Χρηματισμός: Τίποτα δεν γίνεται τυχαία

Γιάννης Μάρκοβιτς

Για τον χρηματισμό απαιτούνται τρία στοιχεία: η εμφάνιση της ευκαιρίας και η ύπαρξη κινήτρων, η πίεση (προσωπική, εργασιακή, οικονομική ή κοινωνική), και η εκλογίκευση της πράξης. Η ευκαιρία και τα κίνητρα είναι σημαντικά για την κατανόηση του χρηματισμού, τα οποία μαζί με την αντιλαμβανόμενη πίεση οδηγούν στην αξιόποινη συμπεριφορά, καθώς η ανάγκη για εκλογίκευση της πράξης, είναι βασικά στοιχεία άμυνας και υπεράσπισης της παράνομης ενέργειας.

Η ευκαιρία του ατόμου να προχωρήσει και να μην πιαστεί ή να έχει τη θέση εξουσίας για να παρανομήσει, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για τον χρηματισμό. Επίσης, οι δικαιολογίες που «κατασκευάζουν» για να «απαλλάξουν» τον εαυτό τους -νομικά και ηθικά- από τις ευθύνες της πράξης, είναι καθοριστικές καθώς αυτές προσδίδουν μια φαινομενική νομιμότητα στις παράνομες ενέργειές τους. Κατά βάση, τα άτομα που χρηματίζονται, είτε εκβιάζοντας είτε όχι, ωθούνται μέσα από τις παρακάτω συναισθηματικές και ψυχολογικές συνθήκες, χωρίς να απαιτείται η συνύπαρξη όλων μαζί: Αυτές είναι η ανάγκη, η μίμηση, ο θυμός, η ευχαρίστηση, ο φόβος και η λανθασμένη κρίση. Για να «μετουσιωθούν» σε χρηματισμό χρειάζονται την ευκαιρία και την εκλογίκευση.

Τα παραπάνω είναι σημαντικά για να μπορέσει κάποιος -πέραν των αντικειμενικών και αποδεικτικών στοιχείων που οφείλει να ανακαλύψει ή να έχει συλλέξει για να αποδείξει τον χρηματισμό- να εξιχνιάσει τον χρηματισμό. Αυτό σημαίνει, ότι ο ύποπτος χρηματισμού έχει κάποια γενικά χαρακτηριστικά που απαντώνται κατά βάση σε εκείνους που εμπλέκονται σε οικονομικά εγκλήματα. Έχει χαμηλό συμπεριφοριστικό αυτοέλεγχο, υψηλό ηδονισμό, ο ναρκισσισμός και η εγωπάθειά του είναι σε έντονο βαθμό, ενώ εμφανίζει χαμηλή ακεραιότητα χαρακτήρα και υψηλή συνειδητότητα.

Ξέρει τι είναι αυτό που κάνει, γιατί το κάνει, πόσο επικίνδυνο είναι και ποια είναι τα προσωπικά οφέλη. Επίσης, εμφανίζει σε μεγαλύτερο βαθμό από τα υπόλοιπα άτομα, παραβατική σκέψη, είναι κατά βάση εξωστρεφής ως χαρακτήρας, υπολογιστικός και καταφέρνει να ελέγχει τις κοινωνικές συναναστροφές του. Οι μηχανισμοί αυτορρύθμισης και αντίστασης που έχει είναι ασθενείς και ευάλωτοι, ενώ καθοδηγείται εύκολα, έχοντας μια γενική ροπή στην παρανομία. Είναι πρακτικός, του αρέσει η ρουτίνα και η συνήθεια, στηρίζεται στη λεπτομέρεια και με τις κινήσεις του θέλει να βρίσκει πρακτικές λύσεις στα θέματά του, εξ ου και ο χρηματισμός.

Χρησιμοποιεί τη λογική για να πάρει μία απόφαση και δεν αφήνει τα πράγματα στην τύχη τους. Φροντίζει να ελέγχει τις καταστάσεις και τα γεγονότα και να γίνεται αυτό που θέλει, έχοντας προσωπικό όφελος, ανεξάρτητα από το κόστος.

Αυτός που εμπλέκεται σε υποθέσεις χρηματισμού είναι πεπεισμένος ότι μπορεί να πείσει ή να χειραγωγήσει τους άλλους (έχει τις άκρες και τα μέσα) και εμφανίζει Μακιαβελικό εγωκεντρισμό. Το αποτέλεσμα είναι όταν νοιώθει ότι πιέζεται, γίνεται επιθετικός και εμπλέκεται σε λεκτικούς διαπληκτισμούς ή έχει βίαιες αντιδράσεις. Συνήθως εμφανίζει διαφόρων μορφών εθισμούς (αλκοόλ, χαρτοπαιξία, στοιχήματα, ακόλαστη και σπάταλη ζωή). Αυτό σημαίνει ότι αν ασκηθεί πάνω του πίεση, εντείνονται τα ψυχοσωματικά του προβλήματα και δείχνει ότι είναι αγχωμένος.

Τέλος, υπάρχει άμεσα ή έμμεσα, καταγεγραμμένα ή όχι η ύπαρξη ποινικού ιστορικού, καταγγελίες, πληροφορίες, ακόμα και περιρρέουσα ατμόσφαιρα  για ποινική ή παραβατική συμπεριφορά και δραστηριότητα. Βέβαια το εγκληματικό ή το ποινικό παρελθόν του δεν είναι αντίστοιχο των εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου. Αυτός που χρηματίζεται δεν έχει ιδιαίτερα εμφανές ποινικό παρελθόν, αλλά πάντα υπάρχουν κάποια διάσπαρτα στοιχεία και μικρές ενδείξεις που υποδηλώνουν μια εν γένει παραβατική δραστηριότητα.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο χρηματισμός δεν εμφανίζεται από λάθος, ούτε εξαιτίας κάποιων κακών συγκυριών, ακόμα και οικονομικών δυσκολιών. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, οι περισσότεροι άνθρωποι θα έπρεπε να χρηματίζονται. Ο χρηματισμός είναι μια βαθιά ενσυνείδητη απόφαση, μια ορθολογική επιλογή του παρανόμου να ενεργήσει εκτός νόμου, γνωρίζοντας ότι δεν σκοτώνει ή δεν βλάπτει άμεσα και εμφανώς κάποιον άνθρωπο, όπως και πιστεύοντας ότι δύσκολα θα μπορέσουν να τον βρουν. Ξέρει ότι συνήθως δεν αφήνει εμφανή ίχνη για τις πράξεις του και ότι η γενική του εικόνα (επαγγελματική, κοινωνική, οικονομική, πολιτική) είναι αποδεκτή και «καθωσπρέπει». Τέλος, θεωρεί ότι η συμμετοχή του άλλου προσώπου, εκείνου που δίνει τα χρήματα, είναι είτε εθελοντική είτε εκείνος εκβιάζεται, οπότε δεν θα μπορέσει ή θελήσει να αντιδράσει.

Σχεδόν ποτέ, αυτός που χρηματίζεται δεν σκέφτεται ότι μπορεί να πιαστεί. Είναι υπερφίαλος, αναίσθητος, υπερόπτης και μισάνθρωπος. Αυτά όμως τα χαρακτηριστικά του, εν τέλει τον προδίδουν. Τα εκμεταλλεύεται για να κάνει την παράνομη πράξη, αλλά βοηθάνε στη σύλληψή του. Αν ανακαλέσουμε τη μνήμη μας, διαπιστώνουμε ότι εκείνοι που πιάστηκαν και καταδικάστηκαν για χρηματισμό, είχαν τα παραπάνω χαρακτηριστικά και κίνητρα. Γιατί όπως λέει ο λαός, «μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα». Με υπομονή, επιμονή και μεθοδικότητα, η μέρα του φτάνει και το «μεγάλο ψάρι πιάνεται στο δίχτυ του ψαρά».

πηγη

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/xrimatismos-tipota-den-ginetai-tyxaia

Οι αδέσποτοι σκύλοι «απειλή» για τα οικοσυστήματα

Επτά στους δέκα σκύλους είναι αδέσποτοι παγκοσμίως και πλήττουν την άγρια ζωή

Οι αδέσποτοι σκύλοι «απειλή» για τα οικοσυστήματα
Γεννημένοι κυνυγοί, οι σκύλοι κυνηγούν και σκοτώνουν μικρά ζώα, ακόμα και ως παιχνίδι Πηγή: Reuters

Λονδίνο

Από τα 750 εκατομμύρια σκυλιά που εκτιμάται ότι ζουν σήμερα σε όλο τον κόσμο, περίπου επτά στα δέκα είναι αδέσποτα. Και, όπως φαίνεται, ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου δεν είναι και φίλος της άγριας ζωής.

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης επανεξέτασαν την (περιορισμένη) διαθέσιμη βιβλιογραφία για το θέμα και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα αδέσποτα κυρίως σκυλιά αποτελούν πληγή για τα οικοσυστήματα.

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Βiological Conservation», έρχεται να προστεθεί σε πρόσφατη έρευνα για τις γάτες. Η έρευνα έδειχνε ότι οι γάτες, κυρίως οι αδέσποτες σκοτώνουν κάθε χρόνο γύρω στα 30 δισεκατομμύρια ζώα, μόνο στην περιοχή των ΗΠΑ.

Σκύλος: δημιούργημα και ευθύνη του ανθρώπου

Ενδημικοί πληθυσμοί σκύλων δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο, αφού ο σκύλος είναι μια εξημερωμένη μορφή του λύκου που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο. Ακόμα και τα αγριόσκυλα της Αφρικής και τα ντίνγκο, τα αγριόσκυλα της Αυστραλίας, είναι στην πραγματικότητα απόγονοι κατοικίδιων σκύλων που έμειναν αδέσποτοι.

Και, παρόλο που ο άνθρωπος εξαφάνισε εσκεμμένα το λύκο από πολλές περιοχές, δεν φρόντισε να προλάβει το πρόβλημα των αδέσποτων σκύλων.

Η κατάσταση είναι αναμενόμενο να δημιουργεί οικολογικά προβλήματα, κυρίως σε μικρά νησιά χωρίς φυσικούς θηρευτές, αφού ο σκύλος παραμένει κυνηγός εκ φύσεως και θα επιτεθεί σε κάθε μικρό ζώο αν του δοθεί η ευκαιρία.

Σε μια προσπάθεια να εκτιμήσουν το μέγεθος του προβλήματος, ο δρ Ντέιβιντ Μακντόναλντ και οι συνεργάτες του στην Οξφόρδη πραγματοποίησαν μια μετα-ανάλυση 69 προηγούμενων μελετών για τη σχέση των σκύλων με την άγρια ζωή σε μη αστικές περιοχές. Όλες αυτές οι δημοσιεύσεις εκτός από τρεις διαπίστωναν ότι οι αδέσποτοι σκύλοι έχουν επιπτώσεις στα οικοσυστήματα, κυρίως λόγω της δράσης τους ως θηρευτών. Ο παγκόσμιος πληθυσμός των σκύλων εκτιμάται στα 750 εκατ. από τα οποία το 75% εκτιμάται ότι αντιστοιχεί στα αδέσποτα.

Μερικά παραδείγματα:

  • Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ένας και μόνο γερμανικός ποιμενικός στο δάσος του Γουαϊτίνγκι της Νέας Ζηλανδίας σκότωσε έως και 500 κίβι, απειλούμενα ενδημικά πτηνά. Το σκυλί είχε κολάρο, ιδιοκτήτης όμως δεν βρέθηκε.
  • Το 2006, μια αγέλη 12 αδέσποτων σκυλιών βρέθηκε να εξολοθρεύει ένα απειλούμενο είδος βατράχου στο μικρό νησί Βίουα των Φίτζι. Δέκα από αυτά τελικά εξημερώθηκαν και απομακρύνθηκαν, και τα άλλα δύο θανατώθηκαν.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι οι έρευνες που έχουν γίνει ως σήμερα για τα αδέσποτα σκυλιά επικεντρώνονται στη μετάδοση ασθενειών όπως η λύσσα και τείνουν να αγνοούν τις ευρύτερες οικολογικές επιπτώσεις.

Παρενέργειες στα οικοσυστήματα και από τις ασθένειες

Ακόμα και οι ασθένειες πάντως που μεταφέρουν οι σκύλοι μπορούν από μόνες τους να έχουν παρενέργειες στα οικοσυστήματα, όπως στην περίπτωση της λύσσας που μεταδίδεται σε πολλά άλλα θηλαστικά, ακόμα και στον εξαιρετικά σπάνιο λύκο της Αιθιοπίας.

«Παρά την αυξανόμενη αναγνώριση των δυνητικών προβλημάτων που δημιουργούν οι σκύλοι για την άγρια ζωή, η βιβλιογραφία που εξετάσαμε προσφέρει ελάχιστες λύσεις σε θέματα διατήρησης του περιβάλλοντος, ιδιαίτερα για προβλήματα που δεν σχετίζονται με ασθένειες» γράφουν οι ερευνητές.

Επισημαίνουν ότι οι αρχές είναι συνήθως απρόθυμες να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα επειδή η θανάτωση των αδέσποτων δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή και το κόστος άλλων μέτρων, όπως η παρακολούθηση και η στείρωση, θεωρείται απαγορευτικό. Σίγουρα όμως η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει όσους εγκαταλείπουν αδέσποτο τον καλύτερο φίλο τους.

Γιατρός του Παίδων περιγράφει τι συμβαίνει στις εφημερίες: Οικογένειες Ρομά βρίζουν, απειλούν, καταλαμβάνουν χώρους

 

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ ΔΕΝ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ»

Η κατάσταση που επικρατεί τις τελευταίες ημέρες στο Μενίδι μετά τον θάνατο του 11χρονου Μάριου, φέρνει στο φως της δημοσιότητας και άλλα ζητήματα παραβατικότητας από Ρομά.

Πολύ συχνό φαινόμενο είναι οι εντάσεις που δημιουργούνται μέσα στα νοσοκομεία. Γιατρός του νοσοκομείου Παίδων σε επικοινωνία με το iefimerida περιέγραψε την κατάσταση στο νοσοκομείο τις ημέρες των εφημεριών.

«Βρίζουν, απειλούν, έρχονται στα χέρια με τους υπόλοιπους ασθενείς και τους γιατρούς»

«Αλίμονο σε όποιον γιατρό ή νοσηλευτή δεν τους εξυπηρετήσει»
«Η κατάσταση στο νοσοκομείο είναι απελπιστική. Οικογένειες Ρομά, ανάμεσα τους και κάποιες που απασχόλησαν πρόσφατα την κοινή γνώμη, έρχονται ομαδικά στο νοσοκομείο και αλίμονο σε όποιον γιατρό ή νοσηλευτή δεν τους εξυπηρετήσει. Βρίζουν,απειλούν, έρχονται στα χέρια με τους υπόλοιπους ασθενείς και τους γιατρούς. Η κατάσταση είναι εφιαλτική και δυσκολεύει το έργο μας», περιγράφει ο γιατρός.
Μάλιστα τα προβλήματα δεν περιορίζονται στις απειλές, αλλά δημιουργούνται και αντικειμενικά προβλήματα που δυσκολεύουν γιατρούς και νοσηλευτές να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. «Καταλαμβάνουν τους χώρου του νοσοκομείου, ξαπλώνουν στα πατώματα ή στο προαύλιο. Παρκάρουν τα αγροτικά σε χώρους όπου στρίβουν τα ασθενοφόρα ή είναι τα πάρκινγκ των γιατρών».

Η απάντηση της αστυνομίας: «Ελάτε να κάνετε μήνυση» 
Το πρόβλημα και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η απουσία της αστυνομίας. « Όταν η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο καλούμε την Αμεση Δράση. Η απάντηση συνήθως όμως είναι: «Ελάτε να κάνετε μήνυση». «Είναι δυνατόν γιατρός όπως εγώ να αφήσει την βάρδια του να κινδυνέψουν ανθρώπινες ζωές, για να πάει να κάνει μήνυση;», λέει ο γιατρός που βρίσκεται στο Νοσοκομείο σχεδόν 20 χρόνια.

Πολλά τα περιστατικά κλοπών 
«Αφήστε τα περιστατικά των κλοπών. Καθημερινά ενημερώνουμε τους ασθενείς να είναι ιδιαιτέρως προσεχτικοί με τα προσωπικά τους αντικείμενα. Κινητά και χρήματα κάνουν φτερά μέσα από τους θαλάμους νοσηλείας και στα επείγοντα περιστατικά», αναφέρει ο γιατρός.
Τέλος θέλω να επισημάνω ότι το 99% των Ρομά που έρχονται στο νοσοκομείο δηλώνουν ανασφάλιστοι και δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ για το πολύπαθο σύστημα υγείας, σε αντίθεση με τους ασφαλισμένους, που καλούνται να βάλουν το χέρι στην τσέπη για να κάνουν τις εξετάσεις τους και στη συνέχεια να πάρουν ένα ποσοστό από τα ταμεία τους».

«Εμείς δεν ξεχωρίζουμε τους Ρομά από τους υπόλοιπους ασθενείς μας. Κάνουμε τη δουλεία μας με ευσυνειδησία»

Οι γιατροί δεν ξεχωρίζουν ασθενείς
Παρά τα πολλά και αντικειμενικά προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν καθημερινά οι γιατροί ξεκαθαρίζουν πως όλους τους ασθενείς τους αντιμετωπίζουν το ίδιο. «Εμείς δεν ξεχωρίζουμε τους Ρομά από τους υπόλοιπους ασθενείς μας. Κάνουμε τη δουλεία μας με ευσυνειδησία». Ωστόσο κάνουν έκκληση «αυτά τα φαινόμενα πρέπει να σταματήσουν για να μπορούμε να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας με αξιοπρέπεια και να μην κινδυνεύουμε κάθε βράδυ. Είναι άμεση ανάγκη η πολιτεία να λάβει μέτρα και να μην κρύβει αυτό το τεράστιο θέμα που αντιμετωπίζουν όλα τα νοσοκομεία κάτω από το χαλί…»

Φιλόζωοι σκυλόφιλοι κυνολάτραι και λοιπαί συμμαχικαί ἀντικοινωνικαί δυνάμεις

Oι απάνθρωποι φίλοι των ζώων

 

Στοργή προς τα ζώα και στοργή προς τους ανθρώπους δεν συμπίπτουσι πάντοτε εν τοις αυτοίς ατόμοις· το δε περιεργότερον είναι ότι πολλάκις συμβαίνει το εναντίον, ίσως διότι, ως λέγει ο Πλούταρχος, όταν η ψυχή του ανθρώπου είναι κενή πάσης ευγενούς αγάπης, αναγκάζεται να επιδαψιλεύη τα τρυφερά αισθήματα αυτού επί αναξίων και μηδαμινών όντων.

O Γεώργιος Δυβάλ, ο συλλέξας πολλά ανέκδοτα περί της Γαλλικής Eπαναστάσεως, διηγείται ότι έν εκ των κυριωτέρων χαρακτηριστικών των αιμοχαρών ηρώων αυτής ήτο η προς τα ζώα αγάπη. O Kούθων είχεν ιδιάζουσαν στοργήν διά μικρόν κύνα τον οποίον αείποτε εκράτει επί του στήθους αυτού, έτι και εντός αυτής της Bουλής. O Σωνέτ κατά τας ώρας της αναπαύσεώς του εφρόντιζεν ορνιθώνα. O σκληροκάρδιος Φουρνιέ έφερεν επί των ώμων αυτού μικρόν σκίουρον δεδεμένον υπό αργυράς αλύσου. O Πάνις έτρεφεν υπερβολικήν αφοσίωσιν διά δύο χρυσούς φασιανούς και ο φοβερός Mαρά, όστις ουδέ κατά μίαν ηλάττου τον αριθμόν των 300.000 κεφαλών ας εζήτει, διήγεν ολοκλήρους ώρας εν τη αθώα ασχολία του ανατρέφειν περιστεράς. O Bιλλώδ, λέγει ο λόρδος Mακώλαι, διεσκέδαζε τον καιρόν αυτού εν τη εξορία, εις ην αγανακτούσα η Γαλλία τον έπεμψε, διδάσκων ψιττακούς να λαλώσιν.

O αιμοβόρος Σερζάντ ήτο φίλος των κυνών. Mίαν ημέραν κυρία τις ήλθε να επικαλεσθή την προστασίαν αυτού υπέρ συγγενούς φυλακισμένου εν Aββαίη. Δάκρυα και παρακλήσεις δεν ηδυνήθησαν να μαλάξωσι την θηριώδη καρδίαν του Σερζάντ, όστις ουδέ καν απάντησιν κατεδέχθη να τη δώση. H τάλαινα γυνή απελπισθείσα προετοιμάζετο να αναχωρήση ότε ακουσίως επάτησε τον πόδα μικρού κυνός κοιμωμένου πλησίον της θύρας. «Kυρία», εξεφώνησε παραφερόμενος υπό αγανακτήσεως ο Σερζάντ, «δεν έχετε λοιπόν ευσπλαχνίαν;»

Aι γαλαί ήσαν η αδυναμία του καρδιναλίου Pισελιέ. O θάλαμός του ήτο πλήρης αυτών· παίζων δε με τα ζώα ταύτα εδαπάνει ευφροσύνως ο τύραννος τας ώρας της αναπαύσεως.
H κ. δε Pιέ αναφέρει το εξής παράδειγμα απανθρώπων και φιλοζώων ―αν η λέξις μοι επιτρέπεται― αισθημάτων υπαρχόντων συνάμα εν τη καρδία γυναικός:
«Yπάρχουσι γυναίκες αίτινες έχουσι καρδίαν μόνον διά τα ζώα. O πίθηξ της μαρκησίας δε *** εδάγκασε τον βραχίονα μιας των υπηρετριών αυτής τόσον σοβαρώς ώστε επί τινα χρόνον και η ζωή της δυστυχούς εκινδύνευσε. Aν και η μαρκησία επέπληξε τον πίθηκά της εμποδίζουσα αυτόν να δαγκάνη τοιουτοτρόπως άλλοτε, ο βραχίων της υπηρετρίας ουχ ήττον απεκόπη. Oλίγας ημέρας έπειτα η μαρκησία βλέπουσα ότι η υπηρέτρια δεν ηδύνατο να εκτελή τας αυτάς ως πριν υπηρεσίας την απέπεμψε μετά της αορίστου υποσχέσεως ότι ήθελε φροντίσει δι’ αυτήν. Oνειδιζομένη δε ποτέ διά την απανθρωπίαν της πράξεώς της απήντησε, “Tι ηθέλατε να κάμω με την υπηρέτριαν εκείνην; Eίχε μόνον ένα βραχίονα.”»

Περί των τοιούτων γυναικών ωμίλησε και ο Iουβενάλης:
«H πρώτη θέσις εν τη καρδία γυναικός ήτις ουδέ τον εραστήν, ουδέ τον σύζυγόν της αγαπά, κατέχεται πάντοτε υπό ζώου. Kαι την ζωήν αυτής ήθελε προθύμως θυσιάσει εάν δι’ αυτής ηδύνατο να σώση την ύπαρξιν του κυνός, της γαλής, ή του πτηνού αυτής».

Κ.Π. Καβάφης, Τα πεζά (1882;-1931)

http://www.kavafis.gr/prose/content.asp?id=311&cat=6

Ο καθένας βλέπει τον εαυτό του σαν κέντρο του κόσμου. (SCHOPENHAUER)

 

 

Ο εγωισμός, εκ φύσεως, δεν γνωρίζει όρια: ο άνθρωπος έχει μία και μοναδική απόλυτη επιθυμία, να συντηρήσει την ύπαρξή του, ν’ απαλλαγεί από κάθε πόνο, ακόμη κι από την παραμικρή στέρηση – αυτό που θέλει είναι η μεγαλύτερη δυνατή καλοπέραση, η κατοχή όλων των απολαύσεων που μπορεί να φανταστεί και τις οποίες σκαρφίζεται τρόπους να ποικίλλει και ν’ αναπτύσσει χωρίς σταματημό. Κάθε εμπόδιο που υψώνεται ανάμεσα στον εγωισμό του και τις επιθυμίες του του χαλάει τη διάθεση, προκαλεί την οργή του, το μίσος του: είναι ένας εχθρός που πρέπει να συντρίψει. Θα ήθελε όσο γίνεται ν’ απολαύσει τα πάντα, να αποκτήσει τα πάντα.

Μην μπορώντας κάτι τέτοιο, τουλάχιστον θα ήθελε να δέσποζε πάνω σε όλα. «Όλα για μένα, τίποτε για τους άλλους» είναι το σύνθημά του. Ο εγωισμός έχει κολοσσιαίες διαστάσεις, το σύμπαν ολόκληρο δεν φτάνει για να τον χωρέσει. Διότι, αν έδινε κανείς στον καθένα τη δυνατότητα επιλογής ανάμεσα στον αφανισμό του σύμπαντος και στην προσωπική του απώλεια, δεν χρειάζεται να πω ποια θα ήταν η απάντησή του. Ο καθένας βλέπει τον εαυτό του σαν το κέντρο του κόσμο, ανάγει το καθετί στον εαυτό του- μέχρι και τις μεγαλύτερες αναστατώσεις των αυτοκρατοριών τις βλέπει πρώτα απ’ όλα από την άποψη του προσωπικού του συμφέροντος, όσο μηδαμινό, όσο μακρινό μπορεί να είναι αυτό. Υπάρχει πιο χτυπητή αντίθεση; Από τη μια μεριά, αυτό το ανώτερο, αποκλειστικό ενδιαφέρον που ο καθένας δείχνει για τον εαυτό του κι από την άλλη, αυτό το αδιάφορο βλέμμα που ρίχνει σε όλους τους άλλους ανθρώπους.

Είναι μάλιστα και κωμική αυτή η πεποίθηση τόσων ανθρώπων, οι οποίοι ενεργούν σαν να υπάρχουν πραγματικά μόνο αυτοί και σαν οι όμοιοι τους να είναι απλώς μάταιες σκιές, καθαρά φαντάσματα.

Το κράτος, αυτό το αριστούργημα του ευφυούς και υστερόβουλου εγωισμού, αυτό το άθροισμα όλων των ατομικών εγωισμών, έχει εναποθέσει τα δικαιώματα του καθενός στα χέρια μιας δύναμης απείρως ανώτερης από τη δύναμη του ατόμου, η οποία και εξαναγκάζει το τελευταίο αυτό να σέβεται τα δικαιώματα των άλλων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο εξουδετερώθηκε ο υπέρμετρος εγωισμός σχεδόν όλων, η κακία πολλών και η αγριότητα ορισμένων: ο καταναγκασμός τους κρατάει δέσμιους, αλλά από την κατάσταση αυτή προκύπτει μια απατηλή φαινομενικότητα. Ευθύς ως η προστατευτική δύναμη του κράτους παραλύσει ή πάψει να υπάρχει, όπως συμβαίνει συχνά, βλέπει κανείς να κάνουν θριαμβευτικά την επανεμφάνισή τους οι πιο άπληστες ορέξεις, η πιο άθλια φιλαργυρία, η πιο συγκεκαλυμμένη δολιότητα, η κακία, η κακοπιστία των ανθρώπων και τότε οπισθοχωρούμε, βάζουμε τις φωνές, σαν να πέφτουμε πάνω σε ένα τέρας ακόμα άγνωστο ωστόσο, χωρίς τον εξαναγκασμό των νόμων, χωρίς την ανάγκη που έχει κανείς να τον τιμούν και να τον υπολογίζουν οι άλλοι, όλα αυτά τα πάθη θα θριάμβευαν κάθε μέρα. Θα πρέπει να διαβάσει κανείς τα πρακτικά των μεγάλων δικών, την ιστορία των περιόδων αναρχίας για να δει τι υπάρχει στο βάθος του ανθρώπου, τι αξίζει η ηθική του! Τα χιλιάδες άτομα που βρίσκονται εδώ μπροστά στα μάτια μας, υποχρεωμένα αμοιβαίως να σέβονται την ειρήνη, κατά βάθος είναι τίγρεις και λύκοι, που ένα ιδιαίτερα αποτελεσματικό φίμωτρο τους εμποδίζει να δαγκώσουν. Φανταστείτε ότι καταργείται η δημόσια εξουσία, ότι βγαίνει το φίμωτρο: θα κάνατε πίσω από τρόμο μπροστά στο θέαμα που θα προσφερόταν στα μάτια σας, θέαμα που ο καθένας εύκολα μπορεί να φανταστεί· δεν είναι αλήθεια άραγε ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, θα ομολογούσατε πόσο λίγη σημασία αποδίδετε στη θρησκεία, στη συνείδηση, στην έμφυτη ηθική, όποια κι αν είναι η θεμελίωσή τους; Σ’ αυτή την περίπτωση, ωστόσο, απέναντι σε εγωιστικά αισθήματα αντίθετα προς κάθε ηθικό κανόνα, αχαλίνωτα, θα βλέπατε επίσης να αποκαλύπτεται το πραγματικό ηθικό ένστικτο μέσα στον άνθρωπο.

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ARTHUR SCHOPENHAUER

http://www.lecturesbureau.gr/1/everyone-sees-themselves-as-the-center-of-the-world-820/

«Δεν υπάρχουν αδέσποτες σφαίρες – Άκου καλά γιατί έφυγε ένα αγγελούδι»

«ΑΚΟΥ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΜΑΛΑΚΑ -ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΔΕΣΠΟΤΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ-Η ΣΦΑΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΔΕΣΠΟΤΙΚΗ ΓΙΑΤΙ ΠΕΦΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΕ ΤΑΧΥΤΗΤΑ 350 ΧΛΜ/ΩΡΑ –

Ακουσε λοιπόν μαλάκα ! Ναι εσύ ηλίθιε εγκληματία που νομίζεις ότι επειδή έχεις ένα όπλο, έγινες πιο πολύ … άντρας από ότι σε γέννησε η μάνα σου!….
Όταν πυροβολάς στον αέρα, έχεις τις ίδιες πιθανότητες να σκοτώσεις κάποιον με αυτόν που πυροβολά ευθεία!

Ακου ρε μαλάκα αδίστακτε να στα εξηγήσω γιατί έχουμε θρηνήσει πολλά θύματα από «αδέσποτες» σφαίρες βλαχαδερών που απέκτησαν ένα όπλο και το παίζουν ράμπο! Ακου καλά γιατί σήμερα έφυγε ένα αγγελούδι …

Όταν ρίχνεις μια σφαίρα αυτή ξεκινά να ταξιδεύει με ταχύτητες 1.100-1.200 χλμ/ωρα. Αυτό το ξέρεις γιατί το είδες στην … τηλεόραση! Αυτό που δεν ξέρεις είναι ότι η σφαίρα είναι εξίσου επικίνδυνη κι όταν πέφτει ως … «αδέσποτη» από τον ουρανό.

Είναι η βαρύτητα βλέπεις μαλακα , που δυστυχώς για όλους εμάς σε κρατά πάνω στον πλανήτη γη!

Όταν λοιπόν ρίχνεις μια σφαίρα στον αέρα, αυτή κάποτε σταματά την άνοδο και ξεκινά να πέφτει στη γη!

Η δύναμη του βαρυτικού πεδίου της Γης βλάκα, είναι τέτοια που για κάθε δευτερόλεπτο έλξης, δηλαδή για κάθε δευτερόλεπτο πτώσης ενός αντικειμένου, αυτό κερδίζει 9,8 μέτρα ανά δευτερόλεπτο σε ταχύτητα!!!

Δηλαδή για κάθε ένα δευτερόλεπτο πτώσης, η σφαίρα ανεξάρτητα το βάρος της κερδίζει 35 χιλιόμετρα/ώρα! Κι αν πέφτει για 10 δευτερόλεπτα, τότε η τελική της ταχύτητα με την οποία θα φτάσει στο έδαφος θα είναι 350 χλμ/ωρα! ! !

Όπως καταλαβαίνεις μαλακα , μια σφαίρα που κινείται με 250-350 χλμ/ωρα είναι σχεδόν σίγουρο ότι μπορεί να σκοτώσει άνθρωπο.

Κι επειδή έχω ρίξει με σχεδόν όλα τα περίστροφα και όπλα, σε πληροφορώ , ότι δεν υπάρχει αδέσποτη σφαίρα! Αυτά είναι για να έχουν να λένε οι δημοσιογράφοι!

Οι σφαίρες ήταν, είναι και θα είναι πάντοτε ΔΕΣΠΟΤΙΚΕΣ.

Βλέπεις τα θύματα από λάθος σκόπευση είναι περισσότερα από τα θύματα κατόπιν … στοχεύσεως!

Πριν 25 χρόνια, στο στρατόπεδο της Θήβας, σφαίρα από G3-A4 που βλήθηκε στον … ουρανό, έπεσε σε απόσταση ΤΡΙΩΝ χιλιομέτρων, βρήκε στο λαιμό έναν υπαξιωματικό και τον σκότωσε επί τόπου. Στα τρία χιλιόμετρα βλάκα, από κάποιον που απλά ήθελε να ρίξει στον αέρα από το παράθυρό του!

Γι αυτό όλοι εσείς που αντί για να κάνετε παιδιά στις γυναίκες σας, βγαίνετε παγανιά με τα κουμπούρια σας για να τονώσετε το … ανδρικό σας ένστικτο, είστε οιονεί εγκληματίες!

Γιατί, για να πιάσεις ένα όπλο στο χέρι σου πρέπει πρώτα να διαβάσεις. Κι αφού μάθεις, τότε θα καταλάβεις ότι για όλα αυτά υπάρχουν ειδικά διαμορφωμένοι χώροι, στους οποίους μπορείς να ξεÇÃ⌊⊗⌉εις άνετα βλάκα, χωρίς να κινδυνεύει μια οικογένεια να θρηνεί το αγγελούδι της!».

Τα παιδιά που γεννήθηκαν το 1999

Το 1999 είναι μία χρονιά από άλλο σύμπαν. Στο Μαξίμου είχαμε Σημίτη και στην τσέπη δραχμές. Ο Μπιλ Κλίντον επισκέφτηκε την Αθήνα, η Αττική Οδός ήταν ακόμα στο σκάψιμο και οι Ολυμπιακοί Αγώνες πέντε χρόνια μπροστά. Οι εφημερίδες δημοσίευαν απολογισμούς χιλιετίας. Λίγοι ήξεραν το Google και κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί το YouTube. Θα επηρέαζε, άραγε, τους υπολογιστές το millennium bug;

Τα παιδιά που γεννήθηκαν το 1999 δίνουν φέτος Πανελλαδικές. Γεννήθηκαν σε έναν κόσμο που πλέον δεν υπάρχει και ετοιμάζονται να ζήσουν σε έναν κόσμο που δεν γνωρίζουν πώς θα είναι. Πάντα έτσι δεν ήταν; Όχι ακριβώς. Στον 21ο αιώνα ο χρόνος έχει αποκτήσει κινηματογραφική ταχύτητα. Παλαιότερα τα πράγματα κυλούσαν πιο αργά. Μπορεί οι καιροί να ήταν λιγότερο συναρπαστικοί, ήταν, όμως, αρκετά πιο προβλέψιμοι.

Αυτά τα παιδιά, λοιπόν, δυσκολεύονται να φανταστούν πώς ήταν η ζωή χωρίς Google και smartphone. Δεν ξέρουν να χειριστούν κασετόφωνο ούτε να καλέσουν με τη μία από τηλέφωνο με κερματοδέκτη. Μεγάλωσαν με πάρτι σε παιχνιδότοπους, multiplex, junk food και, κυρίως, ακούγοντας για την κρίση. Με βάση το προσδόκιμο ζωής, πολλά από αυτά θα πατήσουν στις δύο τελευταίες δεκαετίες του αιώνα. Τότε που τα μνημόνια θα έχουν τελειώσει και ένας νέος άνθρωπος θα προσδοκά να δει τη διάλυση του Υπερταμείου με τη δημόσια περιουσία. Τα παιδιά του 1999 και εκείνα που γεννήθηκαν λίγα χρόνια μετά, θα διηγηθούν με τις ζωές τους την ιστορία του αιώνα μας.

Οπως συμβαίνει συνήθως, έχουν κατασκευαστεί με καλύτερο υλικό από εκείνο με το οποίο φτιάχτηκαν οι γονείς τους. Δεν μεταφέρουν σύνδρομα, νευρώσεις και προκαταλήψεις που βρήκαν στο σπίτι όταν τα έφεραν από το μαιευτήριο. Και είναι λες και έχουν μία στωική απάθεια απέναντι στα πράγματα. Ισως είναι η ψύχραιμη ματιά μιας γενιάς που, μέχρι τα 18, έχει δει περισσότερες εικόνες από όσες είδαν οι παππούδες της σε μία ζωή. Όχι πως μεγάλωσε χωρίς εκπλήξεις, απλώς είδε τόσα που είναι μάλλον απίθανο να κρεμάσει σαγόνι.

Είναι η γενιά που θα «τρέξει» τη χώρα από το 2035 μέχρι το 2060. Και όμως εμείς, ας πούμε οι γονείς της, δεν σκεφτήκαμε τίποτα ξεχωριστό, τίποτα το ιδιαίτερο, το καινοτόμο. Σύραμε τα παιδιά μας στο δρόμο που βαδίσαμε, αναπαράγοντας τα πρότυπα που ξέραμε, θέλοντας να μεγαλώσουμε κλώνους, ρεπλίκες που θα πάρουν βήμα βάζοντας τα πόδια τους μέσα στις δικές μας πατημασιές.

Κοιτάξτε τυχαία μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Βρείτε έναν πενηντάρη γονιό με ένα παιδί που αυτές τις μέρες δίνει Πανελλαδικές. Τους χωρίζουν τριάντα τόσα χρόνια, μία γενιά. Στην πραγματικότητα τους ενώνουν πολλά περισσότερα. Και οι δύο πέρασαν λίγο ως πολύ από το ίδιο σχολείο. Εκαψαν μυαλό σε φροντιστήρια και αποστήθιση, διεκδικώντας μία θέση, πιθανότατα στην ίδια Σχολή. Και εκεί δεν θα έχουν αλλάξει και πολλά, εκτός από τις, φθίνουσες, προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης του παιδιού. Βέβαια το παιδί μεγαλώνει σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, μπορεί πλέον να αναζητήσει τη ζωή του στο εξωτερικό, κάτι που δεν ήταν αυτονόητο για τον γονιό του, αλλά και για τις απόψεις του Κώστα Καζάκου. Πόσα παιδιά μπορούν, στα αλήθεια, να σταθούν ανταγωνιστικά σε αυτό το περιβάλλον, όταν έχουν μεγαλώσει με όρους και συνθήκες προηγούμενων δεκαετιών;

Στη χώρα που λατρεύει το παρελθόν και αδιαφορεί για το μέλλον, που ποθεί να επιστρέψει εκεί που ήταν, αντί να προχωρήσει μπροστά, η ποιότητα της εκπαίδευσης που προσλαμβάνει ένα παιδί, καθορίζεται αποκλειστικά από την οικογένεια και ελάχιστα από την κοινωνία. Αν δεν πληρώσεις για γλώσσες, φροντιστήρια, δραστηριότητες και εκπαιδευτικές εκδρομές, το παιδί σου έχει ελπίδες μόνο ως φωτεινή εξαίρεση. Όμως συχνά, τα εφόδια ενός παιδιού έχουν μικρότερη σημασία από τις διαθέσιμες επιλογές που έχει μπροστά του. Πολλές φορές οι ίδιοι οι γονείς βγάζουν τις παρωπίδες και τις τοποθετούν στο κεφάλι του σπλάχνου τους. Πόσες χιλιάδες παιδιά, που τώρα ακούν την καρδιά να χτυπάει δυνατά μέσα στα αυτιά, θέλουν να γίνουν, για παράδειγμα, δικηγόροι, μηχανικοί, αρχιτέκτονες; Και μάλιστα γνωρίζουν ότι, επαγγελματικά, οι περισσότεροι θα πάνε σαν τα πρόβατα στη σφαγή. Δεν υπάρχει επιλογή σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα δυσπροσάρμοστο, χωρίς φαντασία. Η παλέτα τους έχει περιορισμένα χρώματα. Είναι βέβαια και το κύρος, το status, τα απομεινάρια κοινωνικών αντιλήψεων από τα ’60ς. Από τότε δηλαδή που η είσοδος στο Πανεπιστήμιο σου επέτρεπε, πράγματι, να αλλάξεις κοινωνική τάξη. Υπάρχει και η άλλη κατηγορία: τα παιδιά που θα εγκλωβιστούν σε Σχολές για τις οποίες δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον ή σε ΤΕΙ της κακιάς ώρας στα οποία θα εγγραφούν, ίσως και για να φύγουν από το σπίτι, στραγγαλίζοντας οικονομικά τους γονείς, δίνοντας ανάσες στα μπαρ της γραφικής ελληνικής περιφέρειας. Δυστυχία με ακαδημαϊκή επικύρωση. Και φυσικά αυτά που θα αποτύχουν.

Ως πατέρας παιδιού που δίνει εξετάσεις μεταφέρω πολλές ενοχές απέναντι στον γιο μου και στη γενιά του. Ξέρω, βέβαια, ότι θα τα καταφέρουν. Θα τα καταφέρουν πολύ καλύτερα από μας. Ωστόσο φοβάμαι ότι τους παραδίδουμε μία χώρα χειρότερη από εκείνη που παραλάβαμε, σε έναν κόσμο που είναι πολύ πιο απαιτητικός από εκείνον που υποδέχθηκε εμάς. Και ενώ όλοι, όταν γίναμε γονείς, είχαμε άλλα όνειρα, κάναμε σπουδαία σχέδια για τα παιδιά μας, να που βρισκόμαστε και εμείς στα κάγκελα του σχολείου, προσπαθώντας, έκπληκτοι και μουδιασμένοι, να καταλάβουμε τι απέγιναν τα χρόνια που έφυγαν.

 

πηγη  http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/44341423164-44341423164

 

Αρέσει σε %d bloggers: