συνεχώς για τα λάθος επιλογές που κάνει.

Ένας γονιός που ζητά φροντίδα από το παιδί του και θέλει να έχει ενεργό ρόλο στην ενήλικη πια ζωή του, στην πραγματικότητα του ζητά να μην μπορέσει να αυτονομηθεί, να διαφοροποιηθεί, να ενηλικιωθεί, να ζήσει με ευθύνη ζωής. Κι ενώ το παιδί – ενήλικας θα καταγραφεί ως ανεπαρκής, στην πραγματικότητα η ανεπάρκεια του γονιού είναι που δεν επιτρέπει στο παιδί να ωριμάσει.

Η κατάσταση αυτή δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή, καθώς το κύριο χαρακτηριστικό ενός χειριστικό γονιού είναι η συνεχής παροχή και η φροντίδα με τη μορφή εξυπηρέτησης. Και αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί τύψεις στο παιδί – ενήλικα. «πώς γίνεται να δυσανασχετώ και να θυμώνω με τον άνθρωπο που μου προσφέρει τόσα;» Η παγίδα είναι πως αυτή η εξυπηρέτηση βολεύει και το παιδί – ενήλικας στερεί τον εαυτό του από το παράγει άλλες λύσεις και προτιμά την έτοιμη παροχή.

Όλη αυτή η σχέση παιδιού – γονιού ξεκινά από τη ματαίωση προσδοκιών από το σύζυγο, από την απουσία χαράς στο γάμο, από την έλλειψη καλής κοντινότητας μεταξύ των συζύγων που οδηγεί στην παραπάνω κοντινότητα παιδιού – γονιού.

3. Πώς να διαχειριστείτε τον χειριστικό γονιό

Αυτό που δεν συνειδητοποιεί ο χειριστικός γονιός είναι πως η ενοχοποίηση που δημιουργεί ασυνείδητα στο παιδί του, ώστε να μείνει για πάντα κοντά του έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Το παιδί – ενήλικας αν και φαινομενικά θα είναι κοντά, αυτό που εύχεται είναι να ξεφορτωθεί αυτό το βάρος που νοιώθει. Και για αυτό ακριβώς μένει εκεί: οι ενοχές τελικά δεν είναι αυτές που έχει δημιουργήσει ο γονιός, αλλά αυτές που έχει δημιουργήσει ο ίδιος στον εαυτό του τη στιγμή που εύχεται να τον ξεφορτωθεί για να μπορέσει τελικά να νοιώσει ελεύθερος.

Για να αρχίσει να αλλάζει αυτή η κατάσταση δύο πράγματα είναι σημαντικά: το ξεβόλεμα, που αντιστοιχεί στο τέλος της εξυπηρέτησης και των έτοιμων παροχών που προσφέρονται από το γονιό και δεύτερον το από καρδιάς «ευχαριστώ», για ότι έχει προσφερθεί μέχρι τώρα.

4. Πώς να μην γίνετε χειριστικός γονιός

Όλη αυτή η σχέση παιδιού – γονιού ξεκινά από τη ματαίωση προσδοκιών από το σύζυγο, από την απουσία χαράς στο γάμο, από την έλλειψη καλής κοντινότητας μεταξύ των συζύγων που οδηγεί στην παραπάνω κοντινότητα παιδιού – γονιού.

Είναι πολύ σημαντικό το ζευγάρι να κάνει όρκους ζωής μεταξύ του. Να μην μείνουν στο να είναι μόνο γονείς, αλλά να χαίρεται ο ένας τον άλλον στα εύκολα και τα δύσκολα. Γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουν να αυτό-καταργούνται ως γονείς καθώς το παιδί του θα μεγαλώνει. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να δίνουν αυτή τη φροντίδα στο παιδί τους, που θα τα οδηγήσει στην αυτονόμηση. Όχι αυτή τη φροντίδα, που θα οδηγήσει το παιδί να τους έχουν για πάντα ανάγκη. Το κινεζικό γνωμικά: “καλύτερα να μάθεις κάποιον να ψαρεύει, παρά να του προσφέρεις ψάρια για να χορτάσει την πείνα του”, παρουσιάζει ακριβώς αυτή τη διεργασία.

Πηγή Tromaktiko

Πώς ένας νάρκισσος γονιός μπορεί να «καταστρέψει» το παιδί του!

 

Ο ναρκισσισμός είναι μία διαταραχή της προσωπικότητας που δυσκολεύει το άτομο να προσαρμοστεί στο περιβάλλον του και να δημιουργήσει στενές συναισθηματικές σχέσεις, εφόσον το αντικείμενο του έρωτα και του πόθου του δεν είναι άλλο παρά …ο ίδιος του ο εαυτός!

Τι γίνεται όμως όταν ένας γονιός είναι νάρκισσος; Έχει αυτό συνέπειες στο μεγάλωμα των παιδιών του και στο πως θα νιώθουν ως αυριανοί ενήλικες;

Συνήθως, η απάντηση είναι πως ναι. Τα παιδιά που μεγαλώνουν με γονιό νάρκισσο, είτε μητέρα, είτε πατέρα, αισθάνονται πως δεν κάνουν τίποτα σωστό, εφόσον ο νάρκισσος γονιός τα κατηγορεί για όλα τα κακά του κόσμου, κάνοντάς τα να αισθάνονται πως φταίνε για τα πάντα. Είναι γεγονός πως ο νάρκισσος δεν αναγνωρίζει ποτέ κάτι θετικό στους γύρω του, εφόσον μόνο ο ίδιος μπορεί και κάνει τα πάντα τόσο τέλεια! Δεν μπορεί να σταθεί δίπλα στους παιδικούς προβληματισμούς, ούτε να «ακούσει» τα παιδιά του, αφού μιλάει διαρκώς ο ίδιος και «απαιτεί» συνειδητά ή μη, την ακρόαση από τους άλλους.

Πώς θα τον αναγνωρίσετε:

  • Είναι αυτός που ότι και να του πει το παιδί, θα το γυρίσει στον εαυτό του αποδεικνύοντας για χιλιοστή φορά πόσο καλός και φοβερός είναι!
  • Είναι αυτός που αδιαφορεί για τις ανάγκες των άλλων, ενώ πολλές φορές γίνεται χειριστικός για να εισπράξει ο ίδιος την φροντίδα τους χωρίς να μπορεί να δώσει πίσω και εκείνος τη δική του.
  • Είναι αυτός που δημόσια μπορεί να εισπράττει τον θαυμασμό, στο σπίτι του όμως να γίνεται πολύ σκληρός και απαιτητικός.
    Είναι αυτός που σημασία δεν έχει το «ποιος είσαι» αλλά το «τι κάνεις, τι πετυχαίνεις». Κλασσικό παράδειγμα είναι η τελειοθηρία στους βαθμούς που ζητά από το παιδί του, ευχαριστημένος είναι μόνο με τα 20άρια, οτιδήποτε πιο κάτω είναι απαράδεκτο! Πως άλλωστε ένας τόσο λαμπρός γονιός μπορεί να έχει παιδί μία μετριότητα του 18;
  • Είναι αυτός που βάζει στην άκρη τα παιδικά συναισθήματα, παραμελώντας πολλές φορές τις παιδικές ανάγκες, προβάλλοντας μόνο τα δικά του συναισθήματα και τις δικές του ανάγκες.
  • Τέλος, είναι αυτός που θεωρεί πως όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω του και είναι εκεί για τους άλλους όταν εκείνος τους έχει ανάγκη!

Πως αντιμετωπίζεται;

Ο γονιός που είναι νάρκισσος δεν είναι εύκολο να δαμάσει τον ναρκισσισμό του εφόσον δεν μπορεί να δει ότι είναι προβληματικός. Ευτυχώς όμως, στα πλαίσια της διαταραχής είναι λίγοι άνθρωποι. Οι περισσότεροι στην καθημερινότητα έχουν στοιχεία ναρκισσιστικά, που αν κάποιος που υπολογίζουν τους τα δείξει ή αν οι ίδιοι καταλάβουν πως γίνονται προβληματικοί, μπορούν να μαλακώσουν το ναρκισσιστικό τους κομμάτι με εσωτερική ψυχοθεραπευτική δουλειά.

Αν λοιπόν έχετε στην οικογένειά σας έναν νάρκισσο ή αν αναγνωρίζετε δικά σας στοιχεία, οφείλετε να δείτε τι μπορεί να κάνετε, για να μην μεγαλώσετε προβληματικά παιδιά που θα αναζητούν απεγνωσμένα την αποδοχή και την αγάπη, την τρυφερότητα και την στοργή που τους έχει λείψει από την παιδική τους ηλικία αλλά και να μην κάνουν «τοξικές» γι αυτά σχέσεις, μέσα στην αναζήτησή τους αυτή…

Μαρίνα Μόσχα
Ψυχοθεραπεύτρια, Συνεργάτης του Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας του Θάνου Ασκητή

πηγη

http://www.mothersblog.gr/eimai-mama/item/35579-pos-enas-narkissos-gonios-borei-na-katastrepsei-to-paidi-tou

Μικρές ιστορίες καθηµερινής χειραγώγησης!

Οι σχέσεις μας με κοντινά, αγαπημένα πρόσωπα έχουν στον πυρήνα τους την αγάπη, το ενδιαφέρον, την αφοσίωση, την τρυφερότητα, τη συνήθεια… τις ενοχές. Τις ενοχές; Μάλιστα! Είτε μας αρέσει είτε όχι, ένα μεγάλο μέρος της αλληλεπίδρασης με τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους βασίζεται στις ενοχές που αυτοί μας δημιουργούν, ασκώντας επάνω μας συναισθηματικούς χειρισμούς, πιέσεις, εκβιασμούς, και που συχνά με τη σειρά μας ανταποδίδουμε…

Μαθήματα χειρισμού από την κούνια
Ο χειρισμός στις σχέσεις είναι από τα πράγματα που μπορεί να πει κανείς ότι τα μαθαίνουμε από την κούνια μας, γι’ αυτό και δεν είναι εύκολο να τον αποφύγουμε εντελώς. Η σχέση με τους γονείς, σχέση κατεξοχήν εξάρτησης και εξουσίας, δύσκολα αποφεύγει χειριστικά τερτί­πια, ακόμη και στις πιο «συνειδητοποιημένες» ­οικογένειες. Έτσι, μαθαίνουμε και αφομοιώνουμε τέτοιες τεχνικές και τις εφαρμόζουμε και στις άλλες μας -σημαντικές- σχέσεις με τρόπο συνήθως αυτόματο. Χειρισμός είναι όταν θυμώ­νουμε και κάνουμε μούτρα, όταν υπενθυμίζουμε στον άλλον όσα έχουμε κάνει γι’ αυτόν, όταν κρατάμε το ­«πάνω χέρι» δείχνοντας άλλα από αυτά που αισθανόμαστε, όταν τον κάνουμε να αμφιβάλλει για τον εαυτό του, γενικά όταν θέλουμε κάτι από τον άλλον και δεν το ζητάμε με το όνομά του. Όλοι μας κάποτε, με κάποιον, σύντροφο, παιδιά, αδέλφια, φίλο, συνάδελφο, έχουμε ­χρησιμοποιήσει τέτοιες τεχνικές, στις οποίες, όσο κι αν τις συνειδητοποιούμε και προσπαθούμε να τις αποφύγουμε, καταφεύγουμε σε στιγμές αδυναμίας.

