Τριτοκοσμική παραμένει η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας

Τριτοκοσμική παραμένει η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας
Της Αλεξάνδρας Γκίτση

 

Νέα βουτιά πέντε θέσεων κατέγραψε μέσα σε ένα χρόνο η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, όπως προκύπτει από την έκθεση «Global Competitiveness Report 2016 – 2017” του World Economic Forum.

Αποτέλεσμα η Ελλάδα, με βάση τον δείκτη παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας να κατατάσσεται πλέον στην 86η θέση μεταξύ 138 κρατών από την 81η που βρισκόταν την περίοδο 2015-2016 (μεταξύ 140 κρατών) και 2014-2015 (μεταξύ 144 κρατών) και στην 83η θέση που βρισκόταν την περίοδο 2010-2011.

Και για να έχουμε μια τάξη μεγέθους τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο αρκεί να αναφέρουμε πως η ελληνική οικονομία είναι λιγότερο ανταγωνιστική όχι μόνο από τις οικονομίες της Ελβετίας, της Σιγκαπούρης, των ΗΠΑ, της Ολλανδίας και της Γερμανίας, που φιγουράρουν στην πρώτη πεντάδα των πιο ανταγωνιστικών κρατών, αλλά  και της Χιλής (33η θέση), του Παναμά (42η θέση), της Ρουάντα (52η θέση), της Σλοβενίας (56η θέση), της Σρι Λάνκα (71η θέση) και της Αλβανίας η οποία βρίσκεται πλέον στην 80η θέση από 93η ένα χρόνο πριν.

Χειρότερες επιδόσεις από την Ελλάδα σε ότι αφορά την ανταγωνιστικότητα καταγράφει η Αλγερία (87η θέση), η Ονδούρα (88η θέση), η Καμπότζη (89η θέση), η Σερβία (90η θέση) και το Εκουαδόρ (91η θέση).

Και αν η 86η θέση είναι πολύ χαμηλή, τα πράγματα είναι χειρότερα σε επιμέρους δείκτες, όπως η οικονομική ανάπτυξη της αγοράς όπου η χώρα καταλαμβάνει την 136η θέση (μόλις δύο θέσεις από τη χειρότερη θέση στον κόσμο), ενώ στο μακροοικονομικό περιβάλλον η Ελλάδα καταλαμβάνει την 131η θέση μεταξύ 138 κρατών, με την αποδοτικότητα της αγοράς εργασίας να βρίσκεται στην 114η θέση και στην αποτελεσματικότητα της αγοράς αγαθών στη 89η θέση.

Που οφείλεται η νέα αυτή υποχώρηση; Σύμφωνα με την έκθεση στην πολιτική αστάθεια, στη γραφειοκρατία, στην υπερφορολόγηση και στην αδυναμία πρόσβασης των επιχειρήσεων στη χρηματοδότηση αλλά και στην αδυναμία της χώρας να αντιμετωπίσει σειρά παθογενειών.

Πάντως θα πρέπει να αναφέρουμε ότι Ελλάδα, η οποία καταρρέει στη γενική κατάταξη καταγράφει αντιστάσεις στους τομείς των υποδομών (37η θέση), στην τεχνολογική ετοιμότητα (42η θέση), στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και κατάρτιση (45η θέση). Από την άλλη πλευρά η χώρα βρίσκεται στην 130η θέση στην προσέλκυση ταλέντων και στην 123η θέση σε ότι αφορά τη σπατάλη στις δημόσιες δαπάνες, ενώ με βάση το δείκτη εμπιστοσύνη στους πολιτικούς η Ελλάδα βρίσκεται στην 107η θέση.

πηγη

http://www.capital.gr/oikonomia/3157589/tritokosmiki-paramenei-i-antagonistikotita-tis-elladas

Το προφητικό άρθρο του Παύλου Μπακογιάννη πριν 40 χρόνια

Το προφητικό άρθρο του Παύλου Μπακογιάννη πριν 40 χρόνια   - Κεντρική Εικόνα
Επίκαιρο όσο ποτέ

Ένα άρθρο κάτι παραπάνω από επίκαιρο έγραψε πριν 40 χρόνια ο Παύλος Μπακογιάννης στην εφημερίδα «Το Βήμα».

Όπως μπορεί να διαπιστώσει κάποιος διαβάζοντάς το, παρά τη μεγάλη χρονική απόσταση που μας χωρίζει από την ημέρα που δημοσιεύθηκε, παραμένει ιδιαίτερα επίκαιρο

Διαβάστε το άρθρο:

«Μια κοινωνία και ένα πολίτευμα μεταβάλλονται σε ζωή, σε πραγματικότητα, μέσα από τους ανθρώπους που γίνονται φορείς τους. Για το λόγο αυτό, δεν μπορεί κανείς ν’ απομονώσει την πολιτική μιας χώρας από τη νοοτροπία και το ήθος των πολιτών και των πολιτικών της. Η συμπεριφορά και η αντίληψη που έχουν για τη διαχείριση των κοινών οι άνθρωποι-φορείς, καθορίζει σε τελική ανάλυση και την ποιότητα του πολιτεύματος και της κοινωνίας.

Ο άνθρωπος δοκιμάζεται από την εξουσία και ιδιαίτερα αυτός που την ασκεί. Η φθορά του ανθρώπου από την εξουσία είναι και το φαινόμενο της απώλειας των ορίων ανάμεσα στην ιδιωτική ζωή, από τη μια πλευρά και την εξουσία από την άλλη. Έτσι, η εφαρμογή κανόνων δημόσιας ζωής μοιάζει να είναι δυσμενές προνόμιο των κυβερνωμένων, όχι και των κυβερνώντων, των διοικουμένων, όχι και των διοικούντων, των κρινομένων, όχι και των κρινόντων.

Ιδιαίτερα έντονα παρουσιάζονται οι διαπιστώσεις αυτές στη σημερινή πολιτική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας.

Πολλές φορές έχει κανείς την εντύπωση, ότι κατά την αντίληψη του Έλληνα, οι νόμοι υπάρχουν για να καταστρατηγούνται, οι κανόνες της κοινωνικής ζωής για να παρακάπτονται. Οι κανόνες της οδικής κυκλοφορίας, π.χ., έχουν θεσπιστεί μόνο για τους άλλους, εμείς μπορούμε να τους παραβιάζουμε ολοφάνερα, να προσφεύγουμε στη συνέχεια στο γνωστό μας, τον φίλο μας ή τον πολιτευτή μας για ν’ αποφύγουμε το πρόστιμο, να μας επιστραφούν οι πινακίδες κυκλοφορίας.

Ο Έλληνας αναζητάει συνεχώς την πίσω πόρτα, το παραθυράκι. Την κύρια είσοδο την αποφεύγει συστηματικά. Δεν τον ενδιαφέρει η γενική διάταξη του νόμου, επιδιώκει να δει μέσα σ’ αυτή τη φωτογραφία του. Δεν εμπιστεύεται τον ίσιο δρόμο, η εμπειρία τον έχει διδάξει, ότι ο ελικοειδής είναι συντομότερος.

Η δημόσια και κοινωνική περιουσία αντιμετωπίζεται σαν εχθρική, η γενική αρχή, “το κράτος είναι ο μεγαλύτερος κλέφτης, κλέψτο και συ όσο μπορείς”, είναι ευρύτερα διαδεδομένη. Ο πολίτης δεν θεωρεί το κράτος ούτε καν ως αναγκαίο κακό, αλλά βάρος που προσπαθεί ν’ αποτινάξει, καταναγκασμό που επιθυμεί να καταπολεμήσει. Ο πολιτικός δεν εκλέγεται για να διαχειριστεί τα κοινά, αλλά να υποστηρίξει τα ατομικά συμφέροντα του καθενός, η εντολή που του δίνεται έχει το νόημα της περιορισμένης, δεσμευτικής εντολής του αστικού δικαίου και όχι της αδέσμευτης γενικής εντολής που προβλέπει το Σύνταγμα. Το ρουσφέτι έχει αρνητική έννοια, μόνο όταν γίνεται υπέρ των άλλων.

Είναι καθολική η γνώμη, ότι σ’αυτόν τον τόπο μετράει μόνο, όποιος έχει “σχέσεις”, “γνωριμίες”, “μέσα” και φυσικά “χρήμα”. Κι επειδή όποιος έχει αυτό το τελευταίο, αγοράζει και όλα τα άλλα, η απόκτηση χρήματος έχει μεταβληθεί πλέον σε ιδιεολογία. Λατρεία του χρήματος και αδίστακτη χρησιμοποίηση κάθε μέσου για την απόκτησή του, και φυσικά ανάλογη χρήση όταν αποκτηθεί.

Γιατί όμως, να μην συμπεριφέρεται έτσι ο πολίτης; Οταν βλέπει, ότι εκείνοι που καταστρατηγούν πρώτοι τους νόμους και δεν σέβονται τους κανονισμούς είναι η λεγόμενη άρχουσα τάξη, η ηγεσία, αυτοί που επιβάλλουν τους νόμους; Yπουργικά αυτοκίνητα, κάθε είδους υπηρεσιακά και αστυνομικά, καθώς και αυτοκίνητα άλλων “ισχυρών”, δίνουν πρώτα το παράδειγμα της παραβάσεως των κανόνων της οδικής κυκλοφορίας. Γιατί, ο πολίτης πρέπει να σέβεται τους κανόνες αυτούς, όταν βλέπει π.χ., το υπηρεσιακό αυτοκίνητο Γενικού Γραμματέα που είναι συγχρόνως και καθηγητής, να σταθμεύει κάθε τόσο κατά τρόπο προκλητικά αντικανονικό και εμποδίζοντα την κυκλοφορία μπροστά στο πανεπιστήμιο; Γιατί, να μην αγανακτεί και συγχρόνως να μην κάνει κι αυτός το ίδιο, όταν βλέπει καθημερινά, επί ώρες και χωρίς κανένα λόγο, να είναι σταθμευμένα μπροστά στα γραφεία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως αυτοκίνητα, που παρεμποδίζουν την κυκλοφορία, όχι μόνο στο κατάστρωμα του δρόμου, αλλά και στο πεζοδρόμιο; Γιατί, να μην αναζητεί τους φίλους του, τους γνωστούς του, τον ισχυρό του, ο πολίτης, για ν’ακυρώσει μια κλήση της Τροχαίας ή να πάρει πίσω τις πινακίδες του, όταν βλέπει σειρά αυτοκινήτων να είναι σταθμευμένα αντικανονικά και να μένουν ανενόχλητα, επειδή έχουν επάνω μια πινακίδα με τη λέξη “βουλευτικόν”, ή κάτι άλλο παρόμοιο; Οταν έχουν επιδοθεί από την Τροχαία άδειες ελεύθερης σταθμεύσεως σε απαγορευμένα σημεία σε συγγενείς, φίλους και γνωστούς κάθε ισχυρού; Μέτρησε καμμιά φορά κανείς, πόσες τέτοιες άδειες έχουν εκδοθεί; Ας ζητήσει ένας βουλευτής την κατάθεση αυτών των καταλόγων στη Βουλή και τότε θα διαπιστωθεί ποιοι τις έχουν, και αν έχουν οποιαδήποτε σχέση με δικαιούμενους τέτοιες άδειες.

Γιατί, να σέβεται τους νόμους ο πολίτης, όταν βλέπει καθημερινά να ψηφίζονται στη Βουλή φωτογραφικές διατάξεις ή νόμοι, που αποβλέπουν στην υποστήριξη συμφερόντων ορισμένων, ή την απονομή προνομίων σε μειοψηφίες ισχυρών, όπως συνέβη με τα παιδιά του κατεστημένου που απαλλάχτηκαν από το στρατό, ή υπηρέτησαν σκανδαλωδώς μειωμένη θητεία; Όταν βλέπει, ότι η Βουλή χρησιμοποιείται από την κυβερνητική πλειοψηφία, πολύ συχνά, ως μέσο για την άσκηση κομματικής μιρκοπολιτικής, μια Βουλή που είναι υπερήφανη για τον πληθωρισμό των νόμων που παράγει, χωρίς να καταλαβαίνει, ότι μ’ αυτό ενισχύει ακόμα περισσότερο τη γάγγραινα της γραφειοκρατίας, την αναρχία και το χάος που επικρατούν έτσι κι αλλιώς στη δημόσια διοίκηση, την προχειρότητα, τις μισές αποφάσεις και λύσεις. Καλή Βουλή δεν είναι αυτή που παράγει πολλούς νόμους, αλλ’ εκείνη που παράγει λίγους και καλούς.

Πώς να μην μπαίνει ο πολίτης σε πειρασμό για να εξαπατήσει, να “κλέψει” το κράτος, όταν βλέπει με πόσο λίγη ορθολογιστική σκέψη ξοδεύεται το δημόσιο χρήμα, όταν αγανακτεί από την προκλητική αδιαφορία που δείχνουν οι αρμόδιοι και οι υπεύθυνοι στην αποκάλυψη χαριστικών πράξεων και σκανδαλωδών υποθέσεων, όταν μένει λιπόθυμος μπροστά στα παράλογα, απάνθρωπα και πολλές φορές ανήθικα μέσα, που χρησιμοποιεί η πολιτεία για την είσπραξη των εσόδων της, για να διατεθούν στη συνέχεια, όχι για τη βελτίωση της διοικήσεως ή το καλό του συνόλου, αλλά στην πραγματικότητα για την ενίσχυση της κακοδαιμονίας τους.

Γιατί, να μην προσφεύγει ο πολίτης στο βουλευτή του, όταν βλέπει, ότι, έτσι κι αλλιώς, έχει μεταβληθεί στη Βουλή σε Αριθμό που ψηφίζει σχεδόν πάντα αυτό που υπαγορεύουν τα κομματικά συμφέροντα, όταν το ρουσφέτι θα το κάνει έτσι κι αλλιώς στους ισχυρούς; Γιατί, να μη ζητήσει κι αυτός τη μεσολάβησή του, όχι για την απόκτηση προνομίων, αλλά για να βρει το δίκιο του;

Γιατί να μην προσπαθεί ο Έλληνας να κερδίσει με κάθε τρόπο χρήμα, όταν οι πλούσιοι αυτού του τόπου τον προκαλούν καθημερινά, όχι μόνο με τη σπατάλη τους, αλλά κυρίως με την επίδειξη δυνάμεως σ’ όλους τους τομείς-ακόμα και στη μη στράτευση των παιδιών τους; Γιατί, να μην επιδιώκει να πάρει μια θέση με τη βοήθεια αυτού του μέσου, όταν βλέπει, πως οι πλούσιοι αποτελούν την παρέα και τα χαϊδεμένα παιδιά των ηγετών του- ή πρωθυπουργοί είναι αυτοί, ή υπουργοί, ή οτιδήποτε άλλο αξίωμα κατέχουν; Οταν του αποδεικνύουν ότι, όποιος έχει χρήμα, μπορεί ν’αγοράσει σ’αυτόν τον τόπο τα πάντα: υλικά αγαθά, κοινωνική θέση, ακόμα και ανθρώπους;

Είναι, λοιπόν, φαύλοι οι Έλληνες; Οι πολίτες, όχι- η ηγεσία τους είναι κατά ένα μεγάλο μέρος φαύλη. Το παράδειγμα το δίνουν οι σημερινοί κυβερνώντες, που θυμίζουν την εποχή του Δεληγιάννη- όσο κι αν προκαλέσει αυτό την αντίδραση και δυσαρέσκεια του πρωθυπουργού. Χαριστικές πράξεις, προώθηση με κάθε τρόπο “ημετέρων”, αδίστακτες και σαφώς παράνομες επεμβάσεις και παρεμβάσεις στη λειτουργία των θεσμών, καταστρατηγήσεις του Συντάγματος και των νόμων, περιφρόνηση προς αυτό που υποστηρίζουν ότι χτίζουν- τη δημοκρατία.

Εκείνο που λείπει από τη σημερινή ελληνική ηγεσία είναι ακριβώς, η έλλειψη ορθής αντιλήψεως περί δημοκρατίας, δημοκρατικής συνειδήσεως και δημοκρατικής συμπεριφοράς.

Η ορθή αντίληψη περί δημοκρατίας υπαγορεύει, όχι μόνο θετικές ενέργειες και πράξεις υπέρ αυτής, αλλά και αποχή από παρεμβάσεις και επεμβάσεις στους θεσμούς της, ακόμα κι όταν αυτός που έχει την αρμοδιότητα ή την ευθύνη βλάπτεται. Αυτό απαιτεί το συμφέρον της δημοκρατίας και η απρόσκοπτη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος».

πηγη
http://www.parapolitika.gr/article/381279/profitiko-arthro-toy-payloy-mpakogianni-prin-40-hronia?ref=yfp

Τσακαλώτος: Δεν θα ιδιωτικοποιηθεί η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ

 

«Όσο είναι κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και εγώ υπουργός, δεν θα ιδιωτικοποιηθεί η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ», διαβεβαίωσε ο υπουργός Οικονομικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος, εξηγώντας πως, έτσι όπως έχει διατυπωθεί η ρύθμιση για την ένταξη των ΔΕΚΟ στο Υπερταμείο, προϋπόθεση για κάθε ιδιωτικοποίηση είναι να υπάρχει η σύμφωνη γνώμη της κυβέρνησης.

«Τέτοια γνώμη δεν θα υπάρξει»
, είπε.

Κατά την τοποθέτησή του στην συνεδρίαση των συναρμόδιων Επιτροπών, επί του πολυνομοσχεδίου με τα προαπαιτούμενα διαρθρωτικά μέτρα, διεμήνυσε προς την αξιωματική αντιπολίτευση, «αν εσείς θέλετε μετά να ιδιωτικοποιήσετε πάρτε την ευθύνη».

«Έτσι όπως έχουμε φτιάξει τον νόμο, πρέπει να συμφωνήσουμε εμείς. Και αυτό δεν θα συμβεί», ξεκαθάρισε.

Ο κ. Τσακαλώτος πάντως εξήγησε, πως δεν επιβάλλεται η ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ που εντάσσονται στο Υπερταμείο, όμως δεν αποκλείεται.

«Δεν ήταν σωστό αυτό που λέει ο εισηγητής της ΝΔ, Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, ότι βάζουμε στο Ταμείο εννέα ΔΕΚΟ για να πάνε για ιδιωτικοποίηση. Δεν είναι για ιδιωτικοποίηση, αλλά δεν αποκλείεται» είπε, προσθέτοντας πως την σωστή εκδοχή της συγκεκριμένης ρύθμισης έχει αποδώσει ο Άδωνις Γεωργιάδης (σ.σ. ο οποίος μίλησε για εν δυνάμει ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ που εντάσσονται στο Υπερταμείο).

«Το Υπερταμείο ήταν ένας συμβιβασμός
. Δεν το κρύψαμε ποτέ. Μας δημιουργεί προβλήματα. Όμως είναι στο χέρι μας να το μετατρέψουμε σε ένα εργαλείο αναδιάρθρωσης των ΔΕΚΟ, η οποία δεν έγινε ποτέ από τις προηγούμενες κυβερνήσεις» υπογράμμισε ο υπουργός Οικονομικών προσθέτοντας: «Εμείς λέμε «κάθε εμπόδιο για καλό» και θα προσπαθήσουμε μέσα από αυτό τον θεσμό, να πετύχουμε να αναδιαρθρώσουμε αυτές τις επιχειρήσεις και να αυξήσουμε την αξία τους».

«Πρέπει να κοπεί η πολιτική παρέμβαση με την κακή έννοια, και να κρατήσουμε την πολιτική παρέμβαση, τον συντονισμό δηλαδή για το στρατηγικό σχέδιο της κυβέρνησης. Αυτό θέλουμε εμείς στο Ταμείο» κατέληξε ο κ. Τσακαλώτος.

Τέλος, επεσήμανε πως «δεν έχουμε όλες τις λύσεις αλλά έχουμε καλές ιδέες» και κάλεσε την αντιπολίτευση να συνεισφέρει με ιδέες «ώστε να αποφύγουμε τις ιδιωτικοποιήσεις».

πηγη
http://www.nooz.gr/economy/tsakalotos-i-kuvernisi-den-8a-idiotikopoiisei-eudap-kai-eua8

Ψέματα, μια τέχνη με θύτες και θύματα. Γιατί πιστεύουμε στα ψέματα και πώς αποκαλύπτεται η αλήθεια;

της Βικτωρίας Πολύζου, συμβουλευτικής ψυχοθεραπεύτριας, medlabnews.gr

Κάθε μέρα, χρόνια τώρα ζούμε ένα μεγάλο ψέμα και παρόλο που είναι κραυγαλέο τελικά το πιστεύουμε. Αγόμαστε και συμπεριφερόμαστε από αυτό και ας θέλουμε να δούμε την αλήθεια. Το κακό είναι ότι την παθαίνουμε το καταλαβαίνουμε αλλά κάποιο άλλο ψέμα αντικαθιστά το προηγούμενο και πάλι την ξαναπατάμε. Τι άραγε φταίει; Εμεις που δεν βλέπουμε την αλήθεια ή ο ψεύτης που ξέρει να την κρύβει και να κάνει έτσι την δουλειά του;
Είμαστε πολύ επιρρεπείς στο ψέμα, ιδιαίτερα αν είναι ωραίο και μας βολεύει και η αλήθεια είναι πικρή και πολλές φορές ασύλληπτη. Γιατί άραγε;

Ο Γκαίμπελς είχε πει ότι όσο πιο τερατώδες είναι ένα ψέμα τόσο πιο εύκολα γίνεται πιστευτό.Το μεγάλο ψέμα, πρώτη φορά επινοήθηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ στην αυτοβιογραφία με τίτλο « ο Αγώνας μου» το 1925, έγινε γνωστό από τον Ιωσήφ Γκέμπελς, υπουργό προπαγάνδας του Γ΄ Ράιχ. Η ιδέα ήταν απλή: Πες μια»μπαρούφα Η Ψέμα» όσο μεγαλύτερη/o τόσο καλύτερα όσο πιο συχνά και ο περισσότερος κόσμος θα την αποδεχθεί σαν αλήθεια.

Η κολακεία είναι το μεγαλύτερο όπλο στα χέρια του ψεύτη. Λέει η πωλήτρια «με το σώμα που έχετε, δεν υπάρχει ρούχο που να μην δείχνει υπέροχο επάνω σας». Η πελάτισσα θα ντραπεί να φύγει χωρίς να αγοράσει κάτι. Λέει ο υποψήφιος «ο ελληνικός λαός είναι έξυπνος, έντιμος και ξέρει να αγωνίζεται για το δίκιο του», και ο ψηφοφόρος ψωνίζει με κλειστά τα μάτια. Ύστερα του σερβίρει ό, τι ψέμα να’ ναι και ο ψηφοφόρος το πιστεύει. Διότι, εκείνος που κατάλαβε πόσο έξυπνος και σπουδαίος είναι, δεν μπορεί να λέει ψέματα. Από εκεί και πέρα θα πιστέψει οτιδήποτε τον κάνει να αισθάνεται καλά.

Bέβαια όσο εύπιστος και αν είναι κάποιος, έρχονται στιγμές που μέσα του γεννιούνται υποψίες. Ειδικά όταν ο ίδιος άνθρωπος τον κοροϊδέψει δεκάδες φορές. Όταν όμως του συμβεί αυτό, κάνει ό, τι περνά από το χέρι του για να αποδιώξει τις υποψίες. Γιατί;

Γιατί, αν αρχίσει να εξετάζει τα στοιχεία και τα επιχειρήματα, υπάρχει πιθανότητα να του αποδείξουν πως κακώς πίστευε αυτό το άτομο τόσο καιρό. Πως του έλεγε συνεχώς ψέματα. Η διαχείριση αυτής της αποκάλυψης είναι μεγάλος μπελάς και το ξέρει. Ας πάνε, λοιπόν, στην ευχή οι ενδείξεις και οι αποδείξεις. Δεν θέλει να ζήσει τη δυσάρεστη κατάσταση της διάψευσης των προσδοκιών. Δεν θέλει να παραδεχτεί πως εξαπατήθηκε. Θα συνεχίσει να πιστεύει τον απατεώνα. Ακριβώς όπως μία γυναίκα που εξαρτάται οικονομικά από τον σύζυγό της, θα πιστεύει κάθε φορά πως ο άντρας της ήταν σε επαγγελματική συνάντηση και δεν θα βλέπει τα κοκκινάδια στα ρούχα του.

Τι συμβαίνει σε νοητικό επίπεδο και ο άνθρωπος εξακολουθεί να πιστεύει σε ψέματα παρότι του παρέχονται τα απαραίτητα στοιχεία αποδείξεως του αντιθέτου;
Η προφανής απάντηση είναι ότι τα ψέματα μας κάνουν και νοιώθουμε καλά. Νοιώθουμε ευχάριστα όταν μας κολακεύουν, μας καθησυχάζουν και ικανοποιούν τον εγωισμό μας, όταν μας υπόσχονται κάτι που μας γλιτώνει κόπο, όταν μας δίνει κάποιος μια απάντηση σε κάτι που μας βασανίζει και δεν έχουμε τα εφόδια ή το χρόνο ή τη διάθεση να εξακριβώσουμε οι ίδιοι αν όντως ισχύει, όταν μας καλύπτουν την όποια ανασφάλειά μας.

Ένας άλλος λόγος είναι ότι δεν μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε πότε κάποιος λέει ψέματα. Η γλώσσα του σώματος μπορεί να προδώσει κάποιον που ψεύδεται. Συγκεκριμένες μικροεκφράσεις του προσώπου, συγκεκριμένες χειρονομίες μπορούν να αποκαλύψουν στο εκπαιδευμένο μάτι πότε κάποιος ψεύδεται. Μηχανές ανίχνευσης ψεύδους έχουν εφευρεθεί που είτε καταγράφουν καρδιακούς παλμούς, είτε αναγιγνώσκουν εγκεφαλικά σήματα, αλλά δεν θεωρούνται 100% αξιόπιστες ώστε να χρησιμοποιηθούν σε δικαστήρια και βέβαια δεν είναι προσβάσιμες στον μέσο άνθρωπο. Σε ακραίες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται και βασανιστήρια για να εκμαιεύσει κανείς από κάποιον την αλήθεια, αλλά τέτοιους είδους μέθοδοι δεν ενδείκνυνται σε ανεπτυγμένες, πολιτισμένες κοινωνίες.

Από μικρή ηλικία, και καθώς αναπτύσσεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος, με βάση το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουμε και γενικότερα την πληροφορία που προσλαμβάνουμε (από το οικογενειακό, το σχολικό, το φιλικό και κοινωνικό μας περιβάλλον, τα βιβλία που διαβάζουμε, τα μαθήματα που διδασκόμαστε, την τηλεόραση και το διαδίκτυο), χτίζουμε σιγά σιγά ένα σύστημα αξιών, οικοδομούμε σιγά-σιγά την προσωπικότητά μας, αποκτούμε μια κοσμοθεωρία και μια ιδεολογία (αφηρημένο σύνολο ιδεών) σαν μέλη μιας πολιτικά συγκροτημένης κοινωνίας. Πριν ακόμα αναπτύξουμε κριτική σκέψη και βασιζόμενοι σε σχέσεις εμπιστοσύνης, καταγράφουμε την πληροφορία χωρίς μηχανισμούς ελέγχου της ορθότητάς της. Αυτό πρακτικά εξηγείται από το ότι τα παιδιά έχουν μια γεννετική προδιάθεση να πιστεύουν τους ενήλικες. Είναι εξελικτικά λειτουργικό, διότι η επιβίωση των παιδιών εξαρτάται από τη μέριμνα των ενηλίκων.

Μεγαλώνοντας όμως αρχίζουμε να αποκτούμε αμφιβολίες και να επιδιώκουμε την εξακρίβωση και επαλήθευση των πληροφοριών. Αυτή η διαδικασία είναι δύσκολη πρακτικά και «επίπονη» νοητικά. Είναι πιο εύκολο και ξεκούραστο για τον ανθρώπινο νου να αποδέχεται μια έτοιμη πληροφορία από το να εξετάσει τις πηγές, να την επεξεργαστεί και σύμφωνα με τις προκύπτουσες προκείμενες να καταλήξει στα ανάλογα συμπεράσματα.

Η πιο δύσκολη όμως κατηγορία ψεμάτων είναι αυτά που γίνονται εύκολα πειστικά, όταν αυτά «κουμπώνουν» στην ιδεολογία μας, είτε συμπληρώνουν το σύστημα αξιών μας, είτε επεκτείνουν την κοσμοθεωρία μας. Διότι σε αντίθετη περίπτωση δημιουργείται ένα ασυνεπές σύστημα που κλονίζει τα πιστεύω μας και απαιτείται χρόνος και πολύπλοκες συνειδητές νοητικές διεργασίες ώστε αυτό το σύστημα να βρεθεί πάλι σε μια ισορροπία. Η αλήθεια μας βάζει σε μια διαδικασία αναθεώρησης απόψεων που ενεργοποιεί μηχανισμούς σκέψης και απαιτείται ψυχικό σθένος ώστε να πορευτούμε στο μέλλον με ένα ανασυγκροτημένο σύστημα ιδεών.

Πέρα όμως από τις απρόσωπες πληροφορίες που καταγράφουμε, όταν το ψέμα προέρχεται από ένα συγκεκριμένο πρόσωπο με το οποίο έχουμε μια σχέση εμπιστοσύνης, όχι μόνο κλονίζονται οι πεποιθήσεις μας για ένα συγκεκριμένο θέμα, κλονίζεται η αξιοπιστία του προσώπου από το οποίο προέρχεται η πληροφορία, κλονίζεται η ίδια σχέση εμπιστοσύνης με το συγκεκριμένο πρόσωπο, η οποία σε τελικό στάδιο κλονίζει το ίδιο μας το Εγώ. Είναι μια δύσκολη νοητική υπέρβαση και συναισθηματική υπέρβαση να αποδεχτούμε ότι κάναμε λάθος, ότι πέσαμε θύμα πλάνης ή εσκεμμένης εξαπάτησης ή απιστίας και έτσι απορρίπτουμε την αλήθεια. Είτε για λόγους κοινωνικής αποδοχής, είτε για λόγους συνήθειας, είτε λόγω ναρκισσισμού, δημιουργούμε μηχανισμούς απώθησης της αλήθειας.

Η αναζήτηση της αλήθειας βασίζεται στη λογική. Όμως οι διαπροσωπικές μας σχέσεις «χρωματίζονται» συναισθηματικά και γι’αυτό πιστεύουμε περισσότερο κάποιον που μας είναι συμπαθής. Η αξιοπιστία ενός προσώπου κρίνεται και με τον χρόνο. Αν αποδειχτεί στην πράξη ότι τα λεγόμενα κάποιου επαληθεύονται ξανά και ξανά τότε αυτό το πρόσωπο αποκτά αξιοπιστία.
Σε πολιτικό επίπεδο η προπαγάνδα, στην πιο ύπουλη μορφή της, βασίζεται στη διαχείριση των συναισθημάτων των πολιτών. Η συνεχώς επαναλαμβανόμενη πληροφορία που μας δημιουργεί ευχάριστα συναισθήματα πολύ εύκολα μπορεί να αποτυπωθεί και να παγιωθεί στη μνήμη μας. Απαιτείται συνεπώς μεγάλη προσπάθεια και λογική σκέψη από την πλευρά των πολιτών όχι μόνο να αντισταθούν στην προπαγάνδα, αλλά και όταν πέσουν θύμα της να την αναγνωρίσουν και να την αποτάξουν.

Έχει η αλήθεια πιθανότητες να νικήσει;
Οι άνθρωποι που επικαλούνται τον ορθολογισμό πέφτουν επίσης στην παγίδα ενός άλλου ψέματος. Νομίζουν πως με την παρουσίαση λογικών επιχειρημάτων θα πείσουν αυτόν που έχει πλανηθεί. Η αλήθεια είναι πως, αν δεν λάβετε υπόψιν σας τους ψυχολογικούς παράγοντες που αναφέρθηκαν παραπάνω, δεν θα πείσετε ποτέ κανέναν.

Για να έχετε πιθανότητες να καταρρίψετε δημοφιλείς μύθους, να θυμάστε:
1. Ξεριζώνοντας έναν μύθο, αφήνετε στην ψυχή του πιστού ένα τρομακτικό κενό, το οποίο πρέπει να αναπληρώσετε. Δεν μπορείς απλώς να πάρεις από το μωρό την αγαπημένη του κουβέρτα. Χρειάζεται να το παρηγορείς με άλλους τρόπους μέχρι να μάθει να κοιμάται χωρίς αυτήν.
2. Όσο χλευάζετε τον μύθο του και τον κατακρίνετε για την ευπιστία του, τόσο εκείνος προσκολλάται στο παραμύθι του. Μιλήστε του για την αξία της αλήθειας σας και όχι για τη γελοιότητα του μύθου του.
3. Μιλήστε απλά, κατανοητά και με λίγα λόγια. Όσο πιο πολύ μιλάτε τόσο περισσότερο εκείνος φοβάται πως προσπαθείτε να τον εξαπατήσετε.
4. Θα χρειαστεί να επαναλάβετε το επιχείρημά σας πολλές φορές. Την πρώτη φορά δεν θα το ακούσει καθόλου. Τη δεύτερη θα συγκρατήσει μία ή λέξεις που του έκαναν εντύπωση. Εσείς θα λέτε «μα τα ίδια λέγαμε και χτες», κι εκείνος θα νομίζει ότι τον κοροϊδεύετε.
5. Όσο πιο τερατώδες είναι το ψέμα που έχει καταπιεί τόσο πιο δύσκολα θα τον πείσετε πως είναι ψέμα. Η αλήθεια έχει χίλια καλά, αλλά δεν έχει τη γοητεία μίας συνωμοσίας, δεν πουλάει ελπίδα και χρειάζεται δουλειά για να γίνει κατανοητή.

Ενα μεγάλο ερώτημα φυσικά είναι γιατί οι πολιτικοί πιστεύουν ότι μπορούν να ψεύδονται χωρίς ν’ αποκαλύπτονται. Ειδικά την εποχή του διαδικτύου, οι πιθανότητες ν’ αντέξει ένα ψέμα τον εξονυχιστικό διαδικτυακό έλεγχο, είναι μηδαμινές. Γιατί λοιπόν πιστεύουν πως μπορούν να ψεύδονται ατιμώρητα, όταν είναι τόσο εύκολο ν’ αποκαλυφθούν; Μερικοί βασικοί λόγοι είναι:

1. Κάποιοι πολιτικοί είναι ναρκισσιστές. Αν και οι έρευνες που αφορούν πολιτικούς είναι περιορισμένες, δεν είναι δύσκολο να κάνει κανείς τη σύνδεση. Οι Ναρκισσιστές είναι αλαζόνες, θεωρούν τους εαυτούς τους ιδιαίτερους, αναζητούν τον υπερβολικό θαυμασμό, είναι εκμεταλλευτές. Αυτά τα ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά, τους κάνουν να πιστεύουν πως έχουν δίκιο, ακόμη κι όταν δεν έχουν και πως είναι πολύ έξυπνοι για ν’ αποκαλυφθούν και να υποστούν τις συνέπειες. Με άλλα λόγια, πιστεύουν και οι ίδιοι τα ψέματά τους.

2. Οι πολιτικοί γνωρίζουν πως οι οπαδοί τους θα τους πιστέψουν ακόμη κι αν υπάρχουν αδιάψευστες αποδείξεις ότι ψεύδονται. Οι πολιτικοί και οι οπαδοί τους ζουν στο ίδιο μήκος κύματος, βλέπουν τις ίδιες ειδήσεις στην τηλεόραση, ακούν τις ίδιες ραδιοφωνικές συνεντεύξεις, διαβάζουν τις ίδιες εφημερίδες και ιστοσελίδες και συναναστρέφονται με ομοϊδεάτες τους. Υπάρχει ένα αδιαπέραστο δίχτυ προστασίας γύρω τους, που εμποδίζει τις αντιφατικές πληροφορίες να εισέλθουν. Το περιεχόμενο άλλωστε των ψεμάτων τους είναι συνήθως ελκυστικό για τους οπαδούς τους που μπορούν να το αναμασούν για μέρες.

3. Οι άνθρωποι δεν θέλουν ν’ ακούν την αλήθεια. Είναι γνωστό πως η αλήθεια πονάει και κανείς δεν θέλει ν’ ακούει πράγματα που απειλούν την ύπαρξη και τις πεποιθήσεις του·  που θα τον κάνουν να νιώσει άβολα. Συμφέρει αναμφισβήτητα τους πολιτικούς να λένε στους ανθρώπους αυτά που τους κάνουν να αισθάνονται άνετα. Γιατί να είναι άλλωστε αυτοί, άγγελοι κακών ειδήσεων και να μειώσουν την πιθανότητα να λάβουν περισσότερες ψήφους, ενώ μπορούν να λένε παραμύθια με χαρούμενο τέλος – τα οποία φυσικά αρέσουν σε όλους-  και να βγαίνουν νικητές;

4. Το διαδίκτυο ποτέ δεν ξεχνά. Μια από τις ακούσιες συνέπειες του διαδικτύου είναι ότι οι πληροφορίες, αληθινές και μη, υπάρχουν για πάντα και είναι πιθανό να συνεχίσουν να θεωρούνται πιστευτές ακόμη κι αν υπάρχουν αντιφατικά στοιχεία. Η έρευνα έχει δείξει για παράδειγμα, ότι οι άνθρωποι είναι πιο πιθανό να πιστεύουν αβάσιμες φήμες από blogs και ηλεκτρονικά μηνύματα, για ένα πολιτικό υποψήφιο με τον οποίο αντιτίθενται.

5. Εάν ένα ψέμα λεχθεί αρκετές φορές, οι άνθρωποι υποθέτουν πως είναι αλήθεια. Αυτό που περιμένουν είναι πως το ψέμα θα διαψευστεί και σταδιακά θα εξαφανιστεί. Εάν λοιπόν το ψέμα εξακολουθεί ν’ ακούγεται και να γράφεται, οι άνθρωποι υποθέτουν πως πρέπει να είναι αλήθεια.

Αποκάλυψη: Οffshore στις Μπαχάμες διηύθυνε η πρώην Επίτροπος Ανταγωνισμού της Κομισιόν

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Süddeutsche Zeitung

Αποκάλυψη: Οffshore στις Μπαχάμες διηύθυνε η πρώην Επίτροπος Ανταγωνισμού της Κομισιόν

Η Νίλι Κρόες παραβίασε εν προκειμένω τον κώδικα δεοντολογίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αφού υπήρξε διευθύντρια της εν λόγω εταιρείας, ενόσω ήταν Επίτροπος (2004-2010) και δεν το γνωστοποίησε, κάτι το οποίο απαγορεύεται σε μέλη της

Εξωχώρια εταιρεία (offshore) στις Μπαχάμες διηύθυνε η Ολλανδή πρώην Επίτροπος Ανταγωνισμού της Κομισιόν, Νίλι Κρόες, σύμφωνα με δημοσίευμα της Süddeutsche Zeitung (SZ),το οποίο αποτελεί συνέχεια των αποκαλύψεων των «Panama Papers».

Η Νίλι Κρόες ήταν διευθύντρια της εταιρείας Mint Holdings Limited, μεταξύ 2000 και 2009, σύμφωνα με δημοσίευμα εφημερίδας. Στη νέα λίστα, η οποία δημοσιεύεται από τη γερμανική εφημερίδα, περιλαμβάνονται και πολλοί άλλοι πολιτικοί.

Σύμφωνα με την SZ, μεταξύ 1990 και 2016, ιδρύθηκαν 175.888 εξωχώριες εταιρείες και ιδρύματα στις Μπαχάμες. Η ύπαρξη τέτοιων εταιρειών δεν απαγορεύεται, εφόσον δεν χρησιμοποιούνται όμως για φοροδιαφυγή, ξέπλυμα μαύρου χρήματος ή δεν παραβιάζεται το καθήκον γνωστοποίησης, όπως στην περίπτωση της Ολλανδής Επιτρόπου.

Η Νίλι Κρόες παραβίασε εν προκειμένω τον κώδικα δεοντολογίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αφού υπήρξε διευθύντρια της εν λόγω εταιρείας, ενόσω ήταν Επίτροπος (2004-2010) και δεν το γνωστοποίησε, κάτι το οποίο απαγορεύεται σε μέλη της. Η Κρόες θα έπρεπε να είχε γνωστοποιήσει τη δραστηριότητά της αυτή, ακόμα και όταν παραιτήθηκε από τη θέση της διευθύντριας. Η ίδια δήλωσε στη γερμανική εφημερίδα ότι πρόκειται για «αβλεψία». Σύμφωνα με τον δικηγόρο της αναλαμβάνει «πλήρως την ευθύνη» και προτίθεται να ενημερώσει σχετικά τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Η γερμανική εφημερίδα, η οποία συνεργάζεται με το δημοσιογραφικό δίκτυο ICIJ, θα δημοσιεύσει ταυτόχρονα με πολλές άλλες εφημερίδες και τηλεοπτικά δίκτυα το πόρισμα των συνεχιζόμενων ερευνών, ένα μέρος των οποίων αποκαλύφτηκε την περασμένη άνοιξη.

Μεταξύ των πολιτικών, οι οποίοι ενέχονται στο παγκόσμιο σκάνδαλο των εγγράφων του Παναμά, είναι ο πρώην Κολομβιανός υπουργός ορυκτού πλούτου Carlos Caballero Argáez, ο Καναδός υπουργός Οικονομικών William Francis Morneau και ο αντιπρόεδρος της Ανγκόλας Manuel Domingos Vicente, οι οποίοι φέρονται ως διευθυντές, γραμματείς ή πρόεδροι τέτοιων εταιρειών.

Στα νέα έγγραφα συμπεριλαμβάνεται επίσης η Διεθνής Ομοσπονδία Τένις ITF, καθώς επίσης και 100 Γερμανοί, μεταξύ των οποίων και ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Βαυαρίας Γκέοργκ Φράιχερ φον Βάλντενφελς.

Η εταιρεία της Ολλανδής Επιτρόπου ιδρύθηκε, σύμφωνα με τον δικηγόρο της, για μια συναλλαγή δισεκατομμυρίων με τον αμερικανικό όμιλο ενεργειακών εταιρειών Enron. Η συμφωνία όμως δεν έγινε τελικά. Λόγω του ότι η Νίκι Κρόες δεν το γνωστοποίησε στην Κομισιόν κινδυνεύει τώρα με διαγραφή της σύνταξής της, καθώς και άλλες «ποινές».

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

http://www.protothema.gr/world/article/612901/apokalupsi-offshore-stis-bahames-diiuthune-i-proin-epitropos-adagonismou-tis-komision/

Βαριά καταδίκη από δικαστήριο της Λάρισας για πλαστό απολυτήριο

 

Βαρύς έπεσε ο πέλεκυς της δικαιοσύνης για 50χρονη, σήμερα, γυναίκα η οποία προκειμένου να διοριστεί σε θέση του Δημοσίου, πλαστογράφησε το αποδεικτικό φοίτησής της στο Δημοτικό σχολείο.
Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας επέβαλε στη γυναίκα ποινή κάθειρξης 15 ετών με ανασταλτικό χαρακτήρα.
Η πλαστογράφηση του εγγράφου είχε γίνει τη δεκαετία του ΄90 για να λάβει μέρος σε διαγωνισμό για την πρόσληψη καθαριστριών από το Υπουργείο Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών ασφαλίσεων, σε κρατικό παιδικό σταθμό. Το αποδεικτικό που έλαβε από το Δημοτικό σχολείο ανέγραφε πως είχε τελειώσει την Ε΄Δημοτικού. Εκείνη, σύμφωνα και με την απόφαση του δικαστηρίου, το άλλαξε γράφοντας πως είχε τελειώσει την ΣΤ δημοτικού.

Η 51χρονη καταδικάστηκε για τις πράξεις: της πλαστογραφίας με χρήση, με ιδιαίτερα μεγάλο όφελος και αντίστοιχη ζημιά άνω των 120 και άνω των 150 χιλιάδων ευρώ, σε βάρους του Ελληνικού Δημοσίου αλλά και απάτη κατ’ εξακολούθηση, κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια με ιδιαίτερα μεγάλο όφελος και αντίστοιχη ζημία άνω 30, 120 και 150 χιλιάδων ευρώ εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Ελευθερία της Λάρισας, η γυναίκα απέδωσε την πράξη της στην άσχημη οικονομική κατάσταση της οικογένειάς της και σε δυσκολίες επιβίωσης λόγω οικογενειακών προβλημάτων με παράνομες ουσίες.

πηγη

Βαριά καταδίκη από δικαστήριο της Λάρισας για πλαστό απολυτήριο

 

Αρέσει σε %d bloggers: