Κανόνες ευπρέπειας στον χώρο εργασίας.

Ίσως εδώ να αναλύεται ένα ζήτημα που δε χαίρει ευρύτατης αποδοχής στην εργασιακή κουλτούρα των Ελλήνων.
Ο εργασιακός μας χώρος και η… καλή ψυχολογία που επικρατεί εντός αυτού είναι καταλυτικά στην ευτυχισμένη καθημερινότητα. Επίσης είναι ένας Κώδικας Συμπεριφοράς που αφορά τον κάθε εργαζόμενο, ακόμη και στην περίπτωση που εργαζόμαστε ατομικά. Πάντα προκύπτει ανάγκη αγαστής και ομαλής ισορροπίας, προϋπόθεση της επιτυχίας του σκοπού μας.

Εκθέτουμε εδώ τις βασικές αρχές ευπρέπειας, ωστόσο απαρχή κάθε κανόνα και τελικός του σκοπός είναι ο ουσιαστικός σεβασμός στο ίδιο το επάγγελμα και την ιδιότητά μας και κατά συνέπεια, στους ανθρώπους που είναι συνάδελφοι και επισκέπτες του χώρου μας.

Σεβασμός του Χρόνου: Αυτό σημαίνει ότι η καθυστέρηση, η άσκοπη δημιουργία αναμονής και η κατάχρηση του χρόνου των συναδέλφων ή των εργαζομένων μας είναι κοινωνικά απαράδεκτη συμπεριφορά. Είναι εύκολο να παρεκκλίνει κανείς από την παραπάνω αρχή καθώς πάντοτε υπάρχουν αρκετές δικαιολογίες ή και πραγματικοί λόγοι που καθιστούν την ακριβή προσέλευσή μας σε μία συνάντηση, παραδείγματος χάριν, δύσκολη. Φροντίζουμε ωστόσο να μην επαναπαυόμαστε σε αυτές καθώς πάντα, η καθυστερημένη εμφάνισή μας και η αναμονή δημιουργούν δυσφορία, ακόμη και αν αυτό δεν λέγεται ξεκάθαρα.

Ακόμη και αν είστε προϊστάμενος ή εργοδότης, τότε οφείλετε να βρίσκεστε νωρίτερα –και να αναχωρείτε αργότερα- από τους υπόλοιπους. Κανείς δεν επιθυμεί να αμαυρώνεται η εικόνα του από κάτι τόσο εύκολα διαχειρίσιμο. Όταν διαπιστώνετε ότι η καθυστέρησή σας είναι αναπόφευκτη, ειδοποιήστε τους συναδέλφους σας για αυτήν. Επιπλέον, όταν καθυστερείτε γιατί ήταν αναπόφευκτο, η προβολή δικαιολογιών και η χρήση της υπερβολής δε βοηθά. Αντίθετα, αναλάβετε την ευθύνη με το να εκφράστε τη συγγνώμη σας για την κατάχρηση του χρόνου τους.

Λαμβάνετε υπόψη το Πρόγραμμα των Συναδέλφων: Όταν προκύπτει μία αναγκαιότητα που επιτάσσει αλλαγή του προγράμματός σας, λάβετε υπόψη τη δυσκολία που ενδέχεται να επιφέρετε στην εργασία των συναδέλφων σας, σε τυπικό και κυρίως ουσιαστικό επίπεδο. Δηλαδή, ναι, υπάρχει ώρα διαθέσιμη για να κάνω αναπλήρωση των μαθημάτων πριν από την ώρα του συνάδελφου καθηγητή, οι μαθητές όμως θα είναι το ίδιο αποδοτικοί και συγκεντρωμένοι και στο δικό του μάθημα; Μέσα στην πίεση των αναγκών, είναι εύκολο να παραμερίζουμε τις ποιοτικές επιπτώσεις των επιλογών μας, οφείλουμε όμως να μην λησμονούμε ότι συνυπάρχουμε προκειμένου να κάνουμε τη ζωή των άλλων ανθρώπων ευκολότερη, όχι το αντίθετο.

Μην κουβεντιάζετε με διάθεση κουτσομπολιού: Η αναφορά –πόσω μάλλον η κουβέντα-σε πρόσωπα τα οποία είναι απόντα τη στιγμή της συζήτησης είναι τουλάχιστον άκομψη. Όταν συνυπάρχουμε, οι προστριβές είναι αναπόδραστη πραγματικότητα. Όταν προκύψει ένα ζήτημα που σας προβλημάτισε, κάποιος που έθιξε το πρόσωπο ή την ποιότητα της εργασίας σας, «καθαρίστε την ατμόσφαιρα» με χαμηλούς τόνους. Χωρίς να κοινοποιήσετε τη συνάντησή σας σε οποιονδήποτε τρίτο, διαφυλάξτε την ιδιωτικότητα της συζήτησης και αναλύστε το με το πρόσωπο που σας αφορά.

Ενδέχεται να έγινε μία παρεξήγηση ή ένας πράγματι κακός χειρισμός που, αν δεν επιλυθεί, θα παραμένει για να θολώνει την ατμόσφαιρα, πράγμα επιβαρυντικό κυρίως για εσάς. Όταν βρεθείτε μπροστά σε μία συζήτηση όπου σχολιάζεται κάποιος, δηλώστε ξεκάθαρα ότι αυτή η κουβέντα σάς φέρνει σε δύσκολη θέση, λόγω της απουσίας του συγκεκριμένου ανθρώπου. Μην εκφέρετε άποψη ακόμη, και αν πρόκειται για περιστατικό στο οποίο ήσασταν μπροστά. Η διάδοση συκοφαντιών επιβαρύνει το κλίμα.

Η χρήση του Διαδικτύου να εξυπηρετεί μόνον την εργασία: Μη σπαταλάτε παραγωγικό χρόνο στα κοινωνικά δίκτυα όταν εργάζεστε, αλλά εκμεταλλευθείτε το κενό σας για να ξεκουραστείτε, να προετοιμαστείτε ή να τακτοποιήσετε το χώρο σας, να κάνετε πράγματα που η πίεση της εργασίας δε σας επιτρέπει. Γενικά, δε θέλουμε να δημιουργούμε την εντύπωση πως έχουμε ανάγκη διαφυγής από τα καθήκοντά μας.

Μη μιλάτε στο Κινητό σας: Οι δικοί μας άνθρωποι γνωρίζουν τα ωράρια και την ποιότητα της εργασίας μας, οπότε η επικοινωνία της ώρας εργασίας δε συμβάλλει στην καλυτέρευση των διαπροσωπικών σχέσεων. Το κουδούνισμα του κινητού και η ομιλία επιφέρουν αναστάτωση σε χώρο όπου οι άλλοι άνθρωποι προσπαθούν να είναι αποδοτικοί. Επίσης η τακτική χρήση του κινητού τηλεφώνου δημιουργεί την αίσθηση ότι δεν είστε στη διάθεση κάποιου συναδέλφου ή επισκέπτη, άρα ενδεχομένως να συμβάλλει σε αποξένωσή σας.

Διατηρείτε προσωπική Υγιεινή: Η επιμελημένη παρουσία και η καθαριότητα αποτελούν στοιχεία της μη λεκτικής επικοινωνίας που είναι κρίσιμη για τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Η ευχάριστη εμφάνιση και η ωραία μυρωδιά προδιαθέτουν θετικά τους ανθρώπους να μάς πλησιάσουν. Αντίστοιχα φυσικά αποφεύγουμε την υπερβολική χρήση του αρώματος που δημιουργεί μία βαριά αίσθηση δυσφορίας σε όλους, πλην ημών. Τρεις ψεκασμοί κολόνιας είναι αρκετοί για το επιθυμητό αποτέλεσμα στη δουλειά.

Ευπρεπές Ντύσιμο: Είναι ένα ατελείωτο κεφάλαιο αν λάβουμε υπόψη τους κανόνες της ενδυματολογικής δεοντολογίας που διέπουν την εκάστοτε ειδικότητα και την κάθε ξεχωριστή επιχείρηση, εταιρία, οργανισμό. Αν ανήκετε στην κατηγορία των επαγγελματιών που φορούν στολή δεν απαλλάσσεστε από τον κανόνα. Η καθαριότητα των ρούχων και των παπουτσιών σας, καθώς και η επιμελής παρουσία (σωστά σιδερωμένα υφάσματα, να μην «φεγγίζουν») είναι προτεραιότητα μας. Για τους υπόλοιπους, οφείλουμε επίσης να γνωρίζουμε ότι η επαγγελματική παρουσία ανοίγει πόρτες χωρίς να κοπιάζουμε παραπάνω. Η υιοθέτηση μίας άμεμπτης εμφάνισης εκπέμπει σεβασμό και ευπρέπεια. Επιπλέον επικοινωνείτε σιωπηρά ότι είστε εξοικειωμένος με τους άγραφους νόμους της ορθής συμπεριφοράς.

Αντίθετα, ή ατημέλητη εικόνα και το αποκαλυπτικό ντύσιμο μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στην πρόοδό μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Είναι ένα ζήτημα που δε θίγεται και δε διορθώνεται από κανέναν άλλον, παρά μόνον από εμάς τους ίδιους.

Πηγή
Advertisements

Ιδού τα κόλπα των διαφημιστών: Πώς αγοράζετε χωρίς να το θέλετε

Συνήθως, όταν πάμε σε ένα μαγαζί, έχουμε μια ιδέα του τι θέλουμε να αγοράσουμε. Ωστόσο, συχνά αγοράζουμε πράγματα, που αργότερα δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί τα αγοράσαμε.

Δείτε παρακάτω 11 τρόπους με τους οποίους μας αναγκάζουν να ξοδέψουμε περισσότερα χρήματα από όσα είχαμε υπολογίσει αρχικά.

© juliannafunk/depositphotos © btfrewinphotography/pixabay © wikipedia

Το πιο απλό προϊόν, μπορεί να επιστρέψει ένδοξο μετά μια καινούργια επωνυμία. Θα αγοράσουν οι νέοι ένα συνηθισμένο προϊόν και θα το ανεβάσουν στο Instagram; Όχι. Ωστόσο, με μια αλλαγή στην εμφάνιση, ένα ταπεινό κέικ μπορεί να μεταμορφωθεί σε φανταχτερό καπ κέικ.

© macrovector/depositphotos

Πώς φτιάχνουν τα εστιατόρια το μενού τους:

Χρήση οικογενειακών φωτογραφιών: η σύνδεση με οικογενειακές και παιδικές αναμνήσεις, προκαλούν καλές αναμνήσεις. Όταν παραγγέλνουμε τη “σούπα της γιαγιάς”, περιμένουμε υποσυνείδητα να μας μεταφέρει στην παιδική μας ηλικία.
Οι περιγραφές που ανοίγουν την όρεξη, προκαλούν τα αντανακλαστικά που συνδέονται με το φαγητό.
Τοποθέτηση. Ο πάνω χώρος του μενού είναι το μέρος που θα δείτε πρώτα. Γι’ αυτό τα εστιατόρια βάζουν τα πιο νόστιμα και ακριβά πιάτα τους εκεί.
Ζεστά χρώματα. Οι ζεστές αποχρώσεις ανοίγουν περισσότερο την όρεξη.
Κόλπα στις τιμές.Οι άνθρωποι έχουν πρόβλημα να χωρίσουν τα χρήματά τους και τα εστιατόρια το γνωρίζουν. Γι’ αυτό, συχνά δεν υποδεικνύουν το νόμισμα.


© viperagp/depositphotos © viperagp/depositphotos

Αν οι πελάτες θεωρούν ένα προϊόν ακριβό και το αποφεύγουν, οι ειδικοί του μάρκετινγκ χρησιμοποιούν αυτό το κόλπο: προσθέτουν ένα παρόμοιο προϊόν με υψηλότερη τιμή, ώστε το αρχικό να φαίνεται πιο φθηνό.

© chrisdorney/depositphotos © PublicDomainPictures © wikipedia

Άλλη μια καλή κίνηση, είναι η δημιουργία ενός μύθου που ακολουθεί το προϊόν και δεν έχει καμία σημασία αν βγάζει νόημα. Για παράδειγμα, η Milky Way έκανε ένα διαφημιστικό στην τηλεόραση στις αρχές του 1990, δείχνοντας μια σοκολάτα που επέπλεε σε ένα ποτήρι γάλα. Σας φαίνεται χαζό; Μπορεί να είναι, αλλά από τότε αυτά τα δυο πάνε μαζί.

© ryzhov/depositphotos © ryzhov/depositphotos

Οι έμποροι ξέρουν ότι συχνά βαριόμαστε να ανοίξουμε μια πλαστική συσκευασία για να πάρουμε μόνο ένα μπουκάλι. Επίσης, ξέρουν ότι πολλοί προτιμούν να πάρουν μια ολόκληρη συσκευασία για να τη χρησιμοποιήσουν αργότερα.

© Wavebreakmedia/depositphotos

Έχουμε την τάση να συνδέουμε τις κόκκινες καρτέλες με μειωμένες τιμές, παρόλο που αυτό δεν ισχύει πάντα.
Μεγάλο καρότσι. Αυτό το κόλπο μας αναγκάζει να αγοράσουμε περισσότερα πράγματα από όσα έχουμε ανάγκη.
Κίνηση από αριστερά προς δεξιά. Πολλά καταστήματα ρυθμίζονται, έτσι ώστε οι πελάτες να πηγαίνουν αριστερόστροφα. Πάντα στρίβουμε αριστερά και βλέπουμε πιο συχνά τη μέση του τοίχου στα δεξιά και ακριβώς εκεί, οι έμποροι βάζουν τα πιο ακριβά προϊόντα.
Μικρά πλακάκια στο πάτωμα. Τα καρότσια κάνουν πολύ περισσότερο θόρυβο σε αυτά και επιβραδύνουμε για να το αποφύγουμε. Αυτό μας κάνει να περνάμε περισσότερο χρόνο μέσα στο κατάστημα.


© luckybusiness/depositphotos © cookelma/depositphotos © vantuz/depositphotos

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, γιατί οι άνθρωποι στις διαφημίσεις για τσίχλες τρώνε δύο τη φορά; Είναι ένα κόλπο για να μας κάνουν να νομίζουμε ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος κατανάλωσής τους. Με αυτόν τον τρόπο, οι παραγωγοί έχουν μεγαλύτερες πωλήσεις.

© ratmaner/depositphotos

Το 1957, η Henckels παρήγαγε μια παρτίδα αποφλοιωτών πατάτας, που ήταν τόσο καλοί, που τους αγόραζαν μία φορά στην ζωή τους. Οι πωλήσεις ήταν χαμηλές.

Τότε, κάποιες είχε την μεγαλοφυή ιδέα να ζωγραφίσει τα χερούλια των αποφλοιωτών στο χρώμα της φλούδας της πατάτας. Οι άνθρωποι άρχισαν να αγοράζουν τους “καινούργιους” αποφλοιωτές και οι πωλήσεις αυξήθηκαν πάλι.

© vantus/depositphotos

Οι κατασκευαστές πάντα προσπαθούν να προσθέσουν “κύρος” στα προϊόντα τους. Για παράδειγμα, μας ενημερώνουν ότι υπάρχει ένα εξωτικό άρωμα λουλουδιού στο σαμπουάν, ακόμα και αν υπάρχει σε πολύ μικρή ποσότητα, αγνοώντας την πραγματική χρησιμότητα αυτού του χαρακτηριστικού για τα μαλλιά.

Επίσης, ένα ακόμα κόλπο, είναι να συστήνουν το προϊόν διάσημοι κομμωτές από το Παρίσι.

© wikimedia

Απ’ ό,τι φαίνεται, τα προϊόντα για γυναίκες κοστίζουν 7% περισσότερο από τα αντίστοιχα αντρικά προϊόντα, παρόλο που η μόνη διαφορά τους βρίσκεται στο χρώμα. Αυτό το φαινόμενο οφείλεται στην πεποίθηση ότι οι γυναίκες είναι καλύτεροι πελάτες.

Οι ειδικοί του μάρκετινγκ, συχνά χειραγωγούν τους όρους στις περιγραφές των προϊόντων. Για παράδειγμα, τα διάσημα πατατάκια Pringles δεν είναι πραγματικά πατατάκια, αφού η περιεκτικότητά τους σε πατάτα είναι μόλις 42%, γεγονός που εξηγεί και το αφύσικα τέλειο σχήμα τους. Το ίδιο ισχύει και για τα τυριά, ειδικά για τις συσκευασίες με τις χωριστές φέτες: η περιεκτικότητά τους σε τυρί είναι μικρότερη από 51%, οπότε οι παραγωγοί τις χαρακτηρίζουν ως “προϊόντα τυριού”.

 

Αν μένετε χωρίς λεφτά και έχετε άδειες τσέπες, φταίει ο… εγκέφαλός σας!

Ο νους μας έχει προδιάθεση στο να κάνουμε οικονομικά «εγκλήματα» τη χειρότερη δυνατή στιγμή

Αν μένετε χωρίς λεφτά και έχετε άδειες τσέπες, φταίει ο… εγκέφαλός σας!

Ο κόσμος δεν τα πάει καθόλου καλά όταν έχει να διαχειριστεί πολύπλοκα οικονομικά προβλήματα, μας λένε οι ειδικοί.

Αντί να προγραμματίζουμε για το μέλλον, τείνουμε να αποφεύγουμε κάθε σκέψη που έχει να κάνει με το αύριο.

Κι αυτό γιατί είμαστε γενετικά προδιατεθειμένοι να αποφεύγουμε το άγχος και να προκρίνουμε εκείνες τις στρατηγικές που μας κάνουν να νιώθουμε ασφαλείς. Έστω κι αν είναι ολότελα λάθος!

Φανταστείτε ένα απλό μαθηματικό πρόβλημα: δανείζεστε 100 ευρώ και στους επόμενους 12 μήνες αποπληρώνετε το χρέος σας δίνοντας 10 ευρώ τον μήνα. Στον χρόνο έχετε πληρώσει 120 ευρώ. Τι επιτόκιο έχετε πληρώσει για το δάνειό σας; Σύμφωνα με τον καθηγητή Daniel Read του Warwick University, η πλειονότητα των ανθρώπων θα απαντήσουν «20%». Και κάνουν φυσικά λάθος.

Καθώς το ποσό που χρωστάτε μειώνεται με τις μηνιαίες δόσεις αλλά η δόση παραμένει σταθερή, το πραγματικό επιτόκιο που έχετε πληρώσει είναι κοντά στο 40%. Κι αυτό είναι ένα μόνο από τα λάθη που είναι προγραμματισμένος να κάνει ο εγκέφαλός μας όταν πρέπει να σκεφτεί με οικονομικούς όρους.

Ο δικός μας δρ Σωτήρης Γεωργανάς, ακαδημαϊκός στο University College London, είπε στην «Daily Mail»: «Παίρνουμε αποφάσεις όλη μέρα, κάθε μέρα, και το 99% αυτών δεν είναι τρελές. Κάνουμε όμως κάποια συστηματικά λάθη εξαιτίας της φύσης και του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο έχουμε εξελιχθεί. Δεν έχουμε εξελιχθεί με laptops και υπολογιστικά φύλλα, καθώς οι αποφάσεις μας έχουν νόημα, για παράδειγμα, για τη ζούγκλα μέσα στην οποία εξελιχθήκαμε».

Οι άνθρωποι κάνουμε λάθη γιατί τις περισσότερες φορές τα ένστικτά μας στα οικονομικά είναι εντελώς λάθος. Και οι εταιρίες ξέρουν καλά πώς να εκμεταλλεύονται την ευάλωτη αυτή φύση μας στο πώς και πού ξοδεύουμε τα λεφτά μας.

shutterstock722957392

Σε ένα από τα γνωστότερα πειράματα της κοινωνικής ψυχολογίας, έδωσαν σε παιδάκια γλυκίσματα και τα άφησαν μόνα σε μια αίθουσα. Τους είπαν ότι αν δεν έτρωγαν το γλυκάκι, τότε μέσα σε 15 λεπτά θα τους έδιναν και ένα δεύτερο και θα μπορούσαν μετά να τα φάνε και τα δύο. Μόλις το 1/3 αυτών που προσπάθησαν να αντισταθούν στον πειρασμό τα κατάφεραν!

Αυτό φανερώνει πόσο ευάλωτοι είμαστε στον πειρασμό. Ψάχνουμε την άμεση ικανοποίηση, η οποία μας φαίνεται απείρως πιο ελκυστική από την αναμονή. Γι’ αυτό και καθόμαστε στην ουρά στην αγαπημένη μας καφετέρια για τον πρωινό καφέ. Αν έσωζες αυτά τα 2 ευρώ την ημέρα του πρωινού καφέ, θα εξοικονομούσες μερικές εκατοντάδες ευρώ τη χρονιά. Το πρόβλημα όμως είναι ότι θέλουμε τον καφέ και τον θέλουμε τώρα!

Ο Daniel Read μας λέει πως το όφελος που θα έχουμε στο μέλλον είναι ένα τοπίο αρκούντως θολό για να βάλει κάτω τον στόχο της άμεσης ικανοποίησης. Αν όμως μας έλεγε κάποιος πως αυτές οι μερικές εκατοντάδες ευρώ που θα εξοικονομήσουμε τον χρόνο θα πάνε σε ένα καλό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα, τότε μπορεί η απόφασή μας για τον πρωινό καφέ να άλλαζε.

Το να έχουμε μια χειροπιαστή εναλλακτική για το μέλλον είναι αυτό που θα μπορούσε πιθανότατα να μας κάνει να πάρουμε σωστότερες οικονομικές αποφάσεις για τη ζωή μας.

Τις ίδιες στρατηγικές άμεσης ικανοποίησης επιστρατεύουμε λίγο-πολύ σε κάθε οικονομική απόφαση. Έχουμε, ας πούμε, δύο υπερχρεωμένες πιστωτικές κάρτες, τη μία με επιτόκιο 25% και την άλλη με επιτόκιο 15%. Πώς θα διαχειριστείτε τις αποπληρωμές τους;

Να πληρώνετε ένα σταθερό ποσό και στις δύο, ίδιο ποσό; Οι ειδικοί μας λένε εδώ πως το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να πληρώνουμε την ελάχιστη δόση και στις δύο και ό,τι έξτρα έχουμε να βάλουμε, να το βάλουμε στην κάρτα με το υψηλότερο επιτόκιο. Αυτός μας εξηγεί ο ειδικός James Daley.

Ο δρ Γεωργανάς επιμένει πως είναι κοινά σφάλματα του τρόπου που δουλεύει ο κοινωνικός μας νους που ευθύνονται για την κακή οικονομική μας συμπεριφορά: «Για τους περισσότερους ανθρώπους, το να χάσουν 1 λίρα είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από το να κερδίσουν 1 λίρα, κι αυτό έχει τεράστια επίδραση στη συμπεριφορά μας». Δείτε το αυτό στο χρηματιστήριο, εκεί όπου ενστικτωδώς δεν ξεφορτώνεσαι τις μετοχές που παρουσιάζουν ύφεση γιατί περιμένεις να αντισταθμίσεις τη χασούρα. Και καταλήγεις να χάνεις συνήθως περισσότερα…

πηγη 

 

 

Τι είναι η κοινωνικοπάθεια ή αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας

Η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας είναι η πλησιέστερη διάγνωση σε αυτό που λέμε κοινωνικοπάθεια (sociopathy).

 

Παρόλο που οι ταινίες και οι τηλεοπτικές εκπομπές μπορεί να παρουσιάζουν τους ανθρώπους με αυτή την κατάσταση ως επικίνδυνους κοινωνικοπαθείς (sociopaths), τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας μπορούν να διάγουν μια κανονική και παραγωγική ζωή.

Ωστόσο, μπορούν επίσης να έχουν προβλήματα στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, στην κατανόηση συναισθημάτων των άλλων (ενσυναίσθηση) και να πάρουν καλές αποφάσεις.

Σε αυτό το άρθρο, εξετάζουμε τα σημάδια και τα συμπτώματα αυτής της κατάστασης ψυχικής υγείας.

Κοινωνικοπάθεια: Τι είναι η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας

Οι διαταραχές της προσωπικότητας είναι μια ομάδα ψυχικών ασθενειών, που αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο κάποιος σκέφτεται, αισθάνεται και συμπεριφέρεται. Άτομα με άλλες ψυχικές παθήσεις, όπως η κατάθλιψη, μπορεί να εμφανίσουν συμπτώματα που υπονομεύουν την ικανότητά τους να αισθάνονται καλά ή να έχουν κανονικές σχέσεις.

Οι διαταραχές της προσωπικότητας, αντίθετα, επηρεάζουν ολόκληρη την προσωπικότητα ενός ατόμου και την ικανότητά του να λειτουργεί εντός κοινωνικά “κανονικών” τρόπων.

Η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας εμποδίζει την ικανότητα ενός ατόμου να νοιάζεται για τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων. Οι άνθρωποι με αυτή την πάθηση μπορεί να βλάψουν τους άλλους, να εμπλακούν σε εγκληματική συμπεριφορά, ή να αναλογιστούν τις ανάγκες άλλων, μόνο όταν το κάνουν προς όφελός τους.

Ο καθένας μπορεί να αγνοήσει μερικές φορές τα συναισθήματα των άλλων και οι περισσότεροι μπορεί να γίνουμε σε κάποιες στιγμές χειραγωγικοί, εγωιστές, ή να μην μας νοιάζει τι νιώθει ο άλλος. Αλλά στα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας, αυτή η αδιαφορία για τους άλλους αποτελεί κεντρικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της κατάστασής τους και όχι μια περιστασιακή κατάσταση.

Η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας αποτελεί μέρος μιας ομάδας διαταραχών προσωπικότητας που ονομάζεται διαταραχές της ομάδας Β. Αυτές οι διαταραχές χαρακτηρίζονται από ασυνήθιστη συναισθηματική συμπεριφορά, που τείνει να διαταράσσει τις σχέσεις και να οδηγήσει σε ασταθή πρότυπα σχέσεων με άλλους.

Άλλες διαταραχές στην ίδια ομάδα περιλαμβάνουν:

  • ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας
  • μεθοριακή διαταραχή προσωπικότητας

Αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας: Σημάδια και συμπτώματα

Ένα άτομο δεν μπορεί να διαγνωστεί με αυτήν από μια μεμονωμένη ενέργεια, ή πράξη του. Οι συμπεριφορές που εξηγούνται από κάτι άλλο, όπως ο εθισμός, το τραύμα ή μια γνωστική αναπηρία, δεν θα διαγνωσθούν επίσης ως αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας.

Τα άτομα με αυτή την πάθηση έχουν δυσκολία ν’ ακολουθήσουν, ή να κατανοήσουν κοινωνικούς κανόνες σχετικά με τον τρόπο αλληλεπίδρασης με άλλους. Αδυνατούν να αντιληφθούν τους άλλους ανθρώπους ως όντα αντάξια ενδιαφέροντος, ευγένειας, ή δικαιωμάτων. Μπορεί να μην αισθάνονται ενσυναίσθηση, ή ενοχή.

Ωστόσο, όχι όλοι οι άνθρωποι με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας δρουν βασιζόμενοι σε αυτά τα συναισθήματα, ούτε όλοι όσοι παραβιάζουν, ή αδιαφορούν για τα δικαιώματα των άλλων, έχουν κάποια ψυχική διαταραχή.

Δεν υπάρχουν κλινικές εξετάσεις για να διαγνωστεί η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας. Για τη διάγνωση το άτομο πρέπει να παρουσιάσει τα ακόλουθα συμπτώματα:

  • λαμβάνει αποφάσεις που βασίζονται μόνο στις δικές του ανάγκες και επιθυμίες, χωρίς να αναλογίζεται τις ανάγκες των άλλων
  • παρουσιάζει έλλειψη ενδιαφέροντος για τις ανάγκες, τα συναισθήματα, ή τον πόνο των άλλων και δεν έχει τύψεις, όταν με τις πράξεις του πληγώνει τους άλλους
  • εκμεταλλεύεται τους άλλους σε διαπροσωπικές του σχέσεις, καθιστώντας δύσκολη την καθεαυτή ύπαρξη σχέσεων με άλλα άτομα
  • χρησιμοποιεί ψέματα, κυριαρχία, ή εκφοβισμό για τον έλεγχο άλλων
  • παρουσιάζοντας χειραγωγική συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης γοητείας ή εμπλουτισμού για δικό του όφελος
  • επιδίδεται σε ανέντιμη, ή δόλια συμπεριφορά
  • δεν νοιάζεται για το πώς αισθάνονται οι άλλοι, μάλιστα, μερικοί άνθρωποι με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας απολαμβάνουν σαδιστική συμπεριφορά, όπως το να τραυματίζουν άλλους
  • αισθάνεται εχθρότητα, θυμό, ή επιθετικότητα, ιδιαίτερα όσον αφορά σχετικά μικρά προβλήματα
  • δεν έχει αναστολές, κάτι που μπορεί να τον εξωθήσει στην παραβίαση κανόνων, στο να παραιτηθεί από τυχόν δεσμεύσεις του, ή στο να πάρει περιττά ρίσκα

 

ΠΗΓΗ: www.iatropedia.gr  ,  www.medicalnewstoday.com, 

https://www.newsitamea.gr/ti-einai-koinonikopatheia-antikoinoniki-diatarachi-prosopikotitas/

Το Σύνδρομο του «καλού παιδιού»: Μήπως η υποχωρητικότητα σε κάνει… «χαλάκι εξώπορτας»;

 

Η Έλσα Μπάρδα, κλινική ψυχολόγος και αναλύτρια Εφαρμοσμένης Συμπεριφοράς, εξηγεί γιατί επιτρέπουμε στους άλλους να μας εκμεταλλεύονται


*Έλσα Μπάρδα – Κλινικός Ψυχολόγος – Αναλύτρια Εφαρμοσμένης Συμπεριφοράς

Αν έχεις κουραστεί να σε ποδοπατάει ο καθένας, τότε θα πρέπει να αναρωτηθείς γιατί αυτοτιμωρείσαι!

Όπως σε όλες τις συμπεριφορές, το αίτιον του προβλήματος είναι το ιστορικό μάθησης. Όταν ένα παιδί προσπαθεί συνεχώς να ικανοποιεί τον απαιτητικό γονέα, καταπατώντας τα δικά του «θέλω», από φόβο μήπως απογοητεύσει την οικογένεια, τότε είναι πιθανό, ως ενήλικος, να παραμείνει πιστός σε αυτόν τον ρόλο σε όλες τις σχέσεις του (διαπροσωπικές/επαγγελματικές).

Να είσαι «καλό παιδί» είναι μια προτροπή που οι περισσότεροι γονείς έχουν κάνει στα παιδιά τους.

Ακούγεται αθώο και αβλαβές… Μια απλή «υπενθύμιση» ότι δεν θα κάνει τίποτα λάθος. Αλλά, ποιο πραγματικά μήνυμα μεταφέρουμε, όταν του ζητάμε να είναι… καλό παιδί;

Με καταπιέζουν τόσο πολύ που θυμώνω μαζί τους… και με τον εαυτό μου παράλληλα, αισθάνομαι ενοχές… Υπάρχουν φορές που το «παραμικρό» με αγχώνει… Μεγαλοποιώ το κάθε τι… Ίσως θέτω πολλές απαιτήσεις στον εαυτό μου… Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι, όσο και να με αδικήσουν, κατηγορώ τον εαυτό μου, ψάχνω που έφταιξα εγώ… Δεν φταίνε οι άλλοι… Μακάρι να με σέβονταν όσο τους σέβομαι.

Η παρεξηγημένη ερμηνεία του καλού παιδιού

Η ταμπέλα «καλό παιδί» παραπέμπει σε εκείνο το παιδί που υπακούει, είναι πάντα διαθέσιμο και απόλυτα δοτικό, καθώς η ευγένεια του, δεν του επιτρέπει να λέει «όχι». Το «καλό παιδί» δεν επιτρέπεται να θυμώνει, διότι κάτι τέτοιο θα δημιουργήσει αντιπάθειες και πιθανώς θα στενοχωρήσει τους άλλους. Δεν έχει μάθει να ζητά αυτό που θέλει, διότι φοβάται πως οι άλλοι θα αρνηθούν και θα σταματήσουν να το αποδέχονται. Με λίγα λόγια, έχει μάθει να το αγαπούν υπό προϋποθέσεις -π.χ. «αν είσαι καλό παιδί θα πάμε θέατρο».

Η πολλή ανεκτικότητα βλάπτει!

Σε παλαιότερο άρθρο μου, με θέμα την γνωστική ασυμφωνία, εξηγώ τη νοητική διεργασία που χρησιμοποιεί μερικές φορές ο άνθρωπος, προκειμένου να μένει πιστός σε προϋπάρχουσες πεποιθήσεις. Με το ίδιο σκεπτικό, το «καλό παιδί», ως ενήλικας πλέον, είναι πεπεισμένο πως, για να επιτύχει την αποδοχή και εύνοια του περιβάλλοντος, θα πρέπει να υποχωρεί. Το «καλό παιδί» είναι αναγκασμένο να φοράει την μάσκα της ευτυχίας ενώ ενδόμυχα αισθάνεται θυμωμένο, μοναχικό και ανικανοποίητο, πληρώνοντας το τίμημα της ανοχής, τοποθετώντας τον εαυτό του στην άκρη…

Η ατελείωτη προσπάθεια του «καλού παιδιού» να ανταποκριθεί στις ανάγκες του περιβάλλοντος, υποδηλώνει την ανάγκη επιβεβαίωσης και εξάρτησης από την γνώμη των άλλων, καθιστώντας το εξαιρετικά ευαίσθητο στην αρνητική κριτική, καθώς την εισπράττει ως απόρριψη.

Η επικέντρωση στις απαιτήσεις και τις προσδοκίες της οικογένειας, συνομήλικων κ.ά. θα το οδηγήσει να παραβλέψει ή ακόμα και να αρνηθεί τα συναισθήματά του, χάνοντας την ικανότητα του να διατηρεί σχέση ισορροπίας με τον εαυτό του.

Η ερώτηση που θα θέσω σε εσάς, αγαπημένοι μου γονείς, είναι η εξής: αν το παιδί σας εκφράσει την απογοήτευση ή τον θυμό του μαζί σας, θα είναι καλό ή κακό παιδί; Από την εμπειρία μου, οι περισσότεροι γονείς έχουν απορρίψει το παιδί, με σχόλια του τύπου «δεν είναι σωστό να μιλάς έτσι».

Δυστυχώς, ορισμένοι γονείς καλοπροαίρετα διαπαιδαγωγούν τα τέκνα τους με τρόπο τέτοιο, που, αν εκφράσουν θυμό, θα χαρακτηριστούν με την ταμπέλα του κακού. Ο θυμός είναι φυσιολογικό συναίσθημα και η άποψη ότι είναι απαγορευμένο, αποτελεί πυρήνα πολλών ψυχολογικών θεμάτων που βγαίνουν στην επιφάνεια αργότερα στην ενήλικη ζωή.

Ο θυμός δεν εξαφανίζεται αν δεν εκφραστεί, θα αλλάξει την κατεύθυνσή του ή θα εσωτερικευτεί. Η εκδήλωση εσωτερικού θυμού μπορεί να οδηγήσει σε ψυχοσωματικά συμπτώματα ή οργανικές παθήσεις -π.χ. το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου κτλ. Οι ψυχολογικές επιπτώσεις του εσωτερικού θυμού μπορεί να αποτελέσουν παράγοντα κίνδυνου για την εμφάνιση κατάθλιψης. Σε άλλες περιπτώσεις, ο θυμός που δεν εκδηλώνεται, μετατρέπεται σε φοβίες.

Ο θυμός φυσικά δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός….η συμπεριφορά έκφρασης είναι που προσδιορίζει τις επιπτώσεις. Το παιδί για να μεγαλώσει και να γίνει ένας ευτυχισμένος ενήλικας, που διεκδικεί τα «θέλω» του από την ζωή, θα πρέπει να έχει μάθει από μικρό να διαπραγματεύεται και να συζητάει ήρεμα οτιδήποτε το θυμώνει, διότι νιώθει αδικημένο. Εάν οι γονείς αδυνατούν να το βοηθήσουν να αναζητήσει υγιείς τρόπους έκφρασης θυμού, τότε  θα ωφεληθούν, συζητώντας τις δυσκολίες με ψυχολόγο εξειδικευμένο στην επιστήμη της Συμπεριφοράς.

Το συμπεριφορικό μοτίβο της υποχωρητικότητας ενισχύει τις τοξικές σχέσεις, τοποθετώντας το καλό παιδί στο ρόλο του θύματος.

Και η υπομονή έχει τα όριά της…

Το καλό παιδί «μαγνητίζει» τις τοξικές σχέσεις…

Σύμφωνα με την επιστήμη της Εφαρμοσμένης Ανάλυσης Συμπεριφοράς, όλα είναι θέμα δράσης-αντίδρασης. Εάν η υποχώρηση είναι ένα παγιωμένο συμπεριφορικό μοντέλο, τότε το άτομο είναι πιθανό να πέσει θύμα καταχρηστικής συμπεριφοράς, διότι, ό,τι και να του κάνουν, θα το ανεχτεί…

Είναι επώδυνο να μάχεσαι για την αναγνώριση και την αποδοχή… Να θυμάσαι ότι η ευγένεια είναι χάρισμα, αρκεί να βρίσκει αντίκρισμα σε ανθρώπους που σέβονται και τα δικά σου όρια!

– Twitter: https://twitter.com/elsa_barda
– email. elsabardapsychologist@hotmail.com

*Η Ελσα Μπάρδα έχει βασικό πτυχίο ψυχολογίας (BSc Honours), μετεκπαίδευση πρώτο μάστερ στην Κλινική Ψυχολογία (MSc Clin. Psy.) και δεύτερο μάστερ στην Εφαρμοσμένη Ανάλυση Συμπεριφοράς MSc (MSc ABA ). Η εκπαίδευση και μετεκπαίδευσή της έγινε στη Μ. Βρετανία. Έχει αναγνώριση πτυχίων από το ΔΟΑΤΑΠ και άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ψυχολόγου.

Οι άνθρωποι συμπονούν περισσότερο τα σκυλιά από τους άλλους ανθρώπους

astegos

 

Νέα επιστημονική έρευνα του Πανεπιστημίου της Βοστόνης

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν μεγαλύτερη στενοχώρια, όταν μαθαίνουν για σκύλους που βασανίζονται, από ό,τι για ανθρώπους με μόνη εξαίρεση τα μωρά

Στη συμπόνια υπάρχει μια άτυπη ιεραρχία. Προηγούνται τα μωρά, ακολουθούν τα σκυλιά και τελευταίοι είναι οι άλλοι άνθρωποι.

Αυτό προκύπτει από μια νέα επιστημονική μελέτη, που επιβεβαιώνει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν μεγαλύτερη στενοχώρια, όταν μαθαίνουν για σκύλους να βασανίζονται, από ό,τι για ανθρώπους που παθαίνουν τα ίδια. Μόνη εξαίρεση αποτελούν τα μωρά, που ξεπερνούν τα σκυλιά, όσον αφορά τις συναισθηματικές αντιδράσεις.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Northeastern της Βοστώνης, με επικεφαλής τον καθηγητή Τζακ Λέβιν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Society & Animals» (Κοινωνία και Ζώα), σύμφωνα με τις βρετανικές «Τάιμς του Λονδίνου» και «Ιντιπέντεντ», μελέτησαν 240 εθελοντές, στους οποίους έδωσαν μια σειρά από ψευδή δημοσιεύματα εφημερίδων, τα οποία αφορούσαν την επίθεση με ένα μπαστούνι του μπέιζμπολ είτε σε ένα μωρό ενός έτους, είτε σε έναν ενήλικα, είτε σε ένα μικρό σκυλάκι, είτε σε ένα σκύλο έξι ετών.

zvh skyloy -3684191-image-m-16_1468227480221

Σύμφωνα με τα υποτιθέμενα δημοσιεύματα (στα οποία διέφερε μόνο το θύμα), «η αστυνομία έφθασε επί τόπου μετά από λίγα λεπτά και βρήκε το θύμα με το ένα πόδι σπασμένο, πολλαπλές πληγές και χωρίς τις αισθήσεις του». Στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να καταγράψουν τα συναισθήματά τους σε ειδικά ερωτηματολόγια, ώστε να συγκριθεί ο βαθμός συμπόνιας τους και ενσυναίσθησης.
Διαπιστώθηκε ότι οι άνθρωποι κατά μέσο όρο ήσαν πολύ λιγότερο ταραγμένοι συναισθηματικά από την επίθεση στους ενηλίκους ανθρώπους, σε σχέση με την επίθεση στους σκύλους, τόσο τον μικρό όσο και τον μεγάλο. Μόνο το μωρό «κέρδισε» περισσότερη συμπόνια από τα σκυλιά.

Μια έρευνα προ διετίας είχε δείξει ότι οι άνθρωποι είναι πιο πρόθυμοι να κάνουν δωρεά χρημάτων για να βοηθήσουν ένα σκυλί, παρά έναν άνθρωπο, από έναν αργό και επώδυνο θάνατο. Μια άλλη μελέτη είχε κι αυτή δείξει ότι οι άνθρωποι αναστατώνονται περισσότερο, όταν ακούνε ιστορίες για σκυλιά που τα χτυπούν, από ό,τι για ανθρώπους που τους συμβαίνει το ίδιο.

Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, πολλοί άνθρωποι θεωρούν τα σκυλιά ισότιμα μέλη της οικογένειάς τους και δεν τα βλέπουν σαν ζώα, αλλά μάλλον σαν παιδάκια. Επίσης, κατά τους επιστήμονες, η μεγαλύτερη ευαισθησία απέναντι στα ζώα τροφοδοτείται από το ότι οι άνθρωποι τείνουν να συμπονάνε περισσότερο ένα θύμα, αν αυτό είναι αβοήθητο και σχετικά ανίκανο να προστατευθεί.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Τι σημαίνει «μετα-αλήθεια»;

tsaplin.jpg

 

Συντάκτης: Θεόδωρος Γεωργίου*

Μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ (8 Νοεμβρίου 2016) σηκώθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο ένα κύμα ιδεών το οποίο επιδιώκει να ερμηνεύσει το γεγονός, αλλά πρωτίστως να εξυπηρετήσει το ίδιο το σύστημα ιδεών και σκέψης, να διατηρήσει την πρωτοκαθεδρία του. Θα επιχειρήσω να είμαι όσο γίνεται σαφής και διαυγής στις αναλύσεις μου σχετικά με το πνευματικό και πολιτικό φαινόμενο που φέρει την επωνυμία «μετα-αλήθεια».

Πολλοί ενδεχομένως να αναρωτηθούν πώς γίνεται μια συνηθισμένη αντιπροσωπευτική και εκλογική διαδικασία όπως αυτή της ανάδειξης του νέου προέδρου των ΗΠΑ να συνιστά την επιστημολογική μήτρα, από την οποία γεννιέται το σύστημα σκέψης με το όνομα «μετα-αλήθεια».

Επειδή τα πράγματα στον κόσμο μας δεν είναι απλά και επειδή έχουμε φθάσει ως σκεπτόμενα όντα να «κατασκευάζουμε» και τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε, θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι ο Τραμπ και η «μετα-αλήθεια» είναι «πράγματα» (με τη φιλοσοφική έννοια των όρων) τα οποία βρίσκονται σε μια διαλεκτική σχέση διαμεσολάβησης.

Οι νεοφιλελεύθεροι μηχανισμοί σχεδιασμού της πολιτικής σε παγκόσμιο επίπεδο μετά την εκλογή του Τραμπ αισθάνθηκαν ότι «η γη φεύγει κάτω από τα πόδια τους» για να το πούμε απλά. Και επινόησαν τη θεωρία της «μετα-αλήθειας», σύμφωνα με την οποία δεν υφίστανται τα γεγονότα ως ρεαλιστικά δεδομένα, τα οποία μπορούν και θα μπορούσαν να αποτελούν τη βάση ελέγχου των προτάσεων των ομιλητών.

Στην περίπτωση της πολιτικής κοινωνίας δεν έχουμε να κάνουμε με μια κάποια σχέση αντιστοίχισης ανάμεσα στον ομιλητή-πολιτικώς δρώντα και σ’ αυτά που τελικά εφαρμόζονται ως αποφάσεις και πράξεις του (το περιώνυμο θέμα της πολιτικής αλήθειας), αλλά μιλάμε για την ίδια την υπόσταση και τη συγκρότηση μιας κοινωνικής συλλογικότητας ως πολιτικής κοινωνίας.

Επειδή η θεωρητική περιήγηση για την αλήθεια δεν θα μας οδηγήσει στον πρακτικό στόχο μας, επιβάλλεται να προσγειωθούμε και να εξετάσουμε πώς και γιατί γεννήθηκε το πολιτικό κίνημα των ιδεών της «μετα-αλήθειας». Το κίνημα αυτό δεν έχει να κάνει με μια κάποια πνευματική τάση αναζήτησης της εποχής μας. Είναι μια εντελώς ευκαιριακή εκδήλωση του πνεύματος του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος τείνει να καταστεί η «δεύτερη φύση» μας στην ανθρώπινη κατάσταση, όσο δεν αντιστεκόμαστε.

Κρίνω απαραίτητο να αναπτύξουμε τα επιστημολογικά περιεχόμενα του κινήματος της «μετα-αλήθειας» και στη συνέχεια να αναλύσουμε τη χρήση του στην πολιτική σφαίρα και κοινωνία.

Τρία είναι τα δομικά και επιστημολογικά περιεχόμενα της πνευματικής τάσης με το όνομα «μετα-αλήθεια». Πρώτον, οι εισηγητές του όρου δεν γνωρίζουν τίποτε από τις σχετικές φιλοσοφικές συζητήσεις περί αλήθειας. Αγνοούν στοιχειωδώς την επικρατούσα εκδοχή της αντιστοίχισης μεταξύ προτάσεων και γεγονότων ως παράμετρο της αλήθειας.

Δεν θα ήθελα να αναφερθώ στην έννοια της «επικοινωνιακής αλήθειας» (Habermas). Με άλλα λόγια, και στην περίπτωση της «μετα-αλήθειας» έχουμε να κάνουμε με το ίδιο πνευματικό φαινόμενο που συναντήσαμε πριν από τόσα χρόνια (το έτος-τομή 1989), όταν όλοι οι νεοφιλελεύθεροι διανοούμενοι μιλούσαν για το «τέλος της Ιστορίας» χωρίς να έχουν στοιχειωδώς διαβάσει τον Hegel.

Δεύτερον, για μία ακόμη φορά βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πνευματικό φαινόμενο το οποίο θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «πνευματική βιομηχανία». Αυτό σημαίνει το εξής: σε κάθε ιστορική στιγμή, κατά την οποία ο νεοφιλελευθερισμός δεν μπορεί να ερμηνεύσει την ίδια την πραγματικότητα (δηλ. τα γεγονότα, δηλ. τα ρεαλιστικά δεδομένα), «αποφασίζει» να τα καταργήσει.

Στην ιδεολογική κατασκευή της «μετα-αλήθειας» ισχυρίζεται ότι έχει δημιουργηθεί ο ψηφιακός και ο τεχνολογικός μηχανισμός εν γένει, ο οποίος ως προτάσεις και ως φράσεις και ως διανοητικός νους δημιουργεί και ελέγχει τον κόσμο.

Εάν δεχθούμε μια τέτοιου τύπου άποψη, θα πρέπει ως σκεπτόμενα όντα να εγκαταλείψουμε την καρτεσιανή συγκρότησή μας και κατ’ επέκταση τον αυτοπροσδιορισμό μας ως επινοητών του πολιτικού διαφωτισμού.

Το τρίτο δομικό στοιχείο της «μετα-αλήθειας» δεν είναι ούτε οντολογικό ούτε πραγματολογικό, αλλά κατ’ εξοχήν πολιτικό: οι νεοφιλελεύθεροι εισηγητές (διανοούμενοι των εφημερίδων) υποστηρίζουν πολύ απλά ότι ο Tραμπ κέρδισε στις εκλογές επειδή έκανε χρήση των κοινωνικών δικτύων, σε αντίθεση προς τους κλασικούς δρώντες πολιτικούς.

Και το πολιτικό τους συμπέρασμα συνίσταται στην πρόταση: Το σύστημα των κοινωνικών δικτύων «καταργεί» τα γεγονότα και ζούμε σε μια κατάσταση που ονομάζεται εποχή της «μετα-αλήθειας». Και όμως ο πρωτοετής φοιτητής των πολιτικών επιστημών αντιλαμβάνεται ότι η σκέψη και ειδικότερα η σκέψη που έχει ως αντικείμενό της την ίδια την πολιτική δεν μπορεί να αποτελέσει τμήμα «πνευματικής βιομηχανίας», κατά το πρότυπο που επεξεργάζονται εδώ και δεκαετίες οι νεοφιλελεύθεροι.

Εννοείται ότι για όλα όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη και στην παγκόσμια κοινότητα οι κριτικώς σκεπτόμενοι επιστήμονες «κατασκευάζουν» τα δικά τους ερμηνευτικά σχήματα.

Αυτά όμως, όπως θα δούμε «στο πέρασμα του χρόνου», δεν είναι «πύργοι στην άμμο», ούτε στρέφονται εναντίον του ίδιου του νου και της σκέψης, πράγμα που κάνει η πνευματική βιομηχανία του νεοφιλελευθερισμού αδιαλείπτως και που για μία ακόμη φορά «λανσάρει» την ιδέα της «μετα-αλήθειας», για να περισώσει τον επιστημολογικό σκελετό της.

* καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης.

 

πηγη