1. Δημιουργώντας ενοχές
Η Μαριάννα είναι 51 ετών και μοναχοκόρη. Ο πατέρας της πέθανε πριν από 7 χρόνια. Η μητέρα της, 76 ετών, ζει μόνη, μάλλον αποκομμένη από συγγενείς και γνωστούς, είναι απόλυτα υγιής και μπορεί να φροντίσει τον εαυτό της, στα πρακτικά τουλάχιστον. Συναισθηματικά, όμως, η κόρη της η Μαριάννα και η οικογένειά της είναι το «αποκούμπι» της. Αρκετά απογεύματα μέσα στην εβδομάδα, και σχεδόν όλα τα Σαββατοκύριακα, τις γιορτές, τις καλοκαιρινές διακοπές, η Μαριάννα παίρνει τη μητέρα της και τη φέρνει σπίτι τους ή την παίρνουν μαζί σε εκδρομές και ταξίδια. Μερικές φορές, ο άνδρας της δυσανασχετεί: Θα ήθελε λίγο περισσότερο προσωπικό χρόνο. Ειδικά όταν τα παιδιά κοιμούνται ή βγαίνουν, τώρα που μεγάλωσαν, θα ήθελε να κάνουν κάτι οι δυο τους. Το ίδιο, φυσικά, θέλει και η Μαριάννα. Κάθε φορά, όμως, που επιχειρεί να πει στη μητέρα της ότι δεν θα πάει να την πάρει, αυτή αντιδρά πάντα με την ίδια ατάκα: «Καταλαβαίνω ότι σας γίνομαι βάρος, αλλά όλο στους τέσσερις τοίχους παρέα με την τηλεόραση… ». Η φράση μένει συνήθως ατελείωτη, αλλά αρκεί για να κάνει τη Μαριάννα να νιώσει εγωίστρια και αδιάφορη που βάζει την καλοπέρασή της πάνω από τη μοναξιά της μητέρας της. Συνήθως πείθει τον άνδρα της να πάνε να την πάρουν και αναβάλλουν τη δική τους διασκέδαση, την οποία παρεμπιπτόντως πραγματικά χρειάζονται, γιατί δουλεύουν πολύ και οι δύο και πάντα ο κοινός τους χρόνος είναι λίγος.
Τι συμβαίνει; Η ιστορία αυτή είναι κλασικό παράδειγμα συναισθηματικού χειρισμού: Η μητέρα της Μαριάννας εκβιάζει -όχι κατ’ ανάγκη συνειδητά- την κόρη της προκαλώντας της ενοχές γι’ αυτό που θέλει να κάνει: Να διασκεδάσει αφήνοντάς τη μόνη. Γιατί το κάνει; Πολύ απλά γιατί με αυτό τον τρόπο καταφέρνει να ­ικανοποιηθεί η επιθυμία της. Ενοχοποιώντας την κόρη της έμμεσα, δηλαδή υπονοώντας ότι έχει μερίδιο ευθύνης στη δική της δυσαρέσκεια, ατυχία, δυστυχία, ειδικά όταν η σχέση της μαζί της είναι σχέση μεγαλύτερης ή μικρότερης συναισθηματικής εξάρτησης, πετυχαίνει να της αποσπάσει πολλά. Ταυτόχρονα, όμως, εδραιώνεται και διαιωνίζεται η σχέση εξάρτησης, αποτυγχάνοντας να μετατραπεί σε κάτι πιο ισότιμο, δηλαδή σε μια σχέση όπου ο καθένας έχει την ελευθερία να προσφέρει, να έχει αιτήματα ή να αρνηθεί να προσφέρει ή ενίοτε τα αιτήματά του να μη βρίσκουν ανταπόκριση.

2. Θύτες και θύματα
Οικεία σε πολλούς από εμάς είναι η περίπτωση του Ηλία και της Αδριανής. Όπως μας αφηγείται η τελευταία: «Τα πεθερικά μου μας βοηθάνε συνέχεια από την πρώτη στιγμή του γάμου μας. Μας έφτιαξαν το σπίτι όπως το θέλαμε, μας αγόρασαν τα έπιπλα, μας ενισχύουν οικονομικά, μας βοηθάνε με τα παιδιά. Έχουν κλειδί, μένουν στο διπλανό τετράγωνο και μπαινοβγαίνουν όποτε θέλουν, χωρίς να ειδοποιήσουν ή να χτυπήσουν έστω το κουδούνι. Μου είναι πολύ δύσκολο να τους πω ότι θα ήθελα περισσότερη ιδιωτικότητα στο σπίτι μου. Παρεξη­γούνται εύκολα. Ώρες-ώρες, όμως, ασφυκτιώ στο ίδιο μου το σπίτι με αυτή την κατάσταση».
Τι συμβαινει; Αυτό το παράδειγμα δείχνει ότι στη χειριστική σχέση υπάρχουν δύο πλευρές που αλληλοσυμπληρώνονται: Αυτός που χειρίζεται και αυτός που αφήνεται να τον χειριστούν. Πώς γίνεται αυτό; Γιατί ­αφήνουμε να μας κάνουν άλλοι άνθρωποι, έστω και πολύ αγαπητοί, «τη ζωή πατίνι» χωρίς να κάνουμε κάτι γι’ αυτό; Γιατί δεν αμυνόμαστε, αλλά υπομένουμε δυσανασχετώντας σιωπηλά; Η απάντηση δίνεται στην τρίτη ιστορία…

Χίλιοι και ένας τρόποι χειρισμού
Όσο συνήθης είναι ο χειρισμός στις ανθρώπινες σχέσεις, άλλο τόσο είναι και περίπλοκος. Μερικοί άνθρωποι, για παράδειγμα, είναι τόσο ικανοί στο να χειρίζονται τους άλλους, που είναι πολύ δύσκολο να διακρίνει κανείς το χειρισμό και ακόμη πιο δύσκολο να τον αποφύγει. Όπως, για παράδειγμα, η μητέρα που έχει τεθεί στην υπηρεσία του παιδιού της με συνεχείς παροχές -που κανείς δεν της ζήτησε, αλλά ούτε και αρνήθηκε να δεχτεί-, ώστε φαντάζει σαν ύβρις και μεγάλη αγνωμοσύνη κάθε προσπάθεια αυτονόμησης και χειραφέτησής του. Μερικοί από τους πιο συνη­θισμένους τύπους χειραγώγησης είναι οι εξής:

● Ο τιμωρός, που απειλεί με ποινές: «Αν φύγεις, δεν πρόκειται να ξαναδείς τα παιδιά».

● Αυτός που αυτομαστιγώνεται και στρέφει την απειλή προς τον εαυτό του:
«Αν συμβεί αυτό, θα κάνω κακό στον εαυτό μου».

● Ο μάρτυρας, το αιώνιο θύμα: «Εμένα με σκέφτεσαι ποτέ όταν τα κάνεις αυτά;»

● Αυτός που υπόσχεται αντα­πό­δοση: «Αν δεχτείς, θα με έχεις πάντα στο πλευρό σου».

● Αυτός που «εξαργυρώνει» τις υποχρεώσεις που του έχει κάποιος άλλος: «Εγώ μια ζωή σου προσέφερα κι εσύ μου το ανταποδίδεις έτσι;»

3. Η τυραννία της εικόνας μας
Ας πούμε ότι μια φίλη μας θέλει πάλι, όπως μέρα παρά μέρα σχεδόν, να ’ρθει να μας δει για να κλάψει για χιλιοστή φορά στον καναπέ μας για την άτυχη ερωτική ζωή της. Αν της πούμε ότι δεν μπορούμε γιατί έχουμε κανονίσει κάτι, η αντίδρασή της «Ούτε εσύ δεν μ’ αντέχεις πια» μας γεμί­ζει ενοχές, γιατί σύμφωνα με το αξιακό μας σύστημα οφείλουμε να συμπαραστεκόμαστε στους φίλους μας και δεν θέλουμε να μας βλέπουν σαν αδιάφορους. Έτσι, συνεχίζουμε να υποκύπτουμε, αγνοώντας την πραγματική μας διάθεση και κάνοντας ταυτόχρονα τη φίλη μας όλο και πιο «αντιπαθητική» για εμάς.
Τι συμβαίνει; Αυτός που χειρίζεται στοχεύει κατευθείαν στην ανάγκη μας να έχουν οι άλλοι καλή εντύπωση από εμάς, να είμαστε σωστοί και εντάξει ως προς τις οικογενειακές, τις κοινωνικές, τις ηθικές μας αξίες. Αν, ωστόσο, εμείς ενδώσουμε, η ζημιά είναι διπλή. Από τη μια δεν θέλουμε να είμαστε αχάριστοι γιοι ή κόρες και από την άλλη νιώθουμε τους γονείς σαν βάρος. Με τον ίδιο τρόπο, θέλουμε να είμαστε καλοί γονείς, αλλά υποψιαζόμαστε ότι μεγαλώνουμε τυράννους, ενώ αντίστοιχα στο χώρο της δουλειάς μας θέλουμε να μιλάνε όλοι με τα καλύτερα λόγια για εμάς, αλλά φορτωνόμαστε πολύ μεγα­λύτερο φορτίο από αυτό που αντέχουμε.

Ας ελιχθούμε, λοιπόν…
Υπάρχουν, όμως, άνθρωποι που μας χειρίζονται συνεχώς και με τους οποίους η σχέση μας είναι τέτοια που είναι δύσκολο να τους αποφύγουμε. ­Μπορούμε να αμυνθούμε; Ας δούμε μερικούς τρόπους αντίστασης και ελιγμού. Όπως είπαμε, το χειριστικό άτομο συνήθως απευθύνεται στην καλή εικόνα που θέλουμε να έχουν οι άλλοι για εμάς και μας αναγκάζει να στρεφόμαστε με αυστηρή ματιά προς τον εαυτό μας: «Είμαι εγωιστής», «Είμαι αγνώμων», «Δεν είμαι καλή φίλη», «Δεν αξίζω». Χρειάζεται, όμως, για να προσπεράσει κανείς αυτή την παγίδα, να κάνει ένα βήμα πιο πέρα από τη στιγμιαία κατάσταση και να αναλο­γιστεί: › «Είμαι πράγματι εγωιστής; Τόσα χρόνια δεν τους σκέφτομαι και τους φροντίζω συνεχώς;» › «Είναι αλήθεια ότι δεν είμαι καλή φίλη, δεν την έχω πάντα βοηθήσει όταν έχει προβλήματα;».

«Δεν είμαι σαν τον καθένα»
Χρειάζεται, δηλαδή, να επιβεβαιώσουμε εμείς στον εαυτό μας αυτό που το χειριστικό άτομο θέτει υπό αμφισβήτηση για να εξυπηρετήσει το σκοπό του. Αυτό μας διευκολύνει στο να οριοθετηθούμε απέναντι στις χειριστικές και προκλητικές πολλές φορές- μανούβρες και να απαντήσουμε με ψυχραιμία: «Αυτή είναι η δική σου άποψη» «Εγώ ξέρω ότι έχω κάνει πάντα αυτό που όφειλα να κάνω» «Ακόμη κι αν λες ότι ο καθένας αυτό θα έκανε, εγώ δεν είμαι σαν τον καθένα». Ένας άλλος τρόπος είναι να φέρουμε αντιμέτωπο τον άλλο με αυτό που μας ζητά χωρίς να το εκφράζει, εφόσον διακρίνουμε τι είναι αυτό κι εφόσον φυσικά αυτή η κατά μέτωπο κουβέντα δεν είναι πολύ δυσάρεστη και για εμάς: «Πρέπει να μπαινοβγαίνετε όποτε θέλετε στο σπίτι μας για να σας δείχνουμε ότι σας αγαπάμε;». Με αυτό τον τρόπο, μας δίνεται η δυνατότητα, εφόσον το θέλουμε, να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μας.

Οι ελληνίδες μαμάδες που λιποθυμούν και… άλλα κόλπα

Η ελληνική οικογένεια είναι, δυστυχώς, σε μεγάλο βαθμό «εκκολαπτήριο» χειριστικών σχέσεων. Αυτό καθρεφτίζεται καθαρά, συχνά με αρκετή δόση χιούμορ και άλλοτε δραματοποιημένα, εδώ και δεκαετίες στον ελληνικό κινηματογράφο και στα τηλεοπτικά σίριαλ και μάλιστα οι μέθοδοι συνεχώς εξελίσσονται! Οι μαμάδες που λιποθυμούν ή παθαίνουν την καρδιά τους όταν τα βλαστάρια τους αντιτίθενται στις επιθυ­μίες τους ήταν και είναι μια πολύ δημοφιλής τεχνική χειρισμού, χωρίς να λείπουν όμως και οι καλοπροαίρετοι διαμε­σολαβητές («Μίλα του κι εσύ που σ’ αγαπάει»), η προσπάθεια εκλογίκευσης («Εσύ ήσουν πάντα έξυπνο παιδί, δεν καταλαβαίνεις πως αυτό που κάνεις… »), η κρυφή υπονόμευση των στόχων του άλλου («Όταν πάρει είδηση, θα είναι πια αργά»), οι απειλές («Αν το κάνεις, μην περιμένεις δεκάρα από μένα»)… – ο κατάλογος είναι μακρύς, γεγονός που αποδεικνύει την τρομερή ευρηματικότητα στις μεθόδους χειραγώ­γησης των, κατά τα άλλα, αγαπημένων προσώπων.

Καλύτερα να σου βγει το μάτι…
Η άρνηση του χειρισμού σημαίνει, βέβαια, ότι κάποιες φορές μπορεί να μας βάλουν τη «στάμπα» της «κακιάς κόρης», «του αναίσθητου φίλου», «του εγωιστή συζύγου», να στιγματίσουν, δηλαδή, την ιδανική εικόνα του εαυτού μας, κι αυτό δεν είναι ευχάριστο. Κάποιοι μπορεί να σταμα­τήσουν να μας «αγαπούν». Αξίζουν, όμως, πράγματι όλες οι χειριστικές σχέσεις τόσο, ώστε να θυσιάζουμε σε αυτές τόση από την προσωπική μας ηρεμία και ελευθερία;

Η κ. Λουίζα Βογιατζή είναι συμβουλευτική ψυχολόγος.

πηγη
http://www.vita.gr/psixologia/article/8628/mikres-istories-kathh-erinhs-xeiragwghshs/
Αρέσει σε %d bloggers: