«Οι εργαζόμενοι δέχθηκαν το μεγαλύτερο πλήγμα από την κρίση στην Ελλάδα»

 

«Οι εργαζόμενοι δέχθηκαν το μεγαλύτερο πλήγμα από την κρίση στην Ελλάδα»

Τι αναφέρει η έρευνα του ερευνητικού οργανισμού διαΝΕΟσις

Εντονότερο πλήγμα σε σχέση με τους συνταξιούχους δέχτηκαν στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα οι εργαζόμενοι, ιδίως δε οι νέοι, όπως προκύπτει από τη νέα έρευνα του ερευνητικού οργανισμού διαΝΕΟσις, με συντονιστή τον καθηγητή στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου, Μάνο Ματσαγγάνη. Με βάση τη μελέτη, η οποία εκπονήθηκε την περίοδο 2003-2014 και κατά μέσο όρο εξετάζει σε βάθος δεδομένα που αφορούν περίπου 18.000 άτομα σε 7.000 ελληνικά νοικοκυριά, στη διάρκεια αυτών των ετών αυξήθηκε σημαντικά ο κίνδυνος φτώχειας των παιδιών.

Παράλληλα, το φτωχότερο δεκατημόριο του πληθυσμού το 2014 ήταν κατά 56% φτωχότερο από το αντίστοιχο του 2009 (και το πλουσιότερο δεκατημόριο του 2014 επίσης φτωχότερο, κατά 42%, σε σχέση με το αντίστοιχο του 2009). Οι απώλειες ήταν μεγαλύτερες για τις οικογένειες με ένα ή δύο παιδιά, σε σχέση με όσες δεν έχουν ή έχουν τρία τέκνα και άνω.

Η μείωση της απασχόλησης ήταν μεγαλύτερη για τους άνδρες και για τους κλάδους της οικοδομής (-63%), της βιομηχανίας, του ηλεκτρισμού και της ύδρευσης (-38%) και μικρότερη στους τομείς της δημόσιας διοίκησης (-2%) και στον πρωτογενή τομέα (-9%). Ο αριθμός των εργαζομένων μειώθηκε περισσότερο στις μικρότερες ηλικίες. Μάλιστα, ο αριθμός των εργαζομένων ηλικίας έως 29 ετών συρρικνώθηκε στο μισό, ενώ ο αντίστοιχος των ατόμων ηλικίας 45-64 χρόνων μειώθηκε μόνο κατά 9%.

Οι εργαζόμενοι απόφοιτοι Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου ή κάποιας μεταλυκειακής εκπαίδευσης μειώθηκαν σημαντικά (από 53% έως 20%), ενώ εκείνοι με μεταπτυχιακό ή διδακτορικό αυξήθηκαν κατά 57% στην ελληνική αγορά εργασίας. Κατά τα λοιπά, η μέση αμοιβή μειώθηκε περισσότερο από ένα πέμπτο (-21,8%) ανά εργαζόμενο και η μέση μείωση αμοιβών ήταν 30% (σε αποπληθωρισμένα μεγέθη), ενώ σε απόλυτο αριθμό η μέση μείωση μηνιαίου εισοδήματος την περίοδο 2003-2014 ανήλθε σε 513 ευρώ. Πάντως, σε ό,τι αφορά την κοινωνική κινητικότητα, ενώ στην ΕΕ είναι 2,8 φορές πιθανότερο να τα βγάζει πέρα δύσκολα κάποιος που έχει μεγαλώσει σε οικογένεια που επίσης τα έβγαζε πέρα δύσκολα, η Ελλάδα έχει σε αυτό το πεδίο θετικότερη εικόνα, αφού το αντίστοιχο είναι 2,2 φορές.

Οι προτάσεις στις οποίες καταλήγουν οι ερευνητές είναι -μεταξύ άλλων- ο γενναίος αναπροσανατολισμός της οικονομικής πολιτικής με στόχο την αύξηση της παραγωγικότητας και τη δημιουργία βιώσιμων θέσεων εργασίας με καλύτερες αμοιβές, η αναβάθμιση της στάθμης των δεξιοτήτων των εργαζομένων με βελτίωση της ποιότητας όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης και η συστηματικότερη στήριξη του εισοδήματος των φτωχών και των ανέργων με: επέκταση των επιδομάτων ανεργίας, βελτίωση του σχεδιασμού του επιδόματος στήριξης τέκνων, θεσμοθέτηση επιδόματος ενοικίου και καλύτερη εφαρμογή του κοινωνικού εισοδήματος αλληλεγγύης.

Σύμφωνα με τον κ. Θοδωρή Γεωργακόπουλο, editorial director (διευθυντή περιεχομένου) της διαΝΕΟσις, η κρίση δεν επηρέασε σημαντικά την κοινωνική κινητικότητα, πάνω-κάτω έμεινε στα επίπεδα που ήταν. Ένας Έλληνας που έχει μεγαλώσει σε οικογένεια που τα βγάζει πέρα δύσκολα είναι 2,2 φορές πιθανότερο να τα βγάζει πέρα δύσκολα και ο ίδιος ως ενήλικας. Στην ΕΕ βέβαια, αυτό είναι 2,8 φορές πιθανότερο».

Ερωτηθείς από το ΑΠΕ-ΜΠΕ για το ασφαλιστικό σύστημα, ο κ. Γεωργακόπουλος τόνισε ότι ήταν πολύ επιβαρυμένο και πριν από την κρίση. «Δουλεύουν πάρα πολύ λίγοι για να πληρώνουν τις συντάξεις πάρα πολλών. Οι συντάξεις αποτελούν το μεγαλύτερο κόστος στον προϋπολογισμό και για την πληρωμή τους αντλούνται και χρήματα από τη φορολογία. Αυτό όμως δεν είναι βιώσιμο. Οι συντάξεις μειώθηκαν λιγότερο από ό,τι τα εισοδήματα των υπαλλήλων στον ιδιωτικό τομέα, κάτι που είναι σε ένα βαθμό κατανοητό, αλλά πλέον έχουν μείνει ακόμη λιγότεροι εργαζόμενοι, για να πληρώνουν 2,5 εκατ. συνταξιούχους. Το σύστημα πρέπει να αλλάξει πάρα πολύ ραγδαία» σημειώνει ο κ. Γεωργακόπουλος.

Ερωτηθείς πώς θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί αυτή η αλλαγή κάνει λόγο για την ανάγκη, μεταξύ άλλων, επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους και των πολύ υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και για ένα συνολικό πακέτο ασφαλιστικών και φορολογικών μέτρων. «Η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι και δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί τέτοια μεταρρύθμιση με άλλο τρόπο».

Σημειώνεται πως σε παλαιότερη έρευνα της διαΝΕΟσις προτείνεται η επίτευξη ενός νέου συμβιβασμού για τα πρωτογενή πλεονάσματα επί των οποίων η Ελλάδα έχει δεσμευτεί κατά την περίοδο 2019-2022, με διεκδίκηση της δυνατότητας ένα 2% του ΑΕΠ να κατευθύνεται στη χρηματοδότηση παραγωγικών επενδύσεων και υποδομών κάθε χρόνο, τουλάχιστον μέχρι το 2029. Προτείνεται παράλληλα η ριζική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος με μείωση των συνολικών εισφορών -από 27% σε 19%- και με χρήση των επικουρικών εισφορών για τη δημιουργία ενός κεφαλαιοποιητικού συστήματος, καθώς και η απλοποίηση της φορολογίας με ενοποίηση και μείωση συντελεστών.

Κληθείς να σχολιάσει το εύρημα της μελέτης, σύμφωνα με το οποίο ο αριθμός των κατόχων μεταπτυχιακού και διδακτορικού στην αγορά εργασίας της Ελλάδας έχει αυξηθεί κατά 57%, ο διευθυντής περιεχομένου της διαΝΕΟσις παρατηρεί ότι η βελτίωση αυτή δυστυχώς δεν αντανακλάται και σε επίπεδο απολαβών. «Στη διάρκεια της κρίσης χάθηκαν πολλές χιλιάδες θέσεις εργασίας από κλάδους όπως η οικοδομή ή η βιομηχανία, αλλά ταυτόχρονα δημιουργήθηκαν και νέες, στον τομέα της τεχνολογίας και γενικά προέκυψαν δουλειές που χρειάζονται τέτοιους εργαζόμενους. Σήμερα οι κάτοχοι μεταπτυχιακού ή διδακτορικού στην Ελλάδα δύσκολα είναι άνεργοι, αλλά συχνά βρίσκουν δουλειές εκτός του αντικειμένου τους, για τις οποίες δυστυχώς είναι συχνά over-qualified και για τις οποίες αμείβονται με πολύ χαμηλές απολαβές. Εν ολίγοις βρίσκουν μεν δουλειά, αλλά με μικρότερες απολαβές, εκτός του αντικειμένου τους και κατώτερες των τυπικών προσόντων τους».

Τέλος, μία από τις προτάσεις στις οποίες καταλήγει η έρευνα είναι και η επέκταση των επιδομάτων ανεργίας, ώστε να καλύπτουν περισσότερους ανέργους. «Όσοι προτείνουν την επιδότηση της εργασίας έχουν δίκιο, αλλά κυρίως όταν μιλάμε για οικονομίες που δεν βρίσκονται σε κρίση. Όταν μια οικονομία βρίσκεται σε κρίση, προέχουν τα μέτρα προστασίας των αδύναμων (…) Για να αποφευχθούν κοινωνικά προβλήματα που είναι πολύ δύσκολο να λυθούν, αναπτύσσεται η επιδοματική πολιτική, το ίδιο συνέβη και στις ΗΠΑ το 2008. (…) Είναι τρομερό το πρόβλημα της ακραίας φτώχειας, κινδυνεύουμε να βρεθούμε με μια χαμένη γενιά. Η διεύρυνση των δικαιούχων του επιδόματος ανεργίας, με κριτήρια κυρίως εισοδηματικά, είναι ένα μέτρο αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας και όχι ένα εργασιακό μέτρο per se. Ως προς τη βιομηχανία, που τάσσεται υπέρ της επιδότησης εργασίας, οι Έλληνες βιομήχανοι δίνουν πράγματι τις υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές στην Ευρώπη. Πρέπει να δοθούν κίνητρα για την επιχειρηματικότητα και να προσαρμοστεί και το θέμα της φορολογίας».

Ερωτηθείς από πού μπορεί να προέλθει η χρηματοδότηση για τέτοια μέτρα -αλλά και για άλλα προτεινόμενα από την έρευνα, όπως η διάθεση γευμάτων στο σχολείο για όλους τους μαθητές Δημοτικού ή η επέκταση της παιδικής φροντίδας σε όλες τις οικογένειες με παιδιά ηλικίας δύο ως πέντε ετών και η αποκατάσταση του προγράμματος «Βοήθεια στο σπίτι» για τους ηλικιωμένους- ο κ. Γεωργακόπουλος απαντά:

«Η χρηματοδότηση των μέτρων αυτών είναι θέμα πολιτικής βούλησης και προτεραιοτήτων και προφανώς η καταπολέμηση της ακραίας φτώχειας έχει ένα δημοσιονομικό κόστος. Υπολογίσαμε, στο πλαίσιο άλλης μελέτης, ότι για να γλιτώσουν 160.000 άνθρωποι από την ακραία φτώχεια, θα απαιτούνταν περίπου 830 εκατ. ευρώ ετησίως. Φαίνονται πολλά χρήματα, αλλά δεν είναι, αν αναλογιστεί κάποιος ότι το ποσό αυτό είναι 38 φορές μικρότερο από το ποσό που διατίθεται για τις συντάξεις. Γιατί όταν μιλάμε για ακραία φτώχεια, μιλάμε για πρόβλημα επιβίωσης. Το ελληνικό κράτος μέχρι το 2009 δεν χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τέτοια θέματα, αλλά το 2014 το ποσοστό της ακραίας φτώχειας στην Ελλάδα έφτασε το 17%, έναντι 2,2% το 2009. Χρειάζεται λοιπόν πολιτική στήριξης της οικογένειας και βοήθεια στις οικογένειες με ανήλικα παιδιά».

 

πηγη

 

Advertisements

«Φάμπρικα» απευθείας αναθέσεων έργων και υπηρεσιών έστησαν οι δήμοι Ηράκλειας Σερρών και Κεφαλλονιάς

 

 

Το κόλπο είναι γνωστό από το παρελθόν. Δήμαρχοι διώχθηκαν και έκατσαν στο σκαμνί της δικαιοσύνης καθώς παρέκαμπταν με τον πλάγιο τρόπο της κατάτμησης δημοτικών έργων και υπηρεσιών τις νόμιμες διαδικασίες διενέργειας διαγωνισμών με αποτέλεσμα τα έργα η οι προμήθειες να δίνονται, μέσω απευθείας αναθέσεων, σε ημετέρους εργολάβους και προμηθευτές έναντι ,φυσικά, κρυφών ανταλλαγμάτων. 

Οι απευθείας αναθέσεις στο παρελθόν αφορούσαν δαπάνες δημοτικών έργων και υπηρεσιών αξίας κάτω των 45.000 ευρώ (τα γνωστά ως 45άρια)οι οποίες τα τελευταία χρόνια ,λόγω της εκτεταμένης καταστρατήγησης του νόμου από αρκετούς δημάρχους ,μειώθηκαν σε 15.000 ευρώ χωρίς ΦΠΑ ή 20.000 ευρώ συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ.

Ωστόσο το καταχρηστικό φαινόμενο της κατάτμησης δημοτικών έργων η υπηρεσιών ώστε αυτά να δοθούν με απευθείας αναθέσεις δεν έλαβε τέλος.Ελεγχοι των επιθεωρητών δημόσιας διοίκησης έφεραν στο φως ,με εκθέσεις τους, δύο νέες περιπτώσεις δήμων (Ηράκλειας Σερρών και Κεφαλλονιάς) όπου εντοπίστηκαν παράνομες κατατμήσεις δημοτικών έργων η υπηρεσιών και στη συνέχεια απευθείας αναθέσεις σε εργολάβους η προμηθευτές.

ΔΗΜΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΑΣ Ν.ΣΕΡΡΩΝ..

Ο έλεγχος των επιθεωρητών δημόσιας διοίκησης για τη νομιμότητα των τμηματικών απευθείας αναθέσεων δημοτικών έργων , υπηρεσιών και προμηθειών διενεργήθηκε στο Δήμο Ηράκλειας του Ν.Σερρών για τα έτη 2011-2012-2013-2014 μετά από καταγγελία δημοτικού συμβούλου.

Ελέγχθηκαν δειγματοληπτικά 53 περιπτώσεις εργασιών δημοτικών έργων και προμηθειών που αντιστοιχούν περίπου σε ποσοστό 15% του συνόλου των εργασιών και προμηθειών που ήταν εγγεγραμμένες στον προϋπολογισμό εσόδων-εξόδων του κάθε έτους.

Από τις 53 περιπτώσεις που ελέγχθηκαν διαπιστώθηκε ότι σε ορισμένες από αυτές ,οι οποίες αφορούσαν ανάθεση υπηρεσίας συντήρησης των μηχανημάτων και των οχημάτων του δήμου καθώς και υπηρεσίες προμήθειας ανταλλακτικών για τα οχήματα και τα μηχανήματα ,διαπιστώθηκε παράνομος επιμερισμός της ετήσιας συνολικής δαπάνης των έργων σε τμηματικές απευθείας αναθέσεις σε εργολάβους και προμηθευτές ( «έσπαγε «δηλαδή ένα δημοτικό έργο σε μικρότερα ομοειδή αξίας έως 15.000 χωρίς ΦΠΑ η 20.000 ευρώ μαζί με ΦΠΑ),ενώ θα έπρεπε ,καθώς η δαπάνη υπερέβαινε τα 15.000 ευρώ να διενεργηθεί πρόχειρος διαγωνισμός. Μάλιστα σε μια περίπτωση του έτους 2012 η ανάθεση υπηρεσιών για αποκομιδή απορριμμάτων έγινε χωρίς να προηγηθεί απόφαση του δημοτικού συμβουλίου.

Οι επιθεωρητές δημόσιας διοίκησης στη έκθεσή τους ζητούν από τον Γενικό Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας -Θράκης να ασκήσει ,λόγω των αρμοδιοτήτων του, πειθαρχική δίωξη κατά του τότε και νυν Δημάρχου Ηράκλειας Σερρών καθώς, όπως αναφέρουν στη έκθεσή τους, προσέφυγε στις απευθείας αναθέσεις έργων και υπηρεσιών παρακάμπτοντας την νόμιμη διαδικασία διενέργειας πρόχειρων διαγωνισμών.

ΔΗΜΟΣ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑΣ

Στο δήμο Κεφαλλονιάς εντοπίστηκε από τους επιθεωρητές δημόσιας διοίκησης για την περίοδο 2011-2015 σειρά μη σύννομων απευθείας αναθέσεων, οι οποίες διερευνήθηκαν κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας. Από τον έλεγχο προέκυψε ότι το 2011 διενεργήθηκαν παράνομα 15 απευθείας αναθέσεις προμήθειας καυσίμων μετά από δυο άγονους ανοικτούς διαγωνισμούς. Το 2013, οι απευθείας αναθέσεις που έκανε η δημοτική αρχή ανήλθαν σε 38 συνολικού ποσού 226.850 ευρώ με ΦΠΑ. Το 2014 η ίδια δημοτική αρχή έκανε μη σύννομα 30 απευθείας αναθέσεις ύψους 5.000 ευρώ η κάθε μια, όπως και άλλες πέντε για την αντιμετώπιση επειγουσών αναγκών.

Η δημοτική αρχή Κεφαλλονιάς είχε επιδοθεί στην «φάμπρικα» των απευθείας αναθέσεων όχι μόνο για την προμήθεια καυσίμων, αλλά και για την προμήθεια ηλεκτρολογικών προϊόντων, μικροεξαρτημάτων ύδρευσης και υλικών συντήρησης του δικτύου ύδρευσης. Την ίδια πρακτική ακολουθούσε για έργα συντήρησης και επισκευής αγροτικών δρόμων. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι το 2012 έκανε για το ίδιο αντικείμενο 19 απευθείας αναθέσεις. Το ίδιο έτος με 123 απευθείας αναθέσεις προμηθεύτηκε ανταλλακτικά αυτοκινήτων συνολικής δαπάνης 155.332,14 ευρώ. Για την προμήθεια ανταλλακτικών μεταφορικών μέσων και μηχανημάτων, η δημοτική αρχή Κεφαλλονιάς, το 2013 διενέργησε 59 απευθείας αναθέσεις ύψους 54.186,79 ευρώ. Το 2015 ακολούθησαν 82 απευθείας αναθέσεις για το ίδιο αντικείμενο έναντι του ποσού των 85.966,8 ευρώ επιμερισμένο σχεδόν ισόποσα σε δυο κωδικούς του προϋπολογισμού.

Τα συμπεράσματα της έκθεσης ΣΕΕΔΔ για το δήμο Ηράκλειας ν. Σερρών

1. Αριθμός Πρωτοκόλλου εντολής.

Η με αρ. πρωτ. Φ2ΔΣ/12/15/660/4-12-2015 εντολή ελέγχου, που εκδόθηκε σε συνέχεια της υπ’ αριθμ ΣΕΕΔΔ/ΠΓΘ 606/11-5-2015 αναφοράς και του αρ. πρωτ. 700/18-5-2015 εγγράφου του Πταισματοδικείου Σερρών.

Η ανωτέρω εντολή αφορά στον έλεγχο της νομιμότητας των απευθείας αναθέσεων δημοτικών έργων, παροχής υπηρεσιών και προμηθειών από το Δήμο Ηράκλειας Σερρών κατά τα έτη 2011, 2012, 2013 και 2014, κατόπιν δειγματοληψίας. Βάσει της εντολής αυτής προηγήθηκε ο έλεγχος της νομιμότητας των απευθείας αναθέσεων δημοτικών έργων κατά τα έτη 2011,2012, 2013 και 2014 και παροχής υπηρεσιών και προμηθειών κατά το έτος 2011 και συντάχθηκε η 351/Σ/2016 έκθεση ελέγχου, αναπόσπαστο τμήμα της οποίας αποτελεί η παρούσα έκθεση ελέγχου.

2. Επιθεωρητής Ελεγκτής :

3 Αντικείμενο Ελέγχου

Ο έλεγχος των διαλαμβανομένων στην ανωτέρω αναφορά, ως προς τη νομιμότητα των απευθείας αναθέσεων παροχής υπηρεσιών και προμηθειών από το Δήμο Ηράκλειας Σερρών κατά τα έτη 2012, 2013 και 2014, κατόπιν δειγματοληψίας.

4. Ελεγχόμενος φορέας

Δήμος Ηράκλειας Νομού Σερρών

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Ως προς τη νομιμότητα των απευθείας αναθέσεων υπηρεσιών και προμηθειών κατά τα έτη 2012, 2013 και 2014

Έτος 2012

Από το σύνολο των υπηρεσιών και προμηθειών που υλοποιήθηκαν από το Δήμο Ηράκλειας κατά το έτος 2012, ελέγχθηκαν δώδεκα εργασίες και προμήθειες που αντιστοιχούν στο 10% αυτών, οι οποίες ήταν εγγεγραμμένες στον προϋπολογισμό εσόδων-εξόδων οικονομικού έτους 2012.

Η ανάθεση των υπηρεσιών που αφορούσαν σε Αποκομιδή Απορριμμάτων στη Δ.Ε. Ηράκλειας και τη Δ.Ε. Στρυμονικού δεν ήταν νόμιμη διότι δεν είχε προηγηθεί απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου με την οποία έπρεπε να τεκμηριώνεται η αδυναμία εκτέλεσης της υπηρεσίας καθαριότητας με ίδια μέσα του Δήμου, σύμφωνα με το άρθρο 61 του Ν.3979/2011 και οι αντίστοιχες συμβάσεις παροχής υπηρεσιών λύθηκαν κατόπιν απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου, όπως τεκμηριώνεται αναλυτικά στη σελίδα 6 του κεφαλαίου Γ Διαπιστώσεις.

Κατά την ανάθεση της υπηρεσίας συντήρησης των μηχανημάτων και οχημάτων του Δήμου Ηράκλειας διαπιστώθηκε επιμερισμός της συνολικής ετήσιας δαπάνης σε τμηματικές υπηρεσίες, και τελικώς η συνολική ετήσια δαπάνη της υπηρεσίας υπερέβη το χρηματικό όριο της παροχής υπηρεσίας που δύναται να διενεργηθεί με απευθείας ανάθεση, όπως αυτό καθορίζεται με την Υ.Α. 35130/739/2010 (ΦΕΚ 1291 Β΄) Υπουργού Οικονομικών, αλλά όχι κατά κωδικό αριθμό εξόδων. Η παροχή της ανωτέρω υπηρεσίας, (με βάση το ύψος του δαπανηθέντος ποσού), έπρεπε να ανατεθεί ενιαία με τη διενέργεια συνοπτικής διαδικασίας (πρόχειρου διαγωνισμού).

Κατά την ανάθεση της προμήθειας ανταλλακτικών για τα μηχανήματα και οχήματα του Δήμου διαπιστώθηκε επιμερισμός της συνολικής ποσότητας όμοιων ή ομοειδών αγαθών ενώ η ετήσια δαπάνη, που διατέθηκε για την κάλυψη των αναγκών όλων των υπηρεσιών του Δήμου, υπερέβη το χρηματικό όριο της προμήθειας που δύναται να διενεργηθεί με απευθείας ανάθεση, όπως αυτό καθορίζεται με την αρ. 27319/18-7-2002 (ΦΕΚ 945/Β΄/24-7-2002) Κοινή Απόφαση των Υπουργών ΕΣ.Δ.Δ.Α. και Ανάπτυξης, συνολικά και επί μέρους κατά κωδικό αριθμό εξόδων στους κωδικούς αριθμούς εξόδων 20.6672.01 και 30.6672.01. Η ανωτέρω προμήθεια (με βάση το ύψος του δαπανηθέντος ποσού), έπρεπε να ανατεθεί ενιαία με τη διενέργεια πρόχειρου διαγωνισμού.

Όσον αφορά στις υπόλοιπες εργασίες έτους 2012 που ανατέθηκαν και αποτέλεσαν το δείγμα του ελέγχου, προκύπτει ότι η ανάθεση και η υλοποίησή τους είναι σύμφωνες με την ισχύουσα νομοθεσία.

Έτος 2013

Από το σύνολο των υπηρεσιών και προμηθειών που υλοποιήθηκαν από το Δήμο Ηράκλειας κατά το έτος 2013, ελέγχθηκαν δεκατρείς εργασίες και προμήθειες που αντιστοιχούν στο 15% αυτών, οι οποίες ήταν εγγεγραμμένες στον προϋπολογισμό εσόδων-εξόδων οικονομικού έτους 2013.

Κατά την ανάθεση της προμήθειας ανταλλακτικών για τα μηχανήματα και οχήματα του Δήμου διαπιστώθηκε επιμερισμός της συνολικής ποσότητας όμοιων ή ομοειδών αγαθών ενώ η ετήσια δαπάνη, που διατέθηκε για την κάλυψη των αναγκών όλων των υπηρεσιών του Δήμου, υπερέβη το χρηματικό όριο της προμήθειας που δύναται να διενεργηθεί με απευθείας ανάθεση, όπως αυτό καθορίζεται με την αρ. 27319/18-7-2002 (ΦΕΚ 945/Β΄/24-7-2002) Κοινή Απόφαση των Υπουργών ΕΣ.Δ.Δ.Α. και Ανάπτυξης, συνολικά και επί μέρους κατά κωδικό αριθμό εξόδων στον κωδικό αριθμό εξόδων 30.6672.01. Η ανωτέρω προμήθεια (με βάση το ύψος του δαπανηθέντος ποσού), έπρεπε να ανατεθεί ενιαία με τη διενέργεια πρόχειρου διαγωνισμού.

Η υπηρεσία Καθαρισμός ανεξέλεγκτων χωματερών θα έπρεπε να ανατεθεί και να υλοποιηθεί ως έργο λαμβάνοντας την απαραίτητη άδεια αποκατάστασης σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία. Εντούτοις το κόστος της δεν υπερέβη το χρηματικό όριο της απευθείας ανάθεσης έργου.

Όσον αφορά στις υπόλοιπες εργασίες, προμήθειες και μελέτες έτους 2013 που ανατέθηκαν και αποτέλεσαν το δείγμα του ελέγχου, προκύπτει ότι η ανάθεση και η υλοποίησή τους είναι σύμφωνες με την ισχύουσα νομοθεσία.

Έτος 2014

Από το σύνολο των υπηρεσιών και προμηθειών που υλοποιήθηκαν από το Δήμο Ηράκλειας κατά το έτος 2014, ελέγχθηκαν δεκαοκτώ εργασίες και προμήθειες που αντιστοιχούν στο 18% αυτών, οι οποίες ήταν εγγεγραμμένες στον προϋπολογισμό εσόδων-εξόδων οικονομικού έτους 2014.

Κατά την ανάθεση της προμήθειας ανταλλακτικών για τα μηχανήματα και οχήματα του Δήμου διαπιστώθηκε επιμερισμός της συνολικής ποσότητας όμοιων ή ομοειδών αγαθών ενώ η ετήσια δαπάνη, που διατέθηκε για την κάλυψη των αναγκών όλων των υπηρεσιών του Δήμου, υπερέβη το χρηματικό όριο της προμήθειας που δύναται να διενεργηθεί με απευθείας ανάθεση, όπως αυτό καθορίζεται με την αρ. 27319/18-7-2002 (ΦΕΚ 945/Β΄/24-7-2002) Κοινή Απόφαση των Υπουργών ΕΣ.Δ.Δ.Α. και Ανάπτυξης, συνολικά και επί μέρους κατά κωδικό αριθμό εξόδων στον κωδικό αριθμό εξόδων 20.6672.01. Η ανωτέρω προμήθεια (με βάση το ύψος του δαπανηθέντος ποσού), έπρεπε να ανατεθεί ενιαία με τη διενέργεια πρόχειρου διαγωνισμού.

Κατά την ανάθεση της υπηρεσίας συντήρησης των μηχανημάτων και οχημάτων των υπηρεσιών του Δήμου διαπιστώθηκε επιμερισμός της συνολικής ετήσιας δαπάνης σε τμηματικές υπηρεσίες, και τελικώς η συνολική ετήσια δαπάνη της υπηρεσίας υπερέβη το χρηματικό όριο της παροχής υπηρεσίας που δύναται να διενεργηθεί με απευθείας ανάθεση, όπως αυτό καθορίζεται με την Υ.Α. 35130/739/2010 (ΦΕΚ 1291 Β΄) Υπουργού Οικονομικών, αλλά όχι κατά κωδικό αριθμό εξόδων. Η παροχή των ανωτέρω υπηρεσιών, (με βάση το ύψος του δαπανηθέντος ποσού), έπρεπε να ανατεθεί ενιαία με τη διενέργεια συνοπτικής διαδικασίας (πρόχειρου διαγωνισμού).

Όσον αφορά στις υπόλοιπες εργασίες και προμήθειες έτους 2014 που ανατέθηκαν και αποτέλεσαν το δείγμα του ελέγχου, προκύπτει ότι η ανάθεση και η υλοποίησή τους είναι σύμφωνες με την ισχύουσα νομοθεσία.

 

πηγη

Πώς οι 100 πλουσιότεροι Αμερικανοί καταφέρνουν να επηρεάζουν τις πολιτικές αποφάσεις

us-dollars

Σύμφωνα, πάντα, με μια νέα μελέτη.

Μια νέα μελέτη από ερευνητές του Πανεπιστημίου Northwestern αποκαλύπτει πώς οι 100 πλουσιότεροι Αμερικανοί έχουν καταφέρει να επηρεάζουν παρασκηνιακά την πολιτική και να προωθούν συντηρητικές πολιτικές.

Η μελέτη διαπιστώνει ότι οι περισσότεροι δισεκατομμυριούχοι που επηρεάζουν την αμερικανική πολιτική, αν και λιγότερο ορατοί από τον CEO της Amazon, Jeff Bezos, ή τους αδελφούς Koch, για παράδειγμα, προωθούν μια εξαιρετικά συντηρητική πολιτική.

Ωστόσο, ακόμη και οι δισεκατομμυριούχοι που τοποθετούν τους εαυτούς τους στα αριστερά του κέντρου αποκομίζουν κέρδη από συντηρητικές πολιτικές. Η Amazon, για παράδειγμα, έχει βγάλει εκατομμύρια δολάρια παρέχοντας λογισμικό παρακολούθησης στο Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας και στα αστυνομικά τμήματα.

Πολλοί από τους δισεκατομμυριούχους που περιλαμβάνονται στη μελέτη αντιτίθενται σε νομοθετήματα και προγράμματα που ωφελούν την κοινωνία στο σύνολό της αλλά βλάπτουν τα συμφέροντά τους. Ορισμένοι πιστεύουν ότι το περιβάλλον και οι μεγάλες τράπεζες δεν πρέπει να ρυθμίζονται, και αντιτίθενται σε κοινωνικά προγράμματα που βοηθούν τους Αμερικανούς να βρουν δουλειά ή υγειονομική περίθαλψη, σύμφωνα με τον Guardian.

«Επιζητούν να μειώσουν τα ελλείμματα και να συρρικνώσουν τον δημόσιο τομέα περικόπτοντας ή ιδιωτικοποιώντας κατοχυρωμένες παροχές κοινωνικής ασφάλισης».

Όμως, οι ίδιοι δισεκατομμυριούχοι που προωθούν τις εξαιρετικά συντηρητικές ατζέντες τους παραμένουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η μελέτη διαπίστωσε ότι μόνο το ένα τέταρτο των 100 δισεκατομμυριούχων που συμπεριλήφθηκαν στην έρευνα προέβη σε δημόσιες δηλώσεις σχετικά με τις φορολογικές πολιτικές και μόνο το 3% έκανε το ίδιο σχετικά με τις πολιτικές κοινωνικής ασφάλισης.

«Υποψιαζόμαστε ότι για κάποιους από αυτούς, ένας παράγοντας που εισέρχεται στην απόφαση να μην μιλήσουν μπορεί να είναι η απροθυμία να εκθέσουν τις μη δημοφιλείς θέσεις τους στην κοινή γνώμη», εξήγησαν οι ερευνητές. «Αν οι δισεκατομμυριούχοι τείνουν να προτιμούν τις μη δημοφιλείς πολιτικές που σχετίζονται με τους φόρους και την κοινωνική ασφάλιση, αυτό μπορεί να εξηγεί τη σιωπή τους».

Η επιλογή να παραμείνουν σιωπηλοί είναι σκόπιμη. Οι δισεκατομμυριούχοι έχουν άφθονη πρόσβαση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά επιλέγουν να παραμένουν σιωπηλοί ενώ υποστηρίζουν και προωθούν συντηρητικές πολιτικές που είναι επιβλαβείς για τους περισσότερους Αμερικανούς.

Τα ευρήματα της μελέτης φωτίζουν το πώς ένα πολιτικό δίκτυο των πλουσιότερων Αμερικανών έχει γίνει αρκετά ισχυρό ώστε να διαμορφώνει την πολιτική των ΗΠΑ και να ωθεί τη χώρα προς τον υπερ-συντηρητισμό. Στην εποχή του Trump και καθώς η χώρα συνεχίζει να μετακινείται προς την άκρα δεξιά, οι ερευνητές αναρωτιούνται γιατί οι αμερικανοί ψηφοφόροι δεν είναι πιο εξοργισμένοι με τους ολιγάριθμους πλούσιους που ελέγχουν τη χώρα πίσω από κλειστές πόρτες.

Αποφεύγοντας τον δημόσιο έλεγχο, οι δισεκατομμυριούχοι αποφεύγουν επίσης τη λογοδοσία. «Πιστεύουμε ότι αυτό το είδος αόρατης άσκησης πολιτικής είναι επιβλαβές για τη δημοκρατία», συμπέραναν οι ερευνητές.

 

πηγη

 

Αναποτελεσματικά τα επιδόματα για τη μείωση της φτώχειας

Δραματικά περιορισμένη, στην προσπάθεια μείωσης του αριθμού των ατόμων που κινδυνεύουν από τη φτώχεια στην χώρα μας, είναι η συμμετοχή των κοινωνικών επιδομάτων που παρέχει το κράτος, εάν εξαιρεθούν οι συντάξεις…

Στην άκρως ανησυχητική αυτή διαπίστωση καταλήγει κανείς λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία της Eurostat για το 2017, που δείχνουν την Ελλάδα να καταλαμβάνει την τελευταία θέση ως προς την επίδραση και κατά συνέπεια την αποτελεσματικότητα των λεγόμενων κοινωνικών μεταβιβάσεων, πλην των συνταξιοδοτικών παροχών, στην προσπάθεια περιορισμού των ατόμων που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας.

Τα στοιχεία δημοσιοποιούνται μεσούσης της διαπραγμάτευσης της ελληνικής κυβέρνησης με τους Ευρωπαίους εταίρους για το μέλλον των συντάξεων αλλά και για τον δημοσιονομικό χώρο που θα καταλάβουν, τελικά, κοινωνικές παροχές όπως το επίδομα στέγασης ή μέτρα στήριξης των άνεργων νέων. Και καταδεικνύουν την αναγκαιότητα αύξησης των παροχών προς ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, πλην των συνταξιούχων, προκειμένου να μειωθεί στη χώρα μας το ποσοστό των ατόμων –κυρίως των εργαζομένων και ανέργων– που βρίσκονται στο κατώφλι της φτώχειας. Αποδεικνύουν βέβαια και τον ρόλο των συντάξεων, παρά τις συνεχείς μειώσεις κατά τη διάρκεια της κρίσης, στη συγκράτηση του φαινομένου, κατά την περίοδο της κρίσης και αντίστροφα, τις σημαντικές συνέπειες μιας πιθανής περαιτέρω μείωσής τους, στην προσπάθεια μείωσης της φτώχειας στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με τα χθεσινά στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Αρχής, ενώ στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Ε.Ε.) οι κοινωνικές μεταβιβάσεις είχαν ως αποτέλεσμα τη μείωση κατά σχεδόν ένα τρίτο (32,4%) του αριθμού των ατόμων που ταξινομούνται σε κίνδυνο φτώχειας, στην Ελλάδα οδήγησαν στη μείωση του πληθυσμού που κινδυνεύει από τη φτώχεια, σε ποσοστό μόλις 15,8%.

Να σημειωθεί εδώ ότι με τον όρο κοινωνικές μεταβιβάσεις εννοούμε παροχές της κεντρικής διοίκησης για συντάξεις γήρατος και επιζώντων (προς χήρες και ορφανά), παροχές ανεργίας, οικογενειακά επιδόματα, παροχές ασθενείας και αναπηρίας, παροχές που σχετίζονται με την εκπαίδευση, επιδόματα στέγασης, κοινωνική βοήθεια και άλλα οφέλη.

Στη συγκεκριμένη έρευνα της Eurostat, εξαιρούνται οι συντάξεις.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν χθες, με αφορμή την «επέτειο» ενός έτους από την ανακοίνωση των Ευρωπαίων ηγετών του Ευρωπαϊκού Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων, που επικεντρώνεται στην ισότητα ευκαιριών, στην πρόσβαση στην αγορά εργασίας, στις δίκαιες συνθήκες εργασίας και στην κοινωνική προστασία, ο βαθμός στον οποίο οι κοινωνικές μεταβιβάσεις μειώνουν τον αριθμό των ατόμων που κινδυνεύουν από φτώχεια ποικίλλει σε όλα τα κράτη- μέλη της Ε.Ε.

Συγκεκριμένα, το 2017 υπήρχαν δύο κράτη-μέλη όπου ο αριθμός των ατόμων που κινδυνεύουν από τη φτώχεια μειώθηκε περισσότερο από το ήμισυ λόγω κοινωνικών μεταβιβάσεων: η Φινλανδία (μείωση κατά 56,9%) και η Δανία (50,9%). Σε εννέα κράτη-μέλη η μείωση ήταν κάτω από 25%, και από αυτές οι μικρότερες μειώσεις σημειώθηκαν στην Ελλάδα (15,8%) και στη Ρουμανία (16,6%).

Στο σύνολο της Ε.Ε., εκτός από το 2013, η αποτελεσματικότητα των κοινωνικών μεταβιβάσεων μειώνεται από έτος σε έτος. Αντίστοιχα και στην Ελλάδα, μετά την «εκτίναξη» του 2013 στο 17,5% (πιθανότατα λόγω της αύξησης του επιδόματος τέκνων σε τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες) η αποτελεσματικότητα των κοινωνικών επιδομάτων μειώθηκε το 2014 κατά 15%, αυξήθηκε στο 16,08% το 2015, έπεσε σε 15,87% το 2016 και παρέμεινε σε αυτό (15,83%) το 2017.

Να σημειωθεί ότι οι συνολικές δαπάνες για κοινωνική προστασία, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στην Ελλάδα είναι σημαντικά υψηλές, στο 20,7% (στοιχεία Eurostat 2016), όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι στο 19,1%. Βέβαια, το 16% αφορά τις παροχές προς ηλικιωμένους και κατά κύριο λόγο τις συντάξεις και μόλις το 0,6% τις οικογένειες, το 0,5% τους ανέργους και 1,5% την αναπηρία και την ασθένεια. Οσο για τις παροχές στεγαστικής πολιτικής, μετά την κατάργηση του ΟΕΚ, οι δαπάνες έχουν μηδενιστεί…

Βιολογικοί καθαρισμοί: Τους φτιάχνουν για να υπολειτουργούν!

 

Τρέχουν στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας ώστε να αποφύγει η Ελλάδα τα βαριά πρόστιμα για τους βιολογικούς καθαρισμούς που είτε δεν υπάρχουν, είτε δεν λειτουργούν. Ο σχεδιασμός και τα εμπόδια για 174 έργα.

Βιολογικοί καθαρισμοί: Τους φτιάχνουν για να υπολειτουργούν!

Περίπου 50 εγκαταστάσεις βιολογικού καθαρισμού σε αντίστοιχες πόλεις ανά την Ελλάδα, ακόμα και σε τουριστικές περιοχές της χώρας, είτε υπολειτουργούν, είτε δεν καλύπτουν το σύνολο του οικισμού επειδή δεν έχουν κατασκευαστεί ή δεν έχουν συνδεθεί τα αποχετευτικά δίκτυα. Αλλά και σε πολλούς δήμους που λειτουργούν, οι κάτοικοι αποφεύγουν να συνδεθούν λόγω κόστους, με αποτέλεσμα να προτείνεται η προώθηση προγραμμάτων επιδότησης των νοικοκυριών τύπου «Εξοικονομώ».

Η δυσάρεστη εικόνα προκύπτει την ίδια στιγμή που η Ελλάδα προκειμένου να καλύψει τις απαιτήσεις κοινοτικών οδηγιών, αλλά και να στηρίξει την ανάπτυξη του τουριστικού ρεύματος, καλείται να δαπανήσει εκατοντάδες εκατομμύρια για την κατασκευή βιολογικών καθαρισμών σε 262 οικισμούς, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που οι εγκαταστάσεις είναι ημιτελείς ή δεν λειτουργούν.

Μέχρι στιγμής έχουν δεσμευτεί 979 εκατ. ευρώ από το ΕΣΠΑ για την κατασκευή βιολογικών καθαρισμών και δικτύων αποχέτευσης (όπου απαιτείται) σε 162 οικισμούς, 98 εκατ. από εθνικούς πόρους για 12 οικισμούς ενώ αναζητούνται άλλα 403 εκατ. ευρώ για 40 οικισμούς που θεωρούνται «ορφανοί» από χρηματοδότηση. Στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας ανησυχούν όχι μόνο για τις προβληματικές εγκαταστάσεις που είναι διάσπαρτες ανά την Ελλάδα, αλλά και για τις καθυστερήσεις στους διαγωνισμούς που προωθούνται με το σύστημα μελέτη – κατασκευή.

Οι οικισμοί με πληθυσμό άνω των 2.000 κατοίκων θα έπρεπε να εξυπηρετούνται από εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων από το τέλος του 2005! Δεκατρία χρόνια μετά και αφού η χώρα μας έχει λάβει απανωτές παρατάσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ειδική Γραμματεία Υδάτων, που είναι αρμόδια για την εφαρμογή της κοινοτικής οδηγίας 91/271/ΕΟΚ για τα λύματα, εντόπισε 385 οικισμούς που χαρακτηρίστηκαν «ως Γ’ προτεραιότητας», δηλαδή είναι άνω των 2.000 κατοίκων.

Προ ημερών έγινε γνωστό πως ο κατάλογος αναμένεται να οριστικοποιηθεί μέχρι τις αρχές του 2019 με αναθεωρημένη μεθοδολογία χαρακτηρισμού, καθώς έχει τεθεί ζήτημα, και από τις κοινοτικές υπηρεσίες, για πολλές τουριστικές περιοχές που τα τελευταία χρόνια παρουσιάζουν εκρηκτική ανάπτυξη. Στο ΥΠΕΝ γνωρίζουν πως συχνά σε τουριστικές περιοχές ασκείται μεγάλη πίεση από τοπικούς πολιτικούς παράγοντες ώστε οι δημόσιες εγκαταστάσεις των βιολογικών καθαρισμών να παραλάβουν και τα λύματα μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων (που θα έπρεπε να φτιάξουν δικές τους εγκαταστάσεις) με αποτέλεσμα «να υπερκαλύπτεται η σχεδιασθείσα δυναμικότητα των κρατικών υποδομών».

Η κυβέρνηση συμφώνησε με την Κομισιόν ένα «Εθνικό Επιχειρησιακό Σχέδιο Υποδομών Λυμάτων για την κάλυψη του συνόλου των οικισμών». Ηδη έχουν εκπονηθεί 13 Περιφερειακά Επιχειρησιακά Σχέδια Διαχείρισης Αστικών Λυμάτων ενώ «διασφαλίστηκε η χρηματοδότηση (από το ΕΣΠΑ ή από το πρόγραμμα «ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ Ι») για όλα τα έργα που έχουν ωριμότητα κατασκευής μέχρι το 2023». Τα πρώτα έξι περιφερειακά σχέδια εγκρίθηκαν το καλοκαίρι, ενώ τον προηγούμενο μήνα εγκρίθηκαν και τίθενται σε εφαρμογή και τα υπόλοιπα 7 για τις περιφέρειες Αττικής, Κρήτης, Πελοποννήσου, Κεντρικής Μακεδονίας, Δυτικής Μακεδονίας και Δυτικής Ελλάδας.

Η κατάσταση

Σύμφωνα με την τελευταία αναφορά παρακολούθησης του «Εθνικού Σχεδίου Λυμάτων» μόνο 123 από τους 385 οικισμούς «Γ’ προτεραιότητας» καλύπτουν τις απαιτήσεις της κοινοτικής οδηγίας που θα έπρεπε να εφαρμοστεί πλήρως από το 2005… Όπως προαναφέρθηκε, σε άλλους 48 υπάρχουν βιολογικοί καθαρισμοί που είτε δεν λειτουργούν καθόλου, είτε υπολειτουργούν με αμφισβητούμενα αποτελέσματα για την προστασία του περιβάλλοντος.

Στους συγκεκριμένους οικισμούς περιλαμβάνονται η Ελασσόνα, η Πάλαιρος, το Αιτωλικό, τα Λεχαινά, η Νέα Πέραμος, η Αρχαία Επίδαυρος, το Αρκαλοχώρι, η Ουρανούπολη, η Ιερισσός, η Ζαχάρω, ο Αστακός, τα Οινόφυρα και το Σχηματάρι, οι Δελφοί, το Γαλαξίδι, τα Μέθανα, τα Ανώγεια, κ.ά.

Στις αρχές Αυγούστου, κατά τη συνεδρίαση της επιτροπής που παρακολουθεί το σχέδιο λυμάτων, είχαν τεθεί διάφορα ζητήματα όπως για τον τρόπο διάθεσης της λάσπης που παράγουν οι βιολογικοί καθαρισμοί. Όπως αναφέρεται στα πρακτικά, «οι φορείς έθεσαν το θέμα της άμεσης θεσμοθέτησης και εφαρμογής κατάλληλου νομικού πλαισίου για τη μείωση της ποσότητας της επεξεργασμένης ιλύος που διατίθεται σε ΧΥΤΑ ή και σε άλλους χώρους διάθεσης. Εκφράστηκε η ανάγκη προσαρμογής του θεσμικού πλαισίου καθώς επίσης και το θέμα της δυνατότητας χρηματοδότησης των σχετικών υποδομών με διαφορετικές εναλλακτικές προσεγγίσεις (π.χ. πρόταση ΣΔΙΤ από την Περιφ. Πελοποννήσου)».

Βιολογικοί καθαρισμοί χωρίς… πελάτες

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα αφορούν τη σύνδεση των κατοικιών και άλλων κτισμάτων με το δίκτυο αποχέτευσης. Η εξαιρετικά δυσάρεστη εμπειρία με τον βιολογικό καθαρισμό του Θριασίου δείχνει πως οι πολίτες αποφεύγουν να συνδεθούν με το δίκτυο αποχέτευσης για να μην πληρώσουν το κόστος. Στην τελευταία συνεδρίαση υποστηρίχθηκε πως «ο κύριος λόγος για την μερική αστοχία της σύνδεσης με το υφιστάμενο δίκτυο αποχέτευσης σχετίζεται αφενός με το κόστος των ιδιωτικών συνδέσεων/διακλαδώσεων από τις τοπικές αρχές, αφετέρου με την απροθυμία τους να ζητήσουν από τους πολίτες να συνδεθούν στο δίκτυο λόγω της οικονομικής τους κατάστασης».

Προτάθηκε «να ληφθεί οριζόντια μέριμνα για την ταυτόχρονη κατασκευή των ιδιωτικών συνδέσεων/διακλαδώσεων με την κατασκευή του δικτύου αποχέτευσης σε κάθε νέο έργο αποχέτευσης». Ο εκπρόσωπος της Κομισιόν (της γενικής διεύθυνσης περιφερειακής πολιτικής) πρότεινε «τη διερεύνηση δημιουργίας ενός «ταμείου» κατά την έννοια του «Εξοικονομώ» για τις ιδιωτικές συνδέσεις των πολιτών που θα μπορούσε να συμβάλει στη λύση του προβλήματος».

 

Φώτης Κόλλιας fotisk2@euro2day.gr

 

πηγη

 

TAZ: Χρέη προπαππούδων στις πλάτες των δισέγγονων στην Ελλάδα

Αδύνατη η εξόφληση του υπέρογκου ελληνικού χρέους, εκτιμά σε άρθρο της η TAZ του Βερολίνου. Προς επίρρωση αυτής της θέσης χρησιμοποιεί ένα παράδειγμα από τη γερμανική και ευρωπαϊκή Ιστορία.

TAZ: Χρέη προπαππούδων στις πλάτες των δισέγγονων στην Ελλάδα

Η Tageszeitung εστιάζει στο πρόβλημα του ελληνικού χρέους, όπως μεταδίδει η Deutsche Welle. «Η Ελλάδα καλείται να αποπληρώσει τα χρέη της έως το 2060. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί», επισημαίνει σε άρθρο της η Ουλρίκε Χέρμαν, οικονομική συντάκτρια της εφημερίδας του Βερολίνου, στηρίζοντας τη θέση της σε συμπεράσματα του κορυφαίου βρετανού οικονομολόγου Τζον Μέιναρντ Κέινς. «Βρέφη αναλαμβάνουν την ευθύνη για τους προπαππούδες τους», σχολιάζει η γερμανίδα δημοσιογράφος, υπογραμμίζοντας το βάρος του χρέους που καλούνται να επωμιστούν οι επόμενες γενιές στην Ελλάδα.

«Η Ελλάδα εξαφανίστηκε από τα πρωτοσέλιδα, αλλά στο παρασκήνιο εξακολουθούν να δίνονται μάχες. Τι πρόκειται να γίνει με το υπέρογκο χρέος που έχουν οι Έλληνες. Το ΔΝΤ απαιτεί να διαγραφεί ένα μέρος των δισεκατομμυρίων ευρώ των δανείων. Ωστόσο, κυρίως η Γερμανία παραμένει σκληρή και περιμένει ότι η Ελλάδα θα αποπληρώσει τα χρέη της μέχρι το μακρινό 2060. Παιδιά που δεν έχουν γεννηθεί ακόμη θα κληθούν λοιπόν να αναλάβουν την ευθύνη για τα λάθη των προπαππούδων τους, οι οποίοι θα έχουν τότε πια προ πολλού πεθάνει», σχολιάζει η TAZ και αναφέρει ένα παράδειγμα από τη γερμανική Ιστορία: «Ειδικά οι Γερμανοί θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι δεν έχει νόημα από οικονομικής άποψης να ζητεί κανείς αποπληρωμές δανείων που δεν είναι δυνατόν να καταβληθούν. Πριν από 100 χρόνια, το 1918, τελείωσε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και μετά οι Γερμανοί κατακεραυνώθηκαν με την υποχρέωση να καταβάλουν πολεμικές επανορθώσεις, οι οποίες οδήγησαν σε καταστροφή».

Τα λάθη στις Βερσαλλίες

Η γερμανίδα οικονομική συντάκτρια αναφέρει τη Συνθήκη Ειρήνης των Βερσαλλιών, με την οποία η Γερμανία ως ηττημένη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου υποχρεώθηκε να καταβάλει υπέρογκα ποσά στους Συμμάχους, μια απόφαση που είχε εξοργίσει το νεαρό τότε Τζον Μέιναρντ Κέινς, ο οποίος παρέστη τότε στις Βερσαλλίες ως μέλος της βρετανικής αντιπροσωπείας και αποχώρησε σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Στη συνέχεια έγραψε στη Μ. Βρετανία το γνωστό του βιβλίο «Οι οικονομικές συνέπειες της ειρήνης», με το οποίο κατέδειξε ότι ήταν αδύνατο να λειτουργήσει μια συνθήκη ειρήνης «που απαιτούσε αστρονομικές επανορθώσεις» από τη Γερμανία, καθότι αυτή απλούστατα δεν ήταν σε θέση να βρει τα απαιτούμενα ποσά. «Οι επανορθώσεις ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους μπόρεσε να αναλάβει την εξουσία ο Αδόλφος Χίτλερ το 1933», σημειώνει η TAZ.

Η γερμανίδα δημοσιογράφος επισημαίνει ότι η σημερινή κατάσταση σαφώς δεν συγκρίνεται σε πολιτικό επίπεδο με τις συνθήκες που επικρατούσαν μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, «ωστόσο από οικονομικής άποψης η Ελλάδα βρίσκεται στην ίδια παγίδα που είχε εγκλωβιστεί η Γερμανία το 1919, όταν κλήθηκε να καταβάλει επανορθώσεις.

Ο Κέινς είχε τότε διαπιστώσει το κύριο πρόβλημα: Όποιος καλείται να εξυπηρετήσει εξωτερικό χρέος χρειάζεται εξαγωγικό πλεόνασμα.

Η Ελλάδα δεν διαθέτει τέτοιο. Ως εκ τούτου θα ήταν λογικό να διαγραφεί σε μεγάλο βαθμό το ελληνικό χρέος και να δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία στους Έλληνες.

Διότι τα δάνεια έχουν έτσι κι αλλιώς χαθεί ανεπιστρεπτί».

 

πηγη

 

 

 

 

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΒΛΑΚΩΝ. Δια τον αγαπητόν μου αναγνώστη Χριστόφορο

H βλακεία, ως αντίθετο της ευφυΐας, χαρακτηρίζει ιδιαίτερα ορισμένους τύπους και ομάδες ανθρώπων που βλέπουν την εξουσία σαν πηγή εξυπηρέτησης ιδιοτελών συμφερόντων και πελατειακών διασυνδέσεων. Έτσι οι «βλάκες», εν αντιθέσει προς τους ευφυείς, επιδιώκουν, συνήθως με ανέντιμα, αθέμιτα ή και παράνομα μέσα, να εξυπηρετήσουν ιδιοτελή συμφέροντα εις βάρος του κοινού αγαθού. Το πρόβλημα τους ομως είναι ότι δεν διαθέτουν την διανοητική ικανότητα να διακρίνουν τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις των ενεργειών τους στην κοινωνία και στον ίδιο τους τον εαυτό. Ο κύριος στόχος της μελέτης, η οποία διατρέχεται από ένα πολύ ιδιάζον χιούμορ, είναι να αναδείξει ουσιώδεις διαστάσεις και όψεις της παθογένειας της νεοελληνικής κοινωνίας, οι οποίες φαίνεται να είναι διαχρονικές και οπωσδήποτε σύγχρονες.

Ο κοινωνιολόγος Ευάγγελος Λεμπέσης διετέλεσε πολιτικός σχολιαστής, αρθρογράφος, καθηγητής Παντείου, αρχισυντάκτης πολλών εντύπων, διευθυντής ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών και πολλά άλλα, από το 1930 μέχρι το 1956 περίπου.  Γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1906 και σπούδασε στη Γερμανία. Το δοκίμιο αυτό, που γράφτηκε στην αρχική του μορφή στην καθαρεύουσα το 1941, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1941 στο νομικό περιοδικό «Εφημερίς των Ελλήνων Νομικών» και αναδημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 1976 στο νομικό περιοδικό «Διοικητική Δικαιοσύνη», αποτελεί μια κοινωνική κριτική εναντίον της διαφθοράς και της αναξιοκρατίας, και σήμερα κυκλοφορεί τόσο σε έντυπη όσο και σε ηλεκτρονική μορφή. 

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΒΛΑΚΩΝ

Οι βλάκες ταξινομούνται σε δύο κύριες μεγάλες ομάδες, τελείως αντίθετες μεταξύ τους, και ακόμη άλλες τρείς παραλλαγές. Η πρώτη ομάδα βρίσκεται στις κατώτερες κοινωνικές βαθμίδες, κατέχει τις υποδεέστερες κοινωνικές θέσεις και αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης. Το ενδιαφέρον εστιάζεται κυρίως στη δεύτερη ομάδα, οι βλάκες της οποίας  κατέχουν σπουδαίες θέσεις στην κοινωνία. Με βάση την αρχή της ελαχίστης προσπαθείας, συνασπίζονται για να αντιμετωπίσουν μια ισχυρότερη δύναμη στο πρόσωπο των ολίγων ή του ενός, και οργανώνονται σε ομάδες, οι οποίες στην κοινωνιολογία ονομάζονται «κλίκες».

Αυτός ο τύπος ανθρώπου έχει μία μανία, να ανήκει σε οργανώσεις, πάσης φύσεως και όσο το δυνατό περισσότερες. Αυτό εξηγείται πρώτα πρώτα από την έλλειψη ατομικότητας, η οποία συνεπάγεται μία μεγάλη ευκολία αγελοποίησης. Εκτός τούτου, διακατέχεται συνεχώς από φόβο και πανικό μήπως περιέλθει σε οποιοδήποτε «περιθώριο». Αποτέλεσμα: Δημιουργείταιαυτόματη συρροή βλακών σε πάσης φύσεως οργανώσεις. Και εάν μεν οι οργανώσεις αυτές είναι συμφεροντολογικές, διατηρούν τουλάχιστον την σοβαρότητα των συμφερόντων τους. Εάν όμως είναι πνευματικές, συν τω χρόνω, περιέρχονται σε πλήρη βλακοκρατία.

Κατόπιν όλων τούτων επόμενο είναι ότι οι λεγεώνες των βλακών ωθούνται και υφίστανται ακατανίκητη έλξη από τις παντός είδους αγελαίες, αντιατομιστικές και ομαδιστικές οργανώσεις και θεωρίες, καθώς επίσης και από πάσης φύσεως παρεμβατισμό ή διευθυνομένη οικονομία. Έτσι εξηγείται και η ατελείωτη επιλογή βλακών στα ομαδικά συστήματα, η οποία με την βοήθεια μιας πολιτικής βίας κατοχυρώνεται και σαν πολιτικό και κοινωνικό καθεστώς. Η ελευθερία της σκέψης (χρήσιμη μόνον σε εκείνους που διαθέτουν σκέψη) είναι για τους βλάκες ιδιαίτερα αντιπαθητική, διότι ασκούμενη από άλλους στρέφεται εναντίον τους, εναντίον των συμφερόντων τους και εναντίον των εξουσιαστικών θέσεων τις οποίες κατέχουν.

Με βάση τα παραπάνω είναι εύκολο να ερμηνευτεί και η ακατανίκητη τάση των βλακών προς πάσης φύσεως αγελαίες εμφανίσεις, κοσμικές συγκεντρώσεις, προβολή από τα Μ.Μ.Ε, διακρίσεις, τίτλους, «διπλώματα» και κάθε είδους «παράσημα». Και εδώ προκύπτει ένα μεγάλο ερώτημα: Από πού κι’ ως πού είναι δεδομένη η δυνατότητα της βλακικής αγέλης να δράσει με τρόπο αποτελεσματικό; Αυτό συμβαίνει κατά πρώτον διότι ωρισμένοι βλάκες κατέχουν θέσεις υποδεέστερες μεν, αλλά εντελώς «μοιραίες» στον κοινωνικό οργανισμό, ο οποίος στην πράξη βασίζεται στις κατώτερες του βαθμίδες. Στην πράξη, τα πρόσωπα των ανωτέρων βαθμίδων  εξαρτώνται από τα κατώτερα και μερικές φορές μάλιστα αυτή η εξάρτηση παίρνει μορφές καθαρά εκβιαστικές. Για παράδειγμα, ένας υπάλληλος μπορεί να προωθήσει ή να ενταφιάσει μία υπόθεση σε μία υπηρεσία ή να καλύψει έναν εγγληματία σε μία αστυνομική αρχή, σε περίπτωση που τα κατώτερα πρόσωπα της ιεραρχίας είναι αλληλέγγυα προς αυτόν. Κατά δεύτερον οι «κλίκες» μπορούν να προωθήσουν τα μέλη τους σε ανώτερες βαθμίδες και να αναδείξουν τον εαυτόν τους, παρακωλύοντας αντίθετες ενέργειες υπερκειμένων παραγόντων για την προώθηση προσώπων αξίων και ικανών. Έτσι, τα δεδομένα της βλακοκρατείας κλιμακώνονται και η καταστάσεις διαιωνίζονται. Ενός βλακός ερχομένου, μύριοι έπονται. Διότι ένας βλάξ, εφόσον ανέλθει, θα προωθήσει πρόσωπα μόνον κατώτερα από τον εαυτόν του.

Οι βλάκες ταξινομούνται σε τρείς μεγάλες υποομάδες ή παραλλαγές.

Η πρώτη παραλλαγή περιλαμβάνει βλάκες και ανίκανους οι οποίοι ανέρχονται και επικρατούν ατομικά και καταλαμβάνουν θέσεις στις οποίες η ανεπάρκεια τους είναι τουλάχιστον ανεκτή αν όχι και πλεονεκτική. Πολλές φορές οι άνθρωποι αυτοί καταλαμβάνουν αξιώματα με τα οποία ουδέποτε θα καταδεχόταν να ασχοληθεί ένας σοβαρά απασχολούμενος άνθρωπος. Άλλοτε όμως μπορεί να γίνουν ακόμη και σοβαροί παράγοντες μίας κυβέρνησης ή ακόμη και πρόεδροι μίας Δημοκρατίας. Και βέβαια όλα τα αξιώματα διανθίζονται με διακρίσεις, παράσημα, δεξιώσεις κ.ο.κ. Για μία τέτοιου είδους άνοδο απαιτούνται ειδικά προσόντα: Πρώτον παντελής έλλειψη προσωπικότητας. Αυτή εκδηλώνεται με μόνιμη απουσία γνώμης πάνω στο οποιοδήποτε ζήτημα, με το φόβο της σύγκρουσης και της διαφωνίας, καθώς επίσης και με μία ολιγόλογη ανιαρότητα, η οποία μπορεί να εκληφθεί και σαν βαθύνοια ή σοβαρότητα, στην πραγματικότητα όμως οφείλεται απλά και μόνον στην απόλυτη έλλειψη πνεύματος. Με λίγα λόγια αυτού του τύπου οι βλάκες είναι σοβαροφανείς και διακρίνονται σε δύο υποομάδες: Αυτούς που «ψωνίζουν», δηλαδή αγοράζουν αλλά δεν πουλάνε, και αυτούς που «σνομπάρουν».

Αυτοί που «ψωνίζουν» έχουν έκδηλη στο πρόσωπο την βλακώδη πονηρία. Η εξυπνάδα ενός τέτοιου βλάκα συνίσταται στην πεποίθηση της ικανότητας του να κρύβει με μεγάλη επιμέλεια την ίδια του την εξυπνάδα. Έτσι λοιπόν αποφεύγει να μιλάει και περιορίζεται να ακούει τα λεγόμενα των άλλων, τα οποία μάλιστα συνοδεύει και με ένα εξυπνώδες ηλίθιο μειδίαμα. Αποφεύγει να απαντά, διότι βεβαίως δεν είναι «κουτός» για να εκτεθεί. Κατ’ αρχήν θεωρεί τον κάθε άνθρωπο εχθρό, ο οποίος καραδοκεί να του αρπάξει, με σκοπό να τον εκθέσει, όποια τυχόν εκδήλωση του ξεφύγει κατά λάθος. Γι’ αυτό και ένας τέτοιος τύπος είναι όλη την ώρα ιδιαίτερα προσεκτικός. Τον καθένα που εκφράζεται με γνώμες και απόψεις τον θεωρεί αναμφισβήτητα βλάκα, ενώ ο ίδιος φροντίζει να κρύβει με επιμέλεια την ευφυϊα του πίσω από ένα συγκαταβατικό μειδίαμα. Για τους διανοούμενους, και ιδίως για αυτούς που αγωνίζονται, τρέφει απέραντη περιφρόνηση και τους αντιμετωπίζει με συγκρατημένη αυτοπεποίθηση, συγκατάβαση και μετριόφρονα υπεροχή.

Αυτοί που «σνομπάρουν» αποτελούν μία πραγματική κοινωνική μάστιγα. Αυτοί, ως επί το πλείστον, μιλούν πολύ και περιπλέκουν με υπέρμετρο στόμφο πράγματα μικρά, προφανή και αυτονόητα που τα παρουσιάζουν για μεγάλα, δυσνόητα και σπουδαία. Διανθίζουν μάλιστα και το πομπώδες ύφος τους με μία στάση προστατευτική, η οποία ζητά να κατακτήσει την συμπάθεια του κόσμου, ενώ στην πραγματικότητα μοναδικό σκοπό έχει να υποτιμήσει τους άλλους.

Στη δεύτερη παραλλαγή εντάσσονται οι λεγόμενες χρυσές μετριότητες, οι οποίες μέσα σε μία στοιχειώδη εξυπνάδα αποφασίζουν να υποδυθούν ότι είναι βλάκες, να κάνουν δηλαδή την «πάπια», όπως λέει και ο λαός. Είναι δηλαδή κάποιοι στοιχειωδώς ευφυιείς οι οποίοι υποκρίνονται, διότι, ζώντας ανάμεσα σε τελείως βλάκες, ξέρουν ότι, αν η στοιχειώδης ευφυία τους αποκαλυφθεί, η παρουσία τους κινδυνεύει να γίνει ασύμφορα προκλητική. Αυτός ο ρόλος βέβαια είναι ιδιαίτερα δύσκολος. Πρώτα πρώτα, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να κρύψει κανείς την οποιανδήποτε πνευματική ή ψυχική ζωή του και τις αναπόφευκτες αντανακλάσεις της όποιας εσωτερικότητας στην εξωτερική του εμφάνιση. Έτσι η παρουσία ενός στοιχειωδώς ευφυιούς, που δεν διαθέτει και ιδιαίτερο υποκριτικό ταλέντο και προσπαθεί να κάνει την «πάπια», εκπέμπει μία αύρα ανθρώπου σε κατάσταση άμυνας ή φυγής και στη χειρότερη περίπτωση ζώου σε κατάσταση πανικού. Τα αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα της απέχθειας και του φόβου για τους απέναντι, της αποφασιστικότητας να ξεπεράσει τον εαυτό του αλλά και της αυτοαπόρριψης για τον συμβιβασμό που κάνει, προδίδουν την επί της ουσίας αδυναμία του να συναγωνιστεί τους «άλλους». Άλλωστε, οι άλλοι, ως γνήσιοι βλάκες, δηλαδή φτωχοί στο πνεύμα και επίπεδοι στο συναίσθημα, διαθέτουν τέτοιο ένστικτο καχυποψίας, εξ αιτίας του οποίου η κάθε προσπάθεια του στοιχειωδώς ευφυϊούς για να υποκριθεί ματαιώνεται και η κάθε πραγματική του ειλικρίνεια εκλαμβάνεται σαν υποκρισία.

Ο βλάκας έχει την ένστικτη καχυποψία τόσο ανεπτυγμένη, ώστε αδυνατεί να αναγνωρίσει και να εννοήσει συλλογισμούς και ευφυϊείς υπολογισμούς  που βασίζονται στην διάννοια. Για τον βλάκα ο μηχανισμός της διάννοιας είναι ξένος και νοητικά απροσπέλαστος. Απέναντι στη σκέψη των άλλων αισθάνεται άοπλος και ανυπεράσπιστος. Έτσι, μία μόνον άμυνα διαθέτει, όπως ακριβώς ένα άγριο ζώο ή ένας πρωτόγονος άνθρωπος:  Την ένστικτη καχυποψία. Η καχυποψία και η απότοκος αυτής πονηρία λειτουργούν τελικά αντίθετα από την διάννοια και κόντρα σε αυτήν, παρά το γεγονός ότι, εξελικτικά, η διάννοια δεν είναι κάτι το οποίο αναπτύσσεται αντίθετα ή ανεξάρτητα από το ένστικτο, αλλά αποτελεί εμπλουτισμό του ενστίκτου με λογικά μέσα. Πονηρία είναι η ενεργητική όψη και το δεύτερο στάδιο της καχυποψίας, η πονηρία δηλαδή συνεπάγεται δράση. Δράση όμως κατά κύριον λόγο αμυντική, η οποία προϋποθέτει ένα ζώο πνευματικά αμήχανο και ενστικτωδώς πανικόβλητο. Ως εκ τούτου δε, και εξαιρετικά επικίνδυνο. Η βλακώδης ποιότητα συλλογισμών και συμπερασμάτων προάγει την παθητική άμυνα που λέγεται καχυποψία σε ενεργητική άμυνα και δράση εναντίον «υπόπτων»… Εκτός αυτού, βλακώδεις συλλογισμοί και συμπεράσματα έρχονται να τεθούν σε πρακτική εφαρμογή και να δραστηριοποιήσουν μεθόδους ανάλογης πνευματικής υποστάθμης, όπως κολακεία, ψεύδος, ραδιουργία, κλάψα και επαιτεία, προσφορά υπηρεσιών με ανήθικο περιεχόμενο, χαφιεδισμό, χειροφιλήματα, εκφωνήσεις λόγων, συρραφή κολακευτικών στίχων και ό,τι άλλο θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, ανάλογα με την περίσταση. Αυτή η τελευταία θετική και προσοδοφόρα χρησιμοποίηση της πονηρίας ονομάζεται επιτηδειότης. Και εδώ συμβαίνει και πραγματοποιείται το εξής καταπληκτικό: Η ευτέλεια και η διανοητική κατωτερότητα των κολακευομένων προσδίδει μεγάλη δύναμη στα βλακώδη μέσα, τόσο μεγάλη ώστε οι βλάκες, με την λεγόμενη επιτηδειότητά τους, καταφέρνουν τελικά και πετυχαίνουν τον σκοπό τους, προωθούνται και επικρατούν.

Εδώ βεβαίως τίθεται ένα πάρα πολύ μεγάλο ερώτημα: Ποιά υποκατηγορία βλακών είναι η πλέον επικίνδυνη για την κοινωνία, αυτή που διαπράττει όλα όσα αναφέραμε παραπάνω ή εκείνη που θεωρεί ως ευφυείς όλους αυτούς τους επιτήδειους βλάκες; Με άλλα λόγια ποιός είναι περισσότερο βλάξ, ο κολακεύων ή ο κολακευόμενος; Όπως όμως και να έχει το ζήτημα, βέβαιον είναι ότι όλα τα μέσα της λεγόμενης επιτηδειότητας είναι εντελώς άσχετα με την ευφυϊα και ότι κανένας πραγματικά ευφυής δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη να τα χρησιμοποιήσει από την στιγμή που η ευφυϊα αναμφισβήτητα δίνει στον κατέχοντα την δυνατότητα να πολεμήσει και να επικρατήσει με την αξία του. Ότι τα μέσα τα οποία χρησιμοποιούν οι επιτήδειοι είναι ευκολώτερα δεν αμφισβητείται. Ότι ο κολακευόμενος, εάν πιστέψει στην ειλικρίνεια του επιτηδείου είναι βλάξ, επίσης δεν αμφισβητείται. Είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί ότι, εαν ο κολακευόμενος είναι βλάξ, βλάξ θα είναι και αναγκαστικά και αυτός ο οποίος τον πείθει; Αλλοίμονο… Κανένας ευφυής δεν έχει μέχρι τώρα κατορθώσει να πείσει έναν βλάκα και καμία συνεννόηση δεν έχει επιτευχθεί μεταξύ ετερογενών εγκεφάλων. Δύο κεφαλές, για να συνεννοηθούν, πρέπει να είναι ή εξ ίσου κενές ή εξ ίσου πλήρεις. Κλασσική είναι η αποτυχία των ευφυών οι οποίοι κατά καιρούς αποπειράθηκαν να εισέλθουν στον ψυχοδιανοητικό κόσμο των βλακών. Και αλλοίμονο… Εάν οι βλάκες τυχαίνει κάποτε να είναι και ισχυροί εξουσιαστές των υψηλών αξιωμάτων, τραγική είναι η μοίρα των αποτυχόντων ευφυών. Τόσο τραγική μέχρι του σημείου να οδηγηθούν αυτοί οι άτυχοι στην απελπισία και καμιά φορά και στον τερματισμό της σταδιοδρομίας τους ή ακόμα και της ζωής τους. Αντιθέτως, ούτε ένα νέφος δεν διατάραξε ποτέ την σύμπνοια μεταξύ των ομοειδών εκείνων βλακών οι οποίοι θεωρούν τους ατυχήσαντες αυτούς ευφυείς αναμφισβητήτως βλάκες.

Η τρίτη παραλλαγή αποτελεί μία προχωρημένη μορφή της προηγουμένης. Εδώ εντάσσονται κάποιοι βλάκες-απατεώνες, συνοδευόμενοι μάλιστα από μία ακόμη βλακώδη υποομάδα, τους βλάκες-θαυμαστές των απατεώνων. Οι πρώτοι δεν διστάζουν να διακηρύττουν με κομψότητα, βάσει κάποιου λεγόμενου ωφελιμισμού, ότι η τιμιότητα είναι βλακεία. Όμως, αν ένας βλάκας καταφεύγει στην επιτηδειότητα λόγω των πενιχρών πνευματικών του μέσων, εξ αιτίας της ίδιας πενίας και έλλειψης θα καταφύγει και στην απάτη. Ως γνωστόν, απάτη είναι είτε η παρουσίαση ψευδών πραγμάτων ως αληθών, είτε και η απλή αποσιώπηση της αλήθειας. Από έναν τέτοιον ορισμό προκύπτει η επικρατέστερη άποψη των συνηθισμένων ανθρώπων ότι η απάτη επιτυγχάνει αφ ενός μεν λόγω της ευφυϊας του απατεώνα, αφ ετέρου δε λόγω της ευπιστίας του θύματος. Όμως, ο καθένας, ακόμη και ένας βλάκας, μπορεί να παρουσιάσει ψεύτικα πράγματα ως αληθινά. Η απάτη είναι ο διανοητικά ευκολώτερος δρόμος, γι’ αυτό και καταφεύγει σε αυτήν ο στερημένος από άποψη ευφυϊας. Αντιθέτως τα έντιμα μέσα είναι δυσκολώτερα, διότι προϋποθέτουν διανοητική ενέργεια και πραγματική ατομική αξία. Παρόλα ταύτα, μεταξύ των θαυμαστών των απατεώνων είναι ευρύτατα διαδεδομένη η αντίληψη ότι ένας απατεώνας όχι μόνον αποκλείεται να είναι βλάκας, αλλά οπωσδήποτε είναι ευφυής. Αυτή η αντίληψη προέρχεται από την «θεωρία» των βλακών περί της ευπιστίας. Πράγματι, είναι αλήθεια ότι ο βλακωδέστερος των βλακών θα μπορούσε να εξαπατήσει έναν Κάντ ή έναν Μπετόβεν. Κι’ αυτό διότι η ευπιστία, θεωρώντας εκ των προτέρων τα άλλα άτομα ως έντιμα και συνεπώς ευφυή, είναι το μεγαλύτερο τεκμήριο πνευματικής ανάπτυξης και πολιτισμού. Όμως οι βλάκες είναι εθισμένοι να «σκέπτονται» όχι με τον νοητικό μηχανισμό, τον οποίον άλλωστε δεν διαθέτουν, αλλά με χονδροειδείς και μόνον εξωτερικές εντυπώσεις. Δεν ερευνούν τις αιτιοκρατικές σχέσεις, αλλά εντυπωσιάζονται από το μεμονωμένο γεγονός μιας επιτυχημένης απάτης, και από ένα τέτοιο γεγονός συνάγεται με συνοπτικές διαδικασίες αφ ενός μεν η βλακεία του θύματος, αφ ετέρου δε η ευφυϊα του απατεώνος.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΒΛΑΚΩΝ

Eύκολα μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η παραγωγή βλακών δεν είναι ταξική. Η φύση δεν έδωσε σε μία ωρισμένη κοινωνική τάξη το επίζηλο αυτό προνόμιο. Καμία κοινωνική τάξη δεν στερήθηκε τους βλάκες και τον ιδιαίτερο κοινωνικό τους ρόλο. Η βλακεία δεν έχει ταξική πατρίδα. Ψυχολογικές είναι οι διαφορές που δημιουργούν τις ποικιλίες και τις παραλλαγές μεταξύ των βλακών που ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις και η εκάστοτε ανώτερη τάξη φαίνεται ότι έχει προικιστεί πλουσιοπάροχα με τους πλέον διασκεδαστικούς από τους τύπους αυτούς. Ο βλάκας της ανώτερης τάξης, με την φυσική ατροφία στον βουλητικό του κόσμο και χωρίς καμία δικιά του πνευματικότητα, λαμβάνει πολύ σοβαρά υπ’ όψιν του την ατελείωτη σειρά από τα «πρέπει» και τις απαγορεύσεις που του επιβάλλει η ευπρεπής του οικογένεια. Έτσι, μέσα στον ταξικό του κύκλο κερδίζει τον τίτλο του «καλού παιδιού», ενώ στην αντικειμενική διάλεκτο θα μπορούσε να αποκληθεί με επιείκεια «ευπρεπής» ή «καθώς πρέπει βλάξ». Αντίθετα, ένα παιδί του λαού ονομάζεται σε αντίστοιχη περίπτωση, κατά κυριολεξία και χωρίς επιείκεια, πολύ απλά και πολύ λαϊκά και εντελώς απερίφραστα «κόπανος». Και στα πλαίσια της κατώτερης κοινωνικής τάξης τα πράγματα είναι για τον βλάκα πάρα πολύ πιο δύσκολα. Ένας βλάκας ανώτερης κοινωνικής τάξης απολαμβάνει στην μαθητική του ηλικία όλη την μορφωτική αγωγή και περιποίηση, που τον κάνουν να παραμένει ψυχολογικά αμείωτος. Αυτό όμως σε πρεσβύτερη ηλικία επαυξάνει την γελοία του αυτοπεποίθηση, του δίνει την δυνατότητα να φτάσει ανενόχλητος σε υψηλά κοινωνικά αξιώματα και η ατομική του ύπαρξη, ως μη ώφειλε, είναι γνωστή στην κοινωνία. Αντίθετα ένας βλάκας-παιδί του λαού χειραγωγείται πολύ σκληρά, τόσο από τους γονείς του, όσο και από τους δασκάλους του και τους συμμαθητές του στο σχολείο. Και αυτή η σκληρότητα μπορεί να τον φτάσει μέχρι την πλήρη ψυχολογική εξουθένωση με την υποτίμηση, τους προπηλακισμούς, τις φάρσες, τις ύβρεις και τις βιαιοπραγίες. Μετά από όλα αυτά βέβαια ο βλάξ των λαϊκών τάξεων είναι πάρα πολύ δύσκολο να ανέλθει στην κοινωνική κλίμακα, γι’ αυτό και, σε σύγκριση με τον γεμάτο αυτοπεποίθηση και έπαρση βλάκα των ανωτέρων τάξεων, είναι πολύ λιγώτερο γελοίος, συμπαθέστερος, σεμνότερος, εν πολλοίς άγνωστος και βεβαίως ακινδυνώτερος. Όπως και να έχουν τα πράγματα όμως, το πνευματικό προλεταριάτο πάσης ταξικής καταγωγής είναι ένα και ενιαίο.

ΤΕΛΙΚΑ ΜΗΠΩΣ Η ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΒΛΑΚΕΙΑ;

Μετά από όλη αυτήν την θεώρηση των πραγμάτων, ένα μεγάλο ζήτημα που προκύπτει είναι η σχέση μεταξύ του βλάκα και του επιτήδειου ή και του απατεώνα. Με άλλα λόγια, η σχέση ανάμεσα στην τιμιότητα και την βλακεία ή ανάμεσα στην ανηθικότητα και την ευφυϊα. Οι περισσότεροι συνηθισμένοι άνθρωποι θεωρούν τον επιτήδειο και τον απατεώνα ενδεχομένως ανήθικους, τους κατατάσσουν όμως αναμφισβήτητα μεταξύ των ευφυϊών. Οι περισσότεροι συνηθισμένοι άνθρωποι διαχωρίζουν την ανηθικότητα από την βλακεία και το ήθος από την ευφυϊα. Όμως συμβαίνει εντελώς το αντίθετο: Ο επιτήδειος και ο απατεών είναι απλά και μόνον υποδιαιρέσεις του βλακός. Και ιδού πώς: Κανένας άξιος άνθρωπος δεν έχει ανάγκη την επιτηδειότητα και την απάτη για να προωθηθεί και να επικρατήσει. Κανένας άνθρωπος με πραγματική αξία δεν έχει ανάγκη να γίνει επιτήδειος ή απατεών. Η πονηρία αποτελεί φυσική ιδιότητα των βλακών και αναπτύσσεται σαν η μόνη εφικτή άμυνα, στην οποία η φυσική ατροφία του νοητικού μηχανισμού των βλακών επιτρέπει να αναπτυχθεί. Από αυτήν και μόνον την διαπίστωση προκύπτει ότι μόνον ένας άνθρωπος πνευματικά ανάπηρος έχει ανάγκη την επιτηδειότητα και την απάτη για να προωθηθεί και να επικρατήσει. Απόλυτη συνέπεια τηςπνευματικής αναπηρίας ενός βλάκα είναι άλλωστε όχι μόνον η αγελαία του τάση, όχι μόνον ηπροώθησή του, πλάτη με πλάτη, με την λεγεώνα των ομοίων του, αλλά και η έλλειψη αντίθετης γνώμης, η αποφυγή κάθε σύγκρουσης και κάθε μάχης, και η προσφυγή, αντί όλων αυτών, στα ευτελέστερα και ευκολώτερα μέσα της κολακείας, των  εκδουλεύσεων, τηςεπιτηδειότητας και της απάτης. Εξ’ ού και έπεται το ακλόνητο τούτο δόγμα: Η ανηθικότητα αποτελεί αποκλειστικό προϊόν βλακείας.

ΠΗΓΗ

Αρέσει σε %d bloggers: