Deutsche Welle: Για πάντα θερινή ή χειμερινή ώρα;

Την κατάργηση της αλλαγής ώρας επιθυμούν πολλοί Ευρωπαίοι. Παρόμοια άποψη έχουν εκφράσει και πολλοί επιστήμονες. Κάποιοι προειδοποιούν για αρνητικές επιπτώσεις.

deutsche-welle-gia-panta-therini-i-xeimerini-wra

 

Το καλοκαίρι μια ώρα μπροστά και το χειμώνα μια ώρα πίσω. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ταλαιπωρούνται από την αλλαγή ώρας. Οι επιστήμονες χαιρετίζουν την πρόθεση της Κομισιόν να καταργήσει την αλλαγή ώρας και μιλούν για «τεχνητή παρέμβαση». Παράλληλα όμως προειδοποιούν για μια μόνιμη ισχύ της θερινής ώρας κάνοντας λόγο για δραματικές επιπτώσεις.

Σε ένα μη αντιπροσωπευτικό διαδικτυακό δημοψήφισμα της Κομισιόν το 84% των 4,6 εκατομμυρίων συμμετεχόντων τάχθηκε κατά της αλλαγής ώρας. Ας σημειωθεί ότι λιγότερο από το 1% των ευρωπαίων πολιτών συμμετείχε στην δημοσκόπηση. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες τάχθηκαν πάντως υπέρ του να παραμείνει μόνιμα η θερινή ώρα.

Ο Τιλ Ρένεμπεργκ από το Ινστιτούτο Ιατρικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου θεωρεί ότι αν ισχύσει για πάντα η θερινή ώρα τότε αυτό συνδέεται με «τεράστια προβλήματα» προειδοποιώντας μάλιστα για ένα «Cloxit». «Έτσι αυξάνεται ο κίνδυνος διαβήτη, κατάθλιψης, αϋπνίας και δυσκολίες μάθησης που σημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι θα γίνουν πιο παχύς, πιο χαζοί και πιο κακοδιάθετοι» συμπληρώνει .

«Χωρίς νόημα η τεχνητή παρέμβαση στον βιορυθμό»

Διαφορετική άποψη έχουν ωστόσο η Γερμανική Εταιρία Ερευνών του Ύπνου (DGSM), η οποία τάσσεται υπέρ μιας ‘κανονικής ώρας‘: «Η χειμερινή ώρα αντιστοιχεί στις ιδανικές συνθήκες που διασφαλίζουν με το απαραίτητο φυσικό φως, τον ρυθμό μεταξύ ύπνου και ξύπνου», λέει ο επικεφαλής της εταιρίας Άλφρεντ Βιάτερ και προσθέτει: «Όταν το χειμώνα είμαστε περισσότερο εκτεθειμένοι στο σκοτάδι, αργούμε περισσότερο να ξυπνήσουμε. Έτσι επηρεάζονται αρνητικά η συγκέντρωση και η προσοχή μας με αποτέλεσμα να κάνουμε περισσότερα λάθη στο σχολείο ή στη δουλειά».

Ο ειδικός Ίνγκο Φίτσε από την κλινική Σαριτέ του Βερολίνου θεωρεί ότι «αν η δημοσκόπηση διεξάγονταν το χειμώνα τότε ίσως οι περισσότεροι να ψήφιζαν υπέρ της χειμερινής ώρας». Ο γερμανός επιστήμονας ωστόσο δεν ανησυχεί για τις επιπτώσεις της αλλαγής ώρας: «τα συμπτώματα όπως αϋπνία ή ελαφρά αδιαθεσία είναι «διαχειρίσημα, μιας και δεν έχουν καταγραφεί σημαντικές επιπτώσεις στην υγεία». Ο Ίνγκο Φίτσε τάσσεται ωστόσο κατά της αλλαγής ώρας: «Ο βιορυθμός μας έχει προσαρμοστεί στην εναλλαγή μέρας και νύχτας. Η προσπάθεια τεχνητής παρέμβασης δεν έχει νόημα ούτε γίνεται κατανοητή από τον ανθρώπινο οργανισμό».

 

 

Πηγή: DW

Φωτογραφία: Αρχείο

 

πηγη

 

Advertisements

«Μνημειώδεις» οι ποσότητες βροχής που ρίχνει η καταιγίδα Φλόρενς

Η καταιγίδα Φλόρενς ρίχνει «μνημειώδεις ποσότητες» βροχής, αν και η ισχύς της αποδυναμώθηκε, δήλωσε ο κυβερνήτης της Βόρειας Καρολίνα

mnimeiwdeis-oi-posotites-broxes-pou-rixnei-i-kataigida-florens

Η καταιγίδα Φλόρενς ρίχνει «μνημειώδεις ποσότητες» βροχής, αν και η ισχύς της αποδυναμώθηκε, δήλωσε ο κυβερνήτης της Βόρειας Καρολίνα, της βορειο-ανατολικής αμερικανικής πολιτείας που έχει πληγεί περισσότερο από το φαινόμενο.

«Πολλοί άνθρωποι που πιστεύουν ότι η καταιγίδα δεν τους άγγιξε δεν έχουν αντιμετωπίσει ακόμη την απειλή της», προειδοποίησε ο κυβερνήτης Ρόι Κούπερ, τονίζοντας ότι σύντομα οι ποταμοί της ενδοχώρας θα ξεχειλίσουν λόγω των ισχυρών βροχοπτώσεων.

Η καταιγίδα Φλόρενς «ρίχνει μνημειώδεις ποσότητες βροχής», είπε κάνοντας λόγο για πέντε επιβεβαιωμένους θανάτους, ενώ «διεξάγονται έρευνες» και για πολλούς άλλους.

Η καταιγίδα Φλόρενς πάτησε στεριά το πρωί της Παρασκευής στην Βόρεια Καρολίνα συνοδευόμενη από ανέμους 150 χλμ/ώρα. Εκτοτε η ένταση των ανέμων έχει μειωθεί στα 75 χλμ/ώρα, όμως η βροχή είναι κατακλυσμιαία σε ορισμένες ζώνες της πολιτείας.

«Να ξέρετε ότι η στάθμη του νερού ανεβαίνει με ταχύτητα παντού, ακόμη και σε περιοχές που συνήθως δεν υποφέρουν από πλημμύρες», προειδοποίησε ο κυβερνήτης Ρόι Κούπερ.

«Μην επιστρέψετε στα σπίτια σας μέχρι να περάσει η καταιγίδα και πάρετε το πράσινο φως», πρόσθεσε. Οι επιχειρήσεις διάσωσης συνεχίζονται και περιπλέκονται από το γεγονός ότι πολλοί δρόμοι είναι κομμένοι», εξήγησε.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Φωτογραφία: Reuters

 

πηγη

 

Γουβάλ Νώε Χαράρι «Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να υποσκάψει τη δημοκρατία, ευνοώντας την τυραννία»

 

Η προειδοποίηση του διάσημου ιστορικού Γουβάλ Νώε Χαράρι

«Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να υποσκάψει τη δημοκρατία, ευνοώντας την τυραννία»

Η τεχνολογία, ιδίως οι δύο αιχμές της, η τεχνητή νοημοσύνη και η βιοτεχνολογία, μπορούν να διαβρώσουν τα θεμέλια της δημοκρατίας και να υποσκάψουν την ελευθερία και την ισότητα, ευνοώντας τη συγκέντρωση δύναμης στα χέρια μιας μικρής ελίτ, η οποία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια σύγχρονη τυραννία, μια ψηφιακή δικτατορία.

Αυτό προειδοποιεί ο διάσημος ισραηλινός ιστορικός Γουβάλ Νώε Χαράρι, συγγραφέας των μπεστ-σέλερ (και στη χώρα μας) «Sapiens» και «Homo Deus», στο νέο βιβλίο του «21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα», το οποίο μόλις κυκλοφόρησε.

Ο Χαράρι θυμίζει ότι δεν υπάρχει τίποτε αναπόφευκτο και μη αναστρέψιμο στις σημερινές δημοκρατίες, οι οποίες, παρά τις επιτυχίες τους, αποτελούν ένα «ανοιγοκλείσιμο» του ματιού στον μακρύ ιστορικό χρόνο. Οι μοναρχίες, οι ολιγαρχίες και άλλες μορφές αυταρχικής διακυβέρνησης έχουν υπάρξει για πολύ περισσότερο καιρό -και συνεχίζουν να υπάρχουν σήμερα σε ουκ ολίγες χώρες.

Τα ιδανικά της ελευθερίας και της ισότητας είναι πολύ πιο ευάλωτα από ό,τι νομίζουμε, συνεπώς υπάρχει κίνδυνος να αποδειχθούν εφήμερα, κυρίως λόγω των νέων τεχνολογιών. Ήδη, όπως λέει, στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα η φιλελεύθερη δημοκρατία φαίνεται να χάνει σταδιακά την αξιοπιστία της, καθώς «στριμώχνεται» το μεγάλο στήριγμά της, η μεσαία τάξη, ενώ παράλληλα σε αρκετές χώρες ο πολιτικός λόγος γίνεται ολοένα πιο διχαστικός, δημαγωγικός και αυταρχικός.

Εν μέρει αυτό οφείλεται στο ότι αλλάζει πλέον η τεχνολογία που έως τώρα στήριζε τη δημοκρατία. Οι νέες τεχνολογίες, όπως η τεχνητή νοημοσύνη και η βιοτεχνολογία, ευνοούν πια αντιδημοκρατικές επιλογές. Οι δύο αυτές τεχνολογίες από κοινού θα προκαλέσουν άνευ προηγουμένου αναστατώσεις στην ανθρώπινη κοινωνία, σε σημείο που η δημοκρατία και η ελεύθερη αγορά μπορεί να χάσουν το νόημά τους.

Σύμφωνα με τον Χαράρι και όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο μέσος άνθρωπος αισθάνεται ολοένα λιγότερο -αντίθετα με το παρελθόν- ότι αποτελεί «τον ήρωα του μέλλοντος». Εν έτει 2018, κατακλύζεται πια από όρους (μηχανική μάθηση, γενετική μηχανική, blockchain κ.α.), που αισθάνεται ότι κατά βάση δεν τον αφορούν.

Στον 20ό αιώνα οι μάζες εξεγέρθηκαν ενάντια στην εκμετάλλευση, ενώ σήμερα αισθάνονται μάλλον άσχετες με ό,τι συμβαίνει γύρω τους. Οι λαϊκίστικες εξεγέρσεις του 21ου αιώνα ίσως γίνουν ενάντια όχι σε μια οικονομική ελίτ που εκμεταλλεύεται τους ανθρώπους, αλλά σε μια ελίτ που δεν τους χρειάζεται πια (π.χ. χάρη στα ρομπότ).

Οι τεχνολογικές επαναστάσεις της πληροφορικής και της βιοτεχνολογίας που συνεχώς κερδίζουν έδαφος, χωρίς καν οι πολίτες να το συνειδητοποιούν, σε λίγες δεκαετίες θα φέρουν αντιμέτωπη την ανθρωπότητα με τις δυσκολότερες δοκιμασίες που έχει ποτέ αντιμετωπίσει, όπως εκτιμά ο ισραηλινός ιστορικός.

Υποσχόμενη παλαιότερα ένα μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας στους πάντες, η φιλελεύθερη δημοκρατία συμφιλίωσε το προλεταριάτο με την αστική τάξη, τους πιστούς με τους άθεους, τους γηγενείς με τους μετανάστες, τους Ευρωπαίους με τους Ασιάτες. Όμως, αυτή τη φορά τα μηχανήματα με τεχνητή νοημοσύνη απειλούν για τα καλά τις θέσεις εργασίας των ανθρώπων και η συμφιλίωση κάποια στιγμή μπορεί να καταστεί ανέφικτη πια.

Για λίγες ακόμη δεκαετίες οι άνθρωποι θα έχουν το πάνω χέρι, αλλά είναι θέμα χρόνου οι έξυπνες μηχανές να κάνουν σχεδόν τα πάντα καλύτερα από εμάς. Ήδη από τώρα, που οι άνθρωποι συνεργάζονται με τους υπολογιστές, είναι ολοένα πιο δύσκολο να βρουν δουλειά οι ανειδίκευτοι, ενώ η απασχόληση γίνεται δυνατή σε ολοένα χαμηλότερους μισθούς.

Οι μηχανές με νοημοσύνη έχουν κιόλας δύο πλεονεκτήματα έναντι των ανθρώπων: συνδεσιμότητα και δυνατότητα εύκολης αναβάθμισης των δυνατοτήτων τους. Αν π.χ. βρεθεί μια νέα ασθένεια ή ένα νέο φάρμακο, δεν είναι δυνατό να ενημερωθούν άμεσα οι άνθρωποι γιατροί όλου του κόσμου. Αλλά οι απανταχού έξυπνες μηχανές-γιατροί μπορούν να ενημερωθούν σε κλάσματα του δευτερολέπτου και, επιπλέον, να επικοινωνούν μεταξύ τους διαδικτυακά για να αξιολογούν ένα νέο ιατρικό περιστατικό.

Μια νέα «άχρηστη» τάξη

Όσο κι αν οι άνθρωποι πασχίζουν να εκπαιδεύονται δια βίου για να μη μείνουν πίσω και όσο κι αν «εφευρίσκουν» ξανά τον εαυτό τους, δύσκολα θα ανταγωνισθούν τις έξυπνες μηχανές στο μέλλον. Έως το 2050 μια νέα «άχρηστη τάξη», ένα νέου τύπου προλεταριάτο, μπορεί να έχει αναδυθεί, αν μη τι άλλο επειδή πολλοί άνθρωποι θα έχουν εγκαταλείψει κάθε νοητική προσπάθεια να μαθαίνουν νέες δεξιότητες για να βρίσκουν δουλειά.

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι ίδιες τεχνολογίες που μπορούν να καταστήσουν οικονομικά περιττούς δισεκατομμύρια ανθρώπους, κάνουν πιο εύκολη την παρακολούθηση και τον έλεγχο των ανθρώπων, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τις ψηφιακές διδακτορίες. Με άλλα λόγια, κατά τον Χαράρι, καθώς πολλοί άνθρωποι χάνουν την οικονομική αξία τους, θα χάνουν παράλληλα και την πολιτική δύναμή τους.

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα εργαλείο και ένα όπλο αλλιώτικο και πιο ισχυρό από κάθε άλλο έως τώρα. Σχεδόν σίγουρα θα επιτρέψει στους ήδη ισχυρούς να γίνουν πολύ πιο ισχυροί. Ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι να εξεγερθεί η τεχνητή νοημοσύνη ενάντια στους ανθρώπους, αλλά να υπακούει πάντα τους ανθρώπους αφέντες της, κάνοντάς τους πολύ πιο δυνατούς.

Ήδη, όπως λέει ο Χαράρι, στον κόσμο της υψηλής τεχνολογίας δεν υπάρχει -παρά τα φαινόμενα- τίποτε ιδιαίτερα δημοκρατικό. Η παρακολούθηση συμβαδίζει με την ελευθερία, η χειραγώγηση και ο καμουφλαρισμένος έλεγχος με τις νέες μορφές συμμετοχικότητας.

Αν και ισραηλινός, ο Χαράρι επισημαίνει ότι το Ισραήλ αποτελεί χώρα ηγέτη στο πεδίο της ψηφιακής παρακολούθησης και έχει δημιουργήσει στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη το πρωτότυπο ενός καθεστώτος καθολικής παρακολούθησης. Οποτεδήποτε οι Παλαιστίνιοι κάνουν ένα τηλεφώνημα ή μια ανάρτηση στο Facebook, κάποιο ισραηλινό μικρόφωνο, κάμερα, drone ή κατασκοπευτικό λογισμικό τούς παρακολουθεί και μετά ένας αλγόριθμος αναλύει τα στοιχεία, βοηθώντας τις ισραηλινές αρχές να εντοπίζουν έγκαιρα -και να «εξουδετερώνουν» (βλ. σκοτώνουν)- όποιον θεωρούν μεγαλύτερη απειλή.

Ουκ ολίγες χώρες στον κόσμο, μεταξύ των οποίων αρκετές δημοκρατίες, βαδίζουν στον ίδιο δρόμο της εκτεταμένης ψηφιακής-ηλεκτρονικής παρακολούθησης των πάντων. Όπως λέει ο Χαράρι, αυτό που σήμερα βιώνουν οι Παλαιστίνιοι, μπορεί να συνιστά απλώς μια πρόγευση αυτού που τελικά θα βιώσουν δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη.

Η σύγκρουση ανάμεσα στη δημοκρατία και στη δικτατορία στην πραγματικότητα δεν είναι μια σύγκρουση ανάμεσα σε δύο διαφορετικά ηθικά συστήματα αλλά δύο διαφορετικά συστήματα επεξεργασίας δεδομένων. Η δημοκρατία κατανέμει ευρύτερα τις πληροφορίες και την επεξεργασία τους, άρα τις αποφάσεις και τις εξουσίες, ενώ η διδακτορία τις συγκεντρώνει σε λίγα χέρια. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί κάλλιστα να γείρει τη ζυγαριά προς τη δεύτερη, παρόλο που επιφανειακά θα παραμείνει η δημοκρατική πρόσοψη των ελεύθερων εκλογών ή των ελεύθερων καταναλωτικών και άλλων επιλογών (σε όσες χώρες υπάρχουν ήδη αυτές οι ελευθερίες…).

Στον 20ό αιώνα η τεχνολογία είχε λιγότερες δυνατότητες, πράγμα που ευνοούσε τη δημοκρατία. Κανείς και κανένα μηχάνημα δεν είχε την ικανότητα να επεξεργασθεί όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες γρήγορα και σωστά. Γι’ αυτό, άλλωστε, η Σοβιετική Ένωση με τον κεντρικό προγραμματισμό της υστερούσε οικονομικά και έπαιρνε χειρότερες αποφάσεις σε σχέση με τη Δύση που βασιζόταν στην αποκεντρωμένη ελεύθερη οικονομία.

Έξυπνη τεχνολογία για δικτατορίες

Όμως στον 21ο αιώνα η τεχνητή νοημοσύνη με τις πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες αρχίζει να γέρνει το εκκρεμές προς την πλευρά της δικτατορίας. Ένα κράτος μπορεί πλέον πιο εύκολα να είναι μοντέρνο, παραγωγικό και αυταρχικό, καθώς τεράστιοι όγκοι δεδομένων είναι δυνατό να υποστούν επεξεργασία κεντρικά. Όσα περισσότερα στοιχεία έχει ένας αλγόριθμος στη διάθεσή του, τόσο καλύτερα δουλεύει. Έτσι, τα συγκεντρωτικά συστήματα ίσως αποδειχθούν τελικά πιο αποδοτικά από τα αποκεντρωμένα.

Μια αυταρχική κυβέρνηση π.χ. που θα διατάξει τους πολίτες της να δώσουν δείγματα DNA και άλλα προσωπικά ιατρικά δεδομένα σε μια κεντρική βάση δεδομένων, θα έχει τεράστιο πλεονέκτημα έναντι άλλων χωρών που διαφυλάσσουν τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών τους.

Παράλληλα, χάρη στη νέα τεχνολογία θα ενταθούν οι προσπάθειες να επηρεασθούν τα συναισθήματα και οι προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Έτσι, η δημοκρατία θα μεταλλαχθεί σε ένα «κουκλοθέατρο», όπου κάποιες ελίτ αφανώς θα έχουν την τεχνολογική δυνατότητα να χειραγωγούν τους πολίτες-ψηφοφόρους, π.χ. χάρη σε εντεταλμένες ορδές από ρομπότ λογισμικού (bots), που θα περιφέρονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να «πουλήσουν» μια ιδεολογία, έναν πολιτικό ή μία ψευδή είδηση. Ήδη έχουμε πάρει μια πρόγευση περί αυτού.

Ασφαλώς ορισμένες νέες τεχνολογίες, όπως το blockchain (η βάση των κρυπτονομισμάτων), ευνοούν την αποκέντρωση των πληροφοριών, των διαδικασιών και των εξουσιών, αλλά είναι αβέβαιο κατά πόσο όντως θα αντισταθμίσουν τη συγκεντρωτική τάση της τεχνολογίας. Ο Χαράρι θυμίζει ότι και το Ίντερνετ αρχικά είχε εξυμνηθεί ως ελευθεριακή πανάκεια, αλλά σήμερα περισσότερο στηρίζει την συγκεντρωτική εξουσία, παρά απελευθερώνει τους ανθρώπους.

Ακόμη κι αν κάποιες κοινωνίες παραμείνουν επιφανειακά δημοκρατικές, οι ολοένα αποτελεσματικότεροι αλγόριθμοι που θα «τρυπώσουν» παντού, θα μεταφέρουν ολοένα περισσότερη εξουσία από τους μεμονωμένους ανθρώπους στις δικτυωμένες έξυπνες μηχανές, ιδίως όταν επεκταθεί το Διαδίκτυο των Πραγμάτων.

Μάλιστα, πιθανότατα οι περισσότεροι άνθρωποι πρόθυμα θα παραδώσουν στους αλγόριθμους ολοένα μεγαλύτερη εξουσία πάνω στις ζωές τους, όταν πια έχουν πεισθεί από προσωπική εμπειρία ότι μπορούν να εμπιστευθούν την τεχνητή νοημοσύνη περισσότερο από την ανθρώπινη. Αν π.χ. τα αυτόνομα οχήματα στους δρόμους κάνουν λιγότερα ατυχήματα από τους ανθρώπους οδηγούς ή αν οι υπολογιστές κάνουν ταχύτερες και ακριβέστερες ιατρικές διαγνώσεις.

Ήδη χρειάσθηκαν μόνο δύο δεκαετίες, θυμίζει ο Χαράρι, ώστε δισεκατομμύρια άνθρωποι να εμπιστεύονται τον αλγόριθμο αναζήτησης της Google για να βρίσκουν αξιόπιστες πληροφορίες ή για να τους καθοδηγεί τυφλά σε μια πόλη προκειμένου να φθάσουν στον προορισμό τους.

Το κεντρικό δόγμα της δημοκρατίας και του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς είναι ότι στο επίκεντρο βρίσκεται το αυτόνομο άτομο με τις ελεύθερες επιλογές του που παίρνει αποφάσεις. Αλλά η τεχνητή νοημοσύνη έρχεται να υποσκάψει αυτό ακριβώς το δόγμα, διεκδικώντας αυτή το δικαίωμα να παίρνει για λογαριασμό των ανθρώπων καλύτερες αποφάσεις για την υγεία τους, τη μόρφωσή τους, την ασφάλειά τους, την εργασία τους, ακόμη και για την ανεύρεση συντρόφου. Κάπως έτσι, προειδοποιεί ο Χαράρι, ίσως φθάσει μια στιγμή που οι ελεύθερες εκλογές και οι ελεύθερες αγορές θα χάσουν πια το νόημά τους…

Τι μπορεί να γίνει; Μεταξύ άλλων, προτείνει να δοθεί προτεραιότητα στην κατανόηση του τρόπου που λειτουργεί ο ανθρώπινος νους και η συνείδηση, ώστε να καλλιεργηθεί η σοφία και η συμπόνια, ενώ παράλληλα να δοθεί σκληρή πολιτική μάχη για να τεθεί υπό κοινωνικό έλεγχο η κατοχή και κυκλοφορία των δεδομένων.

Πηγή φωτογραφίας: Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων

 

πηγη

Το ΔΝΤ θα πρέπει να αλλάξει ή να πάψει να υπάρχει. Ο ρόλος του είναι σκοτεινός.

Το πώς η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 έδωσε το φιλί της ζωής στο ΔΝΤ και έφερε ξανά στο προσκήνιο τον παρακμασμένο έως τότε διεθνή οργανισμό, περιέγραψε χθες ο Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Τομέα του ΔΝΤ Πόουλ Τόμσεν μιλώντας στο Ρέικιαβικ, σε ειδική εκδήλωση για τα 10 χρόνια από την πτώχευση της Ισλανδίας.

Στη συγκεκριμένη ομιλία, που είχε και ελληνικές αναφορές, ο Τόμσεν παραδέχθηκε λάθη και παραλείψεις του ΔΝΤ στην επιτήρηση οικονομιών προ του 2008…
τα οποία ωστόσο απέδωσε στην έλλειψη πόρων που αντιμετώπιζε το Ταμείο, λόγω του παραγκωνισμού του και της περιθωριοποίησης του.

Όπως τόνισε, ξεκίνησε να εργάζεται στο ΔΝΤ το 1982 και στα χρόνια που προηγήθηκαν της μεγάλης κρίσης είχε επιφορτιστεί με την επίβλεψη μιας ριζικής μείωσης του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης συρρίκνωσης ΔΝΤ.

«Κατά τη διάρκεια αυτής της συρρίκνωσης υπήρχαν εκείνοι που άρχισαν να ρωτούν αν το Ταμείο πρέπει να κλείσει», ανέφερε ο Τόμσεν, προσθέτοντας πως αν και αυτή δεν ήταν η άποψη της πλειοψηφίας στο εσωτερικό του θεσμού, ωστόσο αποτύπωνε τις απόψεις εκείνης της εποχής.

Ο Δανός ανέφερε πως το ΔΝΤ από την πλευρά του πρέπει να δείχνει ταπεινότητα διότι έχει κάνει σφάλματα.

«Θα πρέπει να παραδεχτώ ότι και εμείς στο ΔΝΤ πρέπει να είμαστε ταπεινοί. Πολλά πράγματα θα μπορούσαμε να τα κάνουμε με διαφορετικό τρόπο αν γυρνούσαμε στο παρελθόν. Είχαμε μετακινήσει την Ισλανδία από τον τυπικό κύκλο ελέγχουν των 12 μηνών σε ένα κύκλο 24 μηνών, κάτι που αντανακλούσε μια καλοπροαίρετη προσέγγιση των τρωτών σημείων της χώρας. Το ίδιο συνέβη και με την Κύπρο, μια άλλη μικρή χώρα που σύντομα θα έπεφτε σε βαθιά κρίση», ανέφερε σχετικά.

Ο ίδιος περιγράφοντας την παρέμβαση του ΔΝΤ στην Ελλάδα, προσπάθησε να ωραιοποιήσει καταστάσεις, λέγοντας πως το Ταμείο κλήθηκε αργά στην Ελλάδα και πως έκανε όσα έκανε για να αποφευχθεί μια σοβαρή μόλυνση εντός της ευρωζώνης.

«Συμμετείχα ενεργά σε μεγάλα προγράμματα στην Ευρώπη, όπου ζητήθηκε αργά από το Ταμείο να έλθει στο τραπέζι και ενώ υπήρχε έντονο αίσθημα επείγουσας ανάγκης. Ιδίως υπήρχε η βιασύνη για την αποφυγή χρεοστασίων στην περίπτωση της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, που θα μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρή μόλυνση εντός της ευρωζώνης», ανέφερε σχετικά.

Η συγκεκριμένη αναφορά του Πόουλ Τόμσεν ήλθε μόλις 24 ώρες μετά την παρουσίαση μελέτης στην έδρα του Ταμείου, η οποία  υπογράφεται από δύο στελέχη του ΔΝΤ (Julianne Ams, Reza Baqir) και δύο διεθνούς φήμης οικονομολόγους (Anna Gelpern, Christoph Trebesch) και στην οποία αναλύεται η λανθασμένη απόφαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να χρηματοδοτήσει την Ελλάδα το 2010 χωρίς να έχει πρώτα απαιτήσει να προηγηθεί ελάφρυνση του ελληνικού χρέους.

Συγκεκριμένα, στην μελέτη τους οι τέσσερεις οικονομολόγοι αναφέρουν πως αντί το ΔΝΤ να παρακρατήσει το 2010 τη χρηματοδότηση του μέχρις ότου η Ελλάδα λάμβανε ελάφρυνση χρέους από τους ιδιώτες πιστωτές της -όπως συνήθως συμβαίνει με τις πολιτικές του ΔΝΤ- τελικά αποφασίστηκε να αλλάξει πολιτική το ίδιο το ΔΝΤ, ώστε να διασώσει τους ιδιώτες πιστωτές (τράπεζες) με πόρους του επισήμου τομέα.

«Στην ελληνική περίπτωση η μετάδοση της κρίσης επιδεινώθηκε μετά τη διάσωση, το χρέος της Ελλάδας κατέστη πιο άκαμπτο λόγω του υψηλότερου ποσοστού του δημόσιου χρέους και οι ιδιώτες πιστωτές έλαβαν βαθύ κούρεμα το 2012 – βαθύτερο από ό, τι θα ήταν απαραίτητο εάν ενδιάμεσα είχε υπάρξει αναδιάρθρωση του χρέους», αναφέρουν σχετικά οι συντάκτες της έκθεσης και η αναφορά αυτή έρχεται να διαψεύσει τα όσα υποστήριξε «περί μολύνσεως» ο Πόουλ Τόμσεν στο Ρέικιαβικ.

πηγη

Πως θα σταματήσετε να είστε επικριτικοί;

 

Οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, με τους φίλους μας ή τον σύντροφό μας, βασίζονται στον τρόπο που επικοινωνούμε. Η αρνητική κριτική και η αποδοκιμασία μπορεί να μας απομακρύνει από τα αγαπημένα μας πρόσωπα και να δημιουργήσει πολλά προβλήματα. Τι μπορούμε να κάνουμε, όμως, αν έχουμε καταλάβει ότι είμαστε κάπως περισσότερο επικριτικοί από όσο πρέπει;

Ένας επικριτικός άνθρωπος επικοινωνεί τις αμφιβολίες του, την αρνητική του άποψη και την αποδοκιμασία του με τέτοιο τρόπο ώστε οι άλλοι να αισθάνονται ότι δέχονται επίθεση ή τους κατηγορούν. Μερικές φορές, χωρίς καν να το καταλαβαίνουν, προσπαθούν με κάθε τρόπο να δείξουν ότι ο σύντροφός τους, ο φίλος τους ή ο συγγενής τους έχει κάνει λάθος ή δεν ήταν ικανός να κάνει κάτι και συνήθως δεν καταφέρνουν να βρίσκουν λύσεις στα προβλήματα που τους απασχολούν αφού δεν κάνουν μια εποικοδομητική συζήτηση αλλά εστιάζουν μόνο στην κριτική.

Η αποδοκιμασία δεν είναι κριτική: Μπορείτε να εκφράσετε τη γνώμη σας, όμως το μυστικό βρίσκεται στον τρόπο που θα επικοινωνήσετε κάτι. Αντί να κατηγορείτε τους άλλους για κάτι που σας ενοχλεί, είναι προτιμότερο να προτείνετε την λύση του προβλήματος. Αν ο σύντροφός σας, για παράδειγμα,  αφήνει συνέχεια τα ρούχα του στον καναπέ, μην πείτε «είσαι ακατάστατος», αλλά «δεν θα ήταν καλύτερο να αρχίσουμε να βάζουμε τα ρούχα μας στην ντουλάπα;». Έτσι θα μπορέσετε να πείτε αυτό που αισθάνεστε χωρίς να αισθανθεί ότι επιτίθεται. Δείτε 3 τρόπους για να είστε λιγότερο επικριτική χωρίς να καταπιέσετε τα συναισθήματά σας:

1.Παραπονεθείτε χωρίς να ρίχνετε ευθύνες: Εκφράστε την απογοήτευσή σας ή τον εκνευρισμό σας αλλά μην ρίξετε την ευθύνη στους άλλους. Έτσι θα μπορέσετε να βρείτε μαζί την λύση για αυτό που σας απασχολεί.

2.Εστιάστε στο αποτέλεσμα: Συνήθως σκεφτόμαστε μόνο αυτά που δεν μας αρέσουν και δεν ψάχνουμε να βρούμε τους τρόπους για να τα αλλάξουμε. Εάν ξέρετε πως θα μπορέσετε να συμβιώσετε πιο αρμονικά σε μια σχέση, τότε δώστε εσείς τη λύση και μην ασχολείστε με το ποιος φταίει για τα προβλήματά σας.

3.Να επικοινωνείτε ουσιαστικά: Είτε είστε εσείς επικριτικοί είτε δέχεστε εσείς την αρνητική κριτική των άλλων, μην παίρνετε τον ρόλο του θύτη ή του θύματος. Σκοπός μιας ουσιαστικής επικοινωνίας δεν είναι να αποδειχθεί ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο, αλλά να λυθεί ένα πρόβλημα.

 

πηγη

 

Πώς να τους εντοπίσετε τους συναισθηματικά ανώριμους ανθρώπους

Παρόλο που ίσως να ζητάνε συχνά βοήθεια με οποιοδήποτε πρόβλημα έχουν, οι συναισθηματικά ανώριμοι άνθρωποι θα καταλήξουν να αγνοούν τις συμβουλές σας, αφού δεν ενδιαφέρονται να μάθουν, παρά νοιάζονται μόνο για το ποια είναι η λύση.

Γνωρίζετε συναισθηματικά ανώριμους ανθρώπους; Η συναισθηματική ανωριμότητα δεν έχει ημερομηνία λήξης. Οι συναισθηματικά ανώριμοι άνθρωποι μπορεί να βρεθούν ανά πάσα στιγμή και σε όλες τις ηλικίες. Γενικά, ίσως να πιστεύετε ότι δεν θα σας επηρεάσουν, αλλά πραγματικά δεν είναι έτσι.

Η συναισθηματική ανωριμότητα είναι παρούσα σε έναν συναισθηματικό ενήλικα που συμπεριφέρεται παιδικά και δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τις πράξεις του. Το πρόβλημα είναι ότι είναι άνθρωποι που θα αποτελέσουν συναισθηματικό και οικονομικό βάρος για τους άλλους.

Πιστεύετε ότι μπορεί να έχετε να αντιμετωπίσετε έναν ή περισσότερους συναισθηματικά ανώριμους ανθρώπους; Κοιτάξτε προσεκτικά τα χαρακτηριστικά του/της και αν ναι, προσπαθήστε να αποφύγετε να εμπλακείτε σε περισσότερο δράμα.


1. Εξαρτώνται από τους άλλους

Οι συναισθηματικά ανώριμοι άνθρωποι στερούνται ανεξαρτησίας. Είναι κοινό για αυτούς τους ανθρώπους ως ενήλικες να εξαρτώνται ακόμα από τους αγαπημένους τους, προκειμένου να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους.

  • Είναι κατανοητό ότι ένας ενήλικας μπορεί να πρέπει να φροντίζει τους γονείς του ή τον/την σύντροφό του/της, αλλά ένα ώριμο άτομο δεν πρέπει να επιβαρύνει τους άλλους.
  • Θα γνωρίζετε αν ζείτε με ένα τέτοιο πρόσωπο επειδή κατηγορούν πάντα κάποιον άλλο ή μια κατάσταση για όλα. Δεν είναι σε θέση να αναλάβουν την ευθύνη για ό,τι συμβαίνει στη ζωή τους.

2. Δεν ξέρουν πώς να διαχειρίζονται τα οικονομικά τους

Η απλή πράξη του να εργάζεται κάποιος δεν οδηγεί σε συναισθηματική ωριμότητα σε όλες τις περιπτώσεις. Ωστόσο, το ενδιαφέρον για το να έχετε το δικό σας εισόδημα και να μάθετε πώς να χρησιμοποιείτε αυτό το εισόδημα είναι μια σημαντική πτυχή για την προσωπική σας ανάπτυξη.

  • Εκείνοι που ξοδεύουν χωρίς να σκέφτονται το αύριο, οι οποίοι δεν έχουν προτεραιότητες και περιμένουν να φανούν μαγικές λύσεις για να διορθώσουν τα οικονομικά τους προβλήματα, είναι συναισθηματικά ανώριμοι άνθρωποι.
  • Το πιο σοβαρό πρόβλημα είναι το να βρίσκονται στα πρόθυρα χρεωκοπίας.

3. Δεν έχουν ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση

γυναίκες που κάθονται στο πάτωμα και η μια συμπαραστέκεται στην άλλη

 

Οι συναισθηματικά ανώριμοι άνθρωποι είναι ανίκανοι να βρεθούν στη θέση κάποιου άλλου και να τους καταλάβουν. Αυτό σημαίνει ότι έχουν προβλήματα να κατανοήσουν ότι και οι άλλοι άνθρωποι έχουν και αυτοί τα δικά τους ζητήματα και χρειάζονται υποστήριξη.

  • Εάν υπάρχει κάποιος σαν αυτόν κοντά σας, είναι πιθανό ότι έχετε παρατηρήσει ότι εξαφανίζονται κάθε φορά που χρειάζεστε βοήθεια.
  • Αν και, αν βρεθούν στη θέση να χρειάζονται κάτι από σας, εμφανίζονται ξανά και ζητάνε τη βοήθειά σας.

Αυτές οι καταστάσεις είναι σε θέση να σας ενοχλήσουν και να σας στερήσουν την ενέργειά σας. Ωστόσο, είναι καλύτερο να μην προσπαθείτε να δείχνετε ανοχή στην ενόχληση όλη την ώρα, αφού αυτό δεν θα αλλάξει τη στάση τους. Το καλύτερο πράγμα που πρέπει να κάνετε είναι να τους δώσετε ένα χέρι βοηθείας όταν και όπως αισθάνεστε να το κάνετε.


4. Οι προτεραιότητές τους δεν είναι πολύ υγιείς

Οι συναισθηματικά ανώριμοι άνθρωποι τείνουν να διασκεδάζουν, να πηγαίνουν έξω, να πίνουν ή οτιδήποτε άλλο απολαμβάνουν και βάζουν πριν από την οικογένεια, την εργασία ή τις ευθύνες τους.

  • Το πρόβλημα με αυτή την συγχυσμένη κατάσταση είναι όταν επηρεάζει τη σωματική υγεία και τις σχέσεις τους.

5. Τείνουν να έχουν προβλήματα ανωτερότητας με τους ανθρώπους.

γυναίκα που δείχνει τις γροθιές της

Τα συναισθηματικά ανώριμα άτομα τείνουν να έχουν προβλήματα εμπιστοσύνης. Για να αποκτήσουν την αίσθηση ασφάλειας που τους λείπει, τείνουν να βρουν κάθε τρόπο για να κάνουν τους άλλους να αισθάνονται χειρότερα ή κατώτεροι.

  • Συχνά, όσο χειρότερα αισθάνεται το άλλο άτομο, τόσο καλύτερα αισθάνεται ο ανώριμος άνθρωπος.
  • Μπορούν να χρησιμοποιούν τον εκφοβισμό, να σας αποκαλούν με διάφορα ονόματα ή οποιαδήποτε άλλη συμπεριφορά για να επιφέρουν αυτό το αποτέλεσμα.

6. Φοβούνται τη δέσμευση

Αυτός ο φόβος δεν σχετίζεται μόνο με τις σχέσεις. Σημαίνει επίσης ότι ξεφεύγουν από οποιαδήποτε κατάσταση ζωής στην οποία πρέπει να αναλάβουν τον έλεγχο, όπως το να ζήσουν μόνοι τους ή να αναζητήσουν εργασία.

Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι δεν είναι μόνο οι συναισθηματικά ανώριμοι άνθρωποι που φοβούνται τη δέσμευση: όλοι μας έχουμε κάποιο φόβο να κάνουμε μεγάλες αλλαγές στη ζωή μας.

  • Η ριζική διαφορά είναι ότι οι άνθρωποι που είναι συναισθηματικά ώριμοι παίρνουν το ρίσκο επειδή γνωρίζουν ότι είναι σημαντικό να επιτύχουν τους δικούς τους στόχους.
  • Όσοι δεν έχουν ωριμάσει συναισθηματικά δεν καταλαβαίνουν τη σημασία που εδρεύει στη λήψη αυτών των αποφάσεων.

7. Δεν ξέρουν πώς να εκφράζουν τα συναισθήματα τους
γυναίκα με το χερι στο μάγουλο

Αντιδρούν υπερβολικά όταν έρχονται αντιμέτωποι με συναισθήματα που βιώνουμε όλοι καθημερινά. Η θλίψη τους εκφράζεται σε ακραίο βαθμό, καθώς και η ευτυχία και ο θυμός τους.

Δεν γνωρίζουν πώς να ελέγχουν τον τόνο της φωνής τους όταν αντιμετωπίζουν αυτές τις καταστάσεις και περιορίζουν τον εαυτό τους να ζήσουν την εμπειρία χωρίς να μάθουν από αυτήν.

  • Είναι δραματικοί και αγαπούν υποσυνείδητα να είναι το κέντρο της προσοχής.
  • Όταν είναι θυμωμένοι, μπορούν να γίνονται πολύ αγενείς και επιθετικοί.

Αυτός ο συνδυασμός συναισθημάτων μπορεί να αποστραγγίσει την ενέργεια του καθενός που βρίσκεται κοντά τους.


8. Αρνούνται να ακούσουν τις απόψεις των άλλων

Αν και οι συναισθηματικά ανώριμοι άνθρωποι αναζητούν πάντα άλλους ανθρώπους για να λύσουν τα προβλήματά τους, αγνοούν πάντα τις απόψεις τους. Αυτό οφείλεται στην έλλειψη ενσυναίσθησης.

Εάν ζείτε με κάποιον τέτοιο, είναι σημαντικό να καταλάβετε ότι δεν θα ήταν καλό να τους αναγκάσετε να δουν τα λάθη τους. Δεν θα τα δουν επειδή απλά δεν ενδιαφέρονται.

Τι συμβαίνει με όσους είναι συναισθηματικά ανώριμοι άνθρωποι; Η πραγματικότητα είναι ότι υπάρχουν λίγα πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να αλλάξετε αυτούς τους ανθρώπους. Επομένως, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να τους αφήσετε να κάνουν τα δικά τους λάθη μέχρι να ωριμάσουν. Μια εναλλακτική λύση είναι να λύνετε πάντα τα προβλήματά τους όποτε σας το ζητούν, αλλά αυτό θα προσθέσει στη ζωή σας μόνο ένα σε μεγάλο βαθμό αξεπέραστο πρόβλημα.

πηγη

 

Γιατί κάποιοι άνθρωποι αποφεύγουν τη δέσμευση;

Μαρίνα Μόσχα Κλινική Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Εξειδίκευση στη Σεξουαλική Υγεία

άντρας και γυναίκα που απλώνουν τα χέρια τους να φτάσουν ο ένας τον άλλον αλλά υπάρχει κενό μεταξύ τους

Παρατηρούμε έναν γενικότερο φόβο να κυριαρχεί γύρω από την δέσμευση, παρόλο που σχεδόν όλοι δηλώνουν πως αναζητούν απεγνωσμένα τον έρωτα και την βαθύτερη αγάπη!


Σήμερα αρκετοί άνθρωποι είναι μόνοι, σε άλλους είναι επιλογή, σε άλλους όχι – τουλάχιστον όχι συνειδητά! Βγαίνεις έξω το βράδυ και βλέπεις χώρια τις ανδροπαρέες από τις γυναικοπαρέες και βέβαια με κύριο θέμα συζήτησης, το «γιατί δεν υπάρχουν γυναίκες ή άνδρες» αντίστοιχα, που η συνάντησή μεταξύ τους θα αποφέρει καρπούς…

Σίγουρα, έχουμε ξεφύγει από την παλαιότερη θεώρηση όπου στόχος όλων ήταν η δημιουργία οικογένειας, άσχετα αν ταίριαζες ή αν ήθελες αυτόν που σου προξένευαν, αν δεν ανήκες στους «τυχερούς» που παντρεύονταν από έρωτα! Και βέβαια, σήμερα καταλαβαίνουμε γιατί δεν υπήρχαν και διαζύγια, εφόσον η γυναίκα ήταν οικονομικά εξαρτημένη από τον σύζυγο – ο οποίος της είχε πάρει και όλη την περιουσία, ως προικώο!

Αρκετοί αναρωτιούνται μήπως έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο, όπου μέσα από την ευκολία του να δημιουργήσεις μία σχέση, τελικά το να το θεωρείς τόσο δεδομένο, παραμένεις μόνος σου. Το σεξ το βρίσκεις τόσο εύκολα πια, όπου μετά την ικανοποίηση των ορμών και των βιολογικών αναγκών σου, απλά «αράζεις» μέχρι να βγεις για το επόμενο κυνήγι. Και δεν θα μιλήσω τώρα για το ποιος είναι τελικά ο κυνηγός και πόσο έχουν αλλάξει οι ρόλοι, όχι γιατί δεν ισχύει αλλά απλά, επειδή θα βγω εκτός…θέματος!

Οι σχέσεις λοιπόν φαντάζουν εύκολες – οι ρηχές και επιφανειακές σχέσεις! Και όσο πιο εύκολες και επιφανειακές παραμένουν, τόσο περισσότερο ανεβαίνει και ο πήχης που βάζει ο καθένας! Είναι σαν να ψάχνεις να βρεις τον πρίγκηπά σου, όπου επηρεασμένη από τα παραμύθια, περιμένεις ότι θα βρεις να φιλήσεις τον σωστό βάτραχο που θα μεταμορφωθεί και θα λυθούν τα μάγια. Το ίδιο συμβαίνει και με τους άνδρες, όπου αναζητούν την σέξι πριγκιποπούλα που τελικά μετά το φιλί της ζωής θα την λυτρώσουν και εκείνη από την κακιά μάγισσα αλλά και τους ίδιους από την μοναξιά τους! Απλά, μάλλον οι γαλαζοαίματοι δεν υπάρχουν στις μέρες μας πια… Και ως δικαιολογία στον ανεκπλήρωτο πόθο του παραμυθιού, χανόμαστε στην πεζή καθημερινότητα μέσα από τις υποχρεώσεις, την ενασχόληση με την καριέρα και την δύσκολη οικονομική κατάσταση της χώρας μας, αλλά και την δικαιολογία ότι οι σχέσεις είναι δύσκολες και πλέον δεν κρατούν!

Παρατηρούμε λοιπόν έναν γενικότερο φόβο να κυριαρχεί γύρω από την δέσμευση, παρόλο που σχεδόν όλοι δηλώνουν πως αναζητούν απεγνωσμένα τον έρωτα και την βαθύτερη αγάπη!

Και εδώ έρχεται μία νέα έρευνα να επιβεβαιώσει πως η προσωπικότητά μας και τα χαρακτηριστικά της – πέρα από τα γονιδιακά χαρακτηριστικά – έχουν να κάνουν με τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τους γονείς μας ή γενικότερα με τους ανθρώπους εκείνους που μας ανατρέφουν. Πιο απλά, αν πήραμε πολλή προσοχή από τους γονείς τους ή και πολύ λίγη, φαίνεται ότι δυσκολεύει τη διαδικασία της δέσμευσης. Παρατηρήθηκε πως το 1/4 των ατόμων που μελετήθηκαν για τον τρόπο που σχετίζονται και τη σχέση τους με την δέσμευση, έχει υιοθετήσει ένα αποφευκτικό στυλ, έναν τρόπο που αποφεύγει να δεσμευτεί.

Αυτό σημαίνει ότι η έντονη γονική υπερπροστασία και παρεμβατικότητα, τους έκανε να αποφεύγουν έναν σύντροφο που θα νιώσουν ότι απειλεί την ελευθερία τους και θα τους περιορίζει, έστω και στο ελάχιστο. Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουν όμως και εκείνοι που από τους γονείς πήραν ελάχιστη προσοχή και «συναισθηματική ζεστασιά», μαθαίνοντας έτσι να είναι αυτάρκεις και πιο ανεξάρτητοι, οδηγούμενοι σήμερα, όπως και στην προηγούμενη περίπτωση, στην αποφυγή ενός συντρόφου που οι ίδιοι φοβούνται ότι θα «προσκολληθεί» πάνω τους. Μάλιστα, η Δρ. Sharon Dekel, η πρώτη συγγραφέας της μελέτης, υποστήριξε πως Τα άτομα που αποφεύγουν την δέσμευση, αναζητούν κάποιον για να τα επικυρώσει, να τα δεχτεί όπως είναι, να ανταποκριθεί με συνέπεια στις ανάγκες τους και να παραμένει ήρεμος – να μην δημιουργεί αναστάτωση για τίποτα και να μην παρεμβαίνει στα προσωπικά τους ζητήματα. Φαίνεται λοιπόν, πως μέσα από την στάση αποφυγής της δέσμευσης, το ζητούμενο είναι ένα μοντέλο οικειότητας «παιδιού-μητέρας».

Με άλλα λόγια, δεν ψάχνουν για έναν άλλο συναισθηματικά ώριμο ενήλικα, αλλά μάλλον για μια «μητέρα» ή «πατέρα», για έναν «σύντροφο-γονιό» που απλά θα τους φροντίσει, δίνοντάς τους ψυχολογική τροφή. Μοιάζει περισσότερο με ένα πρώιμο αναπτυξιακό στάδιο συγγένειας. Για να γίνει ακόμα πιο κατανοητό, είναι σαν να αναζητώ ένα μοντέλο σχέσης, όπου ο σύντροφός μου θα λειτουργεί ως «τροφός» στις ψυχοσυναισθηματικές αλλά και σεξουαλικές μου ανάγκες, όπως και η μητέρα-(εκτός βέβαια από την ικανοποίηση των σεξουαλικών μου αναγκών). Ο σύντροφός μου θα χρησιμεύει για να με επιβεβαιώνει χωρίς όμως να με κρίνει και να με αποδέχεται έτσι όπως είμαι, χωρίς δικούς του όρους, όπως κάνουν συνήθως οι γονείς μας. Αν το «ανοίξουμε» και άλλο αυτό, θα δούμε πόσο έντονος είναι ο φόβος απόρριψης που κρύβεται από πίσω και που μπορεί να μειωθεί ή και να «εξαφανιστεί» όταν λειτουργώ ελεγκτικά ως το «ποιος θα με πλησιάσει και πόσο για να μην πληγωθώ», περιορίζοντας την εγγύτητα. Βέβαια, όλη αυτή η μη συνειδητή προσπάθεια να είμαι πάντα σε επαγρύπνηση, καταλαβαίνουμε πόσο ψυχοφθόρα είναι και πόση ψυχική ενέργεια ρουφάει, βάζοντάς με σε μία διαρκή εσωτερική σύγκρουση και πάλη ανάμεσα στις ανάγκες προσκόλλησης που προσπαθώ χωρίς να αντιλαμβάνομαι να «απενεργοποιήσω» και στην ανάγκη μου να σχετιστώ και το άγχος που θα μου προκληθεί…

Αντιμετωπίζεται η αποφυγή της δέσμευσης;

Είναι η ερώτηση που ακολουθεί όταν τελικά ένας άνθρωπος αρχίσει να αντιλαμβάνεται τον τρόπο που λειτουργεί και τελικά…μένει μόνος του. Η απάντηση είναι πως μέσα από την ψυχοθεραπεία, όταν όλη αυτή η λειτουργία έρθει στην επιφάνεια και αποκτηθεί η σχετική επίγνωση του «τι και πως κάνω αυτό που κάνω», τότε μπορώ να πειραματιστώ, να δοκιμάσω να το κάνω λίγο διαφορετικά, μέχρι να βρω τον δικό μου τρόπο, αυτόν που μου ταιριάζει και νιώθω ασφαλής να «αφεθώ σιγά σιγά και να εμπιστευτώ, ώστε να φοβάμαι και λιγότερο», έτσι ώστε να αποφύγω την βαθύτερη μοναξιά αλλά και τις ψυχοσωματικές παρενέργειές της…

 

πηγη