Γουβάλ Νώε Χαράρι «Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να υποσκάψει τη δημοκρατία, ευνοώντας την τυραννία»

 

Η προειδοποίηση του διάσημου ιστορικού Γουβάλ Νώε Χαράρι

«Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να υποσκάψει τη δημοκρατία, ευνοώντας την τυραννία»

Η τεχνολογία, ιδίως οι δύο αιχμές της, η τεχνητή νοημοσύνη και η βιοτεχνολογία, μπορούν να διαβρώσουν τα θεμέλια της δημοκρατίας και να υποσκάψουν την ελευθερία και την ισότητα, ευνοώντας τη συγκέντρωση δύναμης στα χέρια μιας μικρής ελίτ, η οποία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια σύγχρονη τυραννία, μια ψηφιακή δικτατορία.

Αυτό προειδοποιεί ο διάσημος ισραηλινός ιστορικός Γουβάλ Νώε Χαράρι, συγγραφέας των μπεστ-σέλερ (και στη χώρα μας) «Sapiens» και «Homo Deus», στο νέο βιβλίο του «21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα», το οποίο μόλις κυκλοφόρησε.

Ο Χαράρι θυμίζει ότι δεν υπάρχει τίποτε αναπόφευκτο και μη αναστρέψιμο στις σημερινές δημοκρατίες, οι οποίες, παρά τις επιτυχίες τους, αποτελούν ένα «ανοιγοκλείσιμο» του ματιού στον μακρύ ιστορικό χρόνο. Οι μοναρχίες, οι ολιγαρχίες και άλλες μορφές αυταρχικής διακυβέρνησης έχουν υπάρξει για πολύ περισσότερο καιρό -και συνεχίζουν να υπάρχουν σήμερα σε ουκ ολίγες χώρες.

Τα ιδανικά της ελευθερίας και της ισότητας είναι πολύ πιο ευάλωτα από ό,τι νομίζουμε, συνεπώς υπάρχει κίνδυνος να αποδειχθούν εφήμερα, κυρίως λόγω των νέων τεχνολογιών. Ήδη, όπως λέει, στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα η φιλελεύθερη δημοκρατία φαίνεται να χάνει σταδιακά την αξιοπιστία της, καθώς «στριμώχνεται» το μεγάλο στήριγμά της, η μεσαία τάξη, ενώ παράλληλα σε αρκετές χώρες ο πολιτικός λόγος γίνεται ολοένα πιο διχαστικός, δημαγωγικός και αυταρχικός.

Εν μέρει αυτό οφείλεται στο ότι αλλάζει πλέον η τεχνολογία που έως τώρα στήριζε τη δημοκρατία. Οι νέες τεχνολογίες, όπως η τεχνητή νοημοσύνη και η βιοτεχνολογία, ευνοούν πια αντιδημοκρατικές επιλογές. Οι δύο αυτές τεχνολογίες από κοινού θα προκαλέσουν άνευ προηγουμένου αναστατώσεις στην ανθρώπινη κοινωνία, σε σημείο που η δημοκρατία και η ελεύθερη αγορά μπορεί να χάσουν το νόημά τους.

Σύμφωνα με τον Χαράρι και όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο μέσος άνθρωπος αισθάνεται ολοένα λιγότερο -αντίθετα με το παρελθόν- ότι αποτελεί «τον ήρωα του μέλλοντος». Εν έτει 2018, κατακλύζεται πια από όρους (μηχανική μάθηση, γενετική μηχανική, blockchain κ.α.), που αισθάνεται ότι κατά βάση δεν τον αφορούν.

Στον 20ό αιώνα οι μάζες εξεγέρθηκαν ενάντια στην εκμετάλλευση, ενώ σήμερα αισθάνονται μάλλον άσχετες με ό,τι συμβαίνει γύρω τους. Οι λαϊκίστικες εξεγέρσεις του 21ου αιώνα ίσως γίνουν ενάντια όχι σε μια οικονομική ελίτ που εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους, αλλά σε μια ελίτ που δεν τους χρειάζεται πια (π.χ. χάρη στα ρομπότ).

Οι τεχνολογικές επαναστάσεις της πληροφορικής και της βιοτεχνολογίας που συνεχώς κερδίζουν έδαφος, χωρίς καν οι πολίτες να το συνειδητοποιούν, σε λίγες δεκαετίες θα φέρουν αντιμέτωπη την ανθρωπότητα με τις δυσκολότερες δοκιμασίες που έχει ποτέ αντιμετωπίσει, όπως εκτιμά ο ισραηλινός ιστορικός.

Υποσχόμενη παλαιότερα ένα μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας στους πάντες, η φιλελεύθερη δημοκρατία συμφιλίωσε το προλεταριάτο με την αστική τάξη, τους πιστούς με τους άθεους, τους γηγενείς με τους μετανάστες, τους Ευρωπαίους με τους Ασιάτες. Όμως, αυτή τη φορά τα μηχανήματα με τεχνητή νοημοσύνη απειλούν για τα καλά τις θέσεις εργασίας των ανθρώπων και η συμφιλίωση κάποια στιγμή μπορεί να καταστεί ανέφικτη πια.

Για λίγες ακόμη δεκαετίες οι άνθρωποι θα έχουν το πάνω χέρι, αλλά είναι θέμα χρόνου οι έξυπνες μηχανές να κάνουν σχεδόν τα πάντα καλύτερα από εμάς. Ήδη από τώρα, που οι άνθρωποι συνεργάζονται με τους υπολογιστές, είναι ολοένα πιο δύσκολο να βρουν δουλειά οι ανειδίκευτοι, ενώ η απασχόληση γίνεται δυνατή σε ολοένα χαμηλότερους μισθούς.

Οι μηχανές με νοημοσύνη έχουν κιόλας δύο πλεονεκτήματα έναντι των ανθρώπων: συνδεσιμότητα και δυνατότητα εύκολης αναβάθμισης των δυνατοτήτων τους. Αν π.χ. βρεθεί μια νέα ασθένεια ή ένα νέο φάρμακο, δεν είναι δυνατό να ενημερωθούν άμεσα οι άνθρωποι γιατροί όλου του κόσμου. Αλλά οι απανταχού έξυπνες μηχανές-γιατροί μπορούν να ενημερωθούν σε κλάσματα του δευτερολέπτου και, επιπλέον, να επικοινωνούν μεταξύ τους διαδικτυακά για να αξιολογούν ένα νέο ιατρικό περιστατικό.

Μια νέα «άχρηστη» τάξη

Όσο κι αν οι άνθρωποι πασχίζουν να εκπαιδεύονται δια βίου για να μη μείνουν πίσω και όσο κι αν «εφευρίσκουν» ξανά τον εαυτό τους, δύσκολα θα ανταγωνισθούν τις έξυπνες μηχανές στο μέλλον. Έως το 2050 μια νέα «άχρηστη τάξη», ένα νέου τύπου προλεταριάτο, μπορεί να έχει αναδυθεί, αν μη τι άλλο επειδή πολλοί άνθρωποι θα έχουν εγκαταλείψει κάθε νοητική προσπάθεια να μαθαίνουν νέες δεξιότητες για να βρίσκουν δουλειά.

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι ίδιες τεχνολογίες που μπορούν να καταστήσουν οικονομικά περιττούς δισεκατομμύρια ανθρώπους, κάνουν πιο εύκολη την παρακολούθηση και τον έλεγχο των ανθρώπων, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τις ψηφιακές διδακτορίες. Με άλλα λόγια, κατά τον Χαράρι, καθώς πολλοί άνθρωποι χάνουν την οικονομική αξία τους, θα χάνουν παράλληλα και την πολιτική δύναμή τους.

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα εργαλείο και ένα όπλο αλλιώτικο και πιο ισχυρό από κάθε άλλο έως τώρα. Σχεδόν σίγουρα θα επιτρέψει στους ήδη ισχυρούς να γίνουν πολύ πιο ισχυροί. Ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι να εξεγερθεί η τεχνητή νοημοσύνη ενάντια στους ανθρώπους, αλλά να υπακούει πάντα τους ανθρώπους αφέντες της, κάνοντάς τους πολύ πιο δυνατούς.

Ήδη, όπως λέει ο Χαράρι, στον κόσμο της υψηλής τεχνολογίας δεν υπάρχει -παρά τα φαινόμενα- τίποτε ιδιαίτερα δημοκρατικό. Η παρακολούθηση συμβαδίζει με την ελευθερία, η χειραγώγηση και ο καμουφλαρισμένος έλεγχος με τις νέες μορφές συμμετοχικότητας.

Αν και ισραηλινός, ο Χαράρι επισημαίνει ότι το Ισραήλ αποτελεί χώρα ηγέτη στο πεδίο της ψηφιακής παρακολούθησης και έχει δημιουργήσει στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη το πρωτότυπο ενός καθεστώτος καθολικής παρακολούθησης. Οποτεδήποτε οι Παλαιστίνιοι κάνουν ένα τηλεφώνημα ή μια ανάρτηση στο Facebook, κάποιο ισραηλινό μικρόφωνο, κάμερα, drone ή κατασκοπευτικό λογισμικό τούς παρακολουθεί και μετά ένας αλγόριθμος αναλύει τα στοιχεία, βοηθώντας τις ισραηλινές αρχές να εντοπίζουν έγκαιρα -και να «εξουδετερώνουν» (βλ. σκοτώνουν)- όποιον θεωρούν μεγαλύτερη απειλή.

Ουκ ολίγες χώρες στον κόσμο, μεταξύ των οποίων αρκετές δημοκρατίες, βαδίζουν στον ίδιο δρόμο της εκτεταμένης ψηφιακής-ηλεκτρονικής παρακολούθησης των πάντων. Όπως λέει ο Χαράρι, αυτό που σήμερα βιώνουν οι Παλαιστίνιοι, μπορεί να συνιστά απλώς μια πρόγευση αυτού που τελικά θα βιώσουν δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη.

Η σύγκρουση ανάμεσα στη δημοκρατία και στη δικτατορία στην πραγματικότητα δεν είναι μια σύγκρουση ανάμεσα σε δύο διαφορετικά ηθικά συστήματα αλλά δύο διαφορετικά συστήματα επεξεργασίας δεδομένων. Η δημοκρατία κατανέμει ευρύτερα τις πληροφορίες και την επεξεργασία τους, άρα τις αποφάσεις και τις εξουσίες, ενώ η διδακτορία τις συγκεντρώνει σε λίγα χέρια. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί κάλλιστα να γείρει τη ζυγαριά προς τη δεύτερη, παρόλο που επιφανειακά θα παραμείνει η δημοκρατική πρόσοψη των ελεύθερων εκλογών ή των ελεύθερων καταναλωτικών και άλλων επιλογών (σε όσες χώρες υπάρχουν ήδη αυτές οι ελευθερίες…).

Στον 20ό αιώνα η τεχνολογία είχε λιγότερες δυνατότητες, πράγμα που ευνοούσε τη δημοκρατία. Κανείς και κανένα μηχάνημα δεν είχε την ικανότητα να επεξεργασθεί όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες γρήγορα και σωστά. Γι’ αυτό, άλλωστε, η Σοβιετική Ένωση με τον κεντρικό προγραμματισμό της υστερούσε οικονομικά και έπαιρνε χειρότερες αποφάσεις σε σχέση με τη Δύση που βασιζόταν στην αποκεντρωμένη ελεύθερη οικονομία.

Έξυπνη τεχνολογία για δικτατορίες

Όμως στον 21ο αιώνα η τεχνητή νοημοσύνη με τις πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες αρχίζει να γέρνει το εκκρεμές προς την πλευρά της δικτατορίας. Ένα κράτος μπορεί πλέον πιο εύκολα να είναι μοντέρνο, παραγωγικό και αυταρχικό, καθώς τεράστιοι όγκοι δεδομένων είναι δυνατό να υποστούν επεξεργασία κεντρικά. Όσα περισσότερα στοιχεία έχει ένας αλγόριθμος στη διάθεσή του, τόσο καλύτερα δουλεύει. Έτσι, τα συγκεντρωτικά συστήματα ίσως αποδειχθούν τελικά πιο αποδοτικά από τα αποκεντρωμένα.

Μια αυταρχική κυβέρνηση π.χ. που θα διατάξει τους πολίτες της να δώσουν δείγματα DNA και άλλα προσωπικά ιατρικά δεδομένα σε μια κεντρική βάση δεδομένων, θα έχει τεράστιο πλεονέκτημα έναντι άλλων χωρών που διαφυλάσσουν τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών τους.

Παράλληλα, χάρη στη νέα τεχνολογία θα ενταθούν οι προσπάθειες να επηρεασθούν τα συναισθήματα και οι προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Έτσι, η δημοκρατία θα μεταλλαχθεί σε ένα «κουκλοθέατρο», όπου κάποιες ελίτ αφανώς θα έχουν την τεχνολογική δυνατότητα να χειραγωγούν τους πολίτες-ψηφοφόρους, π.χ. χάρη σε εντεταλμένες ορδές από ρομπότ λογισμικού (bots), που θα περιφέρονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να «πουλήσουν» μια ιδεολογία, έναν πολιτικό ή μία ψευδή είδηση. Ήδη έχουμε πάρει μια πρόγευση περί αυτού.

Ασφαλώς ορισμένες νέες τεχνολογίες, όπως το blockchain (η βάση των κρυπτονομισμάτων), ευνοούν την αποκέντρωση των πληροφοριών, των διαδικασιών και των εξουσιών, αλλά είναι αβέβαιο κατά πόσο όντως θα αντισταθμίσουν τη συγκεντρωτική τάση της τεχνολογίας. Ο Χαράρι θυμίζει ότι και το Ίντερνετ αρχικά είχε εξυμνηθεί ως ελευθεριακή πανάκεια, αλλά σήμερα περισσότερο στηρίζει την συγκεντρωτική εξουσία, παρά απελευθερώνει τους ανθρώπους.

Ακόμη κι αν κάποιες κοινωνίες παραμείνουν επιφανειακά δημοκρατικές, οι ολοένα αποτελεσματικότεροι αλγόριθμοι που θα «τρυπώσουν» παντού, θα μεταφέρουν ολοένα περισσότερη εξουσία από τους μεμονωμένους ανθρώπους στις δικτυωμένες έξυπνες μηχανές, ιδίως όταν επεκταθεί το Διαδίκτυο των Πραγμάτων.

Μάλιστα, πιθανότατα οι περισσότεροι άνθρωποι πρόθυμα θα παραδώσουν στους αλγόριθμους ολοένα μεγαλύτερη εξουσία πάνω στις ζωές τους, όταν πια έχουν πεισθεί από προσωπική εμπειρία ότι μπορούν να εμπιστευθούν την τεχνητή νοημοσύνη περισσότερο από την ανθρώπινη. Αν π.χ. τα αυτόνομα οχήματα στους δρόμους κάνουν λιγότερα ατυχήματα από τους ανθρώπους οδηγούς ή αν οι υπολογιστές κάνουν ταχύτερες και ακριβέστερες ιατρικές διαγνώσεις.

Ήδη χρειάσθηκαν μόνο δύο δεκαετίες, θυμίζει ο Χαράρι, ώστε δισεκατομμύρια άνθρωποι να εμπιστεύονται τον αλγόριθμο αναζήτησης της Google για να βρίσκουν αξιόπιστες πληροφορίες ή για να τους καθοδηγεί τυφλά σε μια πόλη προκειμένου να φθάσουν στον προορισμό τους.

Το κεντρικό δόγμα της δημοκρατίας και του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς είναι ότι στο επίκεντρο βρίσκεται το αυτόνομο άτομο με τις ελεύθερες επιλογές του που παίρνει αποφάσεις. Αλλά η τεχνητή νοημοσύνη έρχεται να υποσκάψει αυτό ακριβώς το δόγμα, διεκδικώντας αυτή το δικαίωμα να παίρνει για λογαριασμό των ανθρώπων καλύτερες αποφάσεις για την υγεία τους, τη μόρφωσή τους, την ασφάλειά τους, την εργασία τους, ακόμη και για την ανεύρεση συντρόφου. Κάπως έτσι, προειδοποιεί ο Χαράρι, ίσως φθάσει μια στιγμή που οι ελεύθερες εκλογές και οι ελεύθερες αγορές θα χάσουν πια το νόημά τους…

Τι μπορεί να γίνει; Μεταξύ άλλων, προτείνει να δοθεί προτεραιότητα στην κατανόηση του τρόπου που λειτουργεί ο ανθρώπινος νους και η συνείδηση, ώστε να καλλιεργηθεί η σοφία και η συμπόνια, ενώ παράλληλα να δοθεί σκληρή πολιτική μάχη για να τεθεί υπό κοινωνικό έλεγχο η κατοχή και κυκλοφορία των δεδομένων.

Πηγή φωτογραφίας: Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων

 

πηγη

Advertisements

Το ΔΝΤ θα πρέπει να αλλάξει ή να πάψει να υπάρχει. Ο ρόλος του είναι σκοτεινός.

Το πώς η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 έδωσε το φιλί της ζωής στο ΔΝΤ και έφερε ξανά στο προσκήνιο τον παρακμασμένο έως τότε διεθνή οργανισμό, περιέγραψε χθες ο Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Τομέα του ΔΝΤ Πόουλ Τόμσεν μιλώντας στο Ρέικιαβικ, σε ειδική εκδήλωση για τα 10 χρόνια από την πτώχευση της Ισλανδίας.

Στη συγκεκριμένη ομιλία, που είχε και ελληνικές αναφορές, ο Τόμσεν παραδέχθηκε λάθη και παραλείψεις του ΔΝΤ στην επιτήρηση οικονομιών προ του 2008…
τα οποία ωστόσο απέδωσε στην έλλειψη πόρων που αντιμετώπιζε το Ταμείο, λόγω του παραγκωνισμού του και της περιθωριοποίησης του.

Όπως τόνισε, ξεκίνησε να εργάζεται στο ΔΝΤ το 1982 και στα χρόνια που προηγήθηκαν της μεγάλης κρίσης είχε επιφορτιστεί με την επίβλεψη μιας ριζικής μείωσης του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης συρρίκνωσης ΔΝΤ.

«Κατά τη διάρκεια αυτής της συρρίκνωσης υπήρχαν εκείνοι που άρχισαν να ρωτούν αν το Ταμείο πρέπει να κλείσει», ανέφερε ο Τόμσεν, προσθέτοντας πως αν και αυτή δεν ήταν η άποψη της πλειοψηφίας στο εσωτερικό του θεσμού, ωστόσο αποτύπωνε τις απόψεις εκείνης της εποχής.

Ο Δανός ανέφερε πως το ΔΝΤ από την πλευρά του πρέπει να δείχνει ταπεινότητα διότι έχει κάνει σφάλματα.

«Θα πρέπει να παραδεχτώ ότι και εμείς στο ΔΝΤ πρέπει να είμαστε ταπεινοί. Πολλά πράγματα θα μπορούσαμε να τα κάνουμε με διαφορετικό τρόπο αν γυρνούσαμε στο παρελθόν. Είχαμε μετακινήσει την Ισλανδία από τον τυπικό κύκλο ελέγχουν των 12 μηνών σε ένα κύκλο 24 μηνών, κάτι που αντανακλούσε μια καλοπροαίρετη προσέγγιση των τρωτών σημείων της χώρας. Το ίδιο συνέβη και με την Κύπρο, μια άλλη μικρή χώρα που σύντομα θα έπεφτε σε βαθιά κρίση», ανέφερε σχετικά.

Ο ίδιος περιγράφοντας την παρέμβαση του ΔΝΤ στην Ελλάδα, προσπάθησε να ωραιοποιήσει καταστάσεις, λέγοντας πως το Ταμείο κλήθηκε αργά στην Ελλάδα και πως έκανε όσα έκανε για να αποφευχθεί μια σοβαρή μόλυνση εντός της ευρωζώνης.

«Συμμετείχα ενεργά σε μεγάλα προγράμματα στην Ευρώπη, όπου ζητήθηκε αργά από το Ταμείο να έλθει στο τραπέζι και ενώ υπήρχε έντονο αίσθημα επείγουσας ανάγκης. Ιδίως υπήρχε η βιασύνη για την αποφυγή χρεοστασίων στην περίπτωση της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, που θα μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρή μόλυνση εντός της ευρωζώνης», ανέφερε σχετικά.

Η συγκεκριμένη αναφορά του Πόουλ Τόμσεν ήλθε μόλις 24 ώρες μετά την παρουσίαση μελέτης στην έδρα του Ταμείου, η οποία  υπογράφεται από δύο στελέχη του ΔΝΤ (Julianne Ams, Reza Baqir) και δύο διεθνούς φήμης οικονομολόγους (Anna Gelpern, Christoph Trebesch) και στην οποία αναλύεται η λανθασμένη απόφαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να χρηματοδοτήσει την Ελλάδα το 2010 χωρίς να έχει πρώτα απαιτήσει να προηγηθεί ελάφρυνση του ελληνικού χρέους.

Συγκεκριμένα, στην μελέτη τους οι τέσσερεις οικονομολόγοι αναφέρουν πως αντί το ΔΝΤ να παρακρατήσει το 2010 τη χρηματοδότηση του μέχρις ότου η Ελλάδα λάμβανε ελάφρυνση χρέους από τους ιδιώτες πιστωτές της -όπως συνήθως συμβαίνει με τις πολιτικές του ΔΝΤ- τελικά αποφασίστηκε να αλλάξει πολιτική το ίδιο το ΔΝΤ, ώστε να διασώσει τους ιδιώτες πιστωτές (τράπεζες) με πόρους του επισήμου τομέα.

«Στην ελληνική περίπτωση η μετάδοση της κρίσης επιδεινώθηκε μετά τη διάσωση, το χρέος της Ελλάδας κατέστη πιο άκαμπτο λόγω του υψηλότερου ποσοστού του δημόσιου χρέους και οι ιδιώτες πιστωτές έλαβαν βαθύ κούρεμα το 2012 – βαθύτερο από ό, τι θα ήταν απαραίτητο εάν ενδιάμεσα είχε υπάρξει αναδιάρθρωση του χρέους», αναφέρουν σχετικά οι συντάκτες της έκθεσης και η αναφορά αυτή έρχεται να διαψεύσει τα όσα υποστήριξε «περί μολύνσεως» ο Πόουλ Τόμσεν στο Ρέικιαβικ.

πηγη

Γιατί φοβούνται οι συνεργάτες μας να αναλάβουν ευθύνες;

Ιφιγένεια Παπαρούση Managing Director, LeadersLab

 

Αιτίες μη ανάληψης ευθύνης και τεχνικές ενδυναμωτικής ηγεσίας για την υπέρβασή τους.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης, και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης» είχε πει ο Sigmund Freud. Τι γίνεται  όταν οι γύρω μας, οι συνεργάτες μας,φέρονται σαν να είναι άβουλοι, απρόθυμοι να πάρουν αποφάσεις και πρωτοβουλίες;  Να αποδώσουμε δίκιο στον Freud και να αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν ή μήπως ως επικεφαλής τους  (έχουμε ευθύνη) να τους ενδυναμώσουμε για να (τους αρέσει να) αναλάβουν ευθύνες και πρωτοβουλίες;

Στην πράξη, πολύ συχνά, όταν ηγούμαστε μιας ομάδας ή μιας επιχείρησης, συναντάμε το εξής φαινόμενο: οι συνεργάτες μας, έρχονται σε εμάς για να μας καταθέσουν ένα πρόβλημα και αμέσως μετά μας κοιτάνε στα μάτια, περιμένοντας να τους πούμε τι να κάνουν.

Παρακάτω θα διαβάσετε ενδεικτικά κάποιες πιθανές αιτίες, και πώς μπορούμε, ως επικεφαλής μιας ομάδας ή μιας εταιρείας,να αντιστρέψουμε την κατάσταση και να αποκτήσουμε συνεργάτες που απολαμβάνουν την ανάληψη πρωτοβουλιών και την επίλυση εταιρικών προκλήσεων.

1.Μήπως ως ηγέτες επιλέγουμε και παίρνουμε αποφάσεις εμείς αντί για εκείνους;

Υπάρχει αρκετός χρόνος για «πειράματα» και ευκαιρίες ώστε ο συνεργάτης να κάνει «λάθος»; Υπάρχει περιθώριο για «υπολογισμένα λάθη» από τους συνεργάτες;

Εύλογα, λόγω της πίεσης και φόρτου εργασίας μας, όπως επίσης και της μεγαλύτερης πείρας ή/και της στρατηγικής μας οπτικής, ενδεχομένως, κάποιες φορές, μας είναι πιο εύκολο να πούμε «ας κάνουμε αυτό» αντί να «χάνουμε» χρόνο στο πώς θα μας προτείνουν οι συνεργάτες μας να γίνει κάτι ή να «πειραματιζόμαστε».

Πώς όμως μπορούμε να περιμένουμε κάποιος να αναλάβει ένα «μεγάλο» έργο, όταν εμείς ξανά και ξανά παίρνουμε τις αποφάσεις για όλα τα επιμέρους (μικρά και μεγαλύτερα) έργα;

Επιπλέον, υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό: η εκτέλεση κάνει τη διαφορά, σε οτιδήποτε καταπιανόμαστε. Γι’ αυτόν τον λόγο, ακόμη κι αν ξέρουμε τι χρειάζεται να γίνει, αντί να πούμε στους συνεργάτες μας τι να κάνουν, είναι προτιμότερο, αφού εξηγήσουμε την κατάσταση, να ρωτήσουμε «τι πιστεύεις εσύ» και «τι θα έκανες εσύ». Στη συνέχεια, όσο σωστό ή λάθος αν μας ακούγεται αυτό που είπαν, μπορούμε να πούμε «για ποιο λόγο το λες αυτό» και «πες μου περισσότερα», ώστε ο άλλος να ανοιχτεί και να μας μιλήσει. Αν τελικά, κατά τη γνώμη μας, λέει κάτι λάθος, χρειάζεται να αποφύγουμε την επίκριση, λεκτικά «όχι αυτό είναι λάθος»ή μη λεκτικά (με εκφράσεις και γλώσσα σώματος) και να κάνουμε περαιτέρω ερωτήσεις ώστε ο άλλος να εντοπίσει πού χωλαίνει η πρότασή του. Π.χ. να πούμε «πώς θα φανεί αυτό στα μάτια του τάδε» ή «πώς πιστεύεις ότι θα αντιδράσουν οι τάδε αν το κάνεις αυτό;».

Στο τέλος της κουβέντας, χρειάζεται να πούμε κάτι θετικό όπως «βρήκα ενδιαφέροντα όσα είπες, με βοήθησαν να δω διαφορετικά το θέμα. Σε παρακαλώ, πες μου αν θα χρειαστείς κάτι από εμένα». Εύλογο είναι ότι κάνουμε παρακολούθηση του έργου (followup), με γνήσιο ενδιαφέρον και θετικότητα, αντί να τους περιμένουμε «στη γωνία», ώστε να διασφαλίσουμε ότι όλα πάνε καλά.

2. Μήπως ως ηγέτες επιβραβεύουμε την υπακοή και δαιμονοποιούμε το λάθος;

Μήπως θεωρούμε «καλούς» συνεργάτες αυτούς που ακολουθούν κατά γράμμα τις οδηγίες μας, ενώ αντίθετα θεωρούμε «δύσκολους» ή «κακούς συνεργάτες» αυτούς που «κάνουν του κεφαλιού τους» (βλ. παίρνουν πρωτοβουλίες που δεν μας αρέσουν);

Δυστυχώς, η υπερβολική χρήση αυτού του στερεοτυπικού δίπολου, οδηγεί τους συνεργάτες μας να μαθαίνουν να είναι υπάκουοι, για να λαβαίνουν ως αντάλλαγμα…την ηρεμία τους, σε σύγκριση με όσους παίρνουν πρωτοβουλίες που καταλήγουν να εργάζονται πιο πολύ και πιο σκληρά, χωρίς απαραίτητα κάποιο επιπλέον οικονομικό αντάλλαγμα.

Ίσως οι συνεργάτες μας θεωρούν, εύλογα ή όχι, ότι το λάθος θα τους στιγματίσει και θα επιφέρει ποινές όπως «φωνές» και ένταση. Χρειάζεται να δείχνουμε  ενεργητικά την ανοχή μας στο λάθος, χωρίς να υπερτονίσουμε το λάθος που έχει γίνει. Μπορούμε να λέμε «χαίρομαι που πήρες την πρωτοβουλία να βρεις λύση, είναι πολύ σημαντικό αυτό για μένα, άσχετα αν μας βγήκε ή όχι. Άλλη φορά, θα τύχει και θα μας βγει.».

Γιατί φοβούνται οι συνεργάτες μας να αναλάβουν ευθύνες;

3.Μήπως επικρίνουμε και συγκρίνουμε χωρίς λόγο;

Είναι γεγονός ότι σε γενικές γραμμές, όλες οι «συγκρίσεις» αφήνουν ένα αίσθημα μειονεξίας στον άλλον. Ο άλλος χρειάζεται να νιώθει ιδιαίτερα σίγουρος για τον εαυτό του ώστε να αποφύγει να επηρεαστεί από την εν λόγω «σύγκριση». Η σύγκριση μπορεί να είναι μεταξύ δύο συνεργατών, μεταξύ της ομάδας μας και μιας άλλης ομάδας, μεταξύ της δικής μας εταιρείας και μιας άλλης εταιρείας, αλλά ακόμη και μεταξύ «αθέατων» και «αόρατων» συνεργατών, π.χ. έτσι κάναμε στην πρότερη εταιρεία.

Όλοι έχουν ανάγκη να ακούσουν τι καλό έχουν οι ίδιοι σε σχέση με τη σύγκριση και μάλιστα χωρίς σύγκριση. Αν μάλιστα η παραπάνω κουβέντα συνδυαστεί με ένα «ευχαριστώ», εκτοξεύει την αποτελεσματικότητα της προσπάθειάς μας για συνεργάτες που αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους ή/και παίρνουν πρωτοβουλίες.

4.Πόσο συχνά δίνουμε αναγνώριση και αναφερόμαστε στα δυνατά σημεία του άλλου;

Όλοι μας αγαπάμε και επιζητούμε την αναγνώριση. Άλλος θέλει δημόσιο χειροκρότημα, αναμνηστικές πλάκες και …πυροτεχνήματα, άλλος θέλει απλώς ένα βλέμμα και μια εγκάρδια καλή κουβέντα. Επιπλέον, ο καθένας έχει καλά, δυνατά σημεία. Άλλος βλέπει τη λεπτομέρεια, άλλος είναι καλός σε εργασία υπό πίεση, άλλος είναι καλός στον τρόπο που επικοινωνεί, άλλος έχει εξαιρετικές δεξιότητες ανάλυσης, σύνθεσης, οργάνωσης. Πόσο συχνά αρπάζουμε τις ευκαιρίες για να πού με στους άλλους το καλό που έχουν;

Ένας εμπειρικός κανόνας λέει ότι χρειάζεται να πούμε τρία έως πέντε θετικά για κάθε μία κριτική που κάνουμε. Η αναφορά στα δυνατά σημεία του άλλου, ενδυναμώνει τη σύνδεση και την εμπιστοσύνη που μας έχει, είναι πιο εύκολο να πάρει μα πρωτοβουλία, ή/και να προτείνει κάτι.

Το σίγουρο είναι ότι οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από αναγνώριση, από μια αναφορά σε αυτό που έχουμε κάνει προς όφελος της εταιρείας, της ομάδας, του διευθυντή.  Για αποτελεσματική αναγνώριση θυμόμαστε σε κάθε πιθανή ευκαιρία να λέμε«ευχαριστώ που έκανες αυτό» (μιλάμε συγκεκριμένα, όχι γενικά) ενώ, αν ταιριάζει, λέμε επιπλέον γιατί αυτό που έκανε μας ωφέλησε προσωπικά π.χ. επειδή έφυγε από πάνω μου, επειδή μπόρεσα να ασχοληθώ με το άλλο τάδε θέμα, επειδή έβγαλες ασπροπρόσωπο το τμήμα μας, που το έργο ολοκληρώθηκε στην ώρα του παρά τις αντιξοότητες.

Ρητώς απαγορεύεται να πούμε οποιοδήποτε «αλλά», ή «όμως» μετά από μια τέτοια πρόταση γιατί ακυρώνει την καλή μας κουβέντα. Επίσης, αποφεύγουμε τα «μπράβο» που υπονοούν μια σχέση γονέα-παιδιού και όχι μεταξύ ενήλικων συνεργατών. Σε κάθε περίπτωση, κλείνουμε την κουβέντα μας, πάντα με ένα δεύτερο «ευχαριστώ» και το όνομα του συνεργάτη μας.

5.Πόσο συχνά λέμε «όχι»;

Δυστυχώς με τυχόν συνεχόμενα «όχι» μας, «εκπαιδεύουμε» τους συνεργάτες μας στη«σιωπή» και στη μη ανάληψη ευθύνης. Μάλιστα αν έχουμε να κάνουμε με άτομο που έχει ισχυρή προσωπικότητα, τον εκθέτουμε σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο: να κάνει του κεφαλιού του, χωρίς να μας ενημερώσει, επειδή από τα συνεχόμενα «όχι» μας, δυσκολεύεται να ξεχωρίσει το «όχι» που λέμε για τον πραγματικό κίνδυνο όπως π.χ. μια λανθασμένη απόφαση για θέματα ασφαλείας,  για ανείσπρακτες οφειλές, για λανσάρισμα νέου προϊόντος.

Κάθε φορά που ο άλλος μας προτείνει κάτι ή μας εκθέτει την άποψη του, χρειάζεται να θυμόμαστε να πειθαρχήσουμε τον εαυτό μας και να πούμε «πες μου περισσότερα για αυτό που προτείνεις, για αυτό που λες» αντί να απορρίψουμε λεκτικά ή μη λεκτικά αυτό που μας λέει. Ίσως εκπλαγούμε όταν δούμε ότι η πρότασή τους είχε βάση, ήταν περισσότερο αποδοτική από αυτό που σκεφτόμασταν εμείς. Θεωρώ και σας εύχομαι ότι κάνοντας μια ειλικρινή αξιολόγηση του εαυτού μας και ακολουθώντας κάποια από τα παραπάνω βήματα, μπορούμε να εμπνεύσουμε τους γύρω μας να παίρνουν περισσότερες ευθύνες και πρωτοβουλίες και να αλλάξει προς το καλύτερο η εργασιακή καθημερινότητά μας.

 

πηγη

 

Για την πρόσβαση σε δημόσια αγαθά: δικαίωμα ή εμπόριο;

 

 

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ
ΤΖΟΥΜΑΚΑΣ

Έχεις χρήματα αγοράζεις Υγεία. Έχεις χρήματα αγοράζεις Παιδεία. Έχεις χρήματα αγοράζεις συνταξιοδοτική ασφάλιση. Έχεις χρήματα αγοράζεις κανάλια, διαπλοκή και χειραγώγηση. Έχεις δίκτυο εξασφαλίζεις προσοδοφόρα εργασία κ.ο.κ..

Η ΔΗΜΟΣΙΑ συζήτηση των τελευταίων ημερών επαναφέρει το θέμα της ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ, ως έννοια και ως δικαίωμα του ανθρώπου σε βασικά κοινωνικά και δημόσια αγαθά.

Οι προοδευτικές δυνάμεις τόσο στον αναπτυγμένο όσο και στον αναπτυσσόμενο κόσμο συμμετέχουν σε διαχρονικούς αγώνες για τη κατοχύρωση και τη διεύρυνση αυτών των δικαιωμάτων. Με νίκες αλλά και ήττες, με αναδιπλώσεις και παλινορθώσεις. Διαρκής ο πόλεμος, ιδιαίτερα μετά την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού, της δεξιάς και της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας. Η επιθετικότητα των κερδοσκοπικών και άλλων συμφερόντων ανεξάντλητη.

Πρόσβαση στο δικαίωμα για εργασία. Τριάντα και πλέον εκατομμύρια άνεργοι μόνο στην ΕΕ. Εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι από το 2010 και μετά στην Ελλάδα, που οι υπεύθυνοι παριστάνουν τους αυτιστικούς και απειλούν με παλινόρθωση.

Πρόσβαση στη δωρεάν χρήση υπηρεσιών υγείας. Δεκάδες εκατομμύρια ανασφάλιστοι υγείας μόνο στις αναπτυγμένες χώρες. Πρωτοφανής η επίθεση. Προχθές κατήργησαν τα υπουργεία εργασίας και υγείας στην Αργεντινή καθ’ υπόδειξη του ΔΝΤ μαζί με άλλα μέτρα για να λάβουν δάνειο 50 δις δολάρια.

Ο εγχώριος εκπρόσωπός τους, ο γιός του Μητσοτάκη ξεθάρρεψε και μίλησε για ΙΔΙΩΤΙΚΗ ασφάλιση (Υγεία – Συντάξεις). Μοντέλο made in USA. Το κεφάλαιο δεν θέλει να πληρώνει ασφάλιστρα υγείας και σύνταξης. Ιδιαίτερα τα κερδοσκοπικά κεφάλαια θέλουν την κατάργηση του κοινωνικού κράτους. Κοστίζει στη κλεπτοκρατία.

Πρόσβαση στην παιδεία. Τη δεκαετία του 1980 μόνο το 5% των παιδιών της εργατικής τάξης στη Δυτική Γερμανία είχαν πρόσβαση στα Πανεπιστήμια της χώρας και τα κονδύλια της BAYER στην έρευνα ήταν περισσότερα από όλα τα κονδύλια ΟΛΩΝ των Σχολών Χημείας της Δυτικής Γερμανίας. Ύστερα από τέσσερις δεκαετίες η κατάσταση έχει βελτιωθεί, αλλά το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι -ακόμα- μακράν πιο προσβάσιμο, όσον αφορά τα ΑΕΙ για τους νέους των χαμηλών εισοδημάτων από τα συστήματα πολλών χωρών της Κεντρικής Ευρώπης, της Γερμανίας μη εξαιρουμένης .

Όλοι οι επιτήδειοι -δοθείσης ευκαιρίας- επαναφέρουν τη συζήτηση για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Θα σιωπούσαν αρκετοί έμποροι παιδείας αν δημοσιευόταν συστηματικά η λίστα των ιδιωτικών, επαναλαμβάνω των ιδιωτικών Ιατρικών, Χημικών και άλλων Φυσικών Επιστημών. Είναι πολύ περιορισμένες σε παγκόσμια κλίμακα. Γιατί οι έμποροι όταν μιλούν για ιδιωτικά ΑΕΙ εννοούν, διοίκηση επιχειρήσεων, νομικά, ψυχολογία, γλώσσες, ιστορία, οικονομικά, κολλέγια και όχι Πανεπιστήμια κλπ και ό,τι ΔΕΝ έχει έρευνα, δεν έχει εργαστήρια, δεν έχει επενδύσεις. Το θέμα επανέφερε και στη χώρα μας η Δεξιά με αφορμή την ανακοίνωση κυβερνητικών μεταβατικών επιλογών με σκοπό την κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων. Ένα πράγμα όμως ΔΕΝ μπορεί να αποσιωπηθεί. Ότι οι σχολές υψηλής ζήτησης απαιτούν υψηλές αποδόσεις σε όλο τον Πλανήτη. Και οι μαθητές των ελληνικών σχολείων είναι όμηροι των φροντιστηρίων γιατί το σύστημα και οι εκπαιδευτικοί ΔΕΝ αποδίδουν.

Ο Αριστοτέλης, πριν αιώνες, έθεσε τη βάση για το αίτιο και το αιτιατό. Ένα από τα παράγωγα είναι η κρίση ΥΠΕΡ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΣΜΟΥ, όταν η χώρα έχει έξι Ιατρικές σχολές και κάθε χρόνο έχει 2,5 χιλιάδες επί πλέον νέους ιατρούς. Ή όταν μόνο η Αθήνα έχει τόσους δικηγόρους όσους έχει ολόκληρο το Γαλλικό Κράτος κ.ο.κ.. Ο επαγγελματικός προσανατολισμός, η σύνδεση της εκπαίδευσης με τη παραγωγή, τις τεχνολογίες, τις καινοτομίες και άλλα είναι τα καθοριστικά και όχι η αντικατάσταση των Λατινικών από την Κοινωνιολογία.

Πρόσβαση στην πληροφόρηση, στην ποιοτική ψυχαγωγία. Γνωστοποιήθηκε ότι με 3,5 εκατομμύρια ευρώ, ανέλαβαν την ιδιοκτησία και τη χρήση τηλεοπτικών σταθμών επιχειρηματίες με παρελθόν στη χειραγώγηση, στην παραπληροφόρηση, στην αποπληροφόρηση, στην προπαγάνδα, στη φτηνή ψυχαγωγία, στην εύνοια προς ελεγχόμενους πολιτικούς . Ως ΣΤΥΛΟΒΑΤΕΣ ενός συστήματος υποβάθμισης του δημόσιου και κοινωνικού βίου. Ως παράγωγα μιας ελεγχόμενης δικαιοσύνης, ενός ελεγχόμενου κοινοβουλίου και με απόντες τους εργαζόμενους, τους αγρότες και των εκπροσώπων τους, τις περιφέρειες, τους δήμους, τα πανεπιστήμια, τα ερευνητικά κέντρα κ.ο.κ.. Μια λούμπεν παρασιτική οικονομική τάξη όπου κυριαρχούν τμήματα από το εφοπλιστικό κεφάλαιο, από τα πετρελαιοειδή, τη λαθρεμπορία και λοιπές «ευαγείς δραστηριότητες».

Το κριτήριο του νόμου δεν ήταν η ΠΡΟΣΒΑΣΗ όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων στα ΜΜΕ, αλλά η ΕΞΑΓΟΡΑ της άδειας. Dura lex sent lex! (Σκληρός ο νόμος, αλλά νόμος). Απαράδεκτη η Ratio -η βάση- του νόμου. Το αντίτιμο που θα εισπράξει το δημόσιο είναι προδήλως δυσανάλογο σε σχέση με τη καθημερινή ΒΛΑΒΗ που θα επιφέρουν και νομίμως πλέον, με τη «ρύπανση» τους στη χώρα και στους πολίτες. Πιθανή επίκληση ότι το ΕΣΡ, που αποτελεί μέρος του συστήματος, εκ των υστέρων θα επιβάλλει κανόνες κοινά αποδεκτούς, καθώς και ποινές, μόνο σοβαρή δεν είναι .

Εχέφρονες και δημοκράτες πολίτες δεν θεωρούν καθόλου χαρμόσυνα αυτά τα παμπάλαια, αυτά τα δήθεν «νέα»!

 

πηγη

 

Στα μέσα Σεπτέμβρη ξεκινά το εργαστήρι καινοτομίας της ΚΕΔΕ

https://www.zougla.gr/assets/images/2503017.jpg

 

Στα μέσα Σεπτέμβρη ξεκινά η λειτουργία του Εργαστηρίου Καινοτομίας (Innovation Lab) της Kεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας – ΚΕΔΕ, όπως ανήγγειλε ο πρόεδρός της, δήμαρχος Αμαρουσίου Γιώργος Πατούλης, από τη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της 83ης ΔΕΘ.

Στο Εργαστήριο Καινοτομίας ομάδες που επιλέγονται στον Μαραθώνιο Καινοτομίας που διοργανώνει η ΚΕΔΕ θα έχουν τη δυνατότητα να μετεξελίξουν τις καινοτόμες εφαρμογές τους για πόλεις από πιλοτικές σε κανονικές, εμπορικές.

«Στην ΚΕΔΕ θα υπάρχουν ειδικά διαμορφωμένοι συνεργατικοί χώροι, στους οποίους οι ομάδες θα μπορούν να δουλεύουν απερίσπαστα. Με δική μας επιδότηση και με την υποστήριξη έμπειρων μεντόρων και ενός ειδικά διαμορφωμένου προγράμματος επιχειρηματικής επιτάχυνσης θέλουμε οι ομάδες που θα υποστηρίζονται να ολοκληρώνουν την εφαρμογή του’ τόνισε ο κ. Πατούλης.

Η λειτουργία του Εργαστηρίου σε έναν προσωρινό χώρο θα ξεκινήσει το τελευταίο τρίμηνο του 2018 και η διάθεση των δύο πρώτων εφαρμογών στο Αποθετήριο Εφαρμογών της ΚΕΔΕ στο τέλος του έτους, διευκρίνισε. «Στους Μαραθώνιους Καινοτομίας είδαμε φρέσκες ιδέες, οι οποίες μπορούν να δημιουργήσουν την καινοτομία που έχει ανάγκη η τοπική κοινωνία για την καθημερινότητά της», ανέφερε ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ σημειώνοντας ότι διοργανώθηκαν 16 τοπικά εργαστήρια καινοτομίας CityLabs με συμμετοχή άνω των 100 ομάδων.

Η καινοτομία, η νεανική επιχειρηματικότητα και οι έξυπνες πόλεις ήταν το θέμα της εκδήλωσης Open Day for Innovation and Smart Cities με την οποία ξεκίνησαν οι δράσεις της ΚΕΔΕ στην 83η ΔΕΘ.

Για τα οφέλη που δημιουργούν οι έξυπνες πόλεις στη ζωή των πολιτών και την τοπική ανάπτυξη οι έξυπνες πόλεις μίλησε ο δήμαρχος Τρικκαίων, Δημήτρης Παπαστεργίου. «Μπορεί να είχαμε λεωφορεία χωρίς οδηγό, μπορεί να ήμασταν από τις πρώτες πόλεις, στην οποία εγκαταστάθηκε πριν από 15 χρόνια ασύρματο δίκτυο, αλλά αυτό για το οποίο είμαστε περήφανοι περισσότερο απ΄ ότιδήποτε άλλο είναι ότι φέτος μοιράσαμε ως δήμος 200 kits ρομποτικής σε όλα τα δημόσια σχολεία. Χρήματα δεν είχαμε, τα αγοράσαμε από τα κέρδη του Κήπου των Ξωτικών και παράλληλα φέραμε ανθρώπους να εκπαιδεύσουν τους εκπαιδευτικούς στη ρομποτική και στον προγραμματισμό. Την ανταπόδοση της ενέργειας μας την πήραμε, όταν στον Διαγωνισμό Καινοτομίας, στον τα Τρίκαλα κατέβηκαν με 16 ομάδες, εκ των οποίων οι τέσσερις προκρίθηκαν» τόνισε.

Αναφέρθηκε ακόμη στο πρότζεκτ Code Girls, το οποίο για τέταρτη χρονιά συστήνει τον κόσμο του προγραμματισμού σε νέα κορίτσια, αλλά και την απαγόρευση του καπνίσματος στην πόλη. «Τα Τρίκαλα αν έχουν κάτι ευφυές δεν είναι ο δήμαρχος, ούτε η όποια αρχή, είναι μία κοινωνία, η οποία δείχνει μέρα με τη μέρα ότι θέλει να αλλάξει. Λένε ότι για να μπορέσουμε να προσεγγίσουμε νέα μυαλά πρέπει να φτιάξουμε μία πόλη που θα είναι ανοιχτή σε νέους ανθρώπους, η οποία θα δείξει διάθεση να αλλάξει.

Στην εκδήλωση παρουσιάστηκαν οι πρωτοβουλίες της ΚΕΔΕ για τις έξυπνες πόλεις και την τοπική ανάπτυξη και οι νέες εφαρμογές που προέκυψαν από τον 2ο Μαραθώνιο Καινοτομίας της ΚΕΔΕ, όπως το Σύστημα για τη διαχείριση των συμβάσεων από ομάδα από την Κω, το Dogs’ Voice, εφαρμογή για τα αδέσποτα ζώα στην πόλη, από ομάδα από την Αθήνα και το Illuminatrix, εφαρμογή διαχείρισης οδοφωτισμού και ρευματοκλοπής από ομάδα από την Αθήνα.

Η ψηφιακή αναβάθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης, η δημιουργία έξυπνων πόλεων και η διαμόρφωση ενός νέου συστήματος Πολιτικής Προστασίας της χώρας βρίσκονται στο επίκεντρο των δράσεων της ΚΕΔΕ, οι οποίες παρουσιάζονται στην 83η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Το επόμενο Σάββατο στο περίπτερο 15 της ΚΕΔΕ (Stand 9) διοργανώνεται εκδήλωση για τη διαμόρφωση ενός νέου αποκεντρωμένου και αποτελεσματικού συστήματος Πολιτικής Προστασίας με συμμετοχή της Αυτοδιοίκησης.

πηγη

 

Η κόντρα Δήμου Αγρινίου και ΠΑΕ Παναιτωλικός με φόντο το πάρκο της πόλης, καλά κρατεί!

Κόντρα Δήμου και ΠΑΕ για το πάρκο

Κόντρα Δήμου και ΠΑΕ για το πάρκο

Η αντιπαράθεση μεταξύ της ΠΑΕ Παναιτωλικός και του Δήμου Αγρινίου με φόντο την εκμετάλλευση του πάρκου της πόλης καλά κρατεί. Μετά από συνέντευξη του Δημάρχου Γιώργου Παπαναστασίου, όπου μίλησε για επικοινωνιακά παιχνίδια της ΠΑΕ και αντιπολθτευτική τάση, ο Παναιτωλικός έσπευσε να απαντήσει με την παρακάτω ανακοίνωση:

Με ανακοίνωσή μας στις 4 Ιουλίου 2018 καταγγείλαμε μικροπολιτικά παιχνίδια και προσπάθεια επικοινωνιακής εκμετάλλευσης της παρουσίας του Παναιτωλικού στο Δημοτικό Πάρκο Αγρινίου, από την Δημοτική αρχή (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ).

Μετά από δίμηνη σιωπή ο Δήμαρχος Αγρινίου σε συνέντευξή του, επανέρχεται. Αξίζει να διαβάσει κάθε δημότης το απόσπασμα:

«Επίσης, όσον αφορά τον Παναιτωλικό, θεωρώ ότι ήταν μία άστοχη κίνηση από την πλευρά της ΠΑΕ Παναιτωλικός. Ο δήμος Αγρινίου ούτε ανακοίνωση έβγαλε, ούτε ασχολήθηκε με το θέμα. Εάν ένας  αντιδήμαρχος του δήμου Αγρινίου έδωσε μία συνέντευξη, που του ζητήθηκε από συγκεκριμένο site και απάντησε, όπως συνέντευξη δόθηκε και από τον προπονητή της ομάδας τον κ. Δέλλα, εκείνη τη μέρα που ξεκινούσαν οι προπονήσεις του Παναιτωλικού, νομίζω ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος η ΠΑΕ Παναιτωλικός να βγάλει μία τέτοιου είδους ανακοίνωση. Μάλλον να βγάλει δύο διαφορετικές ανακοινώσεις, γιατί το πρωί έβγαλε μία ανακοίνωση που ευχαριστούσε το δήμο Αγρινίου και η δεύτερη που μίλαγε για επικοινωνιακά παιχνίδια του δήμου Αγρινίου. Που καμία σχέση δεν έχουν με το δήμο Αγρινίου τα επικοινωνιακά παιχνίδια. Προφανώς έχουν σχέση με μία διάθεση κάποιων να κάνουν αντιπολίτευση στο δήμαρχο Αγρινίου και τη δημοτική αρχή. Η ΠΑΕ Παναιτωλικός ας ασχοληθεί με την ομάδα, για το δήμο ασχολούνται άλλοι. Εμείς σεβόμαστε τον Παναιτωλικό και τον αγαπάμε. Είναι η ομάδα της πόλης. Και νομίζω ότι και σε προηγούμενες δηλώσεις των ηγετικών στελεχών της ΠΑΕ Παναιτωλικός ανέφεραν και τη στήριξη του δήμου, αλλά και την προσπάθεια της δημοτικής αρχής, προκειμένου να βοηθάει τον Παναιτωλικό, όπου μπορεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το στέγαστρο και η κερκίδα στο πέταλο του γηπέδου».

Έχουμε και λέμε…

1. Ευχαριστήσαμε τον Δήμο επειδή καθάρισε το χώρο. Διαφορετικά δεν θα μπορούσε να γίνει προπόνηση με το χάλι που είχε το Πάρκο. Αυτό που συνόδευε τις ευχαριστίες μας ήταν η ανάγκη να γίνει ξανά η «καρδιά» της πόλης

2. Νιώσαμε ντροπή που αντιδήμαρχος με δηλώσεις του on camera σε site (άραγε ποιος το προσκάλεσε;) αξιοποιώντας την παρουσία της ομάδας εκεί, δημιουργούσε μια εικονική πραγματικότητα «προσβάσιμου Πάρκου». Γιατί την πραγματικότητα τη γνωρίζει όλος ο κόσμος. Μετά από τρία χρόνια διοίκησης ούτε η σημερινή αρχή (όπως οι προηγούμενες) δεν έκαναν κάτι για το Πάρκο

3. Σήμερα ακούσαμε και για βοήθεια του Δήμου στην κατασκευή του στεγάστρου στο πέταλο του γηπέδου!!! Απόπειρα δημιουργίας νέας εικονικής πραγματικότητας ή κάτι άλλο;;; Χιούμορ ή θράσος; Και ο τελευταίος Δημότης γνωρίζει πλέον ότι όσα έργα έγιναν στο γήπεδο χρηματοδοτήθηκαν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ, ενώ η σημερινή Δημοτική αρχή δεν έχει βάλει την παραμικρή πινελιά στο γήπεδο και στον περιβάλλοντα χώρο. Και όχι μόνο αυτό. Η ΠΑΕ ανέλαβε (με το αντίστοιχο κόστος) και πέτυχε την νομιμοποίηση του αυθαίρετου επί δεκαετίες γηπέδου, παρότι (αντί για βοήθεια) συνάντησε προσκόμματα από τις υπηρεσίες του Δήμου.

Ακόμα και έργα στον περιβάλλοντα (Δημοτικό) χώρο του γηπέδου, όπως η πλατεία, έγιναν με έξοδα της ΠΑΕ. Όπως επίσης συμμετείχε και χρηματοδότησε διάφορες εκδηλώσεις του Δήμου, όταν ζητήθηκε.

4. Στην προτροπή του Δημάρχου «Η ΠΑΕ Παναιτωλικός ας ασχοληθεί με την ομάδα, για το δήμο ασχολούνται άλλοι», (αντιπαρερχόμαστε το γεγονός ότι ζητάει να μην έχουμε και να μην εκφράζουμε άποψη ως δημότες για όσα συμβαίνουν γύρω μας) απαντούμε ότι ως ενεργοί πολίτες αυτό ακριβώς μας ανησυχεί: Ότι με τον Δήμο ασχολούνται αυτοί…

Κρατικό Εργοστάσιο Ξύλου στην Καλαμπάκα: αναγκαιότητα επαναλειτουργίας και προοπτικές

 

Στην Καλαμπάκα Τρικάλων, βρίσκεται το μοναδικό Κρατικό Εργοστάσιο Ξύλου που λειτουργεί από το 1947. Στη δεκαετία του ’80 η λειτουργία του Εργοστασίου υπήρξε υποδειγματική. Εφήρμοσε νέες τεχνολογίες στα προϊόντα και τον εμποτισμό του ξύλου, με νέες μονάδες που για πρώτη φορά λειτούργησαν σε όλη την Ελλάδα. Κατασκεύαζε λυόμενα και παιδικές χαρές, προϊόντα με τα οποία καλύπτονταν βασικές ανάγκες της χώρας. Στον σεισμό της Καλαμάτας «έφευγαν» από το εργοστάσιο κάθε εβδομάδα τέσσερα οικήματα των τεσσάρων δωματίων, που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μετέφεραν. Εάν η λειτουργία του κρατικού εργοστασίου δεν είχε ανακοπεί, στο πλαίσιο της κεντρικής στροφής στον ιδιωτικό τομέα, αυτό το εργοστάσιο θα μπορούσε να έχει αποθέματα λυόμενων. Θα μπορούσε για παράδειγμα να καλύψει τις στεγαστικές ανάγκες των προσφύγων στη χώρα. Θα μπορούσε να έχει αποθέματα προϊόντων ξύλου, με τα οποία να καλύπτονται οι ανάγκες της χώρας, χωρίς να χρειάζεται η προσφυγή στον ιδιωτικό τομέα.

 

https://i1.wp.com/www.ert.gr/wp-content/uploads/2018/09/%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%9F%CE%A3%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%99%CE%9F-560x420.jpg

 

Το Κρατικό Εργοστάσιο Ξυλείας λειτουργούσε αποδοτικά ως προς τα προϊόντα και την κάλυψη αναγκών και με κέρδη επί σειρά ετών. Η στροφή στον ιδιωτικό τομέα και η απαξίωση κάθε δημόσιας και κρατικής δομής οδήγησε το εργοστάσιο σε μαρασμό, σε υπολειτουργία. Το ίδιο εργοστάσιο, στο οποίο εργάζονταν πάνω από εκατό (100) άνθρωποι.

Ο κ. Γιάννης Κακαράς, ιστορικός διευθυντής του Εργοστασίου επί σειρά ετών και μετέπειτα ιδρυτής του Τμήματος Ξύλου – Επίπλου στο ΤΕΙ Καρδίτσας μίλησε στον δημοτικό ραδιοθάλαμο ΕΡΤ για το ζήτημα, με αφορμή και την εν εξελίξει προσπάθεια επαναλειτουργίας του Εργοστασίου. Χαρακτήρισε θετική την προσπάθεια που έχει ξεκινήσει θέτοντας τις εξής προϋποθέσεις: τη στελέχωσή του με ανθρώπους κατάλληλους, χωρίς ιδιοτέλεια, ικανούς να επαναλειτουργήσουν το εργοστάσιο, τη δημιουργία ευέλικτου φορέα διοίκησης χωρίς τις γραφειοκρατικές αγκυλώσεις του παρελθόντος, τον εκσυγχρονισμό, με βάση τη μελέτη, στα μηχανήματα του εργοστασίου, την χρηματοδότησή του. Υπό αυτό το πρίσμα η προσπάθεια μπορεί να έχει αποτέλεσμα.

 

https://i2.wp.com/www.ert.gr/wp-content/uploads/2018/09/%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%9F%CE%A3%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%99%CE%9F-2-560x420.jpg

Να σημειωθεί ότι έχει εκπονηθεί ήδη μελέτη από το Τμήμα Ξύλου – Επίπλου του ΤΕΙ Καρδίτσας για την επαναλειτουργία του Εργοστασίου, η οποία έχει κατατεθεί. Συνεπώς, υπάρχει το πλαίσιο για την επαναλειτουργία του, που θα αποφέρει πολλαπλώς οφέλη στον δημόσιο τομέα. Το σημαντικό βέβαια είναι, με βάση τα όσα είπε στην ΕΡΤ Λάρισας ο κ. Κακαράς ότι δεν απαιτούνται πολλά χρήματα. Εν ολίγοις, με βάση την προμελέτη προσαρμοσμένη και στις δυσκολίες της εποχής μας, το κοστολόγιο για τον εκσυγχρονισμό των μηχανημάτων είναι  εξαιρετικά μικρό (γύρω στις 300.000 ευρώ) για τέτοιου μεγέθους βιομηχανία. Η τεχνογνωσία και τα κατάλληλα πρόσωπα υπάρχουν για την παραγωγή πολυσύνθετων κατασκευών ξύλου και, κυρίως  αυτό που σημείωσε ο κ. Κακαράς είναι ότι το εργοστάσιο το έχει ανάγκη ο δημόσιος τομέας.

Σήμερα, μετά την  κατ’ ουσία εγκατάλειψή του από την πολιτεία παράγει κάποια λίγα προϊόντα ξύλου.

Επιτροπή επαναλειτουργίας

Για την επαναλειτουργία του έχει συγκροτηθεί επιτροπή,καθ’ υπόδειξη του υπουργού Περιβάλλοντος κ. Σωκράτη Φάμελλου.https://i1.wp.com/www.ert.gr/wp-content/uploads/2018/09/%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%9F%CE%A3%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%99%CE%9F-4-560x420.jpg

Η επιτροπή αποτελείται από τους:

  1. Τον επικεφαλής της, συντοπίτη μας από την Τζούρτζια, δασολόγο Βαγγέλη Γκουντούφα , αν. Προϊστάμενο της Δ/νσης Προγραμματισμού και Δασικής Πολιτικής της Γενικής Διεύθυνσης Δασών και τη δασολόγο Ειρήνη Αλεξίου, επίσης από τη Γενική Δ/νση Δασών.
  2. Τους δασολόγους του Δασαρχείου Καλαμπάκας Σπύρο Μουζιούρα και Τηλέμαχο Πινιάρα
  3. Το Δήμαρχο Καλαμπάκας Χρήστο Σινάνη και τον Δασοπόνο του Δασαρχείου Καλαμπάκας, Θοδωρή Καραγιώργο
  4. Τους καθηγητές του ΤΕΙ Θεσσαλίας, δασολόγους  Γιάννη Παπαδόπουλο και Γιώργο Νταλό
  5. Τον εκπρόσωπο των ιδιωτών, δραστηριοποιημένο στον τομέα της κατεργασίας ξύλου, Χρήστο Μπάτζιο.

https://i1.wp.com/www.ert.gr/wp-content/uploads/2018/09/%CE%A3%CE%A5%CE%A3%CE%9A%CE%95%CE%A8%CE%97-%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%9F%CE%A3%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%99%CE%9F-560x420.jpg

Στόχος της επιτροπής, η οποία σήμερα πραγματοποίησε την πρώτη συνεδρίασή της είναι να συντάξει έκθεση για τις συγκεκριμένες ενέργειες και δράσεις που πρέπει να γίνουν για να ξαναζωντανέψει το εργοστάσιο ξυλείας στο σημερινό σύγχρονο και σύνθετο επιχειρηματικό περιβάλλον.

Τα μέλη της επιτροπής, που σημειωτέον, δεν αμείβονται, πρέπει να παραδώσουν το πόρισμά τους έως τις 31/12/2018.

 

πηγη

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: