Multi-Tasking σκοτώνοντας την αξία της παραγωγικότητας

 

 

People think focus means saying yes to the thing you’ve got to focus on. But that’s not what it means at all. It means saying no to the hundred other good ideas that there are.

Steve Jobs

 

Multi-tasking is great in the kitchen when you are trying to time the chicken to be ready at the same time as the potatoes. But do not assume it is a great way to manage a workday

Joanne Tombrakos

 

Multi-tasking is the opportunity to screw up more than one thing at a time.

Χρηματισμός: Τίποτα δεν γίνεται τυχαία

Γιάννης Μάρκοβιτς

Για τον χρηματισμό απαιτούνται τρία στοιχεία: η εμφάνιση της ευκαιρίας και η ύπαρξη κινήτρων, η πίεση (προσωπική, εργασιακή, οικονομική ή κοινωνική), και η εκλογίκευση της πράξης. Η ευκαιρία και τα κίνητρα είναι σημαντικά για την κατανόηση του χρηματισμού, τα οποία μαζί με την αντιλαμβανόμενη πίεση οδηγούν στην αξιόποινη συμπεριφορά, καθώς η ανάγκη για εκλογίκευση της πράξης, είναι βασικά στοιχεία άμυνας και υπεράσπισης της παράνομης ενέργειας.

Η ευκαιρία του ατόμου να προχωρήσει και να μην πιαστεί ή να έχει τη θέση εξουσίας για να παρανομήσει, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για τον χρηματισμό. Επίσης, οι δικαιολογίες που «κατασκευάζουν» για να «απαλλάξουν» τον εαυτό τους -νομικά και ηθικά- από τις ευθύνες της πράξης, είναι καθοριστικές καθώς αυτές προσδίδουν μια φαινομενική νομιμότητα στις παράνομες ενέργειές τους. Κατά βάση, τα άτομα που χρηματίζονται, είτε εκβιάζοντας είτε όχι, ωθούνται μέσα από τις παρακάτω συναισθηματικές και ψυχολογικές συνθήκες, χωρίς να απαιτείται η συνύπαρξη όλων μαζί: Αυτές είναι η ανάγκη, η μίμηση, ο θυμός, η ευχαρίστηση, ο φόβος και η λανθασμένη κρίση. Για να «μετουσιωθούν» σε χρηματισμό χρειάζονται την ευκαιρία και την εκλογίκευση.

Τα παραπάνω είναι σημαντικά για να μπορέσει κάποιος -πέραν των αντικειμενικών και αποδεικτικών στοιχείων που οφείλει να ανακαλύψει ή να έχει συλλέξει για να αποδείξει τον χρηματισμό- να εξιχνιάσει τον χρηματισμό. Αυτό σημαίνει, ότι ο ύποπτος χρηματισμού έχει κάποια γενικά χαρακτηριστικά που απαντώνται κατά βάση σε εκείνους που εμπλέκονται σε οικονομικά εγκλήματα. Έχει χαμηλό συμπεριφοριστικό αυτοέλεγχο, υψηλό ηδονισμό, ο ναρκισσισμός και η εγωπάθειά του είναι σε έντονο βαθμό, ενώ εμφανίζει χαμηλή ακεραιότητα χαρακτήρα και υψηλή συνειδητότητα.

Ξέρει τι είναι αυτό που κάνει, γιατί το κάνει, πόσο επικίνδυνο είναι και ποια είναι τα προσωπικά οφέλη. Επίσης, εμφανίζει σε μεγαλύτερο βαθμό από τα υπόλοιπα άτομα, παραβατική σκέψη, είναι κατά βάση εξωστρεφής ως χαρακτήρας, υπολογιστικός και καταφέρνει να ελέγχει τις κοινωνικές συναναστροφές του. Οι μηχανισμοί αυτορρύθμισης και αντίστασης που έχει είναι ασθενείς και ευάλωτοι, ενώ καθοδηγείται εύκολα, έχοντας μια γενική ροπή στην παρανομία. Είναι πρακτικός, του αρέσει η ρουτίνα και η συνήθεια, στηρίζεται στη λεπτομέρεια και με τις κινήσεις του θέλει να βρίσκει πρακτικές λύσεις στα θέματά του, εξ ου και ο χρηματισμός.

Χρησιμοποιεί τη λογική για να πάρει μία απόφαση και δεν αφήνει τα πράγματα στην τύχη τους. Φροντίζει να ελέγχει τις καταστάσεις και τα γεγονότα και να γίνεται αυτό που θέλει, έχοντας προσωπικό όφελος, ανεξάρτητα από το κόστος.

Αυτός που εμπλέκεται σε υποθέσεις χρηματισμού είναι πεπεισμένος ότι μπορεί να πείσει ή να χειραγωγήσει τους άλλους (έχει τις άκρες και τα μέσα) και εμφανίζει Μακιαβελικό εγωκεντρισμό. Το αποτέλεσμα είναι όταν νοιώθει ότι πιέζεται, γίνεται επιθετικός και εμπλέκεται σε λεκτικούς διαπληκτισμούς ή έχει βίαιες αντιδράσεις. Συνήθως εμφανίζει διαφόρων μορφών εθισμούς (αλκοόλ, χαρτοπαιξία, στοιχήματα, ακόλαστη και σπάταλη ζωή). Αυτό σημαίνει ότι αν ασκηθεί πάνω του πίεση, εντείνονται τα ψυχοσωματικά του προβλήματα και δείχνει ότι είναι αγχωμένος.

Τέλος, υπάρχει άμεσα ή έμμεσα, καταγεγραμμένα ή όχι η ύπαρξη ποινικού ιστορικού, καταγγελίες, πληροφορίες, ακόμα και περιρρέουσα ατμόσφαιρα  για ποινική ή παραβατική συμπεριφορά και δραστηριότητα. Βέβαια το εγκληματικό ή το ποινικό παρελθόν του δεν είναι αντίστοιχο των εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου. Αυτός που χρηματίζεται δεν έχει ιδιαίτερα εμφανές ποινικό παρελθόν, αλλά πάντα υπάρχουν κάποια διάσπαρτα στοιχεία και μικρές ενδείξεις που υποδηλώνουν μια εν γένει παραβατική δραστηριότητα.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο χρηματισμός δεν εμφανίζεται από λάθος, ούτε εξαιτίας κάποιων κακών συγκυριών, ακόμα και οικονομικών δυσκολιών. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, οι περισσότεροι άνθρωποι θα έπρεπε να χρηματίζονται. Ο χρηματισμός είναι μια βαθιά ενσυνείδητη απόφαση, μια ορθολογική επιλογή του παρανόμου να ενεργήσει εκτός νόμου, γνωρίζοντας ότι δεν σκοτώνει ή δεν βλάπτει άμεσα και εμφανώς κάποιον άνθρωπο, όπως και πιστεύοντας ότι δύσκολα θα μπορέσουν να τον βρουν. Ξέρει ότι συνήθως δεν αφήνει εμφανή ίχνη για τις πράξεις του και ότι η γενική του εικόνα (επαγγελματική, κοινωνική, οικονομική, πολιτική) είναι αποδεκτή και «καθωσπρέπει». Τέλος, θεωρεί ότι η συμμετοχή του άλλου προσώπου, εκείνου που δίνει τα χρήματα, είναι είτε εθελοντική είτε εκείνος εκβιάζεται, οπότε δεν θα μπορέσει ή θελήσει να αντιδράσει.

Σχεδόν ποτέ, αυτός που χρηματίζεται δεν σκέφτεται ότι μπορεί να πιαστεί. Είναι υπερφίαλος, αναίσθητος, υπερόπτης και μισάνθρωπος. Αυτά όμως τα χαρακτηριστικά του, εν τέλει τον προδίδουν. Τα εκμεταλλεύεται για να κάνει την παράνομη πράξη, αλλά βοηθάνε στη σύλληψή του. Αν ανακαλέσουμε τη μνήμη μας, διαπιστώνουμε ότι εκείνοι που πιάστηκαν και καταδικάστηκαν για χρηματισμό, είχαν τα παραπάνω χαρακτηριστικά και κίνητρα. Γιατί όπως λέει ο λαός, «μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα». Με υπομονή, επιμονή και μεθοδικότητα, η μέρα του φτάνει και το «μεγάλο ψάρι πιάνεται στο δίχτυ του ψαρά».

πηγη

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/xrimatismos-tipota-den-ginetai-tyxaia

Εγωπαθείς και Υπερόπτες: Εντοπίστε τους και Προστατευθείτε

Άτομα που περιαυτολογούν, ισχυρογνώμονες, που πιστεύουν ότι είναι αλάνθαστοι και κρίνουν αυστηρά τους άλλους, ακόμα κι όταν σε έναν αντικειμενικό παρατηρητή είναι ολοφάνερο ότι δεν υπερτερούν έναντι αυτών τους οποίους κατακρίνουν.
Την υπεροψία αυτή, επιστημονικά τη χαρακτηρίζουμε ως εγωπάθεια –  ναρκισσισμό, ένας όρος που απορρέει από τη μυθολογική ιστορία του Εγωπαθή Νάρκισσου, ενός ατόμου φοβερά αυτάρεσκου και εγωκεντρικού που ήταν ερωτευμένος με τον εαυτό του. Στην ιστορία αυτή, ο Νάρκισσος ήταν σκληρός και υπερόπτης λόγω της ομορφιάς του, στην πραγματικότητα όμως κάποιος μπορεί να είναι νάρκισσος και λόγω της επαγγελματικής του επιτυχίας ή άλλων χαρισμάτων που μπορεί να έχει ή να νομίζει πως έχει.
Εάν είστε Εγωπαθής, κατά πάσα πιθανότητα δεν διαβάζετε αυτό το άρθρο, ή είστε και δεν το γνωρίζετε και θεωρείτε ότι όλα όσα γράφονται εδώ αφορούν οποιοδήποτε άλλο εκτός από εσάς.  Είναι απίθανο βέβαια να διερωτάστε πραγματικά και ειλικρινά αν είστε ή να πιστεύετε ότι είστε Εγωπαθής και να είστε στην πραγματικότητα, αφού οι Εγωπαθείς εξ’ ορισμού σχεδόν ποτέ δεν το αντιλαμβάνονται οι ίδιοι (όπως μπορεί κάποιος για παράδειγμα να αντιλαμβάνεται ότι είναι αγχώδης ή καταθλιπτικός).  Πιθανόν όμως να το υποψιάζονται ή να το καταλαβαίνουν οι γύρω τους, κάτι που δεν είναι πάντα τόσο φανερό όσο θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, αφού οι πιο προβληματικοί Εγωπαθείς είναι αυτοί για τους οποίους δύσκολα το αντιλαμβάνεται ή το τεκμηριώνει κανείς. Πρόκειται για άτομα με πολύπλοκη και σοβαρή ψυχοπαθολογία που σχεδόν ποτέ δεν θα συνειδητοποιήσουν το πρόβλημα τους και να ζητήσουν βοήθεια, αλλά μπορούν να κάνουν τους γύρω τους να υποφέρουν πολύ, γι’ αυτό και το άρθρο αυτό γράφεται γι’ αυτούς που βιώνουν τις τραυματικές συνέπειες της συμπεριφοράς των Εγωπαθών.
Πώς αντιλαμβάνεται η ψυχολογία την εγωπάθεια
 
Ο Εγωπαθής εμπίπτει σε μια από τις διαγνωστικές κατηγορίες του DSM-IV (ψυχιατρικό εγχειρίδιο για τη διάγνωση της ψυχοπαθολογίας). Είναι άτομο που χαρακτηρίζεται από αυτοερωτισμό, υπερβολική αυταρέσκεια και εγωκεντρισμό. Ενώ είναι καλός ηθοποιός (μπορεί να φαίνεται επιφανειακά ευαίσθητος και καλόψυχος), είναι παράλληλα συναισθηματικά απόμακρος και χαρακτηρίζεται από έλλειψη σεβασμού και κατανόησης προς τους άλλους.  Ζηλεύει και μισεί παθολογικά, είναι καχύποπτος και απαιτητικός, υπερεκτιμά τις ικανότητες και την αξία του, εκμεταλλεύεται και χειραγωγεί τους άλλους.  Εφόσον αγαπά μόνο τον εαυτό του και οι σχέσεις του είναι επιφανειακές, ζηλεύει αυτούς που μπορούν να σχετιστούν ουσιαστικά με άλλους ανθρώπους και κάνει ό,τι μπορεί για να τους καταστρέψει. Ο Εγωπαθής αυτοθαυμάζεται, με τρόπο που δεν είναι πάντα φανερός στους άλλους, ως ένα τρόπο να γεμίσει τα κενά της αυτοεικόνας του, αφού κατά βάθος κρύβονται συναισθήματα ανεπάρκειας. Καθώς οι άλλοι αποτελούν γι’ αυτόν αντικείμενα αναστύλωσης του «εγώ», επιδιώκει να έχει γύρω του άτομα που τον κολακεύουν και υποτάσσονται σε αυτόν (ένα τέτοιο άτομο περιγράφεται συνήθως ως «Ηχώ»), ενώ ενίοτε τους χρησιμοποιεί για «να τη φέρει» σε άτομα που αντιπαθεί. Μισεί θανάσιμα αυτούς που ενεργούν αυτόνομα με οποιοδήποτε τρόπο, αφού αποτελούν γι’ αυτόν Εγωπαθητικό πλήγμα καθώς του θυμίζουν ότι ο κόσμος δεν είναι επικεντρωμένος γύρω από το άτομο του, και αντλεί ευχαρίστηση από την πρόκληση οποιουδήποτε είδους ζημιάς σε αυτούς, καθώς πρακτικά και ηθικά ζητήματα είναι γι’ αυτόν δευτερεύοντα. Η σχετική βιβλιογραφία αναφέρει ότι η ψυχοπαθητικότητα του Εγωπαθούςς συμπίπτει εν μέρει με την εγκληματικότητα, αν και δεν ταυτίζονται απόλυτα.
Για να διαγνωστεί κάποιος ως Εγωπαθής, δεν σημαίνει βέβαια ότι πρέπει να χαρακτηρίζεται με ακρίβεια και απόλυτα από όλα τα πιο πάνω και στον ακραίο βαθμό που μπορεί να φτάσουν, αλλά αρκεί η βασική του ψυχοσύνθεση και προσωπικότητα να συμπεριλαμβάνει τη βασική δομή που περιγράφεται εδώ (αναλυτικότερα στη συνέχεια). Για παράδειγμα, ένας Εγωπαθής μπορεί να είναι σκληρός και ψυχρός αλλά όχι ασυνήθιστα εκδικητικός κλπ.
Εντοπισμός Εγωπαθών και αυτοπροστασία
 
Όπως εξηγήθηκε πιο πάνω, ο Εγωπαθής δεν εντοπίζεται πάντα με την πρώτη ματιά, εφόσον, όπως και με άλλου τύπου προσωπικότητες, υπάρχουν πάντα ατομικές διαφορές. Υπάρχουν Εγωπαθείς που με την πρώτη γνωριμία τους καταλαβαίνει κανείς και άλλοι με τους οποίους χρειάζεται παρατεταμένη (συχνά χρόνια) επαφή, ανάλυση και οξυδέρκεια για να τους καταλάβει κάποιος. Είναι σημαντικό να έχουμε υπόψη μας, ότι το να προσπαθήσει κανείς να αντιμετωπίσει ή να αλλάξει έναν Εγωπαθή είναι σχεδόν πάντοτε μάταιο και πολύ ψυχοφθόρο, αφού αν τους πείτε για παράδειγμα, πως οτιδήποτε από αυτά που γράφονται εδώ τους αφορά θα σας χλευάσουν συνήθως ως παρανοϊκό, ενώ μπορεί μάλιστα να τα προβάλουν πάνω σας και να σας πουν ότι εσείς είστε ο Εγωπαθής. Θα ήταν καλύτερο λοιπόν, για τη ψυχική μας υγεία να προσπαθήσουμε να προστατευόμαστε από αυτούς.

Πώς να εντοπίσετε πρακτικά τους Εγωπαθείς – συνήθη «συμπτώματα»:
  1. Έχουν την τάση να περιαυτολογούν, ξεκάθαρα ή συγκαλυμμένα: Μια συζήτηση μαζί τους συνήθως περιλαμβάνει άμεσα ή έμμεσα θέματα όπως το «πόσο καλά τα κατάφεραν», «πόσο τους αναγνώρισαν», «πόσο καλοί άνθρωποι / επαγγελματίες / γονείς / πολίτες / χριστιανοί κλπ είναι, «πόσο σωστά σκέφτονται» κ.ά.  Μπορεί να ξεκινούν ή να τελειώνουν τη συζήτηση με αυτά, ή και απλά να τα «πετούν παρεμπιπτόντως» με αδιάφορο ή ταπεινό ύφος.  Το θέμα είναι πάντα γι’ αυτούς να τους θαυμάσετε με κάποιο τρόπο.
  2. Επιδιώκουν συνήθως να είναι το επίκεντρο σε μια ομάδα, με όποιον τρόπο εκφράζει τον καθένα καλύτερα: με την εμφάνιση, τα επιτεύγματα, τις αντιλήψεις, τα παιχνίδια και τα νάζια τους (μπορούν να γίνουν χαριτωμένοι), ακόμα και με το «ενδιαφέρον» και τις συμβουλές τους προς τους άλλους (που συνήθως περιλαμβάνουν προσωπικά παραδείγματα του «πόσο καλά τα κατάφεραν» οι ίδιοι, ούτως ώστε οι άλλοι να παραδειγματιστούν).
  3. Είναι συνήθως κακοί ακροατές, δυσκολεύονται να ακούσουν πραγματικά και να κατανοήσουν τον τρόπο σκέψης ή τα συναισθήματα των άλλων.
  4. Αν εκδηλώσουν ενδιαφέρον για τους άλλους, υπάρχει συνήθως (ξεκάθαρο ή συγκαλυμμένο) προσωπικό συμφέρον, π.χ. για να τους θαυμάσουν,  να τους έχουν ανάγκη, να τους ευγνωμονούν κλπ.
  5. Οι σχέσεις τους και τα συναισθήματα τους για τους άλλους ανθρώπους είναι συνήθως επιφανειακά και τα άτομα με τα οποία «συνδέονται» είναι συνήθως εναλλάξιμα. Για παράδειγμα, δεν έχει σημασία αν η φίλη τους είναι η Μαρία ή η Χριστίνα, αρκεί να καλύπτει τις δικές τους εγωκεντρικές ανάγκες.  Σε περίπτωση δυσαρέσκειας ή απώλειας είναι έτοιμοι να ξεχάσουν και να αντικαταστήσουν γρήγορα τους «φίλους» τους.
  6. Εμμένουν στις απόψεις τους ακόμη και αν οι άλλοι έχουν λογικά επιχειρήματα και οι ίδιοι όχι, ενώ η μόνη πιθανότητα να αλλάξουν γνώμη για κάτι είναι αν διαφωνεί μαζί τους ένα πρότυπο γι’ αυτούς (συνήθως ένας άλλος Εγωπαθής π.χ. γονιός, καθηγητής τους κλπ).
  7. Δεν αναγνωρίζουν και δεν παραδέχονται σχεδόν ποτέ τα λάθη τους, κάτι που δυσκολεύονται, απεχθάνονται και αποφεύγουν να κάνουν. Αν τους ζητήσει κανείς για παράδειγμα χάριν συζήτησης, να αναφέρουν ένα λάθος τους θα δυσκολευτούν πολύ να βρουν κάτι, ενώ αν τελικά τα καταφέρουν θα το κάνουν να φανεί όσο πιο ασήμαντο και δικαιολογημένο γίνεται.
  8. Τείνουν να είναι επικριτικοί και να κατηγορούν εύκολα τους άλλους (ξεκάθαρα ή συγκαλυμμένα), ακόμα και για δικά τους λάθη, για τα οποία αρνούνται να αναλάβουν την ευθύνη και να δεχτούν τις συνέπειες των πράξεων τους. Για παράδειγμα, αν κάποιος ψυχραθεί μαζί τους μετά που τον έχουν πληγώσει, μπορεί να τον κατηγορήσουν ως σκληρό, ψυχρό και παράξενο, ενώ σπάνια θα τους δει κανείς να κάνουν ειλικρινή αυτοκριτική και προσπάθεια αλλαγής.
  9. Υπερτιμούν συνήθως τα προσόντα και τις ικανότητες τους και υποτιμούν αυτά των άλλων, π.χ. ένας επαγγελματίας που νομίζει ότι οι δικές του σπουδές, το δικό του αντικείμενο ενασχόλησης και τα δικά του επιτεύγματα είναι πιο σπουδαία και αξιέπαινα από αυτά άλλων συναδέλφων του, ή που νομίζει ότι είναι ειδικός και σε θέματα που δεν είναι και υποτιμά αυτούς που είναι.
  10. Σε συνέχεια του προαναφερθέντος, οι Εγωπαθείς, χαρακτηριζόμενοι συνήθως από ένα αίσθημα παντοδυναμίας, τείνουν να ξεφεύγουν εύκολα από τα όρια τους, π.χ. γιατρός που εξασκεί και άλλες ειδικότητες από τη δική του, φαρμακοποιός που δίνει ιατρικές συμβουλές, δάσκαλος που κάνει τον ψυχολόγο κλπ.
  11. Η ικανότητα τους για έκφραση συναισθημάτων και το συναισθηματικό τους λεξιλόγιο είναι συνήθως πολύ περιορισμένα.
  12. Εάν είστε άτομο ευαίσθητο και συναισθηματικό θα προσέξετε ότι όταν είστε μαζί με Εγωπαθείς μειώνεται η αυτοεκτίμηση σας, νιώθετε κατώτεροι, ανασφαλείς, ανεπαρκείς, ακόμα και προβληματικοί. Οι Εγωπαθείς έχουν τη δύναμη να προκαλούν αυτά τα συναισθήματα στους άλλους.
Πώς να αντιμετωπίσετε τους Εγωπαθείς:
 
Εάν είστε ευαίσθητο άτομο και έχετε μεγαλώσει ή ζήσει πολύ καιρό με Εγωπαθείςς και δεν είστε ένας από αυτούς, θα έχετε σίγουρα πληγωθεί σοβαρά και επανειλημμένα από τη στάση τους και θα σας έχουν δημιουργηθεί σοβαρά ψυχικά τραύματα, όπως η χαμηλή αυτοεκτίμηση. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι συνέπειες είναι και οι πιο οδυνηρές και χρειάζεστε πολλή στήριξη από άτομα δικά σας που να μην επηρεάζονται από τους Εγωπαθείς, ενώ πιθανότατα χρειάζεστε και επαγγελματική βοήθεια για να ξεπεράσετε τα προβλήματα που σας έχουν δημιουργήσει οι Εγωπαθείς.

Είναι πολύ σημαντικό να κρατάτε αποστάσεις από αυτά τα άτομα, όσο και αν τους αγαπάτε, αν πρόκειται να συνέλθετε από το κακό που σας έχουν προκαλέσει. Η συμπεριφορά ενός Εγωπαθούς μπορεί να είναι αστεία όταν κανείς τους απομυθοποιήσει, δεν τους λαμβάνει σοβαρά υπόψη και δεν έχει ιδιαίτερες ανθρώπινες προσδοκίες από αυτούς. Για να το κάνει όμως κάποιος αυτό χρειάζεται πρώτα να αναγνωρίσει τη ψυχοπαθολογία τους, να προστατευτεί και να περισώσει την αυτοεκτίμηση του. Αν αναγκάζεστε να έχετε επαφή με Εγωπαθείς, θα ήταν καλό να μην επενδύετε σε στενές σχέσεις μαζί τους (έστω και αν πονά), αφού είναι ανίκανοι για κάτι τέτοιο και το μόνο που θα πετύχετε θα είναι να πληγώνεστε ακόμα περισσότερο. Να θυμάστε ότι είναι Εγωπαθείς – αν σας βοηθά γράψτε το και ζητήστε και από άλλους να σας το υπενθυμίζουν – και αποφύγετε να μπείτε σε ρόλο «ηχούς» (να υποτάσσεστε και να τους κολακεύετε). Μια «ηχώ» κερδίζει κάποια εύνοια από έναν Εγωπαθή, ο οποίος την υποτιμά όμως ακόμα περισσότερο αφού την έχει «υποτάξει», ενώ η προσωπικότητα της εκμηδενίζεται. Προσπαθήστε να κρατήσετε την αυτοκυριαρχία σας και κριτική σκέψη γι’ αυτά που λένε και κάνουν, ώστε να περισώσετε την αυτοεκτίμηση και τη ψυχική σας ισορροπία.

 

Η κωμική πλευρά
 
Σε έναν κήπο μπορούν να φυτρώσουν ή να φυτευτούν πολλά φυτά, από τριαντάφυλλα μέχρι και αγριόχορτα, τα οποία συνήθως συμβιώνουν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Τα προβλήματα δημιουργούνται όταν ανάμεσα τους φυτρώνει ή φυτεύεται το φυτό νάρκισσος και ιδιαίτερα όταν αυτό είναι και το πιο μεγάλο και δυνατό.  Ο νάρκισσος είναι ένα φυτό με σοβαρή ψυχοπαθολογία, την οποία έχει κληρονομήσει ως γνήσιος απόγονος του μυθικού Νάρκισσου.

Εγωισμός και αξιοπρέπεια. Δύο λέξεις εντελώς διαφορετικές

Εγωισμός και αξιοπρέπεια

 

Στις ημέρες μας, επικρατεί σύγχυση σε πολλά και διαφορετικά πράγματα και σε πολλές και σοβαρές έννοιες και λέξεις. Μία τρομερή σύγχυση επικρατεί ανάμεσα στις λέξεις εγωισμός και αξιοπρέπεια, δύο λέξεις που χρησιμοποιούνται τις περισσότερες φορές λανθασμένα και οι περισσότεροι δεν έχουν εντρυφήσει καν στο πραγματικό νόημά τους.

Η αξιοπρέπεια αφορά την προσωπική αυτοεκτίμηση του κάθε ανθρώπου, σχετίζεται με  τον τρόπο που κάποιος αντιμετωπίζει τον εαυτό του και τον προστατεύει από συμπεριφορές που τον μειώνουν και τον ευτελίζουν. Η αξιοπρέπεια συντελεί στη θετική εξέλιξη στη ζωή ενός ανθρώπου, διότι καθιστά ξεκάθαρα και στο ίδιο το άτομο αλλά και σε όλους τους υπόλοιπους τα προσωπικά του όρια , αλλά και μέχρι σε ποιο βαθμό μπορούν αυτά να καταπατηθούν από τους άλλους. Άρα, η αξιοπρέπεια είναι κάτι απαραίτητο και αναγκαίο για κάθε άνθρωπο που θέλει οι διαπροσωπικές του σχέσεις να είναι ισότιμες και υγιείς.

Από την άλλη, ο εγωισμός που χρησιμοποιείται τόσο πολύ ως λέξη, όχι μόνο δε χτίζει αλλά καταστρέφει. Ο εγωιστής άνθρωπος έχει τυφλωθεί από μία έπαρση και δεν τον ενδιαφέρει τίποτα άλλο από  το δικό  του εγώ. Ο εγωιστής ρίχνει πάντα στα άλλα άτομα τις ευθύνες για τις πράξεις του, δεν παραδέχεται ποτέ τα λάθη του-όπως και τα συναισθήματά του- διότι δεν θέλει ποτέ να δείξει τις αδύναμες πλευρές του.

Ο εγωισμός βρίσκεται σε τόσο υψηλό επίπεδο που, δυστυχώς, καθιστά αδύνατες τις υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι άνθρωποι στο τέλος να απομακρύνονται από τον εγωιστή. Άρα ο εγωισμός σε αντίθεση με την αξιοπρέπεια, όχι μόνο δεν προάγει κάτι θετικό, αλλά αντιθέτως δηλητηριάζει και καταστρέφει. Άρα βλέπουμε πια ξεκάθαρα ότι η αξιοπρέπεια αφορά τη θετική μας εξέλιξη και ανέλιξη στη ζωή, ενώ ο εγωισμός μας αποξενώνει από όλα τα καλά μας στοιχεία, καθιστώντας αδύνατη τη συνεννόηση και υγιή αλληλεπίδραση με τους άλλους ανθρώπους.

Η διαφορά λοιπόν των δύο είναι ότι η αξιοπρέπεια συντελεί στην υγιή σχέση του ατόμου με τον εαυτό του και τους άλλους, ενώ ο εγωισμός οδηγεί τον άνθρωπο σε έναν εσωτερικό μαρασμό και σε μία αποξένωση και από τον εαυτό και τους άλλους.
Πρέπει να βρούμε το σωστό τρόπο να χρησιμοποιούμε τις δύο αυτές λέξεις στις περιστάσεις της ζωής, ώστε να μη γίνεται παραποίηση της αληθινής έννοιάς και σημασίας του. Διότι είναι και οι δύο σημαντικές έννοιες που μπορούν και να χτίσουν, αλλά να γκρεμίσουν.

πηγη

https://www.e-psychology.gr/selfhelp/2049-egoismos-kai-axioprepeia.html

Η κακία ως ανθρώπινο χαρακτηριστικό

Η κακία υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους ή κάποιοι άνθρωποι είναι από τη φύση τους κακοί;

«Πάντα με ενοχλούσε η κακία στους ανθρώπους και πάντα είχα τον φόβο μήπως κι εγώ γίνω σαν αυτούς».

Είναι πολύ ενοχλητικό, εκνευριστικό και κάποιες φορές και πληγωτικό να συνειδητοποιείς ότι κάποιοι άνθρωποι λένε ή κάνουν πράγματα έχοντας ως μόνο κίνητρο την κακία, το οποίο θα μπορούσε να είναι και ένα μη συνειδητό κίνητρο, που έχει όμως το ίδιο αποτέλεσμα.

Και τότε αναρωτιέσαι: το συνειδητοποιούν ή είναι τόση η κακία που έχουν που δεν μπορούν ούτε να συναισθανθούν τον άλλο; Λες κάτι και δεν σκέφτεσαι καν πόσο προσβλητικό ή υποτιμητικό είναι για τον άλλο… Και δεν έχεις κανένα όφελος από αυτό… όποτε γιατί τόση κακία χωρίς λόγο; Κάποιος παίρνει ικανοποίηση από αυτή τη διαδικασία; Θεωρεί ότι έτσι βοηθάει τον άλλο ή απλά δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς κάνει;

Ίσως, η κακία δεν επιτρέπει την ύπαρξη ενσυναίσθησης ή μπορεί η απουσία ενσυναίσθησης να οδηγεί σε αυξημένα επίπεδα κακίας, αφού δεν υπάρχει κανενός είδους φίλτρο για λόγια και πράξεις του ατόμου. Και δεν σκέφτεσαι αυτό ψάχνοντας δικαιολογίες για την ύπαρξη της κακίας, απλά έχεις ανάγκη από μια εξήγηση, αφού αυτό σου φαίνεται τόσο απάνθρωπο και εκτός πραγματικότητας…

Ίσως, η κακία συνδέεται με έντονα συναισθήματα ζήλιας και φθόνου, ή με έντονα αισθήματα κατωτερότητας. Εκδηλώνοντας ή νιώθοντας κακία για τους άλλους νιώθουμε λίγο καλύτερα με τον εαυτό μας, υποτιμώντας όλους τους άλλους μπορούμε να εξυψώσουμε τον εαυτό μας, βρίσκοντας διαρκώς ψεγάδια στους άλλους νιώθουμε ότι είμαστε καλύτεροι. Και εν μέρει όλοι οι άνθρωποι το κάνουν αυτό, όταν όμως γίνεται συστηματικά, τότε το μόνο που καταφέρνουμε είναι να νιώθουμε ότι δεν υπάρχει κανείς γύρω μας, που αξίζει την προσοχή μας, το ενδιαφέρον μας, την αγάπη μας και οποιοδήποτε άλλο θετικό συναίσθημα. Και δεν φταίνε οι άνθρωποι που έχουμε γύρω μας, η κακία που νιώθουμε από εμάς ξεκίνησε.

Η κακία είναι σαν να έχεις διαρκώς μια αρνητική ενέργεια που σε οδηγεί σε αρνητικές σκέψεις για τους άλλους γύρω σου. Όμως, πόσο θετικός άνθρωπος μπορεί να είσαι ακόμα και για τον ίδιο σου τον εαυτό όταν σε κατακλύζει τόση αρνητική ενέργεια;

Κακία: από αδιαφορία ή άγνοια δε σκέφτεσαι πόσο βλαπτικός, προσβλητικός ή σκληρός είσαι με τους άλλους. Δεν μπαίνεις στη διαδικασία να σκεφτείς πώς νιώθει ο άλλος με αυτά που λες ή κάνεις…

Όλοι έχουμε μια πιο σκοτεινή πλευρά που υποκινείται από την κακία και ποικίλα αρνητικά συναισθήματα και συμπεριφορές, όμως, το θέμα είναι σε ποιο βαθμό εκφράζουμε αυτές τις σκοτεινές πλευρές του χαρακτήρα μας. Μέσα σε κάθε άνθρωπο συνυπάρχουν τα καλά και τα κακά στοιχεία, οι καλές και οι κακές πλευρές του χαρακτήρα του, οι καλές και οι κακές συμπεριφορές. Αυτό που διαφοροποιείται είναι ο βαθμός και η έκταση που είναι εμφανής η κακία. Δεν έχει σημασία αν η κακία είναι έμφυτο ή όχι χαρακτηριστικό, αν κληρονομείται ή όχι, το θέμα είναι πώς μπορούμε εμείς να επιλέξουμε να κυριαρχήσουμε πάνω σε αυτό το χαρακτηριστικό και να προσπαθήσουμε να το μειώσουμε, όχι για λόγους ηθικής, αλλά γιατί έτσι θα μπορέσουμε εμείς να αναπτυχθούμε, να προχωρήσουμε, να γίνουμε ολοκληρωμένα όντα, παίρνοντας από κάθε βίωμα, από κάθε άνθρωπο, από κάθε κατάσταση τα καλά στοιχεία που έχει, τα θετικά που μπορούμε να κρατήσουμε.

Δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι, υπάρχουν συμπεριφορές που υποκινούνται από απερισκεψία, εγωισμό, ανασφάλεια, μικροψυχία, ψέμα, απουσία ενσυναίσθησης, αγένεια, αδιαφορία, εγωκεντρικότητα και εγωπάθεια… Αν μπορούσαμε να σκεφτούμε λίγο περισσότερο τον άλλο απέναντί μας, αν μπορούσαμε να δούμε τον άλλο και να μπούμε για λίγο στη θέση του θα μειώναμε αρκετά συμπεριφορές ή στοιχεία του χαρακτήρα μας, συναισθήματα ή σκέψεις που ακολουθούνται ή εκδηλώνονται με κακία. Αν σεβόμασταν λίγο περισσότερο τα όρια και τις ανάγκες των ανθρώπων γύρω μας, αν μπορούσαμε να μην κάνουμε στους άλλους όσα δεν θα θέλαμε να κάνουν οι άλλοι σε εμάς, ίσως, θα μειώναμε την κακία που εκδηλώναμε.

Όλοι έχουμε παρατηρήσει ανθρώπους γύρω μας που σκεφτόμαστε πως συμπεριφέρονται με κακία, ανθρώπους χωρίς ηθικούς φραγμούς και όρια, χωρίς σεβασμό, με έντονη κριτική και υποτιμητική διάθεση, με τάσεις εκμετάλλευσης, με τάσεις μυθομανίας και χρήσης ψεμάτων. Πριν πληγωθούμε από κάποιον άνθρωπο που έχει τέτοιου είδους χαρακτηριστικά ας προσπαθήσουμε να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, κρατώντας απόσταση, αντιμετωπίζοντας με λύπηση ένα τέτοιο άτομο, χωρίς όμως να απαντούμε με τον ίδιο τρόπο. Δεν θα μας βοηθήσει σε κάτι να απαντήσουμε με κακία στην κακία. Το μόνο που καταφέρνει η κακία είναι να μας δηλητηριάζει, να μας κάνει να χάνουμε τον εαυτό μας, να αναλωνόμαστε, να φθειρόμαστε… Σίγουρα, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον άλλο και να τον κάνουμε να δει την κακία την οποία εκδηλώνει, μπορούμε όμως να προστατέψουμε τον εαυτό μας από την κακία των άλλων.

 Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος- Κοινωνιολόγος, MSc.

http://papadopsixologos.blogspot.gr/2016/05/blog-post_22.html

4 Λόγοι που Ορισμένοι Άνθρωποι Φέρονται με Κακία στους Άλλους

 

Οι άνθρωποι γενικότερα, είμαστε ιδιαιτέρως κοινωνικά όντα που έχουν ανάγκη από θετικές σχέσεις. Επομένως, μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε τα κίνητρα που έχουμε για να τα πηγαίνουμε καλά με τους άλλους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα, δεν θα υπήρχε καμία πιθανότητα ύπαρξης της κοινωνίας μας, αν ιστορικά οι άνθρωποι δε συνεργάζονταν και δεν τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους σε ένα μεγάλο βαθμό.

Ωστόσο, πολύ συχνά βλάπτουν εσκεμμένα ο ένας τον άλλον. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Γιατί οι άνθρωποι θέλουν κάποιες φορές να πληγώσουν και να βλάψουν τους άλλους;

Δεκαετίες έρευνας αποδεικνύουν ότι πίσω από τη δημοφιλή πεποίθηση πως οι άνθρωποι γίνονται κακοί όταν θέλουν να αισθανθούν καλύτερα για τον εαυτό τους, κρύβεται μία μεγάλη αλήθεια.

1. Η Θετική Ιδιαιτερότητα

Η θεωρία της «κοινωνικής ταυτότητας», υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι έχουν μια βασική ψυχολογική ανάγκη για «θετική ιδιαιτερότητα». Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι έχουν μία θετικά προσδιορισμένη ανάγκη να αισθάνονται μοναδικοί σε σχέση με τους γύρω τους. Καθώς από τη φύση τους, έχουν την τάση να σχηματίζουν ομάδες, αυτή η ανάγκη για θετική διάκριση, επεκτείνεται και στις ομάδες που ανήκουν. Δηλαδή, τείνουν να βλέπουν πιο ευνοϊκά τις ομάδες που ανήκουν, παρά τις ομάδες που δεν ανήκουν. Και ως εκ τούτου, έχουν την τάση να βλέπουν λιγότερο θετικά τους ανθρώπους που δεν αποτελούν μέρος μίας ομάδας σε σχέση με αυτούς που ανήκουν κάπου.

Επίσης, αυτό είναι ιδιαίτερα πιθανό να συμβεί, όταν υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των ομάδων ή όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι η ταυτότητα της ομάδας τους δοκιμάζεται η αμφισβητείται. Μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί για τη εξέταση αυτής της πεποίθησης, διαπιστώνουν ότι οι άνθρωποι γενικότερα εμφανίζουν ενδείξεις ευνοιοκρατίας για την ομάδα τους, και επιπλέον, ενισχύεται θετικά η αυτοεκτίμηση τους και το αίσθημα της θετικότητας προς την ομάδας τους, όταν διαγράφονται άλλα μέλη από την ομάδα και θεωρούνται ως «παρείσακτα».

2. Οι Μειονεκτικές Συγκρίσεις

Η θεωρία της «κοινωνικής σύγκρισης», υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι από τη φύση τους κάνουν συγκρίσεις με άλλους ανθρώπους και ότι αυτές οι συγκρίσεις μπορούν συχνά να μας κάνουν να αισθανόμαστε χειρότερα ή καλύτερα για τους εαυτούς μας. Καθώς, σε γενικές γραμμές προτιμάμε να αισθανόμαστε καλά, είμαστε επιρρεπείς στο να κάνουμε συγκρίσεις που θα μας επιτρέψουν να δούμε μειονεκτικά άλλους ανθρώπους.

Επιπλέον, η έρευνα που βασίζεται σε αυτή τη θεωρία, υποστηρίζει επίσης την ιδέα ότι οι άνθρωποι είναι πιο αρνητικοί απέναντι στους άλλους όταν νιώθουν ότι τους έχουν προσβάλει ή τους έχουν υποτιμήσει και ότι έτσι μπορούν να αισθάνονται καλύτερα για τον εαυτό τους και να βοηθηθούν στην αποκατάσταση της αυτοεκτίμησης τους.

Ένα παράδειγμα αυτού, μπορεί να δοθεί σε μια μελέτη, κατά την οποία όταν είπαν στους συμμετέχοντες ότι δεν ήταν ελκυστικοί, χρησιμοποιώντας πλαστή ανατροφοδότηση, βαθμολόγησαν τους άλλους, όχι μόνο ως λιγότερο ελκυστικούς, αλλά και ως λιγότερο έξυπνους και ευγενικούς σε σύγκριση με την ανατροφοδότηση ότι ήταν ελκυστικοί. Συνοψίζοντας, όταν οι συμμετέχοντες ένιωθαν προσβεβλημένοι, ήταν πιθανότερο να υποβιβάσουν τους άλλους.

3. Η Κλασική Προβολή

Ο Freud υποστήριξε δεκαετίες πριν, ότι οι άνθρωποι ένιωθαν καλά με τον εαυτό τους και τα ελαττώματά τους, όταν πίστευαν ότι και άλλα άτομα είχαν τα ίδια αρνητικά χαρακτηριστικά με αυτούς. Βασικά, αν υποθέσουμε ότι αισθάνεστε ανέντιμοι, τότε είναι πιο πιθανό να βλέπετε τους άλλους ανθρώπους ως επίσης ανέντιμους και αυτό σας κάνει κατά μία έννοια, να αισθάνεστε πιο έντιμοι από αυτούς.

Υπάρχουν διάφορες μελέτες που υποστηρίζουν αυτή την ιδέα. Σε μια μελέτη, όταν είπαν σε κάποιους συμμετέχοντες ότι είχαν υψηλά επίπεδα εσωτερικού θυμού, πίστευαν ότι και τα άλλα άτομα εξέφραζαν θυμό και με αυτό τον τρόπο, ένιωθαν ότι δεν είχαν ιδιαίτερο θυμό μέσα τους.

4. Η Απειλή του «Εγώ»

Οι ψυχολόγοι έχουν ανακαλύψει ότι όταν απειλείται η αυτοεκτίμησή μας, εκδηλώνουμε αρκετή επιθετικότητα. Με άλλα λόγια, σε γενικές γραμμές, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν οι άνθρωποι αισθάνονται καλά ή άσχημα για τον εαυτό τους. Αυτό που έχει σημασία, είναι ότι εκείνη τη στιγμή που επιτίθενται, αισθάνονται χειρότερα για τον εαυτό τους από ό,τι συνήθως.

Αυτό το πεδίο έρευνας, έχει διαπιστώσει ότι η απειλούμενη αυτοεκτίμηση συνδέεται με ένα ευρύ φάσμα αυξημένων επιθετικών συμπεριφορών. Για παράδειγμα, όταν οι άνθρωποι νιώσουν προσβεβλημένοι, σε αντίθεση με το να λαμβάνουν εκτίμηση, είναι αρκετά πιθανό να κάνουν προσβλητικά σχόλια σε κάποιο άλλο άτομο.

Συμπέρασμα

Είτε αφορά στην προώθηση των ομάδων μας είτε των εαυτών μας, έχουμε την τάση να είμαστε πιο επιθετικοί, όταν η αυτοεκτίμηση μας αμφισβητείται και όταν δεν νιώθουμε ιδιαίτερα θετικά συναισθήματα για τους εαυτούς μας.

Όταν απειλείται η αυτοεκτίμησή μας, τότε είναι πιθανό να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με ανθρώπους που νομίζουμε ότι είναι σε χειρότερη θέση από εμάς, ώστε να βλέπουμε ότι έχουν περισσότερα αρνητικά χαρακτηριστικά από εμάς, προκειμένου να υποβαθμίσουμε τα άτομα που δεν είναι μέλη των ομάδων μας, καθώς και για να εκφράσουμε πιο άμεση επιθετικότητα προς τους ανθρώπους γενικότερα.

Η προσβολή, η υποτίμηση ή η επίκριση άλλων ανθρώπων μπορεί να δείξει πολλά περισσότερα για το πώς αισθάνεστε εσείς για τον εαυτό σας, παρά για το χαρακτήρα του άλλου προσώπου. Η ανασφάλεια για τους ίδιους μας τους εαυτούς μας, ευθύνεται σε ένα μεγάλο βαθμό για την αποτύπωση της σκληρότητας που υπάρχει σήμερα στην κοινωνία.

————————————–

Πηγή: psychologytoday.com

Συγγραφέας: Nathan A. Heflick

Απόδοση – Επιμέλεια: Ομάδα psychologynow

Οι αδέσποτοι σκύλοι «απειλή» για τα οικοσυστήματα

Επτά στους δέκα σκύλους είναι αδέσποτοι παγκοσμίως και πλήττουν την άγρια ζωή

Οι αδέσποτοι σκύλοι «απειλή» για τα οικοσυστήματα
Γεννημένοι κυνυγοί, οι σκύλοι κυνηγούν και σκοτώνουν μικρά ζώα, ακόμα και ως παιχνίδι Πηγή: Reuters

Λονδίνο

Από τα 750 εκατομμύρια σκυλιά που εκτιμάται ότι ζουν σήμερα σε όλο τον κόσμο, περίπου επτά στα δέκα είναι αδέσποτα. Και, όπως φαίνεται, ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου δεν είναι και φίλος της άγριας ζωής.

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης επανεξέτασαν την (περιορισμένη) διαθέσιμη βιβλιογραφία για το θέμα και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα αδέσποτα κυρίως σκυλιά αποτελούν πληγή για τα οικοσυστήματα.

Η μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Βiological Conservation», έρχεται να προστεθεί σε πρόσφατη έρευνα για τις γάτες. Η έρευνα έδειχνε ότι οι γάτες, κυρίως οι αδέσποτες σκοτώνουν κάθε χρόνο γύρω στα 30 δισεκατομμύρια ζώα, μόνο στην περιοχή των ΗΠΑ.

Σκύλος: δημιούργημα και ευθύνη του ανθρώπου

Ενδημικοί πληθυσμοί σκύλων δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο, αφού ο σκύλος είναι μια εξημερωμένη μορφή του λύκου που δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο. Ακόμα και τα αγριόσκυλα της Αφρικής και τα ντίνγκο, τα αγριόσκυλα της Αυστραλίας, είναι στην πραγματικότητα απόγονοι κατοικίδιων σκύλων που έμειναν αδέσποτοι.

Και, παρόλο που ο άνθρωπος εξαφάνισε εσκεμμένα το λύκο από πολλές περιοχές, δεν φρόντισε να προλάβει το πρόβλημα των αδέσποτων σκύλων.

Η κατάσταση είναι αναμενόμενο να δημιουργεί οικολογικά προβλήματα, κυρίως σε μικρά νησιά χωρίς φυσικούς θηρευτές, αφού ο σκύλος παραμένει κυνηγός εκ φύσεως και θα επιτεθεί σε κάθε μικρό ζώο αν του δοθεί η ευκαιρία.

Σε μια προσπάθεια να εκτιμήσουν το μέγεθος του προβλήματος, ο δρ Ντέιβιντ Μακντόναλντ και οι συνεργάτες του στην Οξφόρδη πραγματοποίησαν μια μετα-ανάλυση 69 προηγούμενων μελετών για τη σχέση των σκύλων με την άγρια ζωή σε μη αστικές περιοχές. Όλες αυτές οι δημοσιεύσεις εκτός από τρεις διαπίστωναν ότι οι αδέσποτοι σκύλοι έχουν επιπτώσεις στα οικοσυστήματα, κυρίως λόγω της δράσης τους ως θηρευτών. Ο παγκόσμιος πληθυσμός των σκύλων εκτιμάται στα 750 εκατ. από τα οποία το 75% εκτιμάται ότι αντιστοιχεί στα αδέσποτα.

Μερικά παραδείγματα:

  • Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ένας και μόνο γερμανικός ποιμενικός στο δάσος του Γουαϊτίνγκι της Νέας Ζηλανδίας σκότωσε έως και 500 κίβι, απειλούμενα ενδημικά πτηνά. Το σκυλί είχε κολάρο, ιδιοκτήτης όμως δεν βρέθηκε.
  • Το 2006, μια αγέλη 12 αδέσποτων σκυλιών βρέθηκε να εξολοθρεύει ένα απειλούμενο είδος βατράχου στο μικρό νησί Βίουα των Φίτζι. Δέκα από αυτά τελικά εξημερώθηκαν και απομακρύνθηκαν, και τα άλλα δύο θανατώθηκαν.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι οι έρευνες που έχουν γίνει ως σήμερα για τα αδέσποτα σκυλιά επικεντρώνονται στη μετάδοση ασθενειών όπως η λύσσα και τείνουν να αγνοούν τις ευρύτερες οικολογικές επιπτώσεις.

Παρενέργειες στα οικοσυστήματα και από τις ασθένειες

Ακόμα και οι ασθένειες πάντως που μεταφέρουν οι σκύλοι μπορούν από μόνες τους να έχουν παρενέργειες στα οικοσυστήματα, όπως στην περίπτωση της λύσσας που μεταδίδεται σε πολλά άλλα θηλαστικά, ακόμα και στον εξαιρετικά σπάνιο λύκο της Αιθιοπίας.

«Παρά την αυξανόμενη αναγνώριση των δυνητικών προβλημάτων που δημιουργούν οι σκύλοι για την άγρια ζωή, η βιβλιογραφία που εξετάσαμε προσφέρει ελάχιστες λύσεις σε θέματα διατήρησης του περιβάλλοντος, ιδιαίτερα για προβλήματα που δεν σχετίζονται με ασθένειες» γράφουν οι ερευνητές.

Επισημαίνουν ότι οι αρχές είναι συνήθως απρόθυμες να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα επειδή η θανάτωση των αδέσποτων δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή και το κόστος άλλων μέτρων, όπως η παρακολούθηση και η στείρωση, θεωρείται απαγορευτικό. Σίγουρα όμως η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει όσους εγκαταλείπουν αδέσποτο τον καλύτερο φίλο τους.

Αρέσει σε %d bloggers: