Άγχος και εξυπνάδα: πως συνδέονται…

Oι μελέτες δείχνουν ότι υπάρχει ισχυρή συσχέτιση μεταξύ της υψηλής νοημοσύνης και του άγχους.

Η νοημοσύνη και το άγχος μπορεί να έχουν εξελιχθεί αμοιβαία και από κοινού, ως επωφελή χαρακτηριστικά, υποστηρίζει μία νέα έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Frontiers in Evolutionary Neuroscience.

Η μελέτη αυτή μπορεί να βοηθήσει στην εξήγηση του ακόλουθου ερωτήματος: γιατί τα άτομα με υψηλή νοημοσύνη τείνουν επίσης να έχουν υψηλότερα επίπεδα άγχους;

Το όφελος από αυτή τη συσχέτιση μπορεί να είναι το γεγονός ότι η νοημοσύνη επιτρέπει στους ανθρώπους να φανταστούν καλύτερα τι μπορεί να πάει στραβά.

Στη μελέτη υποστηρίζεται ότι εξελικτικά τα άτομα που ανησυχούν, διακρίνονται για την τάση τους να μην εμπλέκονται σε κινδύνους, έτσι ώστε τα γονίδια τους να μεταφερθούν στην επόμενη γενιά. Ωστόσο, όσοι δεν ανησυχούν, πέθαναν από την πείνα επειδή δεν προετοιμάστηκαν για το χειμώνα ή επειδή δεν κατάφεραν να προβλέψουν μια εχθρική επιδρομή.

Ο καθηγητής Jeremy Coplan, ο οποίος είναι ο βασικός συγγραφέας της μελέτης, δηλώνει:

Ενώ η υπερβολική ανησυχία θεωρείται γενικά ως αρνητικό χαρακτηριστικό και η υψηλή νοημοσύνη ως θετικό, η ανησυχία μπορεί να αναγκάσει το ανθρώπινο είδος να αποφύγει επικίνδυνες καταστάσεις, ανεξάρτητα από το πόσο απομακρυσμένη είναι η πιθανότητα να γίνουν πραγματικότητα αυτές οι καταστάσεις.

Ουσιαστικά, η ανησυχία μπορεί να κάνει τους ανθρώπους «να μην πάρουν ρίσκα» και τέτοιοι άνθρωποι μπορεί να έχουν υψηλότερα ποσοστά επιβίωσης. Συνεπώς, η υπερβολική ανησυχία, όπως και η νοημοσύνη, μπορεί να έχει όφελος για το ανθρώπινο είδος, ολοκλήρωσε.

Στη μελέτη, τα άτομα με υψηλά επίπεδα άγχους συγκρίθηκαν με τα άτομα που είχαν μεσαίου επιπέδου άγχος. Σε όλους τους συμμετέχοντες διενεργήθηκαν εγκεφαλικές σαρώσεις μαζί με τεστ νοημοσύνης και άγχους.

Στα άτομα που διαγνώστηκαν με διαταραχή άγχους, το IQ συσχετίστηκε θετικά με την ανησυχία. Με άλλα λόγια, στη μελέτη οι άνθρωποι που ήταν πιο έξυπνοι, παρουσίαζαν υψηλότερα επίπεδα άγχους.

Οι εγκεφαλικές σαρώσεις έδειξαν ότι η δραστηριότητα της υποφλοιώδους λευκής ουσίας συσχετίστηκε τόσο με το άγχος όσο και με την υψηλή νοημοσύνη.

Προηγούμενη έρευνα έχει δείξει ότι οι άνθρωποι με χαμηλά επίπεδα νοημοσύνης είναι επίσης επιρρεπείς στην υψηλή ανησυχία, πιθανώς επειδή επιτυγχάνουν λιγότερα στη ζωή και οι άνθρωποι με μέση νοημοσύνη, έχουν την ασθενέστερη σχέση με το άγχος.

psychologynow.gr

ΠΗΓΗ 

 

Advertisements

Όταν προκαλούμε ντροπή στα παιδιά – Το τοξικό αποτέλεσμα…

 Αποτέλεσμα εικόνας για shame
“Δεν ντρέπεσαι που κάνεις σαν μωρό;”, “Μην συμπεριφέρεσαι σαν χαζό”, “Είσαι τόσο άτακτος, τόσο ανώριμος, τόσο ανεύθυνος, τόσο… τόσο…τόσο…”. Φράσεις που χρησιμοποιούνται σαν ένα αποτελεσματικό εργαλείο για να αλλάξει μια συμπεριφορά, ή μήπως έχουν καταστρεπτικές συνέπειες στη ψυχοσύνθεση των παιδιών;

Στην πραγματικότητα, όταν οι γονείς χρησιμοποιούν σχόλια που προκαλούν ντροπή στα παιδιά ή υποτιμητικά συναισθήματα, μπορούν να δουν τη συμπεριφορά των παιδιών στιγμιαία να αλλάζει με σκοπό να τους ευχαριστήσουν. Αυτό ωστόσο συμβαίνει με ένα βαρύ τίμημα. Τα αρνητικά συναισθήματα εσωτερικεύονται, δημιουργούν αρνητική εικόνα του εαυτού και το χειρότερο, εσωτερικές πληγές που μπορεί να μη γιατρευτούν ποτέ!

Μπορεί το αίσθημα της ντροπής να έχει ένα γρήγορο και συχνά αποτελεσματικό τρόπο επίδρασης στη συμπεριφορά, κρύβει όμως μία παγίδα. Εστιάζει στη συμπεριφορά και όχι στο άτομο πίσω από αυτήν. Χρησιμοποιείται για να κερδίσουμε τη γρήγορη συμμόρφωση του παιδιού και όχι για να κατανοήσουμε, να διδάξουμε, να καθοδηγήσουμε την καλύτερη συμπεριφορά – κάτι που σαφέστατα χρειάζεται περισσότερο χρόνο και προσπάθεια.

Το τοξικό αποτέλεσμα της ντροπής…

Τα λόγια, οι λέξεις, οι φράσεις που χρησιμοποιούν οι γονείς όταν απευθύνονται στα παιδιά έχουν τεράστια επίδραση στην εικόνα που δημιουργούν για τον εαυτό τους από τα πρώτα χρόνια κιόλας της ζωής τους. Με άλλα λόγια, βλέπουν τον εαυτό τους όπως τους βλέπουν οι γονείς και τα κοντινά τους πρόσωπα.

Όταν τα παιδιά ακούν συνέχεια πόσο “κακά”, “χαζά”, “ανώριμα” είναι και μάλιστα συχνά μπροστά σε άλλους, εσωτερικεύουν το μήνυμα και δημιουργούν την ανάλογη αντίληψη για τον εαυτό τους η οποία θα καθορίσει και τη συμπεριφορά τους στο παρόν και στο μέλλον. Έτσι, ένα παιδί που έχει πιστέψει πως είναι κακό, θα έχει και κακή συμπεριφορά. Αυτό με τη σειρά του μπορεί να κάνει τον γονιό να θελήσει να προκαλέσει ακόμη περισσότερη ντροπή για να ελέγξει τη συμπεριφορά του παιδιού. Επομένως, η ντροπή δεν μειώνει επί της ουσίας τη συμπεριφορά που θέλουν να αλλάξουν οι γονείς, αλλά το ίδιο το παιδί.

Έρευνες δείχνουν πως τα άτομα που έχουν νιώσει ντροπή και υποτίμηση από τους γονείς, είναι πιο πιθανό να είναι επιθετικά και συχνά επιδεικνύουν αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Επίσης, το καλά εδραιωμένο συναίσθημα της ντροπής προκαλεί παραίτηση από σχέσεις, απομόνωση, άγχος, φόβο, κατάθλιψη, και προκειμένου να αντισταθμιστεί, συχνά το άτομο εμφανίζει εκφοβιστική και υποτιμητική συμπεριφορά προς άλλους, τελειομανία σε ακραίο βαθμό, ακόμη και τάση σε ψυχικές ασθένειες.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς;
Αρχικά οι γονείς είναι σημαντικό να αντιληφθούν πως όταν ντροπιάζουν ή υποτιμούν τα παιδιά, στην πραγματικότητα πράττουν λεκτική κακοποίηση με ανυπολόγιστες συνέπειες στον συναισθηματικό τους κόσμο. Πρέπει να θυμούνται πως ακόμα και αν δουν μια προσωρινή συμμόρφωση, κερδίζουν μια μάχη αλλά χάνουν τον πόλεμο.

Ο ρόλος του γονιού είναι να παρέχει ασφάλεια, αποδοχή, κατανόηση και να συμπεριφέρεται με σεβασμό. Να καθοδηγεί και να διδάσκει με το παράδειγμά του έτσι ώστε το παιδί να μαθαίνει μέσα από αυτό τι πρέπει να βελτιώσει. Όταν συμβαίνει αυτό, τότε το παιδί θα εξελιχθεί σε έναν υγιή συναισθηματικά ενήλικα, που θα σέβεται τόσο τον εαυτό του όσο και τους άλλους γύρω του.

Ο χρυσός και απλός κανόνας που πρέπει να τηρείται απέναντι στα παιδιά, είναι να τους συμπεριφερόμαστε όπως θα θέλαμε οι άλλοι να συμπεριφέρονται σε εμάς!

Parentshelp.gr

Έλληνες πολιτικοί «Δεν το είπα έτσι, έστω και αν το ακούσατε έτσι»

Μιχαήλ Στρατουδάκης

Οι πολλαπλώς και ενοχλητικώς αλλά και εν πολλοίς ανελέγκτως αδολεσχούντες πολιτικοί στις Τηλεοράσεις, τα Ραδιόφωνα, τις συνεντεύξεις, εκφράζονται κάποτε χωρίς κρίση ή περίσκεψη και όταν έλθουν οι βολές από την κοινωνίαν ή το Κόμμα, η απάντηση είναι σταθερή από όλους.

«Δεν το είπα έτσι, παρερμηνεύτηκαν οι δηλώσεις μου! Παρανόηση έγινε»!

Και επιμένουν ότι παρερμηνεύτηκαν, ενώ είναι απολύτως ξεκάθαρες οι ομιλίες τους και δεν επιδέχονται καμμίαν αμφισβήτηση!

Το φαινόμενον αυτό είναι συχνόν και μάλλον ταπεινωτικόν για εμάς όλους. Υποτιμά την νοημοσύνην μας. Εκφράζουν  μίαν άποψη, λανθασμένην ή θέλοντες να καινοτομήσουν ή θέλοντες να πρωτοτυπήσουν ή πολλάκις ως προπομποί  κάποιων μελλοντικών σκέψεων του Κόμματός τους, ή από άγνοιαν κτλ. Επακολουθεί η κατάκριση της Κοινωνίας ή των ΜΜΕ και αμέσως εκδίδουν δελτία ότι δεν το είπαν έτσι αλλά αλλοιώς!! Η προσπάθεια επανορθώσεως δεν οφελεί σε τίποτε.

Πρώτον όταν εκφρασθεί μια σκέψη, με την σύγχρονη τεχνολογίαν εξαπλούται αμέσως επί της Γης.

Δεύτερον την συγκρατεί εκατομμύρια κόσμος.

Τρίτον η ακουσθείσα φράση ή γνώμη δεν θα διορθωθεί για πολλά εκατομμύρια ακροατών, διότι δεν είναι υποχρεωμένοι να την θεωρούν ψευδή και ούτε να προσέχουν αν  ανεσκευάσθη ή όχι. Κάτι ανάλογον θα ισοδυναμούσε με καταρράκτες αληθών και ψευδών ειδήσεων, τουτέστιν απόλυτον ενημερωτικόν σκότος.

Επομένως ό ελέχθη ελέχθη. Και την φλυαρίαν ή πλημμελή γνώση κάθε ομιλητού δεν είναι υποχρεωμένος ο ακροατής να την αμφισβητεί, αλλά την θεωρεί δεδομένην.

Οι κατά κόρον καθημερινώς λανθασμένες εκφράσεις οφείλονται στο ότι πολλοί προσπαθούν να ευρεθούν στις Τηλεοράσεις και το μόνον που σκέπτονται είναι πως θα εκφράσουν κάτι καινόν για να γίνουν το πρόσωπον της ημέρας! Δυστυχώς γίνονται το πρόσωπον της νυκτός. Εντελώς απροετοίμαστοι πάντα προσέρχονται και γίνονται απεχθείς και κατακρίνονται από το κοινόν το οποίον ζητεί κάτι θετικόν από αυτούς, αλλά δεν ευρίσκει τίποτε. Προετοιμασμένες είναι πάντα οι γυναίκες εμφανισιακώς!

Η παρουσία πολλών καθημερινώς, δεν τους δίδει ψήφους, όπως επιδιώκουν, αλλά τους καταποντίζει.

Επομένως ας μη προσέρχονται στις Τηλεοράσεις μανιωδώς αμελούντες το έργον που τους ανέθεσεν ο Λαός και ας προσέχουν τα έπη τα φεύγοντα από το έρκος των οδόντων των.

https://www.patrasevents.gr/article/338686-mixail-stratoudakis-den-to-eipa-etsi-esto-ke-an-to-akousate-etsi

«Νενέκος»… … διαχρονική αξία

 

«Νενέκος» σημαίνει εθνοπροδότης και μάλιστα του χειρίστου είδους. Η διαφορά ανάμεσα στον προδότη και τον εθνοπροδότη καθορίζεται από το ότι ο δεύτερος δεν περιορίζεται απλά στην επαίσχυντη πράξη της προδοσίας εναντίον της πατρίδας, αλλά τάσσεται εμφανώς με το μέρος του εχθρού, ενώ στρέφεται εμπράκτως εναντίων των συμπατριωτών του.

Η απαξιωτική και μειωτική έκφραση «Νενέκος» ή «Νενέκοι», συνδέεται με τον οπλαρχηγό της Επανάστασης του 1821 Δημήτριο Νενέκο. Αυτός ήταν Αρβανίτης εξελληνισμένος και είχε γεννηθεί στο χωριό Ζουμπάτα των Πατρών. Με την έναρξη της επανάστασης έγινε οπλαρχηγός του προκρίτου της Πάτρας Βενιζέλου Ρούφου, (για τον Ρούφο κάναμε αναφορά στο προηγούμενο άρθρο μας, Τα Ιουνιανά), αφού χρειάστηκε πρώτα να δολοφονήσει τους πολεμιστές Σπανοκυριάκο και Σαγιά που διεκδικούσαν το ίδιο αξίωμα. Αρχικά διακρίθηκε στις πολιορκίες της Πάτρας και του Μεσολογγίου. Μετά την άλωση του Μεσολογγίου από τον Ιμπραήμ το 1826, ο Νενέκος αλλάζει πορεία και φανερά συνεργάζεται με τον Τουρκαλβανό στρατηγό. Ο Νενέκος τον προσκύνησε και συμπαρέσυρε μαζί του και πολλούς άλλους. Το 1827 επικεφαλής των Τουρκοπροσκυνημένων πολέμησε εναντίον των Ελλήνων και τους νίκησε. Για αυτά τα «κατορθώματα» του και με τη μεσολάβηση του Ιμπραήμ, έγινε με διαταγή του Σουλτάνου, «μπέης».

Οι «προσκυνημένοι» με τον Νενέκο στο πλευρό του Ιμπραήμ χτύπησαν ανελέητα τον εθνικό Αγώνα με κίνδυνο να χαθεί κάθε ελπίδα απελευθέρωσης. Τότε ο Γέρος του Μοριά βλέποντας τις θυσίες και τους αγώνες των Ελλήνων να ναυαγούν από την μάστιγα των «προσκυνημένων» βροντοφώναξε το ιστορικό: «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».

Μάλιστα στα απομνημονεύματά του ο Κολοκοτρώνης σημειώνει χαρακτηριστικά: «Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου». Η ηρωική αντίσταση του Κολοκοτρώνη, η χωρίς προηγούμενο τρομοκρατία ενάντια στην τρομοκρατία του Ιμπραήμ φαίνεται ότι έφερε αποτελέσματα. Όσα χωριά αρνούντο να επανέλθουν στο ελληνικό στρατόπεδο, δέχονταν αιφνιδιαστικές επιθέσεις από τους άνδρες του Γέρου. Σε όλο τον Μοριά οι πρωτεργάτες του προσκυνήματος συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν. Στις πλατείες των χωριών οι απαγχονισμένοι συνεργάτες του εχθρού έκαναν τους διστακτικούς κατοίκους να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη τους τις απειλητικές προειδοποιήσεις του Έλληνα στρατηγού. Έτσι ο Αγώνας αναζωπυρώθηκε.

Όσο για τον Νενέκο, έθρεφε τόση μεγάλη αφοσίωση προς τον Αλβανό στρατηγό, που ενώ είχε την ευχέρεια να τον βγάλει από την μέση, έκανε τα πάντα για να τον προστατεύσει. Το γεγονός διασώζει ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του. Κάποτε ο Ιμπραήμ βάδιζε από την Πάτρα προς τα Καλάβρυτα με τον στρατό του. Ταυτόχρονα ο Νενέκος με 2.000 δικούς του βρισκόταν στο χάνι του Βερβένικου. Κατά την πορεία ο Ιμπραήμ έχασε το δρόμο του και περιπλανήθηκε μέσα στο δάσος. Αλλά για καλή του τύχη έπεσε πάνω στο Νενέκο και τους Αρβανίτες του, οι οποίοι πήραν αμέσως εντολή από τον «Μπέη» Νενέκο να προσέχουν τον πασά σαν τα μάτια τους. Στου Δεσπότη τη Βρύση ο Ιμπραήμ αποκοιμήθηκε, σίγουρος ότι οι Νενεκαίοι τον προστάτευαν καλά. Έτσι, σαν έφτασε στο στρατόπεδό του «επήνεσε τον Νενέκον δια την πίστην του, και παρρήσια μάλιστα τον εχάιδευσε με τα χέρια του ενώπιον των επισήμων Τούρκων». Ο Κολοκοτρώνης μαθαίνοντας ότι ο Νενέκος είχε τον Ιμπραήμ στα χέρια του και δεν τον «έφαγε», σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του υπασπιστή του Φωτάκου, αγανάχτησε τόσο που «…ωρκίσθει παρρησία ημών εις τον Μεγάλον Θεόν των Ελλήνων και είπεν ότι επιθυμεί τον φόνον του Νενέκου και αν τον εύρισκε πουθενά με τα ίδια του τα χέρια τον εφόνευεν, πράγμα πολύ παράξενον και πρωτάκουστον απο το στόμα του Κολοκοτρώνη να ομιλή περί φόνου, και ότι μόνος του θέλει να τον κάμη».

Τελικά ο Νενέκος εκτελέστηκε το 1828 κατόπιν εντολής του Κολοκοτρώνη, από τον αδελφό του δολοφονημένου Σαγιά.

Έκτοτε, το όνομα του Νενέκου ταυτίστηκε με τον προσκυνημένο, τον δουλοπρεπή, το μίασμα, τον προδότη, τον άνθρωπο που δεν διστάζει να ξεπουλήσει τις ιδέες του, την αξιοπρέπεια του, την εθνική του υπερηφάνεια, την αγωνιστική του ταυτότητα, να ξεπουλήσει τους παλιούς του συναγωνιστές και να συνεργαστεί με παλιούς του αντιπάλους προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συγκυριακά του συμφέροντα.

Τελικά, οι Κολοκοτρώνηδες, ως φαίνεται, στην εποχή μας τελείωσαν. Οι Νενέκοι όμως μας περισσεύουν.

πηγη

 

Η προσέγγισή μας στη ζωή γίνεται σήμερα ολοένα και πιο μηχανική. Συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους σαν να ήταν αριθμοί.(Erich Fromm)

Ο βασικός στόχος μας είναι να παράγουμε πράγματα και στη διαδικασία αυτής της ειδωλολατρίας των πραγμάτων μεταμορφώνουμε τους εαυτούς μας σε εμπορεύματα. Συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους σαν να ήταν αριθμοί. Το ερώτημα εδώ δεν είναι κατά πόσο τους συμπεριφερόμαστε καλά και αν είναι καλοταϊσμένοι (μπορεί κανείς να συμπεριφέρεται καλά και στα αντικείμενα)- το ερώτημα είναι κατά πόσο οι άνθρωποι είναι πράγματα ή έμβια όντα.

Οι άνθρωποι αγαπούν τα μηχανικά μαραφέτια περισσότερο από τα έμβια όντα. Προσεγγίζουμε τους ανθρώπους νοητικά-αφαιρετικά. Ενδιαφερόμαστε για τους ανθρώπους σαν αντικείμενα, τα κοινά τους χαρακτηριστικά, τους στατιστικούς κανόνες της μαζικής συμπεριφοράς, και όχι για τα ζωντανά άτομα.

Όλα αυτά συμβαδίζουν με τον συνεχώς αυξανόμενο ρόλο των γραφειοκρατικών μεθόδων. Σε τεράστια κέντρα παραγωγής, τεράστιες πόλεις, τεράστιες χώρες, οι άνθρωποι διοικούνται σαν να ήταν πράγματα- οι άνθρωποι και οι διοικητές τους μετασχηματίζονται σε πράγματα και υπακούν στους νόμους των πραγμάτων. Όμως ο προορισμός του ανθρώπου δεν είναι ένα πράγμα. Καταστρέφεται αν γίνει πράγμα- και προτού συμβεί αυτό, φτάνει σε απόγνωση και επιθυμεί να σκοτώσει κάθε ζωή.

Σε ένα γραφειοκρατικά οργανωμένο και συγκεντρωτικό βιομηχανισμό, οι προτιμήσεις χειραγωγούνται, ώστε οι άνθρωποι να καταναλώνουν όσο το δυνατόν περισσότερο και σε προβλέψιμες και προσοδοφόρες κατευθύνσεις. Η ευφυΐα και ο χαρακτήρας τους κανονικοποιείται από τον συνεχώς αυξανόμενο ρόλο των τεστ που επιλέγουν τους μέτριους και δειλούς σε σύγκριση με τους ευρηματικούς και τολμηρούς.

Μάλιστα, ο γραφειοκρατικός-βιομηχανικός πολιτισμός, που έχει επικρατήσει στην Ευρώπη και στη βόρεια Αμερική, έχει δημιουργήσει έναν νέο τύπο ανθρώπου- μπορούμε να τον περιγράψουμε ως τον οργανωτικό άνθρωπο, ως τον αυτόματο άνθρωπο και ως τον homo mechanicus (μηχανικός άνθρωπος). Με αυτό εννοώ έναν άνθρωπο των “συσκευών” (gadget), που έλκεται βαθιά από οτιδήποτε μηχανικό και έχει μια τάση κατά οτιδήποτε ζωντανού.

Είναι αλήθεια ότι ο βιολογικός και φυσιολογικός εξοπλισμός του ανθρώπου τον εφοδιάζει με τόσο ισχυρές σεξουαλικές παρορμήσεις, που ακόμη και ο homo mechanicus συνεχίζει να έχει σεξουαλικές επιθυμίες και να αποζητά γυναίκες. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ενδιαφέρον του για τις γυναίκες μειώνεται. Μια γελοιογραφία στην εφημερίδα New Yorker το υπέδειξε αυτό με πολύ κωμικό τρόπο. Μια πωλήτρια που προσπαθεί να πουλήσει μια συγκεκριμένη μάρκα αρώματος σε μια νεαρή πελάτισσα το προτείνει λέγοντας: “Μυρίζει σαν καινούριο σπορ αυτοκίνητο”.

Πράγματι, κάθε παρατηρητής της ανθρώπινης συμπεριφοράς σήμερα θα επιβεβαιώσει ότι αυτό το σκίτσο είναι κάτι παραπάνω από ένα έξυπνο αστείο. Υπάρχει, όπως φαίνεται, μεγάλος αριθμός αντρών που ενδιαφέρονται περισσότερο για τα σπορ αυτοκίνητα, τις συσκευές τηλεόρασης και ραδιοφώνου, τα διαστημικά ταξίδια και ένα σωρό άλλα μαραφέτια, απ? ό,τι για τις γυναίκες, την αγάπη, τη φύση, την τροφή- άντρες που διεγείρονται περισσότερο από τη μεταχείριση μη οργανικών, μηχανικών πραγμάτων παρά από τη ζωή.

Δεν θα ήταν υπερβολικό ακόμη και να υποθέσουμε ότι ο homo mechanicus περισσότερο γοητεύεται και νιώθει υπερηφάνεια για συσκευές που μπορούν να σκοτώσουν εκατομμύρια ανθρώπους σε απόσταση αρκετών χιλιάδων χιλιομέτρων μέσα σε μερικά λεπτά, παρά αισθάνεται φόβο και θλίψη από την πιθανότητα μιας τέτοια μαζικής καταστροφής. Ο homo mechanicus συνεχίζει να απολαμβάνει το σεξ και το ποτό. Όμως όλες αυτές τις ηδονές τις αναζητά μέσα στο πλαίσιο αναφοράς του μηχανικού και του άβιου.

Περιμένει ότι πρέπει να υπάρχει ένα κουμπί που, αν το πατήσει, θα φέρει ευτυχία, αγάπη, ικανοποίηση. (Πολλοί πηγαίνουν σε ψυχαναλυτή έχοντας την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να τους διδάξει πώς να βρουν αυτό το κουμπί.) Κοιτάζει τις γυναίκες όπως θα κοίταζε κανείς ένα αυτοκίνητο: ξέρει ποια είναι τα σωστά κουμπιά που πρέπει να πατήσει, απολαμβάνει τη δύναμη που έχει να την κάνει να “τρέξει” και παραμένει ένας ψυχρός παρατηρητής. Τον homo mechanicus τον ενδιαφέρει ολοένα και περισσότερο η μεταχείριση των μηχανών παρά η συμμετοχή και η αντίδραση στη ζωή. Έτσι, γίνεται αδιάφορος απέναντι στη ζωή.

Σκεφτείτε τον ρόλο που παίζει ο σκοτωμός στις διασκεδάσεις μας. Ο κινηματογράφος, τα κόμικς, οι εφημερίδες είναι τόσο συναρπαστικά, επειδή είναι γεμάτα με αναφορές καταστροφής, σαδισμό και βαρβαρότητα. Εκατομμύρια άνθρωποι ζουν μια ανιαρή αλλά άνετη ζωή- και τίποτα δεν τους συναρπάζει περισσότερο από το να παρακολουθούν ή να διαβάζουν για σκοτωμούς, είτε πρόκειται για έναν φόνο είτε για ένα μοιραίο ατύχημα σε έναν αυτοκινητιστικό αγώνα. Αυτό δεν αποτελεί ένδειξη για το πόσο βαθύ έχει γίνει ήδη αυτό το πάθος για τον θάνατο; Ή σκεφτείτε εκφράσεις όπως “μέχρι θανάτου” ή “πεθαίνω να” κάνω αυτό ή εκείνο ή την έκφραση “με σκοτώνει”. Σκεφτείτε την αδιαφορία για τη ζωή που εκδηλώνεται στα ποσοστά των τροχαίων ατυχημάτων.

Εν συντομία, η διανοητικοποίηση, η ποσοτικοποίηση, η αφαιρετικοποίηση, η γραφειοκρατικοποίηση και η πραγματικοποίηση – οι οποίες αποτελούν χαρακτηριστικά της σύγχρονης βιομηχανικής κοινωνίας- όταν εφαρμόζονται στους ανθρώπους, αντί στα πράγματα, δεν αποτελούν τις αρχές της ζωής αλλά της μηχανικής. Οι άνθρωποι που ζουν σε ένα τέτοιο σύστημα αναπτύσσουν αδιαφορία προς τη ζωή ή ακόμη και έλξη προς τον θάνατο. Οι ίδιοι δεν το αντιλαμβάνονται.

Περνούν τις εξάψεις των συγκινήσεων για τις χαρές της ζωής και ζουν με την ψευδαίσθηση ότι είναι ζωντανοί όταν έχουν πολλά πράγματα στην κυριότητά τους ή προς χρήση. Η έλλειψη διαμαρτυρίας κατά του πυρηνικού πολέμου, οι συζητήσεις των “ατομολόγων” μας για το ισοζύγιο της ολοκληρωτικής ή σχεδόν ολοκληρωτικής καταστροφής δείχνει πόσο βαθιά έχουμε προχωρήσει ήδη στην “κοιλάδα της σκιάς του θανάτου”.

Η Καρδιά του Ανθρώπου
Erich Fromm
Εκδόσεις Διόπτρα
Εικόνα: http://pictures.4ever.eu/technology/mechanical-heart-188903

http://www.lecturesbureau.gr/1/erich-fromm/

Σωκράτης: Κανένας Άνθρωπος δεν είναι από τη Φύση του Κακός. Κακός Γίνεται στην Πορεία..

Γράφει η  Μαρία Σκαμπαρδώνη

Ένας άνθρωπος, τελικά, γεννιέται ή γίνεται κακός; Έχουν ακουστεί άπειρες απόψεις, έχει χυθεί τόσο μελάνι ώστε να απαντηθεί με μία βεβαιότητα ή με ένα τουλάχιστον βασικό συμπέρασμα για ένα θεμελιώδες ερώτημα: Ένας άνθρωπος γεννιέται ή γίνεται αυτό που είναι;

Ένας άνθρωπος είναι τελικά από τη γέννησή του καλός ή κακός ή γίνεται;
Ωστόσο , καλά και κακά στοιχεία ενυπάρχουν σε κάθε άνθρωπο, ένας σκληρός άνθρωπος μπορεί να εμφανίσει κάποια σημάδια ευαισθησίας, όπως και ένας άνθρωπος με ιδιαίτερα ευαίσθητο χαρακτήρα, μπορεί να επιδείξει κιόλας μεγάλη σκληρότητα. Αλλά μπορούμε να ορίσουμε το καλό και το κακό ως ένα διαρκές μοτίβο συμπεριφοράς που έχει υπερισχύσει σε έναν άνθρωπο και είναι μόνιμο.

Ο πρώτος που ασχολήθηκε με αυτό το θέμα δεν ήταν άλλος από το Σωκράτη. Ο Σωκράτης ως ο πρώτος ανθρωποκεντρικός φιλόσοφος που ασχολήθηκε με το μείζον αυτό ζήτημα, θεωρούσε ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι από τη φύση του κακός ( σε αυτόν ανήκει η γνωστή φράση, ουδείς εκών κακός). Σύμφωνα με αυτόν, ένας άνθρωπος ο οποίος προβαίνει σε μία αξιόποινη πράξη , δεν έχει γνώση ότι αυτή του η πράξη είναι αντίθετη με την ηθική ή με αυτό που από την κοινωνία έχει οριστεί ως καλό (πχ κάποιος κλέβει, επειδή δεν έχει διδαχθεί ότι η πράξη του αυτή είναι αξιόποινη και ηθικά κατακριτέα). Άρα είναι η έλλειψη γνώσης (αγνωσία), εκείνη που κάνει έναν άνθρωπο καλό ή κακό. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι αν διδαχθεί πως η κλοπή είναι ηθικά αξιόποινη πράξη δε θα τη διαπράξει ξανά (χιλιάδες διδάχτηκαν το ου φονεύσεις και, όμως, φόνευσαν)…

Όμως, θα διαφωνήσει κάποιος προβάλλοντας ως επιχείρημα ότι πολλοί άνθρωποι διδάχθηκαν ότι η κλοπή είναι μία αξιόποινη πράξη όπως και ο φόνος και στο τέλος να ήταν αυτοί οι ίδιοι που σκότωσαν και έκλεψαν. Άρα, ήταν θέμα γνώσης η υπεροχή του καλού ή του κακού ,ή ένας άνθρωπος γεννιέται με έναν στοιχειώδη χαρακτήρα, ο οποίος πλάθεται με τα βιώματα – ειδικά αυτά που συμβαίνουν στην παιδική ηλικία;

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η κύρια αιτία που σε έναν άνθρωπο μπορεί να υπερτερεί ο κακός , εγωιστής ή σκληρός χαρακτήρας να οφείλεται κατά κύριο λόγο στους γονείς και το κατά πόσο ένα παιδί αγαπήθηκε ή ανατράφηκε σωστά. Αυτό είναι ένα από τα λογικότερα επιχειρήματα, διότι ο άνθρωπος σε ένα μεγάλο βαθμό στα πρώτα χρόνια της ζωής του ‘’ρουφάει’’ σα σφουγγάρι τις συμπεριφορές – καλές ή κακές – που έχουν υιοθετήσει οι γονείς του. Στην πορεία, αν το ίδιο άτομο έρθει αντιμέτωπο με την αδιαλλαξία ή τη σκληρότητα και την αδικία, και το ίδιο να υιοθετήσει αυτό τον τρόπο ζωής. Από την άλλη όμως υπήρξαν άνθρωποι που μεγάλωσαν σε ιδρύματα ή κακοποιήθηκαν από γονείς και να υπερίσχυσε μέσα τους ο καλός τους χαρακτήρας και τα θετικά τους γνωρίσματα.

Πολλοί διαφωνούν με την πεποίθηση ότι ένας άνθρωπος γεννιέται και έχει μεγαλύτερη ροπή στο καλό ή το κακό, διότι θεωρούν ότι ένα βρέφος δε μπορεί μέσα του να έχει κακία , μίσος , επιθυμία να βλάψει ή να προβεί σε κάποια αξιόποινη πράξη. Πολλοί αιτιολογούν την αντικοινωνική συμπεριφορά ως απόρροια εξωγενών από το άτομο γεγονότων ( ένα παιδί μεγαλώνει σε περιβάλλον κακοποίησης και όταν μεγαλώσει κακοποιεί και το ίδιο τη γυναίκα του , ένας άνθρωπος κλέβει επειδή βρέθηκε σε μία τραγική οικονομική κατάσταση).

Ένας άνθρωπος, με τον ερχομό του στη ζωή, έχει και από εκείνη τη στιγμή έναν δικό του τρόπο αντίληψης ο οποίος με τα χρόνια, τα βιώματα και την ανατροφή πλουτίζει και αποκτά υπόσταση.

Είναι επίσης γνωστό ότι ο χαρακτήρας του ανθρώπου πλάθεται μέχρι την ηλικία των πέντε ετών. Άρα ένας άνθρωπος μπορεί να έχει ήδη μία ροπή η οποία λόγω βιωμάτων να βγαίνει στην επιφάνεια. Δύο άνθρωποι μπορεί να μεγάλωσαν σε ένα ίδρυμα , ο ένας μεγαλώνοντας να ασχολήθηκε με τον εθελοντισμό επειδή συμπόνεσε άλλα παιδιά και να μη θέλει κάποιος άλλος να βιώσει την εγκατάλειψη, ενώ ο άλλος μπορεί να μίσησε τους υπόλοιπους επειδή εκείνοι μεγάλωσαν καλά και εκείνος στερήθηκε την αγάπη.

Με τον ίδιο τρόπο δύο άνθρωποι που νόσησαν, ο πρώτος να αγάπησε περισσότερο τους ανθρώπους γύρω του, ενώ ο δεύτερος να μισεί τους άλλους επειδή ήρθε σε εκείνον η ασθένεια. Άρα μπορεί να υπάρξει ως συμπέρασμα ότι ένας άνθρωπος μπορεί να έχει μέσα μία ροπή προς το καλό ή το κακό η οποία να βγαίνει στην επιφάνεια και να οξύνεται λόγω των βιωμάτων και των καταστάσεων.

Η ανθρώπινη ψυχή είναι τόσο δύσκολη, πολυεπίπεδη, δυσανάγνωστη, έχει τέτοια μοναδικότητα και βάθος που δε σταματάει να εκπλήσσει. Και, σίγουρα, δε γίνεται να υπάρχει ένα και μόνο συμπέρασμα το οποίο να είναι απόλυτο, ειδικά σε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα. Η ροπή του ανθρώπου είτε περισσότερο στο καλό, είτε περισσότερο στο κακό είναι ένας συγκερασμός τόσο κοινωνικών, οικογενειακών καταστάσεων , όσο και έμφυτης ροπής από τη γέννηση του ατόμου κιόλας.

 

https://www.healingeffect.gr/

Αυτές είναι οι πιο δημοκρατικές χώρες του κόσμου

Αποτέλεσμα εικόνας για δημοκρατια

Χάρη στη χαμηλή εκτίμηση που κρατούν στην κυβέρνηση οι Αμερικανοί ψηφοφόροι, οι ΗΠΑ υποβαθμίστηκαν περαιτέρω το 2017 Λιγότερο από το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε «πλήρη δημοκρατία», σύμφωνα με μια νέα έκθεση που κατατάσσει τις χώρες ανάλογα με το πόσο λειτουργικά είναι τα πολιτικά τους συστήματα.

Η Economist Intelligence Unit δημοσίευσε την Τετάρτη τον δείκτη δημοκρατίας(Democracy Index) του 2017, ο οποίος κατατάσσει 167 χώρες σε κλίμακα 0 έως 10. Μόνο οι χώρες με βαθμολογίες άνω του 8 κατηγοριοποιούνται ως οι πιο δημοκρατικές. H Κύπρος βρίσκεται στην 35η θέση.

Σημειώνεται ότι η μελέτη βασίστηκε σε πέντε κριτήρια: Το πρώτο είναι εάν οι εκλογές είναι ελεύθερες και δίκαιες (εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός), εάν οι κυβερνήσεις έχουν ελέγχους και ισορροπίες (λειτουργία της κυβέρνησης), εάν οι πολίτες συμμετέχουν («συμμετοχή στην πολιτική»), η πολιτική κουλτούρα και εάν οι πολίτες απολαμβάνουν την ελευθερία έκφρασης («πολιτικές ελευθερίες»).

Δείτε παρακάτω τη λίστα με τις πιο δημοκρατικές χώρες του πλανήτη:

(=22) ΙΤΑΛΙΑ: 7.98/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.58

Λειτουργία της κυβέρνησης: 6.43

Πολιτική συμμετοχή: 7.22

Πολιτική κουλτούρα: 8.13

Πολιτικές ελευθερίες: 8.53

(=22) ΗΠΑ: 7.98/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.17

Λειτουργία της κυβέρνησης: 7.14

Πολιτική συμμετοχή: 7.22

Πολιτική κουλτούρα: 8.13

Πολιτικές ελευθερίες: 8.24

(20) ΝΟΤΙΑ ΚΟΡΕΑ: 8.00/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.17

Λειτουργία της κυβέρνησης: 7.86

Πολιτική συμμετοχή: 7.22

Πολιτικός πολιτισμός: 7.50

Πολιτικές ελευθερίες: 8.24

(19) ΙΣΠΑΝΙΑ: 8.08/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.17

Λειτουργία της κυβέρνησης: 7.14

Πολιτική συμμετοχή: 7.78

Πολιτικός πολιτισμός: 7.50

Πολιτικές ελευθερίες: 8.82

(18) ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ: 8.12/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 10.00

Λειτουργία της κυβέρνησης: 8.93

Πολιτική συμμετοχή: 4.44

Πολιτικός πολιτισμός: 7.50

Πολιτικές ελευθερίες: 9.71

(17) ΜΑΛΤΑ: 8.15/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.17

Λειτουργία της κυβέρνησης: 8.21

Πολιτική συμμετοχή: 6.11

Πολιτική κουλτούρα: 8.75

Πολιτικές ελευθερίες: 8.53

(16) ΜΑΥΡΙΚΙΟΣ: 8.22/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.17

Λειτουργία της κυβέρνησης: 8.21

Πολιτική συμμετοχή: 5.56

Πολιτική κουλτούρα: 8.75

Πολιτικές ελευθερίες: 9.41

(15) ΑΥΣΤΡΙΑ: 8.42/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.58

Λειτουργία της κυβέρνησης: 8.21

Πολιτική συμμετοχή: 8.33

Πολιτική κουλτούρα: 6.88

Πολιτικές ελευθερίες: 9.12

(14) ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ: 8.53/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.58

Λειτουργία της κυβέρνησης: 7.50

Πολιτική συμμετοχή: 8.33

Πολιτική κουλτούρα: 8.13

Πολιτικές ελευθερίες: 9.12

(13) ΓΕΡΜΑΝΙΑ: 8.61/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.58

Λειτουργία της κυβέρνησης: 8.21

Πολιτική συμμετοχή: 8.33

Πολιτικός πολιτισμός: 7.50

Πολιτικές ελευθερίες: 9.41

(12) ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ: 8.81/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 10.00

Λειτουργία της κυβέρνησης: 8.93

Πολιτική συμμετοχή: 6.67

Πολιτική κουλτούρα: 8.75

Πολιτικές ελευθερίες: 9.71

(11) ΟΛΛΑΝΔΙΑ: 8.89/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.58

Λειτουργία της κυβέρνησης: 9.29

Πολιτική συμμετοχή: 8.33

Πολιτική κουλτούρα: 8.13

Πολιτικές ελευθερίες: 9.12

(9) ΕΛΒΕΤΙΑ: 9.03/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.58

Λειτουργία της κυβέρνησης: 9.29

Πολιτική συμμετοχή: 7.78

Πολιτική κουλτούρα: 9.38

Πολιτικές ελευθερίες: 9.12

(=9) ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ: 9.03/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.58

Λειτουργία της κυβέρνησης: 9.29

Πολιτική συμμετοχή: 7.78

Πολιτική κουλτούρα: 9.38

Πολιτικές ελευθερίες: 9.12

(8) ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ: 9.09/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 10.00

Λειτουργία της κυβέρνησης: 8.93

Πολιτική συμμετοχή: 7.78

Πολιτική κουλτούρα: 8.75

Πολιτικές ελευθερίες: 10.00

(=6) ΚΑΝΑΔΑΣ: 9.15/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.58

Λειτουργία της κυβέρνησης: 9.64

Πολιτική συμμετοχή: 7.78

Πολιτική κουλτούρα: 8.75

Πολιτικές ελευθερίες: 10.00

(=6) ΙΡΛΑΝΔΙΑ: 9.15/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.58

Λειτουργία της κυβέρνησης: 7.86

Πολιτική συμμετοχή: 8.33

Πολιτική κουλτούρα: 10.00

Πολιτικές ελευθερίες: 10.00

(5) ΔΑΝΙΑ: 9.22/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 10.00

Λειτουργία της κυβέρνησης: 9.29

Πολιτική συμμετοχή: 8.33

Πολιτική κουλτούρα: 9.38

Πολιτικές ελευθερίες: 9.12

(4) ΝΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ: 9.26/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 10.00

Λειτουργία της κυβέρνησης: 9.29

Πολιτική συμμετοχή: 8.89

Πολιτική κουλτούρα: 8.13

Πολιτικές ελευθερίες: 10.00

(3) ΣΟΥΗΔΙΑ: 9.39/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 9.58

Λειτουργία της κυβέρνησης: 9.64

Πολιτική συμμετοχή: 8.33

Πολιτική κουλτούρα: 10.00

Πολιτικές ελευθερίες: 9.41

(2) ΙΣΛΑΝΔΙΑ: 9.58/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 10.00

Λειτουργία της κυβέρνησης: 9.29

Πολιτική συμμετοχή: 8.89

Πολιτική κουλτούρα: 10.00

Πολιτικές ελευθερίες: 9.71

(1) ΝΟΡΒΗΓΙΑ: 9.87/10

Εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός: 10.00

Λειτουργία της κυβέρνησης: 9.64

Πολιτική συμμετοχή: 10.00

Πολιτική κουλτούρα: 10.00

Πολιτικές ελευθερίες: 9.71

 

πηγη 

 

Αρέσει σε %d bloggers